Ο Στίβεν Κινγκ στο σινεμά! #4

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Μουσική Καλημέρα, καλησπέρα, αναλογατή ώρα μας ακούτε Είναι το Plot Twist by CineDogs, το podcast, το τέταρτό μας επεισόδιο, εσείως Εγώ είμαι ο Φίλιππος Χατζίκος Δίπλα μου έχω εκλεκτούς φίλους Εξ αριστερών Πάνος Αχτιόγλου Καλησπέρα σας Και Γιώργος Παπαδημητρίου Πολύ καλησπέρα σας Ευχαριστούμε πάρα πολύ το Radio Sarothron Που μας παραχωρεί το χώρο για την ηχογράφηση Και τον Άκη Σακησλόγλου για τον ίδιο ακριβώς λόγο Τι ωραία που τα λες φίλοι Νόμιζα ότι ήμουν εγώ φίλιππο όταν ξεκίνησες Δεν ξέρω, κάτι στάνθηκα τον εαυτό μου να αναπαραίτησε.

00:54 Λοιπόν, καλησπέρα και από μένα. Σήμερα έχουμε ένα πάρα πολύ ωραίο επεισόδιο. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Είμαι πάρα πολύ μεγάλος φαν αυτού του ατόμου του για το οποίο θα μιλήσουμε και ευθύς αμέσως ο Γιώργος θα μας πει και το λόγο και ποιο είναι αυτό. Σήμερα λοιπόν, στο σημερινό τέταρτο επεισόδιο του Plot Twist Podcast από το CineDogs γιορτάζουμε έναν αληθινό βασιλιά.

01:15 Τα 79η γενέθλια του πολυγραφότατου, υπερπαραγωγικού και πολύ αγαπημένου Stephen King, ο οποίος πέρα από την απίχυση που γνωρίζει στο αναγνωστικό κοινό, είναι και ένας από τους δημιουργούς, λογοτεχνικούς δημιουργούς, οι οποίοι έχουν συνδεθεί άρρηκτα με το σινεμά, καθότι αριθμούμε ως τώρα εσίως γύρω στις 120 μεταφορές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές των έργων του Στίβεν Κίνγκ.

01:49 Ένας λοιπόν δημιουργός ο οποίος είναι άμεσα συνειφασμένος με το σινεμά και πολλές φορές τυχαίνει μέχρι και να ξεχνάμε σπουδαίες, πασίγνωστες και πολύ αγαπημένες ταινίες που τις έχουμε όλοι δει και που τις έχουμε όλοι λατρέψει, οι οποίες προέρχονται από έργα του. Γεννημένος 21 Σεπτεμβρίου του 1947, στο Portland του Maine, ένας χώρος ο οποίος γίνεται και βασικός πυρήνας των περισσότερων βιβλίων που έχει γράψει.

02:20 Αν δεν κάνω λάθος όλα διαδραματίζονται στην επαρχία του Maine. Όπως είπε ο Γιώργος, ένας από τους πιο πολύ διασκευασμένους συγγραφείς στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. παρότι μου έχει ταυτιστεί κυρίως με το χόρορ δηλαδή με ταινίες, με βιβλία τρόμου και με εφηβικές ας πούμε ίσως και ταινίες τρόμου η καρδιά του έργου του είναι πλατύτερη κατά τη γνώμη μου έχει θέματα τα οποία αγγίζουν πάρα πάρα πολλές εκφάνσεις των ανθρώπινων ψυχισμού ή της καθημερινότητας παιδική φιλία, κοινωνική βία, ενοχές, μνήμες απώλεια θεσμών, λύτρωση γενικά χρησιμοποιεί αυτό κατά τη γνώμη μου το χόρο στοιχείο της φρίκης για να μιλήσει για πράγματα πολύ πιο βαθιά και πολύ πιο πολλές φορές και πολύ πιο επίκαιρα Φίλιππε θέλεις να πούμε κάτι παραπάνω ή να προχωρήσουμε για μένα ένα τεράστιο γαλώνι είναι ότι οι διασκευές Stephen King εκτός από το ότι είναι πολυάριθμες έχουν δημιουργήσει αυτό που λέμε ταινία Stephen King που μερικές φορές μπορεί να μην προέρχεται και από Stephen King. Δηλαδή υπάρχουν ταινίες

03:30 οι οποίες έχουν την αίσθηση της διασκευής Stephen King χωρίς να είναι. Π.χ. το In the Mouth of Madness του Carpenter. Ο Machinist. Ναι, το The Fog. Έχει άλλη ομίχλη βέβαια ο King αλλά το The Fog του Carpenter επίσης. Πολλές ταινίες. Το Black Phone με τον Ethan Hawke πρόσφατα. Ταινίες που τις βλέπεις και λες είναι από βιβλίο του Stephen King που δεν το ξέρω.

03:50 Κοιτάς το Accredits δεν είναι αλλά η καρδιά είναι εκεί. Έχει σημαντεύσει πάρα πολύ τη μυθολογία του κινηματογράφου. Πρωτού περάσουμε στα αμυγός κινηματογραφικά, πολύ εντάχει και εν συντομία, δύο συμπληρωματικές παρατηρήσεις για τον συγγραφέα Stephen King. Είναι τόσο επιτυχημένος και τόσο πολυδιαβασμένος που πολύ συχνά η εμπορικότητά του έχει οδηγήσει στο να παραγνωριστεί η καλλιτεχνικότητα ή η ποιότητα των έργων του.

04:19 Δηλαδή είναι τόσο mainstream υπό την έννοια των πολίσεων και του πόσο γνωστός είναι, ευραίος γνωστός στον αγνωστικό κοινό, που κάπως τίνουμε να παραγνωρίζουμε ή ασυναίσθητα λίγο να υποτιμούμε την αξία των βιβλίων του. Το δεύτερο που ήθελα να αναφέρω είναι ότι μέσα στα θέματα και μοτίβα τα οποία διατρέχουν τη ροχοκοκαλιά το έργο του, συναντάει κανείς, και εγώ το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό, και πολύ έντονους φεμινιστικούς απόϊχους για την χειραφέτηση της γυναίκας, επίσης αναφορές στην κοσμογονική δύναμη της φιλίας και επίσης και μια μικρή απομυθοποίηση, απομάγευση των παλιών καλών καιρών, ιδίως με τον τρόπο που αυτοί αποτυπώνονταν στην Αμερικάνα, στο θυμικό του Αμερικανικού σινεμά και στο θυμικό της Αμερικανικής λογοτεχνίας.

05:13 Πάμε να ξεκινήσουμε την αναφορά μας στα κινηματογραφικά του έργα. Ναι και συμφωνώ 100% σε αυτό που είπες και απλά θα πρόσθετα ότι πολλές φορές τα βιβλία του γίνονται και πολύ ακραία πολιτικά και επίσης θίγει και έτσι αυτό που είπες με το Αμερικάννα μου θύμισε ότι θίγει και θεσμούς που σε βιβλία και σε αφηγήματα πάρα πολύ εμπορικά είναι λίγα και δύσκολο να θίξεις και αυτό μου δίνει και την πάσα για να περάσουμε στην πρώτη. Ο στόχος μας είναι προφανώς να μιλήσουμε για όσες περισσότερες ταινίες μπορούμε που έχουν προεκύψει από διασκευές πασίγνωστων βιβλίων του Stephen King θα πούμε και τα δικά μας, θα δείτε, θα τα δείτε όλα.

05:50 Και ευθύς αμέσως ξεκινάμε με την πρώτη και την ίσως για πολλούς πιο σημαντική διασκευή βιβλίου του Stephen King στο σινεμά στο οποίο βλέπουμε μια ντροπαλή κοπέλα που λέγεται Carrie White η οποία εφίσταται bullying στο σχολείο και θρησκευτική ταυτόχρονα κακοποίηση από τη μητέρα της στο σπίτι. Όταν η δημόσια ταπείνωσή της στο χορό του σχολείου συναντά τις τηλεκινητικές της δυνάμεις και ανακαλύπτει ταυτόχρονα και την εφηβεία, τότε σώζωνε αυτός ο θήτος γιατί ο θυμός μετατρέπεται σε οργή και καταστροφή.

06:24 Μιλάμε για το Κάρι του Μπράιανν Τε Πάλμα, το 1976 ταινία. Το βιβλίο γράφτηκε το 1974. Είναι μια δημιουργία η οποία κουβαλά το γαλώνι του ότι είναι όχι μόνο το πρώτο βιβλίο του Στίβεν Κίνγκ, αλλά και η πρώτη μεταφορά βιβλίου του Στίβεν Κίνγκ. Οπότε δικαιωματικά και αξιοκρατικά τρόπον τι να ξεκινάμε από εκεί. Να αναφέρω κάτι για τη συγγραφική δραστηριότητα του Κάρι, ότι αρχικά προοριζόταν να δημοσιευτεί σε συνέχειες στο περιοδικό Cavalier και ο Στίβαν Κίνγκ ήταν κάπως απογοητευμένος από την τροπή που είχε πάρει το βιβλίο και ήταν έτοιμος να τα παρατήσει όλα.

07:00 Εν τέλει, χρωστά με την ύπαρξη του βιβλίου, στην σύζυγό του, την Τάμπιθα Κίνγκ, ευχαριστούμε πάρα πολύ, η οποία περιμάζευσε τις σελίδες που είχε βιαστικά πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων ο Στίβεν Κίνγκ και κάπως τον παρότρινε να συνεχίσει το βιβλίο. Κάπως έτσι φτάσαμε στην ολοκλήρωση του λογοτεχνικού έργου και σε μια μεταφορά πραγματικά εκθαμβωτική στον κινηματογράφο από τον Μπράιαν Ντεκ Πάλμα και είναι το πρώτο στοιχείο στο οποίο θα ήθελα να σταθούμε και να συζητήσουμε.

07:30 Το οπτικό κάλος αυτής της ταινίας, αυτή την καταπληκτική φωτογραφία, τα χρώματα είναι σαν πίδακες που νιώθεις ότι είναι έτοιμα να ξεπηδήσουν από την οθόνη και να σε καταπιούν και επίσης την συγκλονιστική κινηματογράφηση σε όλους τους εσωτερικούς χώρους. Είτε πρόκειται για την οικία της πρωταγωνίστριας, την κάρη, και την ασύλληπτη καταπίεση που βιώνει από την θρησκόληπτη και ο λίγον πυροβολημένη μητέρα της, είτε πρόκειται για τους χώρους του σχολείου, όπου μετατρέπονται σε πεδίο αληθινού τρόμου για την πρωταγωνίστρια, λόγω του αποκλεισμού, εξωστρακισμού και της χλέβης που βιώνει επανειλημμένα, φυσικά με κορύφωση την αδιανόητη σκηνή που σας ανέφερε και ο Πάνος, που συντελείται τη βραδιά του σχολικού χορού.

08:14 Είναι ενδιαφέρον στο Κάρι ότι αυτό που είπες Γιώργο δεν το ήξερα ότι ήταν γραμμένο για να δημοσιευθεί σε συνέχειες αλλά διαβάζοντας το βιβλίο μπορεί κανείς να το καταλάβει ότι είναι έτσι έχει μια δομή διαδοχικών συνεντεύσεων και με διάφορα μπροσπίσια στο χρόνο που αν θυμάμαι καλά δεν ακολούθησε ο Ντεπάλμα η ταινία έχει γραμμικότητα το οποίο είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα αλλαγή η οποία δούλεψε και με έναν τρόπο φτάνει σε μια κορύφωση η οποία προαναγγέλλεται στο βιβλίο ρητά και στην ταινία το νιώθεις αυτό το επερχόμενο δειλό που πρόκειται να συμβεί σε αυτή την κατακόκκινη σεκάντς με δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους.

08:56 Δηλαδή το βιβλίο έχει συνεχώς αναφορές σε κάτι τρομακτικό που συνέβη ενώ στην ταινία ο Ντεπάλμα έχει βρει τους τρόπους να στο πει ότι πρόκειται να συμβεί κάτι χωρίς να έχει βάλει τους ήρωες να το ανακαλούν και να θυμούνται τι έγινε Η σκηνή έχει ατόφια την ίδια ένταση και γραμμένη στις σελίδες του King και κινηματογραφημένη από τον De Palma.

09:18 Και ένταση και suspense. Δηλαδή μου θυμίζει πάρα πολύ οι χιτσκοκικές ρίσεις που λέει ότι ο μεγάλος τρόμπος και ο μεγάλος φόβος, η μεγάλη αγωνία έρχεται όταν γνωρίζεις τι πρόκειται να συμβεί και απλά δεν ξέρεις το πότε θα συμβεί. Δηλαδή εμείς ξέρουμε, τώρα δεν κάνουμε κανένα τρελό σπόιλερ, ξέρουμε ότι κάποια στιγμή ο Κουβάς θα πέσει στο χορό, τον έχουμε δει, έχουμε δει το σκηνή, απλά δεν ξέρουμε πότε θα πέσει ο Κουβάς.

09:40 Και έχουμε δει με τρομερή λεπτομέρεια και προσήλωση και την κατάσταση του σχεδίου. Ακριβώς. Δηλαδή οι κοπέλες ας πούμε οι μπίτσεις του σχολείου οι οποίες δολοπλοκούν εναντίον της Κάρη και θέλουν να την ξεφτυλίσουν επίτηδες στο χορό καθώς έχει παραπλανηθεί ότι είναι η βασίλισσα του χορού έχουν ετοιμάσει ένα δόλιο σχέδιο το οποίο το έχουμε δει να καταστρώνεται λεπτομέρεια προς λεπτομέρεια, λεπτό προς λεπτό με τρομερή σαφήνεια. Αυτό εδώ όπως ανέφερες κάνει ένα pump up στην ένταση, αυξάνει τρομερά την αγωνία.

