Το φθινόπωρο στο σινεμά! #5

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Μουσική Καλησπέρα, είναι το Plot Twist by Cinedogs, είναι το πέμπτο επεισόδιο του podcast μας θα ξεκινήσουμε ευχαριστώντας πάρα πολύ τον Άκη Σακισλόγλου και το Ράδιο Σάραθρον για τη φιλοξενία εγώ είμαι ο Φίλιππος Χατζίκος και έχω δίπλα μου τον Πάνο Αχτσιόγλου και τον Γιώργο Παπαδημητρίου και σήμερα θα μιλήσουμε για ένα θέμα που αγαπάμε πολύ που φιλοξενεί η εποχή σηκώνει τέτοιες αναφορές και ήρθε η ώρα για φθινοπορεινές ταινίες παιδιά. Αχ Γιώργο μου πέφτουν τα φύλλα Μελαγχολία. Μελαγχολούμε κρυβόμαστε στους καναπέδες Γενικότερα πάμε είμαστε σε μια κατάσταση στοχασμού και ενδοσκόπησης Μετά τις summer hit movies λοιπόν που ήταν το δεύτερο επεισόδιο μας τώρα καταπιανόμαστε μια άλλη εποχή το φθινόπωρο και σταχυολογούμε ταινίες οι οποίες έτσι αποπνέουν και μια αίσθηση χουχουλιάσματος αλλά και μια πνιγυρή μελαγχολία γιατί το φθινόπωρο κάπως το παίζει δίπορτο works both ways, δηλαδή έχει και μια τρυφερή πτυχή και μια πιο σκληρή πτυχή και αναφερόμαστε και σε ταινίες

01:25 στις οποίες το αμυγός εικαστικό αισθητικό σκέλος είναι κάπως φθινοπωρινό όσον αφορά και τη χρωματική του παλέτα Τα είπε πολύ σωστά ο Γιώργος και εγώ αυτά ήθελα να πω δηλαδή δεν προτείνουμε ή δεν συζητάμε μόνο ταινίες που φαίνονται φθινοπορινές συζητάμε και μιλάμε για ταινίες οι οποίες έχουν το φθινόπωρο την έννοια της μετάβασης σε αυτού που έφυγε και αυτού που έρχεται το φθινόπωρο μια μεταβατική περίοδο και στην αφήγησή τους και πάμε γρήγορα να μην καθυστερήσουμε άλλο γιατί έχουμε πάρα πολλά κάνουμε τις προτάσεις μας όσες πιο πολλές μπορούμε, εννοείται έχουν μείνει πράγματα απ' έξω αλλά είναι και το podcast συγκεκριμένης διάρκειας οπότε λέμε τα περισσότερα και ευθύς αμέσως πάμε σε μια ταινία στην οποία δύο άνθρωποι, ο Χάρη και η Σάλη γνωρίζονται σε ένα road trip από το Σικάγο για τη Νέα Υόρκη συζητούν και κυρίως διαφωνούν για το αν οι άντρες και οι γυναίκες μπορούν να είναι φίλοι χωρίς να εμπλακεί το σεξ περνάνε σχεδόν 12 χρόνια στα οποία συναντιούνται, απομακρύνονται

02:25 ξανασυναντιούνται κτλ και κάτι συμβαίνει αυτό στη μεταξύ του σχέση και βλέπουμε και εμείς μαζί με αυτούς αν τελικά αυτή η βαθιά σχέση, η βαθιά φιλέ μπορεί να οδηγήσει στην αγάπη. Μιλάω προφανέστατα για το Wen Harry Met Sally του σπουδαίου εκείνη, γενικά σπουδαίου αλλά και αδικοχαμένου Rob Reiner που τον ξαναπιάνουμε τον Rob Reiner Ναι, με τον αναφέραμε και στο podcast για το Stephen King Ακριβώς, του 1989 με τον Billy Crystal και την αξιαγάπητη Meg Ryan Εντάξει, εγώ θα ξεκινήσω αιρετικά και θα πω ότι είναι μια λιγότερο φθινοπορεινή ταινία από όσο διατείνεται η ίδια ή από όσο έχει κάπως παγιωθεί και δρεωθεί στις συνειδήσεις του κόσμου.

03:10 Τι λέει, Φίλιπε, τι λέει. Με το που ξεκίνησε η πρώτη ταινία. Κλείς το πόρτο. Λοιπόν, μαλώνω τώρα, βάζω ζάχαρη στο ρεζερβουάρ που έλεγε και ο Έψοτς. Και όλοι φεύγουμε. Για πες μας ρε, γιατί λοιπόν. Λοιπόν, παιδιά, ακούστε λίγο. Οκ, έχει μια θρηλική σκηνή φθινοπόρου, όπου περπατάνε στο πάρκο εκεί με τα πεσμένα φύλλα, σε όλες αυτές τις πορτοκαλί και καφετιές από χρώσεις, ο Μπίλι Κρίσταλ και η Μέγραεν, και όντως παίζει κομβικό ρόλο το φθινοπόρο υπό την έννοια ότι είναι εκείνη η στιγμή στην ταινία που ανομολόγητα, αλλά κατά βάθος, αρχίζουν να ερωτεύονται μεταξύ τους.

03:46 Υπάρχουν και κάποια ακόλουθα πλάνα Όπου μέσα από γυάλινες επιφάνειες, παράθυρα, τζάμια και ιστορίες Αντικρίζουμε τη φθινοπορεινή Νέα Υόρκη Αλλά κατά τα άλλα το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας Δεν εκτιλήσεται σε φθινοπορεινό τόνο και mood Μάλιστα η ταινία βρίσκει την κορύφωσή της στο φινάλε Την παραμονή πρωτοχρονιάς Και μέσα στην ταινία έχουμε παρακολουθήσει ήδη μία ακόμα παραμονή πρωτοχρονιάς Έτοιμη και για Χριστουγεννιάτικη ταινία δηλαδή Εδώ έχουμε αλλάξει θέμα Λοιπόν επόμενο συνεχίζουμε Κρατήστε το για 25 Δεκεμβρίου που θα βγάλουμε podcast Επόμενη φιλιοπορική ταινία Home Alone Κοίταξε ομολογμένος πάντως Παρότι και εμένα είναι από τις πρώτες ταινίες Δηλαδή όταν είπαμε θα το κάνουμε Μα και εμένα αφθόρμητα αλλά το ξαναείδα Ναι είναι και η αφίσα πολύ χαρακτηριστική Από εκεί και πέρα όμως Οφείλω να πω προς επίρροση μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου εποχής.

04:45 Είναι κάπως περίεργο, αλλά ναι, από εκεί και πέρα έχει μείνει τόσο iconic στα μυαλά του κόσμου σαν φθινοπορεινή ταινία, που ακόμη κι αν δεν δικαιολογεί αυτή την εντύπωση. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι μερικές φορές χαράσετε κάτι στη συλλογική συνείδηση με μια συγκεκριμένη ταυτότητα, που εν τέλει είναι ένα μέρος μικρό ή λίγο μεγαλύτερο αυτής και όχι η ολότητά του.

05:06 Αυτό είναι ειλικρινά πάρα πολύ ενδιαφέρον. Το πώς ενσταλάσετε κάτι στην κοινή συνεφή λυγνώμη παγιώνεται και στην ουσία δημιουργεί μια συνθήκια. Αυτό, I can live with that, όντως όπως είπα έχει ευληματικές φθινοπορεινές στιγμές, αλλά και μόνο για αυτό για την εισδοχή της ας πούμε στη συνείδηση του κοινού στα επίσημα κοιτάπια ως φθινοπορεινή ταινία την αποδέχομαι και εγώ.

05:29 Πάντως εγώ θα κάνω και μια μικρό Πάρα πολύ σύντομη και μικρή ανάλυση Υπέρ του γεγονός ότι πρόκειται Περιφθινοπορικής ταινίας όχι μόνο αισθητικά Αλλά και ουσιαστικά και νοηματικά Γιατί κατά την προσωπική μου άποψη Είναι έρωτας του φθινοπόρου Αυτός δηλαδή εκεί που Όπως το είπε ο Γιώργος Εκεί που γίνεται το κλικ Και αυτοί οι δύο άνθρωποι Οι οποίοι έχουν τεράστιες διαφωνίες μεταξύ τους. Είναι η μέρα με τη νύχτα.

05:57 I say potato, you say potato που λέει και το τραγούδι της ταινίας. Εκεί δημιουργείται μια σύνδεση ερωτική μεταξύ τους η οποία δεν είναι σύνδεση του καλοκαιριού ή της άνοιξης. Δηλαδή εκεί που ανθίζουν όλα, εκεί που προβλέπεις και προσβλέπεις σε μια ένωση. Γίνεται στο τέλος. Στο τέλος του χρόνου. Δηλαδή εκεί που ο χρόνος οδηγείται προς το φινάλε.