10:11 Και τι υπέροχο που είναι που παίρνει ένα σημείο Ντεπάλμα να μια παύση Ακριβώς αφού γίνεται το δεινό το αίμα Μια παύση ακριβώς πριν την έκρηξη Με split screen Εξαιρετική χρήση του split screen Το οποίο έχει γίνει έτσι λίγο Πως να το πω Έχει ξεχυλωθεί λίγο Η χρήση του Και είναι εντυπωσιακό Το 1976 έβλεπες μια υποδειγματική Λειτουργία του split screen Όσον αφορά το τέμπο Και το ρυθμό της ταινίας από τον De Palma.

10:41 Εγώ το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι σε σχέση με αυτά που έλεγε ο Γιώργος με τα παραγωγικά στοιχεία και όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι ότι ο ίδιος ο Κίνκ είχε προτείνει τον Brian De Palma να σκηνοθετήσει το βιβλίο του να το φέρει στη μεγάλη οθόνη έχοντας εκτιμήσει το Sisters που είχε γυρίσει λίγα χρόνια αργότερα, λίγα χρόνια νωρίτερα η παραγωγή ήταν πάρα πολύ μικρή γιατί τα στούντιο παρότι η ταινία ήταν στούντιο εκεί δεν θεωρούσαν ότι η ταινία θα πάει καλά θεωρούσαν ότι θα είναι ένα B-movie με άγνωστες πρωταγωνίστερες επίσης η Σίσση Σπέσικ και Πάιπερ Λόρι που δεν τις ήξερε κανείς μέχρι τότε η Σίσση Σπέσικ είχε εμφανιστεί και σε ταινίες του Μάλικ αλλά γενικότερα δεν ήταν γνωστή και έτσι λοιπόν δώσαν πολύ λίγα λεφτά η ταινία εκτείναξε, εκτείνάχθηκε στο box office οι δύο βασικές πρωταγωνίστερες ήταν υποψήφες για Όσκαρ κάτι πάρα πολύ περίεργο για την εποχή ειδικά για χόρορ φιλμ και γενικά το Κάρι άρχισε ξεκίνησε ένα τρέντα ας πούμε που θα λέγαμε τώρα μιας

11:41 προσήλωσης και μιας μεγάλου φανπέι σε ταινίες τέτοιου είδους έτσι εφηβικές, χόρορ με πολύ βαθύτερες συνυποδηλώσεις και στοιχεία και για μένα ένα από αυτά είναι και το αίμα δηλαδή που είναι το κλασικό κόκκινο Καθώς η ταινία εξελίσσεται αλλάζει και στάδια. Δηλαδή μετατρέπεται από ντροπή. Μην ξεχνάμε ότι η ταινία ξεκινάει με το αίμα της περιόδου της Κάρη.

12:07 Το οποίο ουσιαστικά είναι μια κίνηση ενήλικης την οποία θεωρεί τεράστια ντροπή. Μετατρέπεται σε ταπείνωση με το κουβά και μετά γίνεται το στοιχείο της καταστροφής αφού όλα πνίγονται στο αίμα. Επειδή η Κάρη αποφασίζει να εκδικηθεί τους πάντες. κάτι άλλο έχουμε να πούμε για αυτή την ταινιάρα, κυριολεκτά ταινιάρα πραγματικά θα το επαναλάβω στο οπτικό της σκέλος σε μαγνητίζει, δηλαδή οτιδήποτε άλλο κι αν προσπεράσουμε μόνο και μόνο αυτό το στοιχείο είναι αδύνατο να σε αφήσει ασυγκίνητο εγώ θα ήθελα να σταθώ επαφορμή αυτού που είπες α, στο ότι η εναρκτήρια σκηνή τώρα δεν θα γυριζόταν ποτέ όταν λέμε ποτέ, ποτέ τον πολλές σκηνές ταινίες του Κίνγκ Η συγκεκριμένη, για όσους δεν την έχουν δει ή για όσους δεν τη θυμούνται και δεν είναι ακριβώς σπόιλερ, η ταινία εκινεί με μια τρομερά κινηματογραφημένη σκηνή, σαν να υπάρχει ο μίχλης στο εσωτερικό να πω, υπάρχει μια τέλεια χρήση των υδρατμών.

13:06 Βρισκόμαστε στα κοριτσίστικα ντους, στα γυναικεία ντους ενός σχολείου θηλαίων εκείνη τη στιγμή, μιλάμε για τα κορίτσια συμμαθήτρες μαζεμένες οι οποίες κάνουν ντους μετά τη γυμναστική. είναι σκηνή που ήθιστε να βλέπουμε με άνδρες πρωταγωνιστές και αγόρια. Έχουμε δει πάρα πολλές φορές αυτή τη σκηνή στα locker rooms με αθλητές οι οποίοι μόλις έχουν τελειώσει την προπόνηση του φούτμπολ, του μπέισμπολ, του μπάσκετ και κάνουν όλοι μαζί μπάνιο.

13:33 Κάποιος το μπορούσε να κατηγορήσει στον Τεπάλμα για male gaze κατά τη γνώμη μου είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι ότι αποανδροπεί εκείνη τη στιγμή μια παραδοσιακά ανδροκρατούμενη σκηνή. Και έχουμε και μια βέβηλη στιγμή όπου κορίτσια κοροϊδεύουν, χλεβάζουν επιτίθενται, είναι τρομερή ένταση της σκηνής στην απόκληρο της τάξης για το γεγονός ότι της έχει έρθει περίοδος.

13:57 Είναι μια αποϊεροποίηση, αυτή είναι μια λέξη που θα χρησιμοποιήσουμε εκ νέου στο συγκεκριμένο podcast για τον Κινγκ γιατί υπάρχει σε πάρα πολλές σημείες της ταινίας του, μιας υποτιθέμενα ιερής διαδικασίας ενηλικίωσης. Και το δεύτερο που θα ανασταθώ είναι CC Spacek. Δηλαδή, πέρα από το ότι είναι ταυτόχρονα ανατριχιαστική και πανέμορφη, πέρα από το ότι είναι διαβολική και αθώα την ίδια ακριβώς στιγμή, όταν ξεσπάει το χάος, ο τρόπος που χειρίζεται το σώμα της είναι το κάτι άλλο.

14:28 Δηλαδή, είναι σαν να έχουν εξαρθρωθεί οι ώμοι της, σαν να έχει βγει το κεφάλι από τη θέση της, σαν να περπατάει σαν ένα σπόνδυλο εξωγήινο πλάσμα σε όλο το τελικό grand finale της ταινίας. Αρχή μιας τρομερής καριέρας, ήταν η πρώτη από τις συνολικά πέντε υποψηφιωτές στη δεκαετία του 80 ήταν τρομερή star, μετά κάπως έφυγε από το προσκήνιο.

14:51 Αχ πόσες ταινίες, τι φιλμάρες έχουμε να πούμε, τι ταινιάρες έχουμε κάνει Trip Down The Memory Lane και τώρα πάμε στην επόμενη ταινία η οποία είναι κατά τον ίδιο η σπουδαιότερη διασκευή βιβλίου του στο σινεμά και μιλάμε βέβαια για μια ταινία στην οποία τέσσερα δωδεκάχρονα αγόρια και εδώ αρχίζει και παίζει σιγά σιγά στο background το κλασικό θέμα του Benny King θα είχε πει ο Γιώργος Χιόιν αλλά νομίζω μόνο καταλάβει τέσσερα δωδεκάχρονα αγόρια ξεκινούν με τα πόδια για να βρουν το σώμα ενός συνομιλίκου τους πιστεύοντας ότι έτσι θα γίνουν ήρωες Το ταξίδι τους όμως γίνεται η πραγματική συνάντηση ενηλικίωσης και η συνάντηση με το θάνατο, την κοινωνική τάξη, την οικογένεια και τελικά την ίδια την απώλεια.

15:34 Προφανώς μιλάμε για το Stand By Me του πατέρα από τους προπάτωρες ταινιών μεταφορών του Stephen King στο σινέμα, του αείμνηστου πια Rob Reiner. Και τι απώλεια και τι απρόσμενη απώλεια έτσι, Rob Reiner. Και πώς, και πώς πέθανε. Μία από τις πιο ασύλληπτα τραγικές ιστορίες που μας έχει υπεφυλάξει στο Χόλγουντ τα τελευταία χρόνια.

16:00 Η γονεοκτονία ας πούμε. Αυτό, πες λίγο. Δολοφονήθηκαν αυτός και γυναίκα από τον γιο τους. Απίστευτα. Συγκλονιστικό. Είναι πάρα πολύ ωραίο που συνεχίζουμε με το Stand By Me, διότι βρίσκουμε χαρακτήρες ηλικιακά σχετικά κοντά με την Κάρη. δηλαδή είναι λίγο μικρότερη μεν, αλλά και πάλι είμαστε σε μονοπάτια ενηλικίωσης, είμαστε σε μονοπάτια βία ενηλικίωσης και αν όχι η βία όπως την είδαμε στο Κάρι, η βία σαν μια σταθερά του ενηλικού κόσμου είναι στο Stand By Me, στον οποίο εισέρχονται σιγά σιγά τα παιδιά και μάλιστα εισέρχονται σε αυτόν σαν έναν μυστικό πλην γοητευτικό κόσμο όπως το δάσος το οποίο σεριανούν για να μπορέσουν να βρουν αυτό που τόσο επιθυμούν που είναι το άψυχο σώμα ενός συνομιλίκου το οποίο θα είναι πλέον το διαβατήριό τους για το ένδοξο πέρασμα στην ελληκίωση.

16:51 Δηλαδή ότι έκαναν κάτι πάρα πολύ σπουδαίο. Το οποίο ουσιαστικά λειτουργεί λίγο σαν μαγκάφιν, έτσι δεν είναι. Δηλαδή δεν μας φτάνει να μην μας νοιάζει ιδιαίτερα και ποιος είναι, να μην το βλέπουμε και πολύ καθαρά. Είναι καταπληκτικό έβριμα. Ναι, ναι. Καταπληκτικό. Σκεφτείτε καταρχάς να πούμε ότι η ταινία βασίζεται Στην ουβέλα του Stephen King The body με την έννοια του πτώματος Και όχι του σώματος Και εν τέλει παίρνει τον τίτλο της Από το τραγούδι που ντύνει μουσικά την ταινία Προφανώς μιλάμε για το ομώνυμο Πολύ διάσημο άσμα του Ben E. King Το Stand By Me Και είναι καταπληκτική αυτή η έμπνευση Απλά νέτα σκέτα Δηλαδή έχουμε τέσσερις φίλους Τέσσερα αγόρια ο καθένας με τον τρόπο του βιώνει οικογενειακά δράματα, αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα, απώλειες αγαπημένων μεγάλων αδερφών παιδεύουσι μικρότερους αδερφούς.

17:41 Γενικότερα όλοι τους έχουν ζητήματα με τη μικρή κοινωνία την Αμερικανική, καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα και ούτω καθεξής. Και εν τέλει η οδός τους προς τη ζωή, προς μια ενηλικίωση, προς μια αλλαγή, είναι η έβρεση ενός πτώματος που παραμένει στην ουσία αδιευκρίνιστο το γιατί είναι τόσο ακριβώς σημαντικό. Αναζητούν το πτώμα οι αρχές του παιδιού, ok, αλλά εν τέλει μετατρέπεται σε ένα ιερό δυσκοπότηρο, η αναζήτηση του θανάτου, οπότε είναι μια πολύ σκοτεινή πτυχή της ενηλικίωσης.

18:13 Και εδώ να πούμε τρομερός αληταράς ο Κίφερ Σάδελαντς στην ταινία, έτσι, με τέλειο ντεκαπάζ ξανθό μαλλί. Ξέρεις τι, δεν είναι μόνο, νομίζω ότι εδώ μπορεί να κολλήσει πάρα πολύ ωραία και ο αντίστοιχος μπούλης του αλλά τέλος πάντων νομίζω, κάπου διάβασα και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο ότι ο Στίβινκιν κάνει προβολές, δηλαδή βάζοντας αυτά αυτούς τους ανθρώπους που παίζουν κυρίως νέοι, το ρόλο του κακού σε στενίες με παιδιά καλά ας πούμε που παίζουν το ρόλο του καλού κάνει προβολές της κοινωνίας προς αυτά, δηλαδή λέει κοιτάξτε πόση κοινωνία η ίδια θα ήθελε να είστε όταν γίνεται 25 χρονών.

18:53 Κάτι που μου βρίσκει πολύ και το θεωρώ πάρα πολύ ενδιαφέρον. Επίσης να πούμε ότι στην ταινία υπάρχει μία ουσιώδης αλλαγή την οποία επικρότησε ο ίδιος ο Κίνγκ ο οποίος γενικότερα ήθελε πάρα πολλοί ταινίες του να μεταφέρονται έτσι όπως τις έχει οραματιστεί, όπως έχει γράψει στα βιβλία του ας πούμε στη μεγάλη οθόνη. βέβαια ήταν πολύ φίλος με τον Ρομπ Ράινερ και του ας πούμε του άφηνε πολλές ελευθερίες αλλά υπάρχει μια πολύ ουσιώδη σκηνή στην οποία ο ίδιος αναφώνησε και είπε πως δεν το σκέφτηκα εγώ έτσι το πιστόλι, όποιο γίνεται κατανοητό το πιστόλι στο βιβλίο το κρατάει ο χαρακτήρας του Ρίβερ Φίνιξ δηλαδή το κακό παιδί της παρέας ας πούμε αυτός που τελικά κάτι συμβαίνει μαζί του ενώ στην ταινία το κρατάει ο βασικός πρωταγωνιστής που μας διηγείται και αυτό είναι και πάρα πολύ ωραίο, ανοίγω μια παρένθεση η ταινία είναι μια ανάμνηση ουσιαστικά είναι μια αφήγηση ο Όντας Μεγάλος νομίζω αν δεν κάνω λάθος ο Δρέφους είναι ο Ρίτσαρντ Δρέφους που αφηγείται ως παιδί

19:48 και ο ήρωας είναι ο Γκόρντι αφηγείται ο Γκόρντι πως θυμάται τα γεγονότα που βέβαια όπως θα θυμάσαι μπαίνει και το φαντασιακό μέσα, μπαίνει και η ξυδανίκευση κτλ. Στην ταινία λοιπόν, το πιστόλι το κρατάει ο Γκόρδη και λέει ο Ραουμπ Ράινερ ότι το έκανες και εμένα γιατί η ενηλικίωση έρχεται μέσα από τον storyteller δηλαδή μέσα από αυτό που μας λέει την ταινία και μας λέει τις ιστορίες. Και αυτό αναφώνησε μόλις το άκουσε ο Κίνγκ, μόλις είδε την πρώτη βερσιόν, είπε πως δεν το είχα σκεφτεί εγώ ο ίδιος.

20:20 Είναι πάρα πολύ όμορφο το τι σημαίνει η ενηλικίωση στην ταινία Υπάρχουν ανεπέστητες στιγμές όπου αυτό που μας δείχνει η ταινία του Ράινερ Είναι ότι η ενηλικίωση μερικές φορές είναι ότι τραβάς διαφορετικό δρόμο Από ανθρώπους με τους οποίους ήσουν ταυτόσημη έννοια μέχρι εκείνο το σημείο Δηλαδή αρχή της ενηλικίωσης είναι όταν εσύ πας από αριστερά και ο φίλος σου από δεξιά Μέχρι εκεί είστε παιδιά, είστε μαζί, είστε μία ενότητα και από εκεί και πέρα αρχίζουν οι αποκλήσεις.

20:49 Γι' αυτό και έχει και εκείνο τον πολύ γνωστό και σπαραξικάρδιο σχεδόν μονόλογο προς το τέλος ο χαρακτήρας του Ντρέφους που λέει ότι υπάρχει άραγε ανάλογο της φιλίας με αυτή που κάνεις στα 12-13 σου γιατί είναι μια φιλία ψυχήτε και σώματη. Ολόψυχα και με όλο σου το κορμί είσαι δοσμένος σε μια σχέση φιλική το οποίο είναι αδύνατο στην ενηλικότητα.

21:11 Χωρίς την παρήσφριση της ζωής στην ουσία. Ακριβώς, ακριβώς. Αφθαρτός, πανέμορφος Και έτσι άτρωτος Στη δική μας οπτική μέσα από το σινεμά Τεράστιο Γουατίφ Το μόνο που από μένα έχω να πω Συνδέοντας τις δύο ταινίες που έχουμε πει μέχρι τώρα μεταξύ τους Είναι ότι στη μέση κάπου της ταινίας υπάρχει μια εσωτερική αφήγηση Ένας εγκυβοντισμός Μιας αφήγησης που κάνει ο Γκόρντις Στα παιδιά που κάδονται στη φωτιά Με μια ιστορία ενός τύπου που παίρνει μια εκδίκηση στο σχολείο, όποιος έχει δει την ταινία ανταφέρει έτσι τα γεγονότα μεταξύ τους.

22:18 Γενικώς δεν είναι και περίεργο να υποθέσουμε ότι ο Στίβεν Κίνγκ έτρωγε και λίγο μπούλινγκ στο σχολείο. Ναι, έτσι ακριβώς. Και τώρα από παιδάκια, από μια περίεργη προσωπικότητα πάμε σε μια άλλη φοβερή προσωπικότητα και με ένα άλλο συγκλονιστικό φιλμ του ιδίου σκηνοθέτη παρακαλώ, του Ρομπ Ράινερ ο οποίος εκείνη την πενταετία όπως είχε πει και ο Γιώργος παλαιότερα γύριζε κυριολεκτικά τα πάντα με τεράστια επιτυχία νομίζω ενδιαμέσως είχε και το Sleepless in Seattle αν δεν κάνω λάθος όταν ο Χάρη γνώρισε τη Σάλη ναι σωστά όταν ο Χάρη γνώρισε τη Σάλη και να αναφέρουμε ότι η πρώτη ταινία του Ρομπ Νάινερ είναι και η καλύτερη του το πιο αστείο μοκκιουμέντερ που έχετε δει ποτέ σας κάπου εκεί είναι και το Princess Bride και αυτό δικό του δεν είναι.

23:04 Δηλαδή, εντάξει, μίστησε τι κάνει. Έτσι λοιπόν μιλάμε για μια ταινία στην οποία η λέξη φάντομ αγγίζει όρια φρικιαστικά όπου ένας συγγραφέας ο οποίος έχει γράψει μια σειρά από βιβλία με μια κεντρική πρωτογονίστρια που λέγεται όπως ο τίτλος της ταινίας θα το πούμε στο τέλος τραυματίζεται σε ένα δυστύχημα και σώζεται από την number one fan μια κυρία περίεργη την Άννη Βιλκης η οποία όμως όταν μαθαίνει ότι αυτός προσπαθεί να απεμπλακεί από αυτή τη σειρά βιβλίων και σκοτώνει τη βασική πρωταγωνίστρια τρελαίνεται, τον φυλακίζει και τον αναγκάζει να ξαναγράψει το βιβλίο με την επιστροφή σε αυτή της ηρωίδας λέγεται προφανώς Μίζερι και είναι η μόνιμη ταινία βασμένη στο ομώνυμο βιβλίο του όπως είπαμε του Ρομπ Ράινερ του 1990.

23:54 Εδώ να αναφέρω κάτι που μου κάνει τρομερή εντύπωση ότι δεν είναι μόνο ότι έχουν μεταφερθεί άπειρα έργα του Στίβεν Κίνγκ στη μεγάλη οθόνη, είναι και η μικρή χρονική απόσταση ανάμεσα στο σημείο που έγραφε τα βιβλία και στη μεταφορά τους, το οποίο είναι καταπληκτικό. Δηλαδή εν τέλει και εδώ το βιβλίο γράφτηκε το 1987 και η ταινία βγήκε το 1990.

24:10 Υπάρχουν και περιπτώσεις όπως το Κάρι και άλλοι που θα δούμε στη συνέχεια, όπου η ταινία βγαίνει την ίδια χρονιά που κυκλοφορεί και το βιβλίο, το οποίο είναι στην κυριολεξία σύλληπτο. Καταπληκτική ταινία, τρομερό δράμα κλειστό χώρο, τρομερές ερμηνείες από την Κάθι Μπέιτς, άγνωστη τότε στο ευρύ κοινό, η οποία αν δεν απατώμα κέρδισε και το Όσκαρ για την ερμηνεία της.

24:30 Ναι, ναι, ναι, Όσκαρ πρώτο γυναική ρολ. Και Τζέιμς Καν φυσικά, ο μεγάλος γιος του Βίττο Κορλέων, ο Σόνικο Λεόν από τον ΟΝΟ έτσι για να κάνετε λίγο τις συνδέσεις και τι ερμηνεία μόνο με το κεφάλι όλο του το σώμα είναι παραλυμένο υπότιτλοι ακριβώς παίζει και με το παραλυμένο σώμα δηλαδή νιώθεις αυτή την παράλυση την ακινησία την αδυναμία καταπληκτική αλληγορία πολύ σκοτεινή και για την ίδια τη συγγραφή την έμπνευση την τέχνη την αγάπη που εισπράττουν οι δημιουργοί από το κοινό και όλα τα σχετικά υπάρχει ένα καταπληκτικό στοιχείο το οποίο για μένα υπερβαίνει το οτιδήποτε άλλο στην ταινία ο πραγματικός εντός εισαγωγικών χαρακτήρας που υποδείε το Τζέιμς Κάν στην ταινία η τύχη του, η μοίρα του και η σωτηρία του εξαρτάται από την πορεία που θα λάβει ο μυθοπλαστικός χαρακτήρας που επινοεί όλο αυτό εδώ είναι μια συγκλονιστική έμνευση ακούγεται απλή, καθόλου απλή δεν είναι για το γράψιμο, για τη δημιουργία, για τη συγγραφή, για τη σύμπλευση μυθοπλασίας και πραγματικότητα

25:34 σε πολλαπλά επίπεδα σαν μπάμπουσκα. Γύρεται στο Μίζερη ένα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα το οποίο σε κατοπινούς διαλόγους είναι ακόμα πιο ζωντανό που είναι το αφενός σε ποιον ανήκει το έργο σε μια πρώτη απλή, λίγο πιο απλή οπτική ότι αν αυτό που γράφεις ανήκει σε αυτόν σε σένα που το έγραψες ή σε αυτούς που το εισπράττουν, που το αγαπούν που το υψώνουν στη θέση που τέλος πάντων τελικώς κατακτάει και πέραν αυτού όμως έχει και μια ανατροπή στο σύμπαν της δημιουργίας της ίδιας όπου ο δημιουργός κατά βάση είναι σαν εντός εισαγωγικών θεός ενός σύμπαντος που το δημιουργεί και το καταστρέφει ό,τι ώρα θέλει σε αυτήν την ταινία Παύλα Βιβλίο έχουμε το ρήγμα σε αυτόν τον απλό κανόνα της δημιουργίας η οποία είναι μια ατομική τελος πάντων δραστηριότητα στη συγγραφή ότι μερικές φορές δεν σου ανήκει και γι' αυτό και δεν μπορείς να το κάνεις ό,τι θέλεις. Ανήκει σε αυτούς που το αγαπούν ανήκει επίσης σε αυτούς που έχουν ανάγκη που έλεγε σε άλλη ταινία για στον Ερούδα τυχεία

26:35 Ναι, έχεις πολύ το δίκιο χαίρομαι πάρα πολύ που τα αναφέρεις γιατί πιστέψτε με δεν είχαμε συνεννοηθεί και δεν είχαμε μιλήσει καθόλου γι' αυτό και επίσης αυτό που με γοητεύει πάρα πολύ στην συγκεκριμένη ταινία είναι ότι υπάρχει μια εσωτερική, μικρή αλλά πολύ πολύ ξεκάθαρη ηρωνία σε όλη αυτή τη φάση. Γιατί, γιατί αν θυμάστε και εσείς θυμόμαστε και εμείς την ταινία, τελικά ο βασικός πρωταγωνισμός, ο Τζέιμς Κάνος Συγγραφές, βρίσκει την όρεξη και τη διάθεση να δημιουργήσει κάτι άλλο μετά από την επαφή του και τη συνύπαρξη του με αυτή την τρελή γυναίκα η οποία τον πιέζει πάρα πολύ.

27:14 Δηλαδή ότι η καλύτερη ή χειρότερη πέστε το φαν του κόσμου αναγκάζει τελικά τον συγγραφέα να βρει την απόλαυση της αφήγησης. Γιατί αν θυμάστε του διορθώνει πράγματα και στο τέλος το λέει και ο ίδιος. Δεν ξέρω τι θα γινόμουν αν δεν είχα περάσει αυτή την περιπέτεια που πέρασα. Το οποίο είναι συγκλονιστικό. Είναι ένα τρομερά σαρκαστικό επιμήθειο ακόμα και για την πατρότητα του έργου του.

27:41 τι θα πει, μου ανήκει η έμπνευση, δημιούργησα ένα έργο. Εν τέλει είναι τόσο πολυθραυσματικό και πολυσυλλεκτικό όλο αυτό, που ακόμα και η έννοια της ιδιοκτησίας εντός και εκτός εισαγωγικών ενός έργου ή της πατρότητάς του, ξαφνικά χωλαίνει και οχριά τελείως. Είναι μια τρομερή αποδόμηση όλου του λογοτεχνικού οικοδομήματος, όλων των πτυχών και των πυλώνων του, από την αγάπη του κοινού, την έμπνευση του συγγραφέα ακόμα ακόμα τη βαριά βιομηχανία των εκδοτικών οίκων όλα αυτά εδώ αποδομούνται με έναν τρόπο τρομερά χλεβαστικό και του ίδιου του Στάρ εγώ θα πρόσθετα πόσο επίκαιρο είναι αυτό που οι άνθρωποι πιάσεις μέρα μας νομίζουμε ότι αυτό που μας πουλάει ο Στάρ αυτό που βλέπουμε ως αντανάκληση στο γελίτο που είναι τέρμα σκηνοθετημένου είναι και η πραγματικότητά του Δηλαδή δεν ξέρω αν θυμάστε την Κάθι Μπέτς που έχει κόψει τη φωτογραφία του και την έχει βάλει σε κορνίζα και με αφιέρωση που έχει γράψει αυτή.

28:40 Απευθυνόμενη στον εαυτό της. Και του λέει μα εγώ σε ξέρω πως παντρεύτηκες, ξέρω ότι ανάβεις το τσιγάρο. Το οποίο μπορεί να είναι μια βιτρίνα. Τι όμορφα που το θέτει το 1990. Εκείνη την εποχή. Εκείνη την εποχή. Φαντάσου, όχι τη σημερινή εποχή όπου όλα, όλοι και οι πάντες λειτουργούμε υπό την ψευδέστηση ότι η απρόσιτη ζωή αυτών των στάρ είναι και δική μας ανα πάσα στιγμή.