06:19 Εγώ το βλέπω αρκετά νοηματοδοτημένο έτσι. Καλά, προφανέστατα το ότομ φιλμ είναι γιατί περπατάνε στο Central Park. Παρ' επιπτώοντος, ο αγαπημένος μας φίλος ο Βασίλισος Σερβετάς μου είπε ότι υπάρχει το περίφημο diner που κάνει τον ψεύτικο οργασμό η Meg Ryan και λέει η μαμά του Rob Reiner, I'll have what she's having, την περίφημη ατάκα που την έγραψε ο Crystal, το τραπέζι έχει ένα τεράστιο βέλος από πάνω μου το έλεγε προχτές που λέει εδώ κάθισαν ο Χάρη και οι άλλοι και ερωτεύτηκαν ξέρω εγώ, είναι φανταστικό εντάξει, οι Αμερικάριοι βγάζουν λεφτά από τα πάντα από τη Μίγα Ξύγκη από τη Μίγα Ξύγκη, ναι ναι ναι είναι όμως μια ταινία την οποία έγραψε και το καταπληκτικό αυτό το διάβαζα και μου φάνηκε πάρα πολύ περίεργο, την έγραψε η Νόρα Έφρον, ούσα χωρισμένη με τον Ρομπ Ράινερ ο Ρομπ Ράινερ ήταν πρώην άντρας του Νόρα Εφρον άρχισαν να συζητάνε τι γίνεται σε σχέση δυο ανθρώπων και πώς οδηγούνται στο χωρισμό και έγραψε αυτή την ταινία για μια αγάπη ας πούμε που πάει να γεννηθεί

07:25 μου φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον Ίσως γι' αυτό και έχει τόσο πολύ έντονο το στοιχείο της παρηγοριάς μέσα η ταινία Δηλαδή είναι από τις ρομαντικές κομμεντή που η παρηγοριά παίζει τρομακτικά σημαντικό ρόλο στο πως ερωτεύονται οι δύο άνθρωποι και έχει και τις φραγίδαν ο Ρέφρον καθαρά δηλαδή. Επίσης και ο χωρισμός παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην πλοκή της ταινίας.

07:44 Δηλαδή σε ένα τεράστιο σημείο της ταινίας χρονικά παρατηρούμε την προσπάθεια του Μπίλι Κρίσταλ να κάνει ένα rebound ψυχολογικό από έναν επόδυνο χωρισμό και ακόμα και προς το τέλος βλέπουμε και τη Μεγ Γράιαν, το χαρακτήρα της, να προσπαθεί κάπως να αναμοχλεύσει μέσα της το τι οδήγησε και στο δικό της πρώτερο χωρισμό μέχρι να σμίξουν εν τέλει με τον Μπίλι Κρίσταλ.

08:09 Οπότε έχει το ιδιότυπο στοιχείο η ταινία ότι είναι μια ρομαντική κομεντής στην οποία κεντρικό ρόλο στην πλοκή και στην δραματουργία διαδραματίζουν οι πρώην χωρισμοί των δύο πρωταγωνιστικών ηρώων. και κάτι άλλο τελευταίο που ήθελα να πω μου κάνει πάντα εντύπωση αυτή η ταινία η οποία ανατρέπει λίγο τα στεγανά ας πούμε και τις συμβάσεις αντίστοιχου είδους γιατί ουσιαστικά σου λέει ότι συναντάς τον άνθρωπό σου πολύ πριν να θελήσεις να τον συναντήσεις που μου αρέσει πάρα πολύ αυτό αλλά τελικά βρίσκονται βέβαια βρίσκεσαι στο φινάλε η γνωριμία αυτών των δυνατρώπων που τελικά είναι πλασμένος για τον άλλον γίνεται ενώ δεν θέλουν να είναι πλασμένοι για τον άλλον εξ αρχής. Μην πάει πολύ ωραίο σαν έκφραση. Βέβαια έχει δεχτεί αρκετά σχόλια η ταινία για το γεγονός ότι τελικά πάνε να ανατρέψουν κάτι το οποίο το ακυρώνουν οι ίδιοι τους.

09:02 Υπάρχει φιλία ανάμεσα ένα άντρα και μια γυναίκα. Η ίδια η ταινία λέει ότι υπάρχει αλλά τελικά δεν υπάρχει γιατί τα φτιάχνουν. Έστιμα υπάρχει. Ναι, ακριβώς. Δεν ξέρω. Δεν στρίβει κανένας την Κομνηνόνι με παιδιάντα στην Μεγκ Ράιαν. Συνεχίζει. Αυτό ισχύει. Θεσσαλονικιώτικο ρεφερενς είναι αυτό. Και λίγο τσιολικό. Από εκεί και πέρα, εντάξει, η ταινία είναι αξιαγάπητη.

09:25 Έχει αληθινά αστείες στιγμές και δεν αναφέρομαι μόνο στη σκηνή του fake οργασμού στο Diner. Έχει πραγματικά τουλάχιστον 4-5 πολύ γνήσια κομικές στιγμές οι οποίες πετυχαίνουν διάνα προφανώς έχει και έναν περιραίοντα συντηρητισμό της εποχής δηλαδή οι γυναικοί χαρακτήρες αναζητούν τέτοια καλά τη γαμήλια δέσμευση η Μεγ Γράιεν βλέπει οι οικογένειες στο δρόμο και την πιάνουν τα κλάματα γιατί σκέφτεται ότι πρέπει να γίνει μαμά, έχει διάφορα τέτοια strong independent woman είναι πλούσιη δηλαδή γυναίκα καριέρας κτλ κατά βάθος θέλει να είναι αλλά αυτά είναι και στο περιραίον κλίμα της εποχής. Σίγουρα, σίγουρα, σίγουρα.

10:04 Πάντως, ο ίδιος ο Μπιλ Κρίσταλ, και κλείνω με αυτό, είπε ότι ευτυχώς που είχαμε προλάβει να γυρίσουμε την ευληματική σκηνή στο Central Park, γιατί μετά φύσηξε ένας φοβερός αέρας και πέσανε όλα τα φύλλα κάτω. Οπότε δεν θα βλέπονται φτίνοπορίνη Νέα Υόρκη καθόλου. Το timing σημαντικό στον έρωτα. Έτσι ακριβώς. Πάμε σε κάτι πιο σκοτεινό ας πούμε και πιο έτσι ας πούμε φιλοσοφημένο πιο ανατομία των ανθρώπινων σχέσεων και μιλάμε για μια ταινία στην οποία μια κόρη μια γυναίκα προσκαλεί τη διάσημη πιανίστρια μητέρα της που την ομάζει Σαρλότ ύστερα από 7 χρόνια προμάκρυνσης να έρθει στο σπίτι της και η επίσκεψη ξεκινάει με ευγένεια αλλά τέλος πάντων καθώς περνάει η νύχτα βγαίνουν στην επιφάνεια συγκρούσεις, ζητήματα σχετικά με την απουσία της μητέρας με την ζητήματα με την ανάπηρη αδερφή της και τα λοιπά και τα λοιπά και όλα αυτά παίζουν το ρόλο τους στο πως αυτές οι δύο γυναίκες προσπαθούν να συνδεθούν ενώ δεν υπάρχει καμία σύνδεση όλα αυτά τα χρόνια μεταξύ τους

11:04 και μιλάμε προφανώς για τη φθηνοπορεινή σονάτα, το autumn σονάτα του Ingmar Bergman του 1978 με την Ingrid Bergman καμία σχέση ο ένας με τον άλλον και την Λιβ Ουλμαν Ναι, είναι μια ταινία αρχετυπική στο μπεργμανικό σύμπαν παρόλο που τοποθετείται στην ύστερη καριέρα του Μπεργμαν αν δεν απατώμε δεν γυρίστηκε και στη Σουηδία γιατί εκείνη την εποχή ήταν φορολογικός πρόσφυγας ο Μπεργμαν. Αυτό εξόριστο στην Ορβηγία νομίζω. Ακριβώς, νομίζω ότι η συγκεκριμένη παραγωγή είναι δυτικογερμανική αλλά δεν είμαι σίγουρος όπως και να έχει είναι κάπως στην ύστερη καριέρα του, είναι μια ταινία η οποία αξιοποιεί όλα τα κεκτημένα και τις κατακτήσεις του Μπεργμανικού σύμπαντος και σου επιβεβαιώνει δύο-τρία πράγματα τα οποία διέτρεξαν όλη την Μπεργμανική φιλμογραφία.

11:56 Κανείς δεν καδράρει τα ανθρώπινα πρόσωπα όπως ο Μπεργμαν. Το είχαμε δει από παλιά στις ασπρόμαυρες ταινίες του και έρχονται και αυτές οι πιο πρόσφατες ταινίες του να το επιβεβαιώσουν. σπαρακτικά καδραρίσματα όπου το ανθρώπινο πρόσωπο μετατρέπεται σε χάρτης, καταστατικός χάρτης της ύπαρξης και του γενικότερου human condition.

12:17 Ανατομική ανάλυση των ερευωδών ανθρώπινων σχέσεων, μητέρας, κόρης εν προκειμένου και ένα μεγάλο σουηδικό ραντεβού. δηλαδή ο Ιγκμαρ Μπέργκμαν και η Ιγκριτ Μπέργκμαν συναντιούνται και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά σαρωτικό με τη συνδρομή φυσικά και της Λιβ Ουλμαν, Νορβηγίδας στην καταγωγή και όχι Σουηδής σε μια ταινία η οποία κυριολεκτικά σε τσακίζει ορισμένες διαπιστώσεις που κάνεις για το πόσο δηλητηριώδες μπορούν να φανούν οι ανθρώπινες σχέσεις βλέποντας τη συγκεκριμένη ταινία ακόμα και τώρα μου προκαλούν έτσι μινι ρίγοι ανατριχίλας.

12:56 Είναι νομίζω τις πιο ευθύβολες ταινίες του Μπέργκμαν. Δηλαδή είναι από αυτές τις οποίες αγγίζει το θέμα πάρα πάρα πολύ νωρίς και γυροφέρνει έτσι το ίδιο μοτίβο σε όλη την ταινία. Μου έκανε πολύ εντύπωση γιατί την ξαναείδα τώρα για το επεισόδιο κάτι που δεν το είχα προσέξει. Το πόσο στην πρώτη πράξη αφιερώνει χρόνο για να νιώσουμε τους χώρους του σπιτιού που είναι ο τόπος της δράσης για να περάσουμε από τη δεύτερη πράξη και μετά στα εμβληματικά γκροπλάν τα γνωστά έτσι, αυτά τα οποία ήταν αυτά που μου είχαν μείνει και από τις προηγούμενες θεάσεις στο μυαλό αφιερώνει πραγματικά πολύ χρόνο για να καταλάβουμε τη γεωμετρία των χώρων για να νιώσουμε τις έρημες προσωπικότητες, την απόσταση μεταξύ τους πράγματα που δεν μπορείς να τα δώσεις μόνο από τα τρομακτικά γκροπλάν και είναι και μια ταινία η οποία έχει ένα χαρακτηριστικό της μπεργμανικής γραφής ότι όσο και αν μερικές φορές οι χαρακτήρες είναι σε μια κατάσταση συναισθηματικής έκρηξης υπάρχει τρομερή ακρίβεια στην περιγραφή των συναισθημάτων.