29:05 Ακριβώς, ακριβώς, ακριβώς. Όπως τα λες. Και επίσης βέβαια εδώ να πούμε ότι είναι από τις... Υπάρχουν πάρα πολλές, αλλά είναι η ταινία η οποία δεν έχει supernatural element, έτσι, κανένα. Δεν έχει μεταφυσικό στοιχείο. Ο πραγματικός τρόμος είναι αυτή η γυναίκα. και έχουμε και μια μικρή διαφοροποίηση από το βιβλίο την οποία στην αρχή σε μια πολύ πολύ βιαίη σκηνή δεν έγινε έτσι ακριβώς το βιβλίο όπως γίνεται στην ταινία βέβαια ο Steven King είπε μετά καλά έκανε γιατί η ταινία θα έτρωγε rating πολύ άσχημο και δεν θα είχε την επιτυχία που γνώρισε καταπληκτική ταινία και τώρα πάμε στη μεγάλη ταινία που έχει γίνει ο μεγάλος χαμός μια ταινία που θεωρείται αυτή τη στιγμή το απόλυτο ίσως αριστούργημα του χόρορ ζάνρα στην οποία όμως οι δυο οι βασικοί του έτσι ας πούμε πρωταγωνιστές αυτός που έγραψε το βιβλίο και αυτός που χρηνοθέτησε την ταινία δεν μιλιόντουσαν και όχι απλά δεν μιλιόντουσαν, ο ένας εκ των δύο είπε είναι ό,τι χειρότερο έχω δει ποτέ σε ζωή μου

30:03 βέβαια ανασκεύασε μετά αλλά τέλος πάντων μιλάμε για μια ταινία στην οποία ένας άντρας που λέγεται Jack Torrance αναλαμβάνει τη χειμερινή φροντίδα ενός απομονωμένου ξενοδοχείου που λέγεται Overlook Hotel μαζί με τη γυναίκα του και το μικρό του γιο ο οποίος έχει ένα περίεργο χάρισμα καθώς όμως ο καιρός περνάει όλη η οικογένεια εγκλωβίζεται στη βία και στην παράνοια με συνέπειες τις οποίες καλύτερα να δεις παρά να στις εξηγήσει κάποιος. Μιλάω προφανώς για το υπέροχο The Shining η λάμψη του Stanley Kubrick του 1980 Από χιόνι σε χιόνι Γιατί και στο Μίζερι το ατύχημα που τον καθυλώνει είναι σε ένα...

30:41 Εγώ τα έχω πει. Έχω πει. Ταινίες με χιόνια είναι οι καλύτερες ταινίες που έχουν χρειάσει τίποτα. Πολύ σωστά. Είναι ένα ολόλευκο, πάλευκο, αγνό θα έλεγε κανείς με ηρωνία περιβάλλον, στο οποίο μέσα σε αυτό, στο εσωτερικό των κτιρίων, συμβαίνουν πράγματα και θάματα. Το πρώτο από όσα αναφέρουμε που είναι μεγάλη φόρμα Stephen King, πολλές σελίδες δηλαδή, ένα όραμα πολύ ανεπτυγμένο όχι μια βασική ιδέα πιθανώς αυτό να είναι και ένας λόγος που γέννησε, δεν το ξέρω απλά το υποθέτω, τις τόσο έντονες αντιρρήσεις και αντιδράσεις του ίδιου του Κίνγκ ότι στη Λάμψη υπάρχουν, στο βιβλίο ενώ πολύ παραπάνω πράγματα από την ιδέα που είναι πίσω από τη Λάμψη ενώ τα υπόλοιπα που περιγράψαμε είναι πολύ μικρότερα βιβλία εντάξει, αυτό που λέμε καταχρηστικά μερικές φορές εδώ όντως ισχύει εμβληματικό χορόρ μουβι με σκηνές με τον Τζακ Νίκολσον all work and no play δηλαδή πράγματα που χαράσσονται στο μυαλό σου και από τις πρώτες έτσι λίγο mindfuck ταινίες σε αυτό το στυλ, στο Stephen King τουλάχιστον

31:42 έτσι και σε Lady Val επίσης συγκλονιστική η γυναίκα που δεν μπόρεσε να ανανύψει ποτέ ερμηνευτικά αλλά και νομίζω και σωματικά μετά από αυτά που πέρασε στη Λάμψη γιατί όπως και να το κάνουμε ο Στάνιλ Κιούμπρικ δεν ήταν και ο πιο εύκολος σκηνοθέτης και ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου. Μάλιστα η συγκεκριμένη ταινία είναι ένα από τα τρανά παραδείγματα τυραννίας των ηθοποιών με αλλεπάλληλες λήψεις και γενικώς βασανιστικές συνθήκες εργασίας. Η Λάμψη είναι κακά τα ψέματα και χωρίς καμία διάθεση για υπερβολή, για στόμφο ένα από τα σπουδαιότερα, πιο διεξοδικά, πιο δυσεπίλητα και πιο συναρπαστικά εγκεφαλικά ενίγματα στην ιστορία του σινεμά.

32:25 Και το αληθινό της χάρισμα είναι ότι σε βυθίζει τόσο πολύ στο ρυθμό, στην παράνοια και στην κόλασή της, όπου ενώ άλλες στιγμές ίσως να έχεις αντιστάσεις απέναντι σε όλα αυτά τα εγκεφαλικά πάζλ που σου θέτει ο Κιούμπρη, γιατί κακά τα ψέματα στα θέτει. Μετά από κάποια στιγμή, ιδίως στις επαναθεάσεις της ταινίας, καταλήγεις να αναρωτιέσαι για τα πάντα.

32:46 Γιατί φοράνε αυτό που φοράνε αυτή τη στιγμή, γιατί το χαλί είναι έτσι. Πού είναι εκείνο το παράθυρο που το βλέπαμε να υπάρχει και δεν υπάρχει τώρα. Τι σημαίνουν όλα αυτά τα δωμάτια και όλα αυτή η διάδρομη οι οποίοι είναι στην ουσία καταλήγουν σε καινούργιες έννοιες, σε νέες διακλαδώσεις, σε συνθήκες πνευματικές και νοητικές και δεν είναι απλώς μια χωροταξική διάταξη εκείνη τη στιγμή.

33:12 Όλα αυτά εδώ εγκολπώνονται τόσο αρμονικά στην ταινία μαζί με το χόρορ στοιχείο της που καταλήγεις να θες να βουτήξεις όλο ένα και περισσότερο μέσα της. Ταινία για το λαβύρινθο της οικογένειας, για το σκοτάδι της πατρότητας, για την αμερικανική ιστορία και τους αιματοβαμμένους από ηχούς της, για την ιστορία γενικά και τα θλιβερά της φαντάσματα τα οποία περιπλανιώνται απέθαντα στον χώρο και στον χρόνο.

33:42 ταινία τρομερής αφηγηματικής πυκνότητας και δύναμης όπου χίλια δυο επίπεδα χρονικά, νοηματικά και δραματουργικά συμπίπτουν και συμπορεύονται το ένα δίπλα στο άλλο πολλές φορές και το ένα εφαπτώμενο του άλλου. Μια ταινία σκέτη λατρεία τόσο για όσους απολαμβάνουν μια πιο εγκεφαλική λειτουργία του σινεμά αλλά και για τους αγνούς λάτρεις του χόρου.

34:09 Σπουδαίο γαλόνι. Ναι, ναι, ναι. Αγώ από την πλευρά μου έχω να πω ότι το ξενοδοχείο έτσι όπως το έχουμε δει και όπως το βλέπουμε δεν υπάρχει. Το Overlook είναι μια σειραφή από χώρους στουντιακούς και πραγματικούς. Υπάρχει ένα ξενοδοχείο που λέγεται Timberline Lodge, το οποίο γυρίστηκαν πάρα πολλές σκηνές. βέβαια το δωμάτιο από 2017 που ήταν στο βιβλίο μετατράπηκε σε 2037 για τον απλούσο το λόγο ότι δεν ήθελε ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου να χρησιμοποιηθεί το εν λόγο δωμάτιο παρόλα αυτά όταν γυρίστηκε η ταινία μετά το δωμάτιο 2037 έγινε το πιο διάσημο δωμάτιο του ξενοδοχείου ήθελαν όλοι να μείνουν εκεί η προσοχή στη λεπτομέρεια, τα τεχνολογικά ευρήματα και οι λήψεις και οι καινούριες ο τρόπος με τον οποίο, εντάξει ήταν και θρηλυκός ο Κιούμπρικ για το πως έπαιζε με την τεχνολογία υπάρχει αυτή η στέντι καμ καταπληκτική που είχε ανακαλυφθεί πρόσφατα, η ταινία γυρίζεται το 1980 και αυτή είχε ανακαλυφθεί και ευχαριστούσε λίγο χρόνια πριν με το ποδηλατάκι που από πίσω υπάρχει η κάμερα που ακούμε και τα περάσματα από τις ρόδες

35:13 από το χαλί στο ξύλινο δάπεδο και ξανά στο χαλί, όλα εκείνη η μαγεία, όπως βέβαια και στο Αλαβίνθο, πράγματα ασύλληπτα, ασύλληπτα με αίματα πάλι, να το αίμα που βγαίνει από τα χόλ και από το ασανσέρ κτλ. Αυτό που γνωρίζω εγώ και αυτό που διάβασα είναι ότι η μεγάλη διαφωνία του Κιούμπρικ με τον Κίνγκ, κυρίως του Κίνγκ απέναντι στον Κιούμπρικ, είναι το τρόπος με τον οποίο σχεδιάζει το Τζακ Τόραντς.

35:41 ο ίδιος ο Στίβιν Κίνγκ ήθελε αγαπούσε πάρα πολύ τον Τζακ Τόραντς μάλλον γιατί από ό,τι φαίνεται έβαλε και στοιχεία της δικής του προσωπικότητας γενικότερα όπως και με το Μίζερι ο Κίνγκ πάλευε με τις εξαρτήσεις κυρίως του αλκοόλ και γι'αυτό αυτές οι σχέσεις εξάρτησης αντανακλούν και τις δικές του εξαρτήσεις στην πραγματική ζωή δύο ήταν αυτά τα πράγματα τα οποία ήθελε να γίνουν διαφορετικά ένα στο βιβλίο ο Τζακ Τόραντς δεν είναι ήδη τρελός. Είναι ένας άνθρωπος που παλεύει με δαίμονες αλλά έχει φωτεινά σημεία από τα οποία γραπώνεται προσπαθώντας η ζωή του να γίνει καλύτερη.

36:20 Στην ταινία το τέρας υπάρχει ήδη. Δηλαδή όποιος έχει δει την ταινία κατανοεί ότι η οικογένεια Τόραντς κυρίως η γυναίκα του και το παιδί του ξέρουν ότι ζουν με έναν άνθρωπο ο οποίος οδηγείται στην παράνοια από τη στιγμή που φτάνουν στο ξενοδοχείο. Δεύτερον, υπάρχουν φωτεινά σημεία στα οποία ο Κιούμπρικ αποφασίζει όχι απλά να ισοπεδώσει, να τα χλεβάσει κιόλας.

36:44 Δηλαδή υπάρχει ένας χαρακτήρας που είναι ο μάγειρας ο οποίος μιλάει για αυτή τη λάμψη, το σάινινγκ στον μικρό γιο των Τόραντς ο οποίος επανέρχεται προσπαθώς να τους σώσει. Στο βιβλίο γίνονται αλλιώς τα πράγματα. Στην ταινία ενώ μας δίνει μια χαραμάδα ελπίδας Ο Κιούμπρικ τον διαλύει με τον χειρότερο τρόπο Τον σκοτώνει, τον ισοπεδώνει με τον χειρότερο τρόπο Γενικά ο Στίβεν Κίνγκ θεωρούσε ότι πρέπει να μιλήσει Κυρίως για τον domestic abuse, για τη βία που ασκείται μέσα στην οικογένεια Αλλά και την έντονη ανάγκη ενός ανθρώπου να λυτρωθεί από το παρελθόν μου Το ανακολουθεί Ο Δε Κιούμπρικ βυθίζει συνέχεια τους ήρωές τους σε ένα διέξοδο πάρα πάρα πολύ σκοτεινό.

37:31 Επίσης υπήρχε μια διχογνωμία με το χαρακτήρα της γυναίκας του Τζακ Τόρνες, στον οποίο ο ίδιος ο Κινγκ έλεγε ότι ο Κιούμπρικ την έχει σχεδιάσει, την αντανακλάται ως β' θηλυκό, ενώ ο ίδιος ο Κιούμπρικ έλεγε καμία σχέση, εγώ τη θεωρώ πάρα πολύ δυναμική και είχαν αντιδράσεις. Παρ' όλα αυτά οφείλω να πω ότι ο Κιούμπριγκ αναθεώρησε λέγοντας ότι ναι τελικά δεν τα είχα δει τόσο καθαρά και νυφάλια τα πράγματα ότι πια τα θεωρεί μια σπουδαία ταινία κτλ κτλ να μην πλατειάζω άλλο.

38:01 Στο τέλος γενικά υποχωρούσε κακά τα ψέματα. Ο Κιούμπριγκ ναι ήταν και ο Κιούμπριγκ απ' την άλλη. Που άλλο υποχώρησε ο Κιούμπριγκ και βγάλαμε και κανόνα. Όχι ενώ ότι εν τέλει Ανέφερε διάφορα παραδείγματα ο Πάνος Όπου κάποιες αλλαγές της επικροτούσε Έχουμε αλλαγές πολλές Ότι γενικότερα δεν ήταν τρομερά Δογματικός όσον αφορά την μπλοκή Των ταινιών τους Το να τηρηθεί στο ακέραιο Πράγμα το οποίο του το δίνω σεύσιμο Αυτό ναι Απλώς δεν ξέρω αν υποχωρούσε ή αν γενικώς ήταν καλό γνώμος Εξ αρχής εδώ Είναι η κλασική περίπτωση που άλλαξε γνώμη στις άλλες γενικά ήταν εξαρχής θετικός αυτή η περίπτωση έχει μείνει στην ιστορία η οποία δεν πήγε καλά όταν προβλητική ταινία μετά απέκτησε αυτή τη ταινία χρυσά βατόμουρα υποψηφιότητες καλά επίφαγε πάντως αυτό που έχω να πω είναι για να καταλάβει κανείς και μόνο το πόσο λεπτολόγος υπήρξε ο Στάνλι Κιούμπρικ στην παραγωγή και στις διαδικασίες όλες αυτές αυτό θα πω και σταματάμε υπάρχει μια στιγμή στην οποία πηγαίνει η γυναίκα του Jack Torrance

39:06 και βλέπει το βιβλίο που υποτίθεται γράφει ο Jack Torrance και βλέπει ότι οι σελίδες είναι γραμμένες με αυτό που είπες Φίλιππε, το γνωμικό, πώς το είπες? All work and no play. Make Jack a dull boy. Ο Κιούμπρικ ήθελε στους υπότιτλους που γράφονταν για τις ταινίες, συγγνώμη, όταν η ταινία πήγαινε overseas, να γράφει ένα γνωμικό στην κάθε γλώσσα του υποτίτλου στο οποίο προοριζόταν η ταινία έτσι ώστε να μην μπαίνει στη διαδικασία ο θεατής να προσπαθήσει να καταλάβει τι εννοεί το βιβλίο αλλά να καταλαβαίνει ότι είναι τζίμπερις επί της ουσίας ότι είναι κάτι που δεν έχει κανένα νόημα δηλαδή είχε μια επιμέλεια ακόμα και στο κείμενο, στην ταινία εκεί που θα κυκλοφορούσε, στην κάθε χώρα που θα κυκλοφορούσε να το θεωρώ τρομερό πηγαίνουμε τώρα σε μια άλλη ταινία μια ταινία η οποία θεωρείται από πάρα πάρα πολλούς αναλυτές του έργου του Κίνγκ γιατί υπάρχουν και τέτοιοι πάρα πολλοί αναλυτές του έργου του Κίνγκ ως η καλύτερη ταινία που έχει χειριστεί έχει μεταφερθεί ποτέ

40:11 και μιλάμε για μια ταινία στην οποία ένας δάσκαλος ξυπνάει από κόμμα πέντε ετών και ανακαλύπτει ότι αγγίζοντας ανθρώπους βλέπει γεγονότα του παρελθόντος ή και του μέλλοντος όταν αυτό του δημιουργεί μια τεράστια αναστάτωση και τον εξωθεί στο να φύγει από την πόλη στην οποία βρίσκεται και να πέσει σε μια άλλη πόλη στην οποία βρίσκεται έναν πολιτικό τον οποίο βλέπει ότι θα οδηγήσει τον κόσμο σε πυρηνική καταστροφή και εκεί προσπαθεί να αποφασίσει αν έχει το ηθικό δικαίωμα να τον σκοτώσει πριν συμβεί το έγκλημα.

40:43 Μιλάω για το Dead Zone του David Cronenberg παρακαλώ του 1983 με τον Christopher Walken. Πρέπει να το πούμε αυτό. φυσικά και πρέπει να το πούμε γιατί από εκεί αναγκαστικά ξεκινάω τουλάχιστον προσωπικά την όποια θεώρηση και εξέταση της ταινίας καταπληκτικό casting, υποδειγματικά εύστοχο γιατί ο Christopher Walken με αυτή την αλλόκοσμη φιγούρα αυτό το πρόσωπο και το χαμόγελο που δείχνει να είναι βγαλμένο από άλλες διαστάσεις ταιριάζει απόλυτα στο κάπως έτσι μεταφυσικό απορκριφιστικό σύμπαν της ταινίας που δεν είναι straightforward horror.

41:21 Δηλαδή ο τρόμος προκύπτει πολύ πλαγίως εδώ με μια αίσθηση έτσι ανίκειου η οποία θα ήταν ταιριαστή τρομερά και σε ένα σινεμά του Λίντς π.χ. Από εκεί και πέρα το Dead Zone να αναφέρω ότι υπάρχει μια διαφοροποίηση ουσιώδη σε σχέση με το βιβλίο. στο βιβλίο το Dead Zone ως έννοια γιατί είναι κάτι στο οποίο επανέρχεται και επαναλαμβάνει ο ίδιος ο πρωταγωνιστής της ταινίας ο κεντρικός χαρακτήρας και του βιβλίου.

41:50 Στο βιβλίο πρόκειται για την γκρίζα ζώνη, την αχαρτογράφητη της θολή όπου αυτές οι ενοράσεις που έχει μέσω των αγγιγμάτων είναι ακατανόητες για τον ίδιο και δεν μπορεί ακριβώς να τις κατηγοριοποιήσει, ταξινομήσει, αποκωδικοποιήσει, ερμηνεύσει. Στην ταινία και εδώ είναι που αναδύεται στην ουσία και το βασικό θα έλεγα φιλοσοφικό αν θέλετε υπαρξιακό νόημα παύλα μήνυμά της, το Dead Zone ως όρος αναπαριστά και στην ουσία συμπυκνώνει εκείνη την γκρίζα ζώνη πάλι όπου οι προβλέψεις εντός εισαγωγικών του κεντρικού ήρωα δεν είναι βέβαιο ότι θα υλοποιηθούν με αυτόν ακριβώς τον τρόπο.

42:35 Δηλαδή το dead zone είναι εκείνος ο χώρος, ο ζωτικός, όπου η ανθρώπινη βούληση, πράξη και ενέργεια μπορεί να αλλοιώσει, μεταλλάξει, μεταβάλει το προδιαγεγραμμένο, αλλά εν τέλει όχι οριστικό και αμετάκλιτο μέλλον. Είναι μια αισιόδοξη οπτική η οποία μας δείχνει ότι δεν είμαστε, δεν υποκείμεθα σε έναν ανεφόρον δετερμινισμό.

43:03 Υπάρχει μια φραγή στην τελεολογία ακόμα και του μεταφυσικού και ότι ακόμα και σε αυτό το πεδίο όπου είναι πολύ πέρα από τον ανθρώπινο ρασιοναλισμό η ανθρώπινη θέληση είναι ικανή να μετακινήσει ακόμα και βουνά να δημιουργήσει μικρά θαύματα. Γι' αυτό και ο Κρόνεμπερκ στην ταινία επιμένει τόσο πολύ στη σκηνή πριν πάθει το ατύχημα αυτό, τέλος πάντων αυτό το τροχαίο που του συνέβη το οποίο τον ρίχνει πέντε χρόνια σε κόμμα δηλαδή είναι μια σεκάνη στην οποία είναι με την τότε σύντροφό του ας πούμε πριν το ατύχημα και συζητούν για το αν θα πρέπει να μείνει εκεί το βράδυ ή να φύγει και η σκηνή φαίνεται ότι παίρνει παραπάνω χρόνο είναι ένας στοχασμός του Κρόνεμπερκ πάνω στο ότι οι επιλογές που μπορεί να φαίνονται αδιάφορες ή τέλος πάντων στιγμιαίες σε κάθε περίπτωση, μπορεί να καθορίσουν μονοπάτια ζωής και σε κάθε περίπτωση δεν είναι ακριβώς όλα προδιαγραμμένα και είναι και πάρα πολύ όμορφο το πώς σταδιακά συνειδητοποιεί ο χαρακτήρας αυτήν τη γνώση και πώς την αξιοποιεί δηλαδή δεν επαναστατεί απέναντι σε ένα μυρολατρικά προδιαγραμμένο ρυζικό

44:14 ούτε και όταν συνειδητοποιεί ότι μπορεί με τις ενοράσεις του να μεταβάλει σε κάτι το μέλλον αποκτά κάποια θεϊκή παρέστηση και νιώθει ότι μπορεί να ελέγξει τις τύχες της ανθρωπότητας με έναν τρόπο εσωτερικεύει αυτή τη γνώση με πολύ στοικό, με μια στοική μέθοδο και από άποψη κινηματογραφική είναι... Εγώ όταν είδα την ταινία θυμάμαι ότι ένιωθα πάρα πολύ περίεργα που προσπερνάει τα είδη το ένα μετά το άλλο δηλαδή μετά το ατύχημα και κάποιες χόρορ έτσι νότες εκτιλήσεται για καν 20 λεπτά ένα αστυνομικό θρίλερ στο οποίο αξιοποιούνται οι ενοράσεις του Christopher Walken για να πιαστεί ένας δολοφόνος ο οποίος πιάνεται περίπου στη μέση της ταινίας στη συνέχεια αναπτύσσει αυτός μια σχέση με ένα παιδί που του φέρνει ένας ζάπλουτος τύπος με την κατηγορία έναντι του παιδιού ότι είναι πάρα πολύ κλειστό και θέλουν να το ανοίξεις κτλ και στη συνέχεια γίνεται και αυτό το περίπου Manchurian Candidate πράγμα στο οποίο οδηγείται προς το φινάλε και αξιοποιεί και πάρα πολύ και το βιβλίο και η ταινία

45:20 το κλίμα της Αμερικής εκείνη την περίοδο δηλαδή τέλη 70, αρχές 80 όπου έχουμε πάρα πολύ αυτή την αίσθηση είναι χρόνια μετά, έχει μεταβολιστεί η δολοφονία του Κένετ υπάρχει αυτή η σκέψη αυτού του πολιτικού θρίλερ το οποίο εστιάζει σε πολιτικές δολοφονίες και εδώ εμπροκειμένο και με μια έτσι ας μου επιτραπεί λίγο Star Trek γιατί είναι το μνημειώδες επεισόδιο του Star Trek του τι θα έκανες αν μπορούσες να αλλάξεις το παρελθόν ή το μέλλον φιλολογία μέσα όντως από τις καλύτερες ταινίες Stephen King και νομίζω ότι την λάτρεψε και ο Stephen King Ναι βεβαίως από μένα το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πρώτον ότι ο Stephen King θέτει ερωτήματα ηθικού τύπου σε πάρα πολλές ταινίες του και παρότι φαίνονται σε πρώτο επίπεδο απλοϊκά, δεν είναι απλοϊκά.

46:10 Δηλαδή το ότι καλείς να διαπράξεις ένα έγκλημα πριν γίνει έγκλημα, πριν υπάρξει έγκλημα για να σώσεις αυτό που υποτίθεται ότι θα συμβεί, είναι από μόνο το ένα τρομερό ερώτημα που χρήζει τεράστιες ανάλυσεις ηθικής, οντολογικής, πείτε το όπως θέλετε. Δεύτερον, εμένα με ανατριχιάζει το πόσο επίκαιρη είναι η ταινία, ειδικά στο χαρακτήρα του Μάρτιν Σιν που παίζει αυτόν τον Στίλσον αυτόν τον πολιτικό γιατί είναι ένας performer ο οποίος μετατρέπει τον φόβο και την αγανάξη σε λαϊκίστικη ενέργεια ποιον μπορεί να μοιάζει δεν ξέρω πείτε εσείς έναν ξανθούλη κύριο που αυτή τη στιγμή είναι ο πλανητάρχης δεν ξέρω δείτε το όμως πόσο μοιάζει με τον νυν πρόεδρο των Μένων Πολιτειών αυτή τη στιγμή όλη αυτή η ιστορία και τρίτον αυτό που έχω να πω και είναι ένα φαν παραλυπόμενο είναι η ταινία στην οποία ο Στίβιν Κίνγκ απολύθηκε ως σενάριογράφος της ταινίας. Ο Στίβιν Κίνγκ ήθελε να γράψει και το σενάριο πέρα από το βιβλίο έγραψε πέντε draft και ο Κρόνεμπερκ τον οποίο ο Στιγμίνγκ διάλεξε

47:14 τον απέλησε γιατί δεν του άρεσε το σενάριο και προσέλαβε τον Τζέφρι Μπόμου ο οποίος ήταν ίδια την αρχή και έγραφε το σενάριο. Εξαιρετική ταινία. Και τώρα πάμε σε μια άλλη ταινία, στην οποία θα μιλήσει ο Γιώργος για τον πρωταγωνιστή της, γιατί ξέρω ότι τον αγαπάει ιδιαίτερα και είναι και ένας άνθρωπος που μας άφησε πολύ πολύ πρόσφατα τη ζωή.

47:33 Είναι ένα, για μένα, συγγνώμη που εκφράζω την προσωπική μου άποψη, είναι ίσως το συγκλονιστικότερο βιβλίο του Στίβιν Κίνγκ, την προσωπική μου άποψη λέω τώρα. Είναι 7 παιδιά σε ένα χωριό, το Ντέρι, που αντιμετωπίζουν μια αρχαία οντότητα που τρέφεται από τον ίδιο τους το φόβο, παρένθεση κάνουν λέγοντας ότι και εμφανίζεται ως ξεχαριστά στον καθένα ως αυτό που φοβάται περισσότερο.