13:57 Είναι άλλο θυμός και άλλο η οργή ποιητή. Έχει τρομερά λεπτές αποχρώσεις που οι χαρακτήρες του γραμμένοι από τον ίδιο βρίσκουν πάντα τον τρόπο να διαβούν εκείνη την απόσταση ανάμεσα σε δύο λέξεις που φαντάζουν όμοιες αλλά εν τέλει περιγράφουν κοντινά αλλά όχι ίδια πράγματα. Είναι όντως πολύ μεγάλη που δεν εκτιμήθηκε στην εποχή της σαν μια από τις μεγάλες μπερκμανικές ταινίες.

14:19 Συμφωνώ όμως αυτό που λες και εγώ έχω να πω μόνο ότι ακόμα και η δομή αφηγηματική, δηλαδή εγώ εστιάζω στη λέξη σονάτα περισσότερο πέρα από το πολύ ξεκάθαρο γεγονός ότι είναι πιανίστρια η Ιγκ Μπέργμαν και κάποια στιγμή ακούγεται και το νούμερο 2 του Σοπέν το πρελούδιο νούμερο 2 του Σοπέν που παίζει πολύ χαρακτηριστικό ρόλο γιατί ουσιαστικά υποδηλώνει η ταινία και μάλλον λέγεται σχεδόν ότι η κόρη λέει στη μαμά ότι είσαι πάρα πολύ λεπτολόγος και ξέρεις τα πάντα για το Σοπέν και τα πάντα για τη μουσική αλλά δεν ξέρεις τίποτα για την κόρη σου πέρα από αυτό είναι και η δομή της ταινίας κατασκευασμένη μια σονάτα έχει μια αρχή, μια μέση και ένα τέλος και έτσι είναι ακριβώς και η δομή αυτού του επεισοδίου της επαφής των δύο γυναικών με την αρχή, με το πρωτόκολλο με τη μέση, την κορύφωση το βράδυ και το τέλος το τέλος είναι συγκλονιστικό για μένα δεν επιλύεται απλά τίποτα υπάρχει μια ας πούμε αποδοχή της ανυπαρξίας της σχέσης δηλαδή με εγωιτεύει πάρα πολύ το γεγονός

15:26 ότι γίνεται αντιληπτό και από τις δύο ότι ο χρόνος που χάθηκε δεν σώζεται πια. Απλά προσπαθούν να το παραδεχτούν και οι δύο μεταξύ τους ότι έχει χαθεί ένα κομμάτι της παιδικής ηλικίας και της σχέσης ας πούμε της μαμάς με την κόρη. Με εγωιτεύει πάρα πολύ αυτή η θεωρία. Στην ουσία αποδέχονται και οι δύο την ακροτηριασμένη φύση της σχέσης τους και αποδομεί ο Μπέργνα και ένα από τα ας πούμε θέσφατα, χωρίς να θέλω να είμαι υπερβολικός, ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού.

15:56 Αυτό ότι η επιτυχία των παιδιών λειτουργεί ως θρίαμβος και για τους γονείς, εδώ είναι ακριβώς το αντίθετο. Η συναισθηματική κόφωση, για να το πάω και λίγο στη μουσική, των παιδιών και η αποτυχία λειτουργεί όντως ως επιβεβαίωση για τη μητέρα σε μια αναλογία ισχύως η οποία είναι τελείως ανίερη στον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα πράγματα ιδίως στο δυτικό πολιτισμό.

16:24 Αυτό κράτα το γιατί θα μου άρεσε πάρα πολύ θα το ήθελα να το πεις ξανά σε μια από τις επόμενες ταινίες που κολλάει πάρα πολύ Θα πω ό,τι θέλεις Πάνο! Τα ίδια λόγια ακριβώς έτσι. Το μόνο που ήθελα να προσθέσω είναι ότι εντάξει και αισθητικά η ταινία είναι πολύ φθηνοπορνής Βεν Νίκβιστ, διευθυντής φωτογραφίας όλα αυτά τα κόκκινα, τα πορτοκαλί τα οχρά και τα λοιπά αλλά άμα το δεις επειδή το φθινόπωρο είναι μια εποχή που οδεύει λίγο προς τη δύση και η Μπέργκμαν ήταν και στο τέλος της, είναι τελευταίος της ρόλος η Ιγκριτ Μπέργκμαν και ο ρόλος που υποδίεται στην ταινία είναι μια γυναίκα προς τη δύση και της καριέρας και της μητρότητας έχει κάτι το μελαγχολικό γιατί οδεύει σιγά σιγά προς το φινάλε τέλος πάντων θα μπορούσε κανείς να πει πάμε παρακάτω πάμε σε μια άλλη ταινία στην οποία υπάρχει ένας φοβερός τύπος ένα νέο παιδί πολύ έτσι όμορφο κτλ ο οποίος είναι ένας ουσιαστικά καθαριστής στο MIT αλλά κρυφά είναι μια μαθηματική ιδιοφυΐα ζει σε μια έτσι υποβαθμισμένη περιοχή

17:26 της νότιας Βοστόνης και χρησιμοποιεί ουσιαστικά την ευφυΐα του όχι για κανέναν λόγο αλλά σαν ένα κέλυφος για να κρατά τους ανθρώπους μακριάς του. Όταν ένας καθηγητής ανακαλύπτει το ταλέντο του, προσπαθεί να τον οδηγήσει στη θεραπεία με τη βοήθεια ενώ γνωστού του για να βγουν από μέσα του όλες αυτές οι περίεργες σχέσεις που είχε ως παιδί, ο φόβος της εγκατάλειψης και τελικά να τον οδηγήσουν σε μια καλύτερη ζωή.

17:54 Μιλάω προφανώς για το ξεχωριστό wheelhunting, θεωρώ ότι είναι πολύ καλύτερος ο αγγλικός στυλ, good wheelhunting, όχι ξεχωριστός, good, είναι καλός, του Gus Van Sant 1997 με τον Matt Damon, τον Ben Affleck ως καρκή, τον Stellan Scarchard και τον απίθανο Robin Williams. Και τη Minnie Driver, τρομερίστη την είπε. Αδερφή του Άνταμ, αδερφή του Άνταμ Driver.

18:18 Δεν το ήξερα, μαθαίνει κανείς, δεν κάνεις πόδια μόνο για να δει δράξεις. Μοιάζουν και λίγο άμα του... Πολύ εμβληματική βοστονέζικη ταινία Βαριές βοστονέζικες προφορές Έχει λίγο Το θέμα του ότι είναι ιδιοφυία Δηλαδή genius Επιλύει προβλήματα Ενώ καθαρίζει έξω απλώς τα βλέπει στον πίνακα Άλλοι αφιερώνουν τη ζωή τους να τα λύσουν τέλος πάντων Αλλά στα θετικά της Πάρα πολύ δυνατή συναισθηματική Συναισθηματικός αντίκτυπος Όλων των σκηνών κυριολεκτικά όλων που παίζει ο Ρόμπιν Βίλιαμς στην ταινία το it's not your fault που του λέει μένει χαραγμένο σε ψυχές που ψάχνουν να βρουν έναν τρόπο να ισορροπήσουν με το παρελθόν και είναι και πολύ ωραίο το πως παρισφρεί το φθινόπορο στην αφήγηση με όλα αυτά τα κυτρινοπάτου χρώματα και την αίσθηση της μετάβασης του Μαν Τέιμον σε μια τέλος πάντων πολύ νέα εποχή για εκείνον τελευταία παρατήρηση που θα ήθελα να πω είναι για τον Μπεν Αφλεκ που δίνει μια από τις πολύ ωραίες πτυχές της ταινίας του ανθρώπου που μεγαλώνει μαζί με τον Βιλ

19:19 αλλά βλέπει μέχρι και αυτό βλέπει στο μυαλό του Βιλ ότι είναι για κάτι άλλο και τον συμβουλεύει δηλαδή μην κάνεις αυτό που κάνουμε όλοι είναι μια αδερφική σχέση που στηρίζεται στο να δώσεις τα εφόδια σε κάποιον να φύγει έχει μια αντίφαση εγγενή συγκινητική αυτό οπότε ναι από τις πολύ δυνατές ταινίες των Αμερικάνικων 90's Κλεβει την παράσταση ο Ρόμπιν Βίλιαμς όντως Αυτός δημιουργεί όλες τις συναισθηματικές χάσεις της ταινίας βραβευμένος και με Όσκαρ αν δεν κάνω λάθος Ακριβώς δεύτερο αντρικού για τη συγκεκριμένη ταινία Το φθινό που ροπέζει καταλητικό ρόλο ως σκηνικό ως περιραίουσα ατμόσφαιρα αποτυπώνεται μέχρι και στους εσωτερικούς χώρους εγώ θα έλεγα με το διακοσμό τους με το πως λούζονται από ένα θαμπόφος αντανακλά το φθινόπωρο το πένθος που έχει ο χαρακτήρας του Ρόμπιν Γουίλιαμς που έχει ένα μονίμως ανολοκλήρωτο και ατελές πένθος για τη γυναίκα του και αυτή είναι εδώ την αίσθηση του χαμένου παιδιού που έχει ο Μαντέιμον. Συμφωνώ και με αυτό που είπε ο Πάνος για τον τίτλο. Ξεχωριστός

20:24 είναι ούτως ή άλλως το βροντοφωνάζει η ταινία από την αρχή, αυτό το good που είναι τόσο απλό, έτσι plain, ισοπεδωτικό, μια κάπως αφελής έννοια, τι θα πει καλός, τι θα πει καλοσύνη, είναι αυτό που προσπαθεί να αναζητήσει η ταινία. Οπότε θεωρώ ότι είναι εξαιρετικός όντως ο τίτλος της και ότι είναι κάπως παραπλανητικός ο ελληνικός τίτλος, τουλάχιστον όσον αφορά τις προθέσεις του πρωτότυπου.