47:55 σε όλους έχει μια γενική φιγούρα ενός κλόουν και δεκαετίες αργότερα αυτοί οι ενήλικοι θα ξαναεπιστρέψουν στην πόλη για να θυμηθούν όσα τους έχουν καταπιέσει και να αντιμετωπίσουν για ακόμα μια φορά αυτή την πηγή των φόβων τους και μιλάω προφανώς για το IT του 1990 το οποίο ήταν μίνη σειρά, δεν ήταν ταινία Ακριβώς και αυτό που ανέφερα πάνω σπρογουμένως είναι η διαχρονική μου αγάπη για τον πρωταγωνιστή εδώ σε μια εισάρκωση του απόλυτου κακού τον πολύ αγαπημένο Τιμ Κάρι ο οποίος μας έγναψε αντίο πριν από λίγο καιρό ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ στα τελευταία χρόνια της ζωής του ένας από τους πιο εμβληματικούς ρόλους του που του χάρισαν τεράστια δημοφιλία και απήχηση αρκεί να αναφερθεί ότι την επομένη του θανάτου του υπήρχαν πάρα πολλές φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στα social media με φανς οι οποίοι άφηναν μπαλόνια σε σχάρες από υπονόμους προκειμένου να αποτήσουν φόρο τιμής στο συγκεκριμένο ρόλο.

49:03 Γενικότερα μιλώντας τον είχαμε αγαπήσει τον Κάρη και από πιο πριν από το Rocky Horror Picture Show, από το Κλου, από το Δυο Γυναίκες Τρεις Βαλίτσες και Εγώ από χίλιους δυο ρόλους. Μέχρι και μόνο στο σπίτι δεν παίζει, κάνει έναν ρόλο μικρό που κάνει τον υπέροχος. Είχε μια τρομερή αίσθηση, σε τραβούσε σαν μαγνήτης, σαν ενσυναίσθηση.

49:28 Δηλαδή όποιον ρόλο και να ερμήνευε σου γινόταν αυτομάτως συμπαθής και κάπως είναι σαν να σε τραβούσε κοντά τους. Αυτή την ενέργεια πολύ λίγοι ηθοποίητοι είχαν σε τόσο πρωτόλια, φθόρμητη και αυθεντική μορφή. Αυτό είναι που νομίζω αξιοποιήθηκε και περισσότερο όλων στον χαρακτήρα του Pennywise από τον Τιμ Κάρι Δηλαδή αυτή η αυθεντική μαγνητική δύναμη με την οποία προσεγγίζει και την οποία ασκεί στα ίδια τα παιδιά Πάλι όχι ακριβώς έτσι επαναφορά τέλος πάντων των θεματικών που χαρακτηρίζουν πάρα πολύ έντονα το έργο του Stephen King εγώ τολμώ να πω ότι το IT είναι ίσως η ταινία που έχει γεννήσει τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες διασκευής Stephen King δηλαδή ο κακός κλόουν, ο Pennywise, η σκηνή που βγαίνει από τους υπονόμους κτλ είναι από τις πιο χαρακτηριστικές κινηματογραφικές εικόνες King που έχουμε στη διάθεσή μας και επίσης όσο και αν αντιμετώπισαν δυσκολίες οι μεταφορές και οι δύο επιφανέστερες μεταφορές του βιβλίου στη μικρή και μεγάλη οθόνη αντίστοιχα

50:40 είναι ένα από τα πιο πλούσια έργα του Κίνγκ σε θεματικές. Είναι και κολοσιαίος σε σελίδες αλλά είναι πάρα πολύ πλούσιο αυτή η αναδρομή στην παιδική ηλικία, αυτό που αναφέρθηκε ότι ο φόβος παίρνει τη μορφή εξατομικευμένα για τον καθέναν άλλη μια ταινία που θα μπορούσε να είναι King P.H. Flatliners, ίδιο ακριβώς έβριμα. Η εξατομήκευση του τρόμου στο κάθε παιδί και στη συνέχεια στους ενηλίκους στα πιο δύσκολα και αδύναμα σημεία της ταινίας είναι κάτι το οποίο γεννά αυθεντικό σύγκριο.

51:19 Το ότι είμαι παιδί και αντιμετωπίζω εξατομικευμένη απειλή απέναντί μου δεν είναι απλώς κάτι που πρέπει να προσέχουμε όλοι μαζί. Πάντως εγώ αυτό που από την πλευρά μου θα είχα να προσθέσω είναι ότι πάντα βιώνω ότι ο Penny White, και είναι το κανάλι μέσα από το, κλόουν εννοώ το κακό στο Team Carriage, είναι το κανάλι μέσα από το οποίο μια ολόκληρη κοινωνία εκφράζει αυτά που κρύβει μέσα της, αλλά ήδη υπάρχουν.

51:47 Δηλαδή το Derry, το κεντρικό χωριό μέσα στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά, δεν είναι και κάτι το καλύτερο μέρος του κόσμου. Υπάρχει κακοποίηση, ξυλοδαρμός, βία, παρενόχληση. Πείτε το όπως θέλετε. Δηλαδή τα παιδιά βιώνουν ένα τρομερά σκληρό, μια τρομερή σκληρή καθημερινότητα και απλά ο Penny Wise είναι η διοχέτευση αυτής της κακίας και αυτής της μαυρίλας σε ένα στοιχείο.

52:13 Και νομίζω ότι χρησιμοποιείται και πάρα πολύ ωραία ως αλληγορία η αλληγορία της παιδικής ηλικίας στην μικρή επαρχιακή πόλη με ό,τι αυτό συνοδεύει. Γι' αυτό είναι και τόσο ωραίο και σαν εικόνα που έρχεται από τον υπόνομο. Έρχεται από το σκοτάδι, έρχεται από τα κάτω, έρχεται από τα πεπιεσμένα, έρχεται από τα κρυμμένα, έρχεται από τα μη φανερά.

52:36 Και από τις ρίζες της ίδιας της πόλης. Κατεβαίνει, έρχεται από κάτω προς τα πάνω. Το μόνο που έχω να πω επίσης σε στοιχείο παραγωγικό είναι ότι η Μικάρη αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει προσθετικά, ενώ είχαν πει ότι θα πρέπει να βάλει προστατικά για να γίνει ένα τέρας λέγοντας ότι θα φτιάξουμε έναν κακό with a smile that got wrong δηλαδή με ένα χαμόγελο το οποίο στράβωσε στην πορεία και αν σκεφτείτε και όσοι έχουν και έχετε δει όλα αυτά γιατί πια έχει γίνει και έχει φύγει λίγο το ζήτημα αυτή η ταινία έχει γίνει και κομμάτι του κοινού ας πούμε συνειδητού και της κουλτούρας της fan culture κτλ Αυτό είναι, είναι ο κλόουν με ένα χαμόγγλο που κάπου στράβωσε στην πορεία.

53:20 Τώρα πάμε σε μια διάδα ας πούμε ταινιών οι οποίες έχουν πάρα πολλά κοινά χαρακτηριστικά στοιχεία, όχι τόσο στους βιβλίους όσο στους μεταφορές στη μεγάλη οθόνη γιατί γυρίστηκαν και από τον ίδιο σκηνοθέτη. Ίσως η πρώτη εκ των δύο έχει μια μεγαλύτερα γαλόνια και τιμές αλλά παρόλα αυτά και οι δύο είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσες.

53:42 η πρώτη μιλάει για έναν άντρα ο οποίος καταδικάζεται κατά πάσα πιθανότητα άδικα για το φόνο της γυναίκας και του εραστή της και περνά δεκαετίες σε μια πάρα πάρα πολύ σκληρή φυλακή έτσι τελώς γοτθική σαν κάστρο που λέγεται σώσανγκ και συνδέεται βαθιά με έναν άντρα εκεί ο οποίος βρίσκεται ήδη μέσα στη φυλακή και μέσα από την καταπίεση προσπαθεί να διατηρήσει έναν χώρο δικό του εσωτερικό αντίδρασης και αντίστασης σε αυτή την συνειδηματοποίηση όπου θέλει να του επιβάλλει αυτή η φυλακή και τελικά να καταφέρει να ξεφύγει από αυτή και μιλάω για την τελευταία εξ οντωζιταχέγουρτ του 1994 του Φρανκ Ντάραποντ Ταινία η οποία έλαβε σπουδαίες κριτικές απέσπασε 7 ατελέσφορες οσκαρικές υποψηφιότητες αλλά παρόλα αυτά πήγε αρχικά πολύ άσχημα στο box office.

54:41 Κυρίως λόγω και του ανταγωνισμού εκείνης της χρονιάς, καθότι το 1994 είχαμε τη βόμβα του Pulp Fiction, είχαμε και το Forrest Gump από τις πιο mainstream ας πούμε πτυχές του εμπορικού αμερικανικού κινηματογράφου, οπότε η πίεση ήταν αφόρητη. Και ξαφνικά το 1995, για να κάνουμε και έτσι μια ρετρό διαδρομή πίσω στο χρόνο, η ταινία έγινε VHS Sensation.

55:07 και επειδή έσπασε κάθε ρεκόρ, συνέτριψε κάθε ρεκόρ ενοικίασης ως VHS, βιντεοκασέτα, απέκτησε ένα τεράστιο word to mouth dynamic και ξαφνικά εκτοξεύθηκε στις συνειδήσεις του κοινού. Ταινία η οποία το κυριότερο μειονέκτημά της τότε, έτσι όπως λογίστηκε από το κοινό και από διάφορους κινηματογραφικούς κύκλους εμπορικούς, κατά τη γνώμη μου συνιστά στην ουσία το μεγαλύτερό της ατού.

55:37 κάπως διαρριγνύει τις συμβάσεις ενός πρίζων δράμα. Έχουμε έναν πρωταγωνιστή ο οποίος ξεφεύγει πάρα πολύ από τις νόρμες και τις συνηθισμένες ρότες δραματουργικές, υφολογικές, χαρακτηριολογικές ενός πρωταγωνιστή φυλακής. Έχουμε μια απόδραση η οποία εμπεριέχει και ένα στοιχείο του φανταστικού στην πραγματικότητα και γενικότερα και πάλι υπερβαίνει όλα τα άτυπα, στερεότυπα που κυκλοφορούσαν στο συγκεκριμένο είδος ταινιών.

56:08 Και του κινηματογραφικού αν μου επιτρέψεις, έτσι δεν είναι. Εννοείται. Το reference είναι πολύ ξεκάθαρο. Το reference είναι ξεκάθαρο, εννοείται. Είμαστε την αφίσα της Ρίτα Χέιγουρθ και έχουμε και μια ταινία φιλίας η οποία νιώθεις ότι δεν θα μπορούσε ακριβώς να ευδοκινήσει σε ένα περιβάλλον φυλακής. η ταινία εν τέλει τελειώνει με ένα πάρα πολύ αισιόδοξο μήνυμα όπως είπαμε ήδη η κοσμογονική δύναμη της φιλίας ιδίως της ανδρικής φιλίας είναι μια από τις σταθερές, αναλύωτες σταθερές σε ολόκληρο το έργο του Στίβεν Κίνγκ είναι ταινία σαν χάδι και επίσης νιώθεις βλέποντας την ταινία ότι θα θέλεις να έχεις δίπλα σου διαβίου το Μόργαν Φρίμαν να σου διηγείται τα πάντα το τι λίστα έχεις να κάνεις με ψώνια στο σούπερ μάρκετ, τι καιρό κάνει, οτιδήποτε του έρθει προκειμένου έτσι να σε ανανουρίζει ανακουφιστικά, να έχει αυτό το soothing effect που νιώθεις ότι όλα θα πάνε πολύ καλά.

57:07 Να πω κάτι όμως πριν πει κάτι ο Φίλιππος πολύ γρήγορα, δεν είναι πάρα πολύ έξυπνο το έβριμα ότι ο βασικός πρωταγωνιστής της ταινίας δεν είναι και ο βασικός αφηγητής της ταινίας, δηλαδή ότι η ταινία τη βλέπουμε μέσα από τα μάτια του δεύτερου χαρακτήρα. ενώ ο βασικός πρωταγωνιστής και ο άνθρωπος που αποδρά τελικά είναι ο χαρακτήρας για τον οποίο αφορά η αφήγηση του δεύτερου.

57:29 Αυτό το τέχνασμα βρίσκει τρομερή εφαρμογή στη συγκεκριμένη ταινία γιατί συνδράμει στο να συντηρηθεί αυτή η έγκλη μυστηρίου που περιβάλλει τον κεντρικό πρωταγωνιστή ο οποίος είναι ο λίγοντι εξωγήινος των περιβάλλων της φυλακής από κάθε τρόπο και με κάθε άποψη. από τη μόρφωσή του μέχρι τις συνήθειες αστικής ευγένειας που διατηρεί, μέχρι την έλλειψη ματσίλας και τοξικότητας ας πούμε, κάπως έτσι, ανδρικού ανταγωνισμού εντός ενός καταπιεστικού περιβάλλοντος και άλλη σταθερά στο έργο του Stephen King.

58:04 Υπάρχει παντού και πάντα μια αποδόμηση των ανδρικών προτύπων προς κάτι υγιέστερο, προς κάτι πιο ευαίσθητο, προς κάτι πιο επικοινωνιακό και δοτικό. Εγώ έχω να πω ότι δεν ήταν να είναι αφηγητής αυτός Απλά μετά άκουσαν τον Μόργκαν Φρίμαν και είπαν τέλος Αλλάζουμε όλο το σενάριο Με τη μίστα ταρσόνια του Γιώργου Τέλος ο αφηγητής το ρίζιλτ και το γάλα που έχει γράψει ο Γιώργος Και το εκφώνησε ο Μόργκαν Φρίμαν μας έπεισε Εγώ θέλω να πω έξω κινηματογραφικά παντελώς Ότι αυτή η ταινία έχει να αντιπαρέλθει ένα τεράστιο εμπόδιο το ότι είναι σφινομένη διαβίου στο νούμερο 1 του IMDb οπότε μετριέται αναμφίβολα και σχεδόν αυτόματα όποτε την αγγίζουν νεότερες γενιές συνεφίλ με το ερώτημα είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών ή όχι είναι σφινομένη πάνω από τον νο 1 πως το λένε και το εκπληκτικό είναι ότι τελειώνοντας την ταινία αυτό που τουλάχιστον ένιωσα εγώ όταν ήρθα αντιμέτωπος με αυτό το δίλημα ως νεαρός συνεφίλ βλέποντας την δεν ήταν αν τελικά έχω απάντηση στο αν είναι η καλύτερη ή όχι

59:09 είναι ότι ξεπερνάει τον σκόπελο του ίδιου του δελήματος προφανώς δεν θα απαντήσεις με ένα ναι ή όχι αλλά το ότι αυτή η ταινία κατορθώνει να υψώσει ένα τέτοιο ανάστημα που αποδρά για να χαρακτηρίσω και λίγο και μετά μέσα της ταινίας από αυτό το τρομερά σφιχτό καλούπι του να πρέπει να δικαιολογήσει γιατί αγαπιέται τόσο πολύ από το ειδενετικό κοινό εδώ και τόσα πολλά χρόνια είναι μια τεράστια κατάκτηση και την καταφέρνει η ταινία πάντως για πάλι μικρό παραγωγικό ας πούμε στοιχείο είναι η ταινία από την οποία ο Κίνγκ δεν πήρε ούτε ένα ευρώ μάλλον πήρε ένα δολάριο γιατί για τον απλούσο το λόγο ότι όταν δόθηκαν τα δικαιώματα ο Ράινερ τρελάθηκε ήθελε να τη γυρίσει είχε κινήσει θεούς και δαίμονες για να τη γυρίσει και έτσι επένδυξε και το στούντιο στο Ράινερ όμως επειδή ο Στίβεν Κίνγκ ήθελε 100% να γυριστεί από έναν νέο και άσημο τότε σκηνοθέτη που ήταν ο Φρανκ Ντάραμπον απαρνήθηκε τα δικαιώματά του και τα έδωσε στον Ντάραμπον για να μπορέσει ο Ντάραμπον τελικά να τη γυρίσει

01:00:15 και λίγα χρόνια αργότερα να γυρίσει και μια αντίστοιχη ταινία πάλι με φυλακές, ίσως λίγο πιο σκοτεινή με ένα βαθύτερο δίλημα που έχει να κάνει με την αφαίρεση ζωής και τη θανατική ποινή στην οποία, πάμε στο 1930, ένας δεσμοφύλακας γνωρίζει έναν άνθρωπο, έναν περίεργο μαύρο άνδρα ο οποίος καταλαβαίνει ότι έχει υπερφυσικές δυνατότητες, μοιάζει λίγο με God-like figure, ας πούμε, σαν τον Χριστό, ο οποίος είναι καταδικασμένος για το φόνο των δύο κοριτσιών, ανακαλύπτει ότι είναι αθώος αλλά τελικά δεν μπορεί να κάνει τίποτα γιατί οι θεσμοί σκοτώνουν και τους καλύτερους δηλαδή υπέρλαμπρους ανθρώπους χωρίς να υπάρχει τρόπος διαφυγής βέβαια το γεγονός ότι είναι και μαύρος παίζει το ρόλο του στην εποχή εκείνη και εκεί έτσι γεννιέται η ταινία The Green Mile του Frank Darabont του 1999 με τον Tom Hanks και τον Michael Clare Duncan στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του ο οποίος πραγματικά νομίζω ότι ούτε πριν ούτε μετά είχε δώσει κάτι αντίστοιχο.

01:01:15 Δηλαδή δεν υφίσταται το μέγεθος αυτής της ερμηνείας κυριολεκτό. Δηλαδή τρομερό. Ίδια χρονιά με τον Πιτσιρικά από την έκτη αίσθηση. Δηλαδή απίστευτε απρόσμενα τεράστιες ερμηνείες β' ανδρικού ρόλου. Και τεράστιος το σώμα επίσης. Ναι, ναι, ναι. Συγκλονιστικό. Το πρόοδος η καρδιά του και αυτόν πολύ νωρίς. τετραπέρατος, εκπληκτικός όπου ήταν απλά εδώ ήταν έξω από αυτό που θεωρούσαμε ως παλμαρέτου ας πούμε μέχρι εκείνη τη στιγμή Prison Drama επίσης έτσι γιατί μπορεί να έχει εντελώς διαφορετική προσέγγιση μπορεί να έχει μια ίσως λίγο περισσότερη μελοδραματική ροπή το πράσινο μήλι από ότι το Sosan Redemption και σίγουρα περισσότερες θεολογικές αναζητήσεις και τέλος πάντων υπερβατικές σε κάθε περίπτωση όμως που πρήρυντων τράμα από τη μεριά των δεσμοφυλάκων ως επιτοπλίστων.

01:02:06 Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον στοιχείο. Εντάξει, για να είμαι ομάιλ ειλικρινής προβένοντας και σε μια σύγκριση μεταξύ των δύο ταινιών, αυτό είναι τελείως δική μου προσωπική οπτική, ίσως να με ενοχλεί λίγο ο μελλοδραματισμός στον Green Mile, παρόλο που αντιλαμβάνομαι πλήρως και σέβομαι πλήρως την ευρύτερη οπτική σε σχέση και με την λειτουργία των θεσμών στην Αμερική και φυσικά με τη θανατική ποινή.

01:02:30 Είναι μια κραυγή κατά της θανατικής ποινής προφανώς. Από εκεί και πέρα αυτές οι δύο ταινίες μέσα μου δημιουργούν ένα αντιθετικό θεσμό γιατί είναι αμφότερες Stephen King, αμφότερες από τον ίδιο σκηνοθέτη, αμφότερες δράματα φυλακής αλλά το Sosan Redemption είναι από τις πιο προσωπικά watchable ταινίες υπό την έννοια ότι αφότου την είχα δει πολύ μικρό σε VHS όπως ήταν και το sensation της εποχής την είχα πετύχει τα επόμενα χρόνια άπειρες φορές στην τηλεόραση. Είναι συγκλονιστικό ότι κάθομαι κάθε φορά να την ξαναδώ.

01:03:00 Και τρίωρη κιόλας ε. Κάθε φορά όπου και να την πετύχει. Να έχει τύχει μάλιστα να σκεφτώ ότι α σήμερα που νιώθω κουρασμένος και θα βγω τώρα σε άγρια νιάτα έχει και το τελευταίο έξοδος ρίτα χέιγουρ θα κάτσω να το δω το πράσινο μήλι το πράσινο μήλι το αντίθετο συμβαίνει με το πράσινο μήλι δηλαδή την είδα όταν βγήκε στις αίθουσες έχω την εντύπωση ότι ήμουνα πρώτη ηλικίου επί της ουσίας δεν την έχω ξαναδεί ολόκληρη ποτέ έχω πετύχει bits and pieces στην τηλεόραση αλλά ποτέ δεν με τράβηξε να την δω περισσότερο προσωπικά μιλώντας παρόλο που αντιλαμβάνομαι το πόσο καλοφτιαγμένη είναι να αναφέρω και πάλι, το βιβλίο γράφτηκε το 1996, η ταινία γυρίστηκε το 1999, έτσι, δηλαδή πάλι έχουμε το ίδιο πολύ μικρό χρονικό διάστημα ανάμεσα στην συγγραφή του βιβλίου και την μεταφορά του στον κινηματογράφο, προσωπικά μιλώντας κάπως με κολοτσάει αυτός ο πολύ έντονος, έτσι, μελήρητος μελοδραματισμός της.

01:03:56 Και όχι μόνο αυτό, έχουνε, εμένα, εγώ, μ' αρέσει την, την βλέπω και νιώθω, αντιλαμβάνομαι 100% αυτό που λες και συμφωνώ ότι θεωρώ ότι είναι πολύ πιο απλοϊκή από το τελευταίο έξοδο του Ζεστα Χέιουαρτ αλλά έχει δεχτεί και αρκετά σκληρές κριτικές ειδικά τα τελευταία χρόνια και μία από αυτές έχει να κάνει με το λεγόμενο magical negro trope δηλαδή αυτή τη θεωρία που θέλει μια θαυματουργή μαύρη φιγούρα η οποία δεν έχει background γιατί και στη ταινία δεν έχει κανένα background δεν ξέρουμε τι γίνεται αυτός ο Τζον Κόφι η οποία έρχεται στον κόσμο μόνο και μόνο για να θεραπεύσει και να λυτρώσει τους λευκούς.

01:04:34 Το κατανοώ γιατί κάπως συνδέεται λίγο και με τη στερεοτυπική απεικόνηση της μαύρης κουλτούρας η οποία με κάποιον τρόπο στο σινεμά και στη λογοτεχνία συνδεόταν με αποκριφιστικές πρακτικές, βουντού. Συμφωνώ. Εν τέλει είναι μια πολύ συγκεκριμένη οπτική για να εξετάσει την ταινία, αλλά έχει έρισμα, βράζεται κάπου τέλος πάντων.

01:04:55 Εμένα όμως πάντως αυτό και με αυτό τελειώνω, αυτό που με συγκλονίζει στην ταινία είναι ότι αυτό που με αφήνει μέσα μου είναι ότι δεν μπορείς να σταματήσεις ένα θεσμό όταν έχει αποφασίσει να κάνει κάτι ακόμα και αν μπροστά στα μάτια σου γίνονται θαύματα. Αυτό με τρελαίνει σε συγκεκριμένη ταινία. Νομίζω ότι το κυριότερο χάρισμα αγωητίας της είναι ακριβώς αυτό.

01:05:22 λοιπόν πού πάμε τώρα πάμε σε ένα αγαπημένο του Γιώργου γιατί ο Γιώργος είναι και άνθρωπος πολύ των αυτοκινήτων της ταχύτητας αυτό είναι γνωστό γενικότερα χαζεύω πηγαίνω σε εκθέσεις αυτοκινήτου βλέπω φανακά φόρμουλα καθώς οδεύουμε και προς το τέλος πάμε Γιώργο να πεις αυτό που σου αρέσει πάρα πολύ το αφήνω σε εσένα σου δίνω την πάσα λοιπόν εγώ όπως συνήθως θα κλείσουμε το podcast μας με κάποιες πιο προσωπικές προτάσεις και πιο personal favorites του καθενός από εμάς.

01:05:54 Εγώ θα σταθώ στην ταινία του 1983, Christine, σκηνοθετημένη από τον John Carpenter. Πόσο ταιριαστό να σκηνοθετεί Stephen King ο John Carpenter, να το πούμε αυτό. Εκείνη τη στιγμή η καριέρα του Carpenter δεν ήταν ακριβώς και στα πάνω της, γιατί το The Thing, η φανταστική αυτή ταινία του 1982, είχε πετσοκοπεί από τους κριτικούς και τα είχε πάει μάλλον μέτρια στο αμερικανικό box office.

01:06:17 Ο ίδιος δεν συνδέθηκε πάρα πολύ με την ταινία. Παρ' όλα αυτά εγώ τη θεωρώ ένα μνημείο του πώς μετατρέπεις κάτι το οποίο φαίνεται τόσο αμήχανο στην πρώτη ματιά σε κάτι τόσο εύκολα παρακολουθήσιμο. Το story είναι το εξής. Έχουμε ένα κακόβουλο αυτοκίνητο. Είναι ακριβώς όπως το ακούτε. Το αυτοκίνητο είναι κάπως αφθόρμητα, εν γενός κακόβουλο και μοχθηρό, χωρίς να το έχει καταβάλει κάποιο πνεύμα που είναι το story του βιβλίου.

01:06:45 Αυτή είναι η αλλαγή στο σενάριο της ταινίας. Έχουμε λοιπόν ένα κακόβουλο αυτοκίνητο το οποίο στην ουσία οδηγεί σε μια συνθήκη άγριας και εν τέλει πολύ σκοτεινής ενηλικίωσης έναν τελείως φλόρο νερτ πρωταγωνιστή, τον οδηγεί σε πράξεις που ο ίδιος δεν θα διέπρατε ποτέ, το ίδιο αυτόνομα και αυτόβουλα παίρνει εκδίκηση από όσους τον κακοποιούσαν, διαπράττει και αυτό με τη σειρά του ορισμένα εγκλήματα, είναι καταπληκτικές οι σκηνές όπου παίζει το ραδιόφωνο από μόνο του στο αμάξι ως προμήνυμα κάποιας μοχθηρής ενέργειας που πρόκειται να επακολουθήσει είναι μια ταινία που έχει αυτό το αδιανόητο πρέμις το οποίο μετά από κάποια στιγμή σου γίνεται απόλυτα πιστευτό εμένα με συνερπάζει αυτό εδώ το πράγμα και θεωρώ ότι μόνο με μια σκηνοθετική μαεστρία virtuosite θα μπορούσε να ισχύσει ταινία η οποία φύγει πάρα πολλά ζητήματα από ιεροποίηση, σας είπα ότι θα ξαναπώ αυτή τη λέξη, την εφηβική ενηλικίωση, την πρόορυφη ενηλικίωση, τη σεξουαλική αφύπνιση των αρσενικών από ιεροποίηση, ένα καθαγιασμένο αντικείμενο καταναλωτικό όπως είναι το αμάξι, την ιερή φορτική μηχανή παραγωγής του Detroit

01:07:58 και φυσικά δημιουργεί μια συνθήκη σύμφωνα με την οποία οι παλιοί καλοί καιροί, αυτό που σας έλεγα, το Google Times αποκτούν μια πολύ πιο μοχθηρή και σκοτεινή χρειά. Αυτό αποτυπώνατε και στο πώς τα τραγούδια του παρελθόντος, το παραδοσιακό ροκ και ρολ που ακούγεται συνεχώς στην ταινία, γίνεται ιονός και προμήνυμα φρικιαστικών ιδεχθών πράξεων και δεν είναι πλέον συνώνυμο της αθωότητας.