20:52 έχει πάρει και Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σενάριου η ταινία το οποίο ήταν μια από τις διπλωματικές του Μαντ Ντέιμον όταν φοιτούσε στο Χάρβαρτ ο Μαντ Ντέιμον έχει φοιτήσει στο Χάρβαρτ για τυχαίως ήταν η στιγμή θριά μου για τα δύο περήφανα τέχνα της Μασσαχουσέτης το Μαντ Ντέιμον και το Μπεν Αφλεκ που είναι και κολλητή μεταξύ τους ήταν εκείνη η χρονιά που πήρε όλα τα υπόλοιπα Ωσκαρο Τιτανικός μάλλον Ναι αυτό είχε προταθεί για εννιά νομίζω Και κέρδισε δύο Και βασικά γυρίστηκε εξαιτίας του Ρόμπιν Γουίλιαμς Δεν υπήρχαν χρήματα ήταν τότε άγνωστοι τα παιδιά Και ο Ρόμπιν Γουίλιαμς έβαλε πλάτη Και μάλιστα έβαλε πλάτη και ερμηνευτικά Λέγοντας ότι ουσιαστικά είναι η ταινία Στην οποία έκανα τους λιγότερους αυτοσχεδιασμούς Σε όλη μου τη ζωή γιατί είναι το κλασικό αυτοσχεδιαστικό τρελό μυαλό του, αξία αγάπη του κατά τα άλλα και αυτός επίσης αδικοχαμένου Ρόμπιν Γουίλεμς.

21:44 Ουσιαστικά η ταινία γυρίστηκε επειδή έβαλε πλάτη, αυτός και έβαλε και χρήματα ο ίδιος. Το μόνο που έχω να πω εγώ είναι ότι πέρα από αυτή την It's Not Your Fortnight είναι ένα πάντα με εντυπωσιάσει σκηνή στην οποία ο Ρόμπιν Γουίλεμς με ένα απλούστατο τρόπο μετατρέπει τη γνώση σε ενσώματη εμπειρία. Δηλαδή εκεί που συζητάνε με τον Μαντέμον και ο Μαντέμον με περίσσιο θράσος και αλαζονείο του λέει πες μου λίγο για την αναγέννηση τι θες να σου πω, λέει ξέρω τα πάντα.

22:11 Ναι, έχεις μυρίσει την καπέλα συστήνα πως είναι υπό μέσα. Έχεις πάει ποτέ, όχι. Και ουσιαστικά του δείχνει ότι με έναν τρόπο πάρα πάρα πολύ λεπτό και ψυχαναλυτικό ότι άλλο πράγμα είναι να γνωρίζεις και άλλο πράγμα είναι να βιώνεις. Και αυτό νομίζω το μεταφέρει σε όλη του τη μετέπειτα πορεία ως άνθρωπος. Δηλαδή το πώς είναι να βιώνεις τα πράγματα.

22:34 Βιώνεις τις φιλίες, την απόλυα, την απόρριψη, την αλλαγή περιβάλλοντος. Και εννοείται ότι στέκομαι σε αυτό που είπες για τον Τζακ, για τον Μπεν Άφλεκ, ο οποίος αγαπάει τόσο πολύ τον φίλο του και είναι μια πάρα πολύ ωραία ένδειξη αγάπης, που θέλει να τον δει να αλλάζει η ζωή γιατί δεν το αντέχει που του λέει θέλω να έρθω εκείνη τη μέρα που θα σου χτυπήσω την πόρτα και εσύ δεν θα είσαι εκεί αυτό που ανέφερες και εσύ πάντα μου μένει ίσως είναι λίγο γλυκανάλατο αλλά είναι πολύ ωραία αποδομένο πάμε παρακάτω και όχι τώρα πάμε παρακάτω σε κάτι εντελώς διαφορετικό πάμε σε δύο δίπτυχα δηλαδή ένα δίπτυχο, δύο ταινίων που κάποιος έγραψε ότι ο ένας χαρακτήρας είναι η ενηλικίωση του άλλου μου άρεσε πάρα πολύ όταν το διάβασα μιλάμε για δύο ταινίες ενός τύπου που σχεδόν παίρνει χάρακα για να φτιάξει τις ταινίες του για να τις οργανώσει και για να τις δομήσει και τα λοιπά του Wes Anderson και είναι η μία ταινία ενός 15χρονου παιδιού ο οποίος αποτυγχάνει στα πάντα

23:36 αλλά το παίζει φοβερός και τρομερός είναι πρόεδρος αμέτρητων κλαμπς και θεατρικών συλλόγων και αυτά, είναι ερωτευμένος στο ιδιωτικό σχολείο που φυτά με την καθηγήτριά του και ανταγωνίζεται ένα πολύ μεγαλύτερο και βαθιά δυστυχισμένο άντρα που κι αυτός διεκδικεί μια θέση στην καρδιά της, το ένα είναι αυτό και το δεύτερο είναι ένας περίεργος αλεπούδος, ένας τύπος που τον λέγεται Mr. Fox, ο οποίος έχει εγκαταλείψει τις κλοπές ζει ως οικογενειάρχης, αλλά η ανάγκη του να αποδείξει ότι παραμένει fantastic, pun intended, τον οδηγεί στο να κλέψει ξανά από ένα εργοστάσιο θένοντας, θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και τους ανθρώπους, τα, μάλλον όχι τους ανθρώπους τα ζώα που αγαπά. Μιλά προφανώς για το Ράσμορ του Βε Σάντερσον του 1998 και το Φαντάστικ Μίστερ Φόξ του Ιδίου το 2009.

24:27 Εντάξει, αν υπάρχει ένας σκηνοθέτης που μπορείς κάλλιστα να πεις ότι είναι έτσι γενετικά προγραμματισμένος για το φθινόμωρο, είναι προφανώς ο Βε Σάντερσον. με τόσα παστέλ χρώματα, τόσες συνθέσεις σε όλο αυτή την μπαλέτα τη φθινοπορεινή που πιάνουν από την όχρα μέχρι το λαμπερό πορτοκαλί, το μουντό μπες και το έτσι κάπως ζωτικό καφέ.

24:53 Όλα αυτά εδώ τα χρώματα υπάρχουν παντού στο σύμπαν του Wes Anderson. Και φυσικά υπάρχει και μια φθινοπορεινή μελαγχολία. εγώ δράτω με της ευκαιρίας να υπερασπιστώ το Wes Anderson εδώ πέρα σε αυτό το podcast ήμουνα σίγουρος να το πει ήμουνα σίγουρος ξέρω εγώ ξέρω εγώ τι λέω έχει μπιφ με όσους θεωρούν ότι ξέπεσε και ότι κάνει μανιέρα και κάποιοι εδώ στο ίδιο δωμάτιο που είμαστε το πιστεύουν αυτό δεν λέω ονόματα είναι κάποιος άλλος εδώ έχω να πω ότι αλήθεια Στην ουσία πέρα από την πλάκα αυτό που θέλω να αναφέρω είναι ότι η φθινοπορνή μελαγχολία που αποπνέουν οι συγκεκριμένες ταινίες αλλά ως έναν βαθμό γενικότερα ολόκληρη φιλμογραφία του Wes Anderson, σε αυτό εδώ το δίπτυχο που ανέφερα πάνω θα μπορούσε να προσθεθεί ίσως και να γίνει τρίπτυχο και η ταινία Royal Tenenbaums που επίσης είναι στην ίδια παλέτα ακριβώς και αποπνέει την ίδια αίσθηση.

25:57 Όλη λοιπόν αυτή εδώ η μελαγχολία του Γκο Σάντερσον για μένα εδράζεται και πιστοποιείται συνεχώς κινηματογραφικά και είναι κάπως παραπλανητικό τουλάχιστον για το ευρύ κοινό θεωρώ το αίσθημα ακρίβειας και συμμετρίας που εκπέμπουν οι ταινίες του. γιατί έρχεται σε μια υποδόρια αντίφαση με ένα συνέστημα που εκφράζεται κυρίως ως καταπνιγμένη επιθυμία, ως ανίποτα λόγια, ως κατεστραμμένες σχέσεις μεταξύ οικογενειακών μελών.

26:31 Γενικότερα μιλώντας το σύμπαν του Wes Anderson είναι τέλεια κατασκευασμένο αλλά προσανατολισμένο την ίδια στιγμή σε μια ανθρώπινη ατέλεια. Και αυτό μου φαίνεται βαθιά συγκινητικό και επίσης να αναφέρω ότι και ο δρόμος προς την κινηματογραφική εκφορά του συναισθήματος δεν είναι ένας. Υπάρχουν πολλές δίωδη και είναι μάλλον ενδιαφέρον να παρατηρήσεις και έναν μάλλον ασύμβατο τρόπο όπως αυτόν που χρησιμοποιεί ο Wes Anderson, ο οποίος θεωρώ ότι σε αντίθεση με το κοινό περι-Wes αίσθημα γίνεται όλο ένα και πιο συναισθηματικό στις τελευταίες ταινίες, Οι οποίες όμως είναι ταυτόχρονα και πιο εγκεφαλικές.

27:12 Γι' αυτό ίσως απομακρύνουν μεγάλη μερίδα του κοινού. Ο Wes Anderson αν λοιπόν δικαζόταν, εδώ θα αθωνόταν με αυτή την λαμπρή παράσταση δικηγόρου, συνηγόρου υπερασπίσεως. Τίποτα, Wes Anderson επανήλθε. Τιμητικό Όσκαρ το επόμενο φλεβάρι για τον Wes Anderson. Μπράβο. Wes είμαστε μαζί σου. Λοιπόν, εγώ έχω να πω το εξής πάντως για να υποστηρίξω αυτό που είπα στην αρχή των έναν ως την ενηλικίωση του άλλου.

27:37 Διάβασα κάπου και μου βρίσκει απόλυτα σύμφωνα, αλλά δεν το είχα σκεφτεί. Εγώ, ομολογώ, το διάβασα. Τι ταπεινότητα είναι αυτή. Ε, όχι, τι ταπεινότητα. Ε, όχι, τι να πω τώρα. Ε, ευγένεια, ευγένεια. Είσαι συμπιλονιστή με αυτή την απόδοση πνευματικών δικαιωμάτων. Πάνω και να έλεγες ότι το σκέφτηκες εσύ Θα σε πιστεύαμε γιατί σκέφτεσαι πολύ ωραία πράγματα Λοιπόν επανέρχομαι λέγοντας Ότι Ο Ο Mr. Fox Είναι Αλλά και ο Jason Schwartzman Ο οποίος είναι ο πρώτος του ρόλος Παρεπιπτόντος στο Rushmore Που εδώ θα το κάνω την παρένθεση Πήρε το ρόλο σχεδόν δικαιωματικά Γιατί έσκασε Στο casting Όταν γινόντουσαν οι πρόβες Για το πιο ηθοποιό θα πάρουν κεντρικό χαρτιά ντυμένος έτσι ακριβώς όπως ξεκίνησε με τον Blazer σχολείου που βρήκε Blazer σχολείου δεν ξέρω με γυαλάκια με αυτά και είχαν πάθει όλοι σοκ θεωρήσανε ότι πραγματικά κάποιος είχε χάσει το δρόμο του και κατέληξε σε μία εκεί λες ή πολύ πρικισμένος ή θεοπάλαβος και γενικώς πρέπει να του δώσουμε το ρόλο ακριβώς ακριβώς επίσης πάλι για το Ράσμοντ

28:39 να πούμε ότι είναι και η πρώτη φορά που συναντιούνται ο Μπιλ Μάρι με τον Οέσ Ανδρσον και από εκεί γίνανε οι κολλητοί ο Μπιλ Μάρι επίσης έβαλε τρομερή πλάτη, μάλιστα λέει υπήρχε και μια σκηνή που ήταν αγγελιστή με λικόπτερο δεν του βρήκαν τα λεφτά και έδωσε μια επιταγή 25.000 ευρώ δολαρίων ο Μπιλ Μάρι την οποία τελικά δεν γυρίστηκε ποτέ η σκηνή και υπάρχει αυτή η επιταγή λέει κάποιος, τέλος πάντων αυτό που λέει γιατί έβασα κάποιο που μου φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον είναι ότι και οι δύο χαρακτήρες και στις δύο αυτές τις ταινίες θεωρούν ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος γύρω τους είναι κομπάρσις στο δικό τους έργο δηλαδή ότι αυτοί είναι πρωταγωνιστές μιας πραγματικότητας την οποία κατασκευάζουν πλήρως αυτοί ο Μεν ο Μαξ, ο 15χρονος 15χρονος πρωταγωνιστής όλα αυτά που στείνει τα θεατρικά που θεωρεί τον εαυτό του εκλεπτισμένο ενώ είναι ένας κάκιστος μαθητής τον οποίο τελικά διώχνουν από το Ράσμον και μέσα σε αυτό βάζει ανθρώπους να παίζουν ρόλους που ο ίδιος θέλει

29:43 και ο ίδιος ο Μίστερ Φόξ ο οποίος θέτει σε κίνδυνο την οικογένειά του μόνο και μόνο για να αποδείξει τον εαυτό του κάτι τελικά έρχεται η σύγκρουση με την πραγματικότητα για να τους δείξει ότι έτσι δεν είναι τα πράγματα και ότι αν αγαπάς ανθρώπους, αν αγαπάς και θέλεις ανθρώπους κοντά σου πρέπει να τους consider, να τους θεωρήσεις ότι πες με έναν ενεργό ρόλο στο αφήγημα και αυτό γίνεται ουσιαστικά μόνο στο Fantastic Mr. Fox με τη συνειδητοποίηση και της δικής του φθαρτότητας και της φθαρτότητας στην οικογένειά του και το σημαντικότητας των γιών του των δύο αλεπούδων που έχει ο Ζιούς μου φάνηκε πάρα πολύ ωραίο και πολύ ενδιαφέρον και σκέψου πόσο ωραίο πόσο ωραίος η κατάληξη για την ταινία χτύπησε το χέρι στο τραπέζι με μεστόνιο είναι πάρα πολύ ωραία η κατάληξη έχουμε ένα γκόγγ εδώ πίσω έχουμε ένα νευνού χωνάνο που το χτυπάει σε κάποιες στιγμές πόσο ωραίο να καταλήγει μια ταινία η οποία έχει τη φόρμα του Wes Anderson σε ένα τόσο ευαίσθητο αποτέλεσμα

30:40 γιατί αναφέρθηκε ο Γιώργος πριν ότι δεν υπάρχει ένας δρόμος για το συνέστημα σκέψου το Fantastic Mr. Fox με την οικαστική του αρτιότητα και την απόλυτη γεωμετρική του ας πούμε τελειότητα να καταλήγει σε κάτι τόσο εύθραυτο, κάτι που μοιάζει τόσο περιγεγραμμένο. Είναι πάρα πολύ ωραίος τρόπος. Ισχύει και πριν προχωρήσουμε παρακάτω να με συγχωρέσετε που θα κάνω κάτι το οποίο έχει κολλήσει κάθε φορά που σκέφτομαι το Fantastic Mr. Fox και έχει γίνει βίωμα προσωπικό μου.

31:08 Με συγχωρείτε, το έκανα. Δεν μπορώ να το... Έχει κολλήσει στο κεφάλι μου. Mr. Fox στην ταινία. Πάμε τώρα σε ένα άλλο φιλμ ένα φιλμ που θεωρείται ουσιαστικά ίσως το πιο σπουδαίο και πιο καινοτόμο digital ντοκιμαντέρ στην ιστορία του σινεμά. Έτσι το έχουν χαρακτηρίσει κάποιοι. Είναι η ψηφιακή μετάβαση μιας σπουδαίας ίσως από τις εκ των σπουδαίότερων γυναικών σκηνοθετριών στην ιστορία του σίγουρα ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου σινεμά είναι μια ιστορία η οποία ξεκινάει και εξελίσσεται καθώς το ντοκιμαντέρ προχωράει και αφορά όλες εκείνες τους χαρακτήρες, όλα εκείνα τα άτομα τα οποία αποφασίζουν να μαζέψουν πράγματα τα οποία όλοι μας οι υπόλοιποι τα θεωρούμε σκάρτα, τα θεωρούμε τελειωμένα, τα θεωρούμε χρησιμοποιημένα, τα θεωρούμε άνευ νοήματος και ας πούμε άνευ χρήσης και μιλάω για το The Cleaners and I, δεν το λέω γαλλικά γιατί έχω εδώ το φίλο μου Γιώργο Παδημητρίου που θα το πει αμέσως τώρα.

32:15 Λοιπόν, θα το πω αμέσως τώρα και θα αναφερθώ στο ότι έχει σημασία ο γαλλικός τίτλος. Είναι Le Glaneur et l'Angleneuse αλλά το καταπληκτικό σε αυτό είναι... Ήρθαν πάλι μπαγκέτες, Φίλπι, το πρόσεξες. Μπερέδες, φοράτε μπερέδες. Από το Ράσμορ την έχω κρατήσει την Μπερέ. Είναι αρκετά σημαντική η διαφοροποίηση ανάμεσα στον στον αγγλικό και στον γαλλικό τίτλο.

32:37 Gleaners and I είναι ο αγγλικός, Les Glaneurs et l'Anglanaise είναι ο γαλλικός, που υποδηλώνει ότι η ίδια η δημιουργός, η Βαρντά, είναι κι αυτή μια συλλέκτρια, μια σταχυολογήτρια. Να πούμε ότι είναι... Κάνει το ίδιο πράγμα. Ακριβώς, συγγνώμη αν διακόψα, είναι The Gleaners and I της Agnès Varda του 2000, έτσι, το ντοκιμαντέρ.

33:00 Είναι ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ, όντως. Είναι πολύ συγκινητικό αυτό που λες, το πώς μια σκηνοθέτρια που μας έχει δώσει τόσα και τόσα αριστουργήματα, εδώ θα μου επιτραπεί να πω ότι το La Pointe Courte της Βαρντά το 1955, κατά τη δική μου γνώμη αυτή είναι η συνεργηγός πράξη, η εξιαρχική πράξη γέννησης στην Νουβέλ Βαγκ και όχι το με κομμένη την ανάσα ή τα 400 χτυπήματα, είναι γυρισμένο 4 με 5 χρόνια πριν από αυτές τις δύο ταινίες, είναι αληθινά καταπληκτικό.

33:33 Είναι τρομερό το πώς μια τέτοια δημιουργός αξιοποιεί τη νέα ψηφιακή γλώσσα, εξερευνεί την ομορφιά της εικόνας με έναν διαφορετικό τρόπο. Από εκεί και πέρα το σκηνικό είναι πάρα πολύ φθινοπορεινό, χωράφια, στάχια, όχρα, καρπί, αβαρντά ταξιδεύει στη γαλλική ενδοχώρα, Είμαστε στην επομένη της περίοδου του θερισμού και όλο το σκηνικό από πνεύμι μυρίζει, σχεδόν το νιώθεις απτικά και αισθητικά στην όσφρηση, στην ακοή, στην αφή, μυρίζει, ακούγεται, φαίνεται φθινόπωρο.