01:08:26 Κριστίν, μια ταινία η οποία δεν θα το πιστεύετε το ότι σας άρπαξε απλουγιακά και σας βούτηξε στο σύμπαντης. Εγώ πριν πάρω το χρόνο για να πω για ταινία θέλω να πω πρώτον με βάση αυτά που είπε ο Γιώργος για το Κριστίν ότι βρίσκω συγκλονιστικό ότι ένας άνθρωπος που έγραψε τόσο πολλά πράγματα όσο ο Στίβεν Κίνγκ αφιέρωσε τόσο μεγάλο μέρος του έργου του και της δημιουργίας του στο να αποκρυπτογραφήσει το ένιγμα της ενηλικίωσης το οποίο είναι πάρα πολύ όμορφο ότι το προσέγγισε από τόσο πολλές διαφορετικές κοπιές πολλές εκ των οποίων είδαμε και στο σινεμά και κάποιες γεννούν τρόμο, κάποιες γεννούν συγκίνηση πάντως φώτισε πάρα πολύ πολλή πλευρά αυτό το φοβερό κατόφλι της ανθρώπινης ζωής και το δεύτερο είναι ότι πάρα πολύ δημιουργεί φοβεράξιο σημείο ότι έχουν συνδεθεί με το Stephen King με παραπάνω από μία ταινίες του Χροστάνη δηλαδή είναι μεγάλο μέρος φιλμογραφίας του, ο Ντάραμποντ πρώτος και καλύτερος δηλαδή απίστευτα πυκνό πυκνή σχέση και να πω κατά τα άλλα ότι επειδή και οι ταινίες

01:09:31 που δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε αριστουργήματα έχουν ψυχή και τις αγαπάμε, εμένα μου αρέσουν πολλές και από τις ταινίες του Κίνγκ που δεν είναι πραγματικά καλές, δηλαδή μου αρέσει το Pet Sematary πολύ πως το λένε, αλλά εδώ θα σταθώ σε μια που σίγουρα έχει πάρα πολλά προβλήματα αλλά είναι από τις ωραιότερες νομίζω ιδέες του Κίνγκ, επίσης χωρίς κανένα μεταφυσικό και είναι το Απθ Πιούπιλ του Μπράντ Σίνγκερ το οποίο το στόρι θέλει έναν ναζί που έχει καταφύγει στην Αμερική και έχει αλλάξει ταυτότητα να γίνεται στόχος ενός γείτονα του 16-17 χρονών ο οποίος μαθαίνει κρυφά και κάπως εύκολα ομολογουμένως ήδη στον πρόλογο ούτε καν στην πρώτη πράξη της ταινίας την αληθινή ταυτότητα αυτού και τον εκβιάζει με σκοπό να του πει διάφορα πράγματα για εκείνη την εγωχή, να του πει πως ήταν εκείνα τα χρόνια και εν τέλει να τροφοδοτήσει και τη δική του έτσι το δικό του fascination με τον ναζισμό και την απολυταρχία είναι μια ταινία η οποία δεν κάνει όσα θα μπορούσε

01:10:35 με το πρέμις της, παρόλα αυτά έχει έναν Ian McKellen στο ρόλο του μη μετανοημένου ναζί, πάρα πολύ ενδιαφέρον αυτό ότι έχει αλλάξει ταυτότητα αλλά έχει έναν κτίνος που κοιμάται και περιμένει να ξυπνήσει μέσα του χωρίς να σημαίνει ότι είναι ακριβώς σε αυτό τη στιγμή έτοιμος για οι δεχθεί εγκλήματα. Παρ' όλα αυτά όχι απλώς δεν έχει αποκηρύξει και έχει ζητήσει από τον εαυτό του να αναγεννηθεί, απλώς έχει καταπιεστεί και με μια αίσθηση δικαιωμένου φυγάδα.

01:11:02 Ότι εδώ κρυβόμαστε διότι αυτό το ανώτερο αφήγημα που φέραμε δεν έγινε κατανοητό και δεν επικρατήσαμε από τις συνθήκες. Και επίσης σχολιάζει με ωραίο και εύστοχο τρόπο το πόσο εύκολο μπορεί να γίνει το να γοητευτεί κανείς από ιδέες οι οποίες φαίνονται ειδικά σε αυτή την ηλικία και ειδικά σε συνθήκες αμερικάνικων προαστείων απόλυτης νυνεμίας, απόλυτης κομιλφό κατάστασης, οικογένεια με το παιδί που πάει τέλεια στο σχολείο το να λοξοδρομήσει και να γοητευτεί από μια τέτοια φρικτή ας πούμε στα χαρτιά ιδέα.

01:11:41 Οπότε από μένα αυτό χωρίς να είναι η σπουδαία ταινία μεταφοράς Stephen King είναι σίγουρα αξιοσημείωτη. Από τη δική μου πλευρά αφού κάνω μια μικρή αναφορά λέγοντας μίλησε ο Φίλιππος για το Frank Darabont, τρίτη ταινία του Frank Darabont, Stephen King, το The Mist, ένα εκπληκτικό κοινωνικό πείραμα με απόϊχους sci-fi, επιστημονικές φαντασίες αλλά και μεταφυσικού.

01:12:03 τι συμβαίνει όταν κάποιους ανθρώπους τους κλείσεις μέσα σε ένα σε ένα σούπερ μάρκετ πάρα πολύ ωραίο το reference την καταναλωτισμό τους βγάλεις το ρεύμα, τους βγάλεις το νερό βάλεις μέσα μια θρησκόλυτη βάζεις ένα πραγματιστή και απέξω μια ομίχλη και δεν ξέρεις τι γίνεται με ένα από τα συγκλονιστικότερα φινάλετα τα οποία είχα δει τουλάχιστον εκείνη τη δεκαετία ακόμα το σκέφτομαι και ανατριχιάζω ότι κάνει με την ελπίδα στο Σο Σαν Κριντέμψιον το ανατρέπει με την έλλειψη ελπίδας στο συγκεκριμένο φιλμ, The Mist του Φρανκ Νταράμου του 2007 δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε μια ταινία την οποία είδα σχετικά πρόσφατα ομολογώ με τα λύπης μου ότι δεν γνώριζα και το βιβλίο επίσης αλλά μου άρεσε πάρα πάρα πολύ και κατάλαβε ότι άρεσε και στα παιδιά εγώ την είδα επειδή μου είπες να τη δω δεν σου άρεσε όμως και δικαιώθηκες και μιλάω για τον Dolores Claiborne επίσης απουσία μεταφυσικού μια ταινία του Taylor Hackford του 1995 με την Kathy Bates η ίδια της λέει ότι είναι

01:13:01 ο πιο απαιτητικός όλος της καριέρας της φανταστείτε η γυναίκα αυτή η οποία έχει παίξει στο Μίζερι και μιλάει ουσιαστικά για την απουσία του μεταφυσικού που δεν χρειάζεται να συνοδεύεται με την απουσία τρόμου ο ίδιος ο Κίνγκ είπε ότι τι τον θέλει το μεταφυσικό εδώ έχουμε τρόμο πραγματικό της καθημερινότητας. Έχουμε ένα...

01:13:22 Έχουμε φόνους, έχουμε κακοποιήσεις χρόνων. Είναι μια ταινία στην οποία μια γυναίκα κατηγορείται για το θάνατο της ηλικιωμένης στην οποία πρόσεχε. Γυρίζει η κόρη της πίσω στο χωριό για να δει τι συμβαίνει, για να την αθωώσει ή όχι και βγαίνει στην επιφάνεια ότι προϋπήρχε ήδη μια υποψία για έναν φόνο που έχει να κάνει με τον άντρα της, της ίδιας της γυναίκας.

01:13:48 Είναι μια ταινία η οποία παίζει εξαιρετικά με το παρελθόν και το παρόν, όχι μόνο αφηγηματικά αλλά και αισθητικά, όποιος δεν θα καταλάβει δηλαδή το παρελθόν έχει άλλη παλέτα χρωμάτων, το παρόν άλλη παλέτα χρωμάτων. Η Kathy Bates η οποία παίζει μια γυναίκα η οποία έχει υπάρξει υπηκιακή βοηθός για 20 χρόνια το βιώνει στο ίδιο της το σώμα και επειδή παίζει και τον ίδιο τον εαυτό 20 χρόνια πριν σας καλώ να δείτε τις αλλαγές στο σώμα της που αλλαγές δεν είναι είναι ουσιαστικά υποδίεται είναι ερμηνεία του ρόλου αλλά είναι συγκλονιστικό το πως από τη μια στιγμή στην άλλη γέρνει και σέρνει το πόδι της παίζοντας τον ίδιο άνθρωπο όπως σας είπα με 20 χρόνια διαφορά ένα φιλμ στο οποίο έχω δει ταπεινή προσωπική άποψη τα ωραιότερα ρακόρ της δεκαετίας δηλαδή το πώς μεταφέρεται από το παρόν στο παρελθόν με το χτύπημα ενός τηλεφώνου, με το σήκωμα ενός ακουστικού ή με το βλέμμα που χάνεται στον ορίζοντα ειλικρινά σκηνοθετικά με εκπλήσι και βέβαια μια ταινία η οποία μιλάει για την σχέση πάλι της ανθρώπινης σχέσης μητέρας-κόρης

01:15:01 αλλά και την προκατάληψη που συνοδεύει μια υποτιθέμενη πράξη ενός ανθρώπου και το πώς αυτή η υποτιθέμενη πράξη και η προκατάληψη η οποία συνοδεύει την ίδια την πόλη στην οποία ζει την βαραίνει ακόμα και αν δεν την έχει κάνει αυτή την πράξη είναι εξαιρετικά περίπλοκη συνθήκη αυτή ηδομένη μέσα από ένα δράμα με απόϊχους όπως είπα κακοποίησης, παρενόχλησης κτλ ένα πάρα πάρα πολύ ωραίο φιλμ με εντυπωσίασε το μόνο που θέλω να πω για αυτό το φιλμ α, τρομερό cast δηλαδή είναι η Κάφι Μπέιτς, Τζέινιφερ Τζέισον Λί ο Daniel Strather σε ρόλο villain ο Christopher Plummer σε ρόλο detective ο John C. Reilly στα πρώτα του βήματα αυτή είναι η πρωταγωνιστική πεντάδα για όνομα του Θεού και το δεύτερο που έχω να πω είναι ότι έχει και ένα πολύ ωραίο εσωτερικό αστυάκι Stephen King αστυάκι σε κάποια στιγμή η Kathy Bates μιλάει με τον Daniel Strather και τον απειλεί ας πούμε λίγο πριν τον στείλει στον τάφο και του λέει ότι θα πας φυλακή και θα πας που σε ποια φυλακή στη Σόσανγκ

01:16:03 θα σε στείλω στο Σόσανγκ Ξέρεις τι δεν είναι τώρα με αυτό κλείνουμε Λέγοντας ότι ο ίδιος ο Στίβεν Κίνκ Είχε φτιάξει ένα universe Ακριβώς ακριβώς Πολύ πριν φτιαχτούν τα universes τώρα Ο κακός, ο βασικός κακός που είναι Το κακό που υπάρχει Και τρώει τις ψυχές των ανθρώπων Πολλοί λένε ότι είναι το ίδιο πλάσμα Που μεταπηδά από βιβλίο σε βιβλίο Δηλαδή είναι ο Pennywise Που μετά γίνεται ο Randall Flagg Στο The Stunt Στο χειρό μεταφρασμένο στο ελληνικά ως το κοράκι, ό,τι να είναι, μετά που είναι στα χρήσιμα αντικείμενα, μετά που είναι στο σάλεμ σλότ, δηλαδή είναι ή τα υπόγεια που επικοινωνούν ανάμεσα στις πόλεις.

01:16:43 Υπάρχει μια υποψία ενός universe και εδώ θα σταθώ και σε μια σειρά, απλά την αναφέρω, η οποία έχει τέτοια στοιχεία, μια σειρά πολύ πρόσφατη, του 20 αν δεν κάνω λάθος, που υπάρχει στο HBO Max, που λέγεται The Outsider, εξαιρετική σειρά, μίνη σειρά, 10 επεισοδίων, στην οποία πρωταγωνιστεί ένας φοβερά αγαπημένος μου ηθοποιός ο Μπεν Μέντελσον.

01:17:03 Πάντα παίζει τον κακό. Εδώ παίζει έναν πολύ πολύ ισοπεδωμένο χαρακτήρα. Εξαιρετική σειρά όποιος και όποια μπορεί να τη δει. Ουφ, μαραθώνιος. Εδώ θα θέλαμε να μιλάμε άλλες δύο ώρες για το Stephen King που αγαπάμε και οι τρεις αλλά έχουμε φτάσει προς το τέλος, δεν είναι Γιώργο. Ακριβώς. Λοιπόν, σας χαιρετούμε. Ήταν το τέταρτο επεισόδιο του podcast Plot Twist από το Cire Dogs Δίπλα μου εξαριστερώνω Πάνος Αχτσιόγλου Γεια σας, γεια σας Να δείτε πολλές ταινίες Stephen King από τα δεξιά μου ο Φίλιππος Χατζίκος Να προσέχετε το αυτό και όλα καλά Και εμείς θα τα ξαναπούμε πάρα πολύ σύντομα όπως σας έχουμε υποσχεθεί σε εσάς και στους εαυτούς μας θα τα λέμε δύο φορές το μήνα οπότε να περιμένετε δύο ολοκένουργια επεισόδια τον Οκτώβριο. Πολλά φιλιά.

01:17:48 Καλή συνέχεια.