34:12 Ναι, φθινόπωρο και από καλό καιρό, το οποίο είναι μια υποκατηγορία φθινοπώρου ας πούμε. και γι' αυτό θεωρώ ότι έχει σημασία γιατί είναι αυτά που αφήνουν πίσω όπως περνάει το καλοκαίρι και αφήνει πίσω τα διάφορα, αυτά είναι που συλλέγουν και οι άνθρωποι τους οποίους ακολουθεί η Βαρντά η οποία έχει έναν μοναδικό τρόπο στο ντοκιμαντέρ πραγματικά να δικαιώνει και τον γαλλικό και τον αγγλικό τίτλο, είναι όντως εκεί δεν καταγράφει από απόσταση είναι μία από αυτούς, είναι δίπλα τους δηλαδή δείχνει στην πράξη αυτό το οποίο κινηματογραφή, με την ίδια της την δράση. Και όχι μόνο αυτό και η ταινία της ίδια είναι κομμάτι cleaning, είναι δηλαδή κομμάτια, θράψματα από εμπειρίες, από εικόνες υπάρχει και αυτή η φοβερή σκηνή με το καπάκι από το... Ακριβώς, που αφήνει την κάμερα ανοιχτή και βλέπεις κάποιες άναρχες εικόνες που μπαίνουν μέσα στο φιλμ και λέει αυτό είναι, είναι τα σκουπίδια που τα πήρα πίσω. Ουσιαστικά, να κάνω μια πολύ μικρή παρένθεση για να πω ότι αυτό το γκλίνερ, στο γκλανέρ

35:13 γκλανέζ και τα λοιπά είναι ένας μεσαιωνικός όρος που αφορούσε αυτούς τέλος πάντων ταξικά μια ομάδα ανθρώπων που ήταν ας πούμε η τελευταία πολύ χαμηλή κοινωνική τάξη που όταν ολοκληρωνόταν ο θερισμός και μαζεύονταν από τα χωράφια τα πάντα, ό,τι μπορούσε να φαγωθεί έμεναν σκάρτα σκάρτες, πατάτες, στάχια ή οτιδήποτε και εμφανίζονταν αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι συνέλεγαν, έκαναν συλλογή για δικούς τους λόγους προφανώς για να φάνε ό,τι έμενε από κάτω.

35:42 Βέβαια δεν μένει η ταινία μόνο σε αυτό. Δηλαδή είναι μια ταινία η οποία μιλάει γενικότερα για τα σκάρτα, για ό,τι η υπόλοιπη κοινωνία θεωρεί ότι έχει πεταχτεί. Και υπάρχει και βέβαια και αυτή η καταπληκτική, το καταπληκτικό αντικείμενο που είναι η πατάτα σε σχήμα καρδιάς η οποία είναι απόλυτα βρόσιμη αλλά δεν τη θεωρεί, η βιομηχανία τη θεωρεί ότι δεν πρέπει να απολύτει και γίνεται το σήμα κατά τεθέν και το μανιφέστο της ίδιας της ταινίας δηλαδή η Βαρντά έλεγε ότι μου στέλνανε πατάτες στη συνέχεια με σε σχήμα καρδιάς, διάφορα λαχανικά οτιδήποτε είναι εκπληκτικό φιλμ.

36:14 εχμηρό κοινωνικοπολιτικό σχόλιο δοσμένο με τον γνώριμο πολύ τρυφερό τρόπο της Βαρντά και ταινία παραβολή εν τέλει για το ίδιο το σινεμά, για την τέχνη της εικόνας, για τη σύνθεση της κινηματογραφικής εικόνας για τα υπολείμματα θα έλεγα ενός ολόκου πολιτισμού και για το σινεμά που έρχεται να εκπληρώσει ακριβώς αυτήν εδώ την ιερή αποστολή να σταχειολογήσει κυριολεκτικά σχεδόν τις εικόνες οι οποίες δεν θα έβρισκαν ποτέ τον δρόμο προς μια ορατότητα.

36:47 Πάρα πολύ γλυκιά ταινία με πάρα πολλές συνδηλώσεις και όπως είπαμε τρομερά φθινοπορειμή. Και τώρα πάμε σε μια ταινία που είμαι σίγουρος ότι μας αρέσει πάρα πάρα πολύ και τους τρεις και αφορά μια πραγματική ιστορία ενός υπέργυρου σχεδόν ανθρώπου βέβαια είναι 73 χρονών αλλά έχει τεράστια κινητικά προβλήματα υγείας κτλ ο οποίος λέγεται Alvin Strait και μαθαίνει ότι ο αποξενωμένος αδελφός του, Λάιλ λέγεται έχει υποστεί εγκεφαλικό και χωρίς δίπλωμα λοιπόν και αρνούμενος ταυτόχρονα να εξαρτηθεί από οποιονδήποτε άλλον παίρνει ένα περίεργο χορτοκοπτικό μηχάνη με ένα τρακτεράκι που χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για να κόπεις γρασίδι δηλαδή δεν βγαίνει στον δρόμο το κάνει μια, ο Θεός να το κάνει μεταποίηση και ξεκινάει σε ένα road movie το οποίο κινείται με 5 χιλιόμετρα την ώρα να διασχίσει την Αιώβα και να φτάσει στο Βουισκόνσιν για να δει αυτόν που ήταν ένας άνθρωπος που ήταν τόσο κοντά του χάθηκαν μετά στην τελευταία ουσιαστικά ευκαιρία συμφιλίωσης.

37:56 και μιλάω προφανώς για το The Straight Story ποιονού άλλου του David Lynch του 1999 παρεμπιπτόνως τη μοναδική ταινία του David Lynch η οποία δεν πήρε δίκτυ κατάλληλότητας για όλους και κυκλοφόρησε από ποιον άλλον από την Disney παρακαλώ ποιος θα το έλεγε ότι η Disney θα κυκλοφορούσε ποτέ ταινία του David Lynch η οποία χαρακτηρίστηκε από τον ίδιο τον David Lynch ως το πιο πειραματικό φιλμ που έχει κάνει ποτέ, το οποίο ακούγεται ηρωνικό αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι απολύτως ακριβές, δηλαδή δεν ήταν καν αστείο, έχει την επίφαση του αστείου. Είναι φοβερό ότι σε αυτή την ταινία τις περισσότερες φορές που τη φέρνει μέσα στο μυαλό είναι θεωρητικά η εξαίρεση από τον Λίντσιανό ή Λίντσικο όπως το πάρει κανείς κανόνα, αλλά στην ουσία έχει πάρα πάρα πολλά εκείνα στοιχεία με το βασικό κορμό της φιλμογραφίας του ή τέλος πάντων αυτή την ατμόσφαιρα που φανταζόμαστε όταν ακούμε για μια ταινία David Lynch. Δηλαδή, ναι μεν της λείπει κάτι από την ατμόσφαιρα της σεξουαλικής

38:56 συνθήκης που υπάρχει αλλά έχει μια πάρα πάρα πολύ μεγάλη σκοτεινιά και επίσης ό,τι της λείπει σε εμφανή σουρεαλισμό το διαθέτει σε υπερβατική διάθεση. Όλο το ταξίδι διαπνέεται από μια υπερβατική νότα που κάνει ο συγκεκριμένος χαρακτήρας. Ο Lynch εξερευνά τα πεδία, τους χώρους, τους ανοιχτούς πιο αποτελεσματικά από οποιαδήποτε άλλη του ταινία είναι σαν Τέρνες Μάλικ σχεδόν έχει άπειρες τέτοιες, άπειρα μεγάλα πλάνα ουρανούς, έχει πράγματα που δεν πολύ υπάρχουν ως επί το πλήστον πιο κλειστοφοβικό σύμπαν του Ντέιβιτ Λίντ και γι' αυτό το λόγο θεωρώ ότι η ατάκα του περί πιο πειραματικής ταινίας δεν ήταν απλώς ένα άστιο Ταινία η οποία όντως ξεχωρίζει, σαν τι μήγαμε στο γάλα, στη φιλμογραφία του Λίντς σε διάφορα έτσι, σε ένα πρώτο επίπεδο αλλά εν τέλει διατρέχει πολλές από τις γνώριμες θεματικές βασικότεροι αυτοί του ανίκειου, με ένα πιο πλάγιο τρόπο όπως ανέφερε ο Φίλιππος. Θέλω να σταθώ σε μερικά στιγμιότυπα από την ταινία, η οποία είναι ένα από τα πιο ιδιόρυθμα

39:58 και τρυφερά road movies που έχουμε δει ποτέ ένας γεράκος που διασχίζει με ταχύτητα σαλιγκαριού την Αμερικανική Ενδοχώρα προκειμένου με απόλυτο σκοπό να πετύχει τη συμφιλίωση με τον αδερφό του συγκλονιστική η τελευταία σκηνή συνάντησης ναι ρε παιδιά πραγματικά το σκέφτον το φέρνω στο μυαλό μου είναι ανατριχή ειλικρινά δεν θα την αναφέρω δεν θα αναφέρω περαιτέρω λεπτομέρειες από αυτήν μην τυχόν κάποιος δεν την έχει δει και παρακινηθεί να τη δει δεν την θυμάται γιατί Χάρη την Στάντον, αδερφός.

40:29 Ακριβώς. Η σκηνή της συμφιλίωσης είναι ένα από τα πιο λακωνικά και δωρικά tour de force συναισθηματικού δεσίματος που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά. Το «Less is more» βρίσκει την απόλυτη ενσάρκωσή του εκεί. Εντάχει δύο-τρία στιγμιότυπα από το ταξίδι του Alvin Strait, τρομερό ότι ο ήρωας λέγεται Alvin Strait και η ταινία λέγεται «The Strait Story»

40:53 και εκτιλήσεται σε μια απέραντη ανοιχτωσιά ισιάδα, καταπληκτικό. Ο Λίντς στέκεται λίγο στον χρόνο που παίρνουμε για να κοιτάξουμε τα πράγματα και εν τέλει δημιουργεί μια αλληγορία για το ίδιο το σινεμά. Ο πρωταγωνιστής κινείται όπως είπα σε ρυθμούς σα λιγκαριού και σε κάποιο στιγμή αντιπαραβάλλεται σε ένα πλάνο καταπληκτικό με ένα σμήνος από ποδηλάτες οι οποίοι φεύγουν σαν σφαίρες από δίπλα του, πολύχρωμες σφαίρες.

41:23 είναι ένα σχόλιο θα λέγαμε για την σύγχρονη εποχή και την σύγχρονη αντίληψη περί εικόνας κινηματογραφική και μη και μιας παλαιότερης ας πούμε κοσμοθεωρίας. Υπάρχουν σκόρπια στιγμιότυπα όπου το ανίκειο κάνει πάρτι, σε κάποια στιγμή βλέπουμε έναν χειρό να ανακαίγεται από το πουθενά στην πορεία του πρωταγωνιστή και κάτι μας ανατριχιάζει και υπάρχει μια καταπληκτική διαλογική σκηνή, πιο παρατεταμένη και πιο straightforward από ό,τι συνήθως το λίντς, ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και σε έναν συνομήλικό του που ήταν αφότεροι βετεράνοι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

42:00 Ακόμα και εκεί ο χρόνος παρισφραίει με έναν πολύ ανατριχιαστικό τρόπο, διότι ο ένας από τους δύο αναφέρεται στην εποχή που ήταν σνάιπερ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε όλο το χρόνο να δει και να σκεφτεί. Η σύνδεση, άμα την αναλογιστείτε, είναι πραγματικά σχεδόν εκφοβιστική το πώς συνδέεται η λειτουργία ενός σνάιπερ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με αυτή την αίσθηση της ηρεμίας και της άφεσης στον χρόνο και στις ευεργετικές τους συνέπειες.

42:32 Διαμάντι κατά με στη φιλμογραφία του Λίντς και βαθιά φθινοπορεινή μέσα από τα σκηνικά τα οποία εκτιλήσονται στη μαγευτική Αμερικανική Ενδοχώρα. CC Spacek εγώ θα την πω ως κόρη του Alvin Strait εξαιρετική και μάλιστα και πολύ ωραία η διασύνδεση να ορίστε και ο Μάλλικ με τα Badlands που μοιάζουν και πάρα λες και έχει μείνει η CC Spacek εκεί από το 70 και εμφανίζεται το 98 ως μεγάλη πια εξαιρετικά είναι τρομερά ευαίσθητος ο ρόλος της και δεύτερον πέρα από αυτό που είπε ο Γιώργος κατά τη γνώμη για το εμφανέστατο φθινοπωρινό χρώμα της ταινίας εξάλλου έχει γίνει ο θερισμός και εκεί και περνάμε στο φθινόπωρο της Αιώβα για μένα η φθινοπωρινή μετάβαση αυτής τέλος πάντων η νοηματοδότηση τέλος πάντων η μεταφορική της διάσταση είναι ότι πάλι το φθινόπωρο είναι μια εποχή μετάβασης και ξέρει λοιπόν μετάβαση προς το χειμώνα ο Άλβιν για μένα ξέρει ότι έρχεται ο χειμώνας δηλαδή ο χειμώνας της ζωής του ότι πάει να πεθάνει ότι είναι η κατάσταση στην οποία οδηγείται σιγά σιγά προς το θάνατο.

43:37 Έχει όμως λίγο χρόνο ακόμα και αυτό που είναι το φθινόπωρο και θέλει να το εκμεταλλευτεί για να συμφιλειωθεί με τον άνθρωπό του. Και αυτό είναι, έτσι νιώθω εγώ ότι είναι πολύ φθινοπωρινό σαν σκέψη ότι υπάρχει αυτό το ελάχιστο περιθώριο ακόμα το οποίο δεν έχει τελειώσει και πρέπει να το εκμεταλλευτεί. Πηγαίνοντας παρακάτω τώρα Πάμε σε Μια που θεωρείται Διάβαζα τον BFI Το American Film Institute Την θεωρούν την απόλυτη φθινοπορική ταινία Και είναι μια ταινία Ενός πολύ πολύ σπουδαίου Από πολλούς παραγνωρισμένους Αμερικάνους σκηνοθέτες Ο οποίος ήταν βαθιά ερωνικός και βαθιά πολιτικός Και μιλάει για μια ταινία Στην οποία μια ευπορχήρα Σε μια μικρή πόλη της Νέας Αγγλίας Που λέγεται η χήρα λέγεται Κάρι Σκοτ ερωτεύεται έναν που κατά πολύ νεαρότερο της Κυπουρό, τον Ρον Κίρμπι άλλης κιόλας τάξης κοινωνικής τάξης αυτή είναι με τα κλαμπ της και με τα λοιπά και προσπαθεί να δει τι μπορεί να κάνει με αυτή τη σχέση αν θα την απελευθερώσει από αυτά τα δεσμά όμως τα ενήλικα παιδιά της και ο κοινωνικός της κύκλος

44:44 αντιδρούν σκληρά και η σχέση και θεωρώντας ότι αυτή η σχέση είναι ντροπή για τους ίδιους και για απειλή ολόκληρη της σωστή ας πούμε τάξη πραγμάτων. Μιλάω για το Old Hunt Heaven Allows το οποίο θα μιλήσουμε και για τα moderna remake του του Douglas Sherk το 1955 το αρχέτυπο του τεκνικόλωρ μελοδράματος. Τεκνικόλωρ πανδεσία.

45:11 Ειλικρινά επειδή την είδα πρόσφατα με αφορμή το επεισόδιο βυθίζεσαι σε μια τεκνικόλωρ θύελα. Τα χρώματα, τα εναρκτήρια πλάνα είναι σαν να είναι η καρδιά του φθινοπόρου. Έχουμε close-ups, πανοραμικά, υπέροχες κινήσεις της κάμερας, όλα αυτά τα κοκκινοπά, φύλλα, πορτοκαλί από χρώσεις παντού. Ακόμα και τα ρούχα των πρωταγωνιστών, ακόμα και οι φωτισμοί στο εσωτερικό των σαλονιών, ακόμα και οι κόμοι της πρωταγωνίστριας, τα μαλλιά της. Όλα παραπέμπουν στο φθινόπορο και σε μια συγκεκριμένη χρωματική παλέτα. Υπέροχος ο Ντάγκλα Σέρκ, όντως εχμηρός, ηρωνικός και πολιτικός, παρόλο που η φόρμα που επέλεγε ήταν το πάρα πολύ straightforward μελόδραμα.

45:57 Η ταινία είναι βαθιά φθινοπορική, όπως είπαμε, παρόλο που εν τέλει το φινάλε και η λύση της, η τελική λύση, πραγματοποιούνται ανήμερα τα Χριστούγεννα, δηλαδή το σκηνικό στα τελευταία 20 λεπτά της ταινίας είναι εν τέλει χειμερινό, αλλά μέχρι τότε έχουμε διανύσει πάρα πρωταγωνιστικό ρόλο μια από τις πιο λυπητερές ιστορίες του Χόλιγουντ γενικότερα που ίσως θα έχριζε και ένα ξεχωριστό podcast μόνο για την πάρτυ του Εγώ θέλω να μιλήσω για το Far From Heaven οπότε όποιος θέλει ακόμα να μιλήσει για τον Douglas Erick αν θες πάνω για να μην τα ελοξοδρομήσουμε Το φινάλε που είπες πάντως αυτό θεωρείται από τους ειδικούς οι λεγόμενοι Syrkian Irony ότι είναι τόσο καρτ πωσταλικό υπάρχει και ένα ελάφι στο φινάλε δηλαδή άμα το δει κάποιος τώρα ή κάποια θα το θεωρήσει ότι είναι τραβηγμένο και από τα μαλλιά από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς όμως είναι αν σκεφτούμε την έποτη γυρίστηκε και τι συνυποδηλώνει όλο αυτό το ότι τέλος πάντων υπάρχει μια ιδεατότητα στην οποία όλα δουλεύουν

47:08 και όλοι είναι εικανοποιημένοι και όλα πάνε καλά παίζει πάρα πολύ συγκεκριμένο ρόλο Εγώ θα σταθώ μόνο σε μια σκηνή Η οποία είναι κλείσιμο ματιού και στην ίδια την κινηματογραφική διαδικασία Και την τηλεοπτική διαδικασία Φανταστική σκηνή Τη χυμάσαι τη σκηνή με την τηλεόραση Που τα παιδιά Αφού ουσιαστικά τα παιδιά αποφασίζουν Ότι αυτή η γυναίκα η οποία Ρίστον παρόδωνε Ήταν 38 χρονών Το λέει μέσα η ταινία ότι είναι 38 Έχει κλείσει η ζωή της τα 38 Τελείωσες 38 έτσι Υπάρχουν πολλαπλές στρώσεις ηρωνίας είναι η αλήθεια στην ταινία Ναι Της δίνουν εφόσον της λένε τι είναι αυτά που κάνεις δεν μπορείς να ερωτήσεις Ροκ Χάτσον, η Ρίστον Παρόδο επίσης δεύτερη κλόζτ γκέι ότι δεν ήταν αυτός ο είναι ένα από τα κομμάτια της πληπιτερής ιστορίας που δεν μπορούσε να εκφραστεί ερωτικά κτλ και της λένε δεν γίνεται τώρα αυτά τα πράγματα τι είναι αυτά, μας εκθέτεις, μας κάνεις, μας ράνεις εμείς αγαπάμε πάρα πολύ γι' αυτό σου φέρνουμε και μια τηλεόραση δώρο για να μπορείς

48:06 να δεις τον κόσμο στο σαλόνι σου και υπάρχει μια φοβερή σκηνή με κάδρα στα κάδρα πλαίσια και πλαίσια και πλαίσια στα οποία η τηλεόραση είναι κλειστή και αντανακλάται το είδωλο της γυναίκας που βλέπει την κλειστή τηλεόραση μέσα της και στην ουσία βλέπει τη μοναξιά της στην οθόνη. Βλέπει, παιδιά έχω πάθει Σοκ με αυτή τη σκηνή. Δηλαδή τη σκέφτομαι συνεχώς, μου φαίνεται απίστευτα δομημένη.

48:31 Δεν ξέρω. Και λέει χίλιες λέξεις αυτή η σκηνή. Δεν ξέρω. Συγκλονιστική σκηνή. Προφανώς σχολιάζει και την επέλαση τότε της τηλεόρασης στα δρόμενα της εποχής. Από εκεί και έπειτα είναι και μία ενδεικτική σκηνή, όπως ανέφερω πάνω, της σερκικής ηρωνίας. Ενώ θα ήθελα να αναφέρω και όλος ότι υπάρχει ένας σκηνοθέτης ριζοσπαστικός ευρωπαίος σκηνοθέτης, ο οποίος έχει πραγματοποιήσει αφιέρωμα στην ουσία φόρο τιμής στον Ντάγκλα Σέρκ που μέσα από μια σειρά, μια δεσμίδα ταινιών του που πιθανώς να μην σας πάει ο νους σας Πέντρο! Είναι ο Ράινερ Φέρνερ Φασμίδη. Εγώ θα έλεγα και τον Πέντρο πάρα πολύ, Πέντρο Αλμοδόβαρ αυτό είναι το φοβερό με τον Ντάγκλα Σέρκ ότι υπάρχουν τα ψήγματα, τι ψήγματα Δεν είναι καθαρές επιρροές και αναφορές σε φιλμογραφίες ανθρώπων οι οποίοι έχουν ένα προφίλ δικαιολογημένα δημιουργών, πολύ ριζοσπαστικών και πάρα πολύ με μια επιθετική φόρμα και μια νέα κινηματογραφική γλώσσα όπως ο Φασμπίντερ και ο Πέδρο, οι οποίοι επηρεάζονται από αυτό που έχει καταχωρηθεί στο μυαλό των περισσότερων από τον κόσμο που βλέπει το σινεμά ακόμη και εκείνης της εποχής

49:45 σαν το απλό μελόδραμα και το κλασσικού τύπου μελόδραμα και στην ουσία έχει μπολιάσει τις καριέρες πάρα πολύ ριζοσπαστικών δημιουργών όπως αυτή που αναφέραμε είναι φοβερό αυτό το πράγμα. Βάλει είπε φοβερό και ξανακοπάνησε. Εδώ γίνονταν πράγματα και θάματα πριν. Τέλος πάντων δεν έχουμε κάμερες εδώ για αυτό. Έτσι ακριβώς.

50:04 Λοιπόν αυτό που ανέφερες πάνω είναι και καθόλου τυχαίο το heaven all that heaven allows αυτό το ονειρικό πράγμα αυτό το προφίλ σαν κήπος της ΕΔΕΜ και το ΑΛΑΟ είναι η καταπίεση της ονειρικής πραγματικότητας που ζεις του προαστιακού ειδηλίου η ΕΔΕΜ των Σάμπερμς έχει φράχτες πας τόσο όσο και είσαι ευτυχισμένος με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο και σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο αλλά μίλησέ μας θέλω να πω για το ευτύχημα του να υπάρχει το Far From Heaven σε αυτόν τον κόσμο ως άτυπο remake ή και δεν ξέρω καν είναι άτυπο Όχι το δήλωσε το δήλωσε Ναι ότι είναι πειρασμένο εννοείται αλλά εντάξει έχει σημαντικές ας πούμε διαφορές στην πλοκή αλλά άτυπο η μη τέλος πάντων remake από τον Todd Haynes Εγώ την ταινία την ξαναείδα πρόσφατα και έπαθα την πλάκα μου δηλαδή ναι μεν προφανώς έχουν χωνευτεί όλα αυτά που έχουμε ήδη δει από τον Douglas Earp και έχουν μεταβολιστεί σε έναν φόρο τιμής προς το παρελθόν αλλά απλά και καθαρά καδράρισμα και τι κάνει με τα χρώματα του

51:15 με τις ευκολίες του ότι είναι γερισμένη η δεκαετία του 2000 και όχι του 50 συγκλονίστηκα. Οπότε σε μια παρεμφερή πλοκή δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρουμε, έχει κάποιες διαφορές όπως ότι μπαίνει το στοιχείο της ομοφιλοφιλίας μέσα μπαίνει και το στοιχείο του ρατσισμού φορτώνεται γενικώς λίγο η πλοκή αλλά πέραν αυτού ο τρόπος που αντιπαραβάλλει εκεί το άτυχο ειδήλιο τους δύο πρωταγωνιστές του Άντιχου Ιδηλού τα ρούχα που επιλέγει για να τους καδράρει με τα φθινοπορεινά φύλλα από πίσω και κάτι από τα ρούχα του καταλαβαίνεις ότι ανταποκρίνεται έτσι έχει μπει στην ψυχή της επειδή έχει ένα μικρό κόκκινο τρομερά πράγματα τρομερό το Far From Heaven πολύ ευτυχές remake μιας τόσο σπουδαίας ταινίας και αφού πιάσαμε τις θλίψεις και τις εναχώρες και τις μελαγχολίες πάμε σε μια ταινία, εγώ την αγαπάω πάρα πολύ αυτή την ταινία νομίζω και ο Γιώργος το έχουμε συζητήσει πολλές φορές στην οποία υπάρχει μια οικογένεια η οποία δεν είναι της λειτουργίας καθόλου και αυτό είναι και το μεγάλο

52:15 ατούτης κατά την προσωπική μου γνώμη στην οποία έχει συμβεί ένα τραγικό γεγονός έχει πεθάνει ο γιος και ποιος γιος ας πούμε ο αθλητής, ο όμορφος, ο έξυπνος, όλα τα πάντα η μεγάλος γιος της οικογένειας σε ένα τύχημα και η εύπορη οικογένεια Τζάρετ προσπαθεί να συνεχίσει τη φυσιολογική κατά τα άλλα ζωή τους. Ο μικρότερος γιος της οικογένειας έχει επιζήσει μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας και επιστρέφει στο σπίτι από μια ψυχιατρική κλινική και αρχίζει τη θεραπεία αναγκάζοντας έτσι και αυτός κινώντας τα νήματα και αναγκάζοντας την οικογένεια να αντιμετωπίσει όσα αυτή κρατούσε με νύχια και με δόντια ιδίως από την πλευρά της μητέρας κάτω από το χαλί. Μιλάω για το υπέροχο Ordinary People, την πρώτη σκηνοθετική απόπειρα, παρακαλώ, του Ρόμπερτ Ρέτφορντ και οσκαρική, έτσι, με όσκαρ σκηνοθεσίας, το μοναδικό όσκαρ που πήρε ο Ρόμπερτ Ρέτφορντ, η Ιεροσυλία εδώ χτυπάει κόκκινο, του 1980.

53:16 Πράγματι δεν είχε ερμηνευτικό όσκαρ ο Ρόμπερτ Ρέτφορντ, είναι από τα παράδοξα του θεσμού. καταπληκτική ταινία, πάρα πολύ μελαγχολική και πάρα πολύ εχμηρή το ξαναείδαμε αυτό το μοτίβο στις ταινίες που έχουμε αναλύσει στο συγκεκριμένο επεισόδιο όσον αφορά τις σύνθετες και πολύ συχνά βιτριολικές διαδρομές των οικογενειακών σχέσεων και το πώς πλάθονται ένα αρκτήρι απλά να παραπλήσια με το All That Heaven Allows, πάρα πολύ φθινόπωρο τόσο έντονα δοσμένα που νιώθεις το φθινόπορο και αυτή την αίσθηση του σταδιακού μαρασμού να τρυπώνει μέσα σου, να φυτρώνεις την κυριολεξία στο εσωτερικό σου.

54:00 Εκαταπληκτικές ερμηνείες πρωτοστατούντος του Ντόναλτ Σάδερλαντ, ο οποίος είναι ο πάτερ φαμίλιας της οικογένειας, ο οποίος είναι ταυτόχρονα ένας βράχος ευθύνης και συμπαράστασης, αλλά συγχρόνως τρομακτικά αφελής για να δει όλα όσα συντελούνται γύρω του και κάτω από τη μύτη του, τις υπόγειες δυνάμεις που δεν μπορεί ακριβώς να αξιολογήσει σωστά.

54:25 Πολύ δηλητηριώδη σχέση μητέρας γιου. Θεωρώ ότι είναι από τις πιο άβολες και αμήχανες απεικονίσεις αυτού του ντουέτου «Μάνα γιος» που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά. για μια ταινία τέκνο λίγο της εποχής της, τέλος πάντων του απόϊχου της πολύ έντονης ενασχόλησης με την επιστήμη της ψυχανάλυσης. Η ψυχανάλυση παίζει τρομερό ρόλο στην ταινία.

54:51 Υπάρχει και ο Τζαντ Χέρς που υποδίεται τον ψυχολόγο Παύλα Ψυχίατρο τον οποίο επισκέπτεται ο νεαρός γιος της οικογένειας, ο οποίος υποφέρει και από μετατραυματικό στρες μιας τραγωδίας και από ανομολόγητες τύψεις ευθύνης για τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, οπότε είναι διπλά παστομένος με πολύ σκοτεινά συναισθήματα.

55:12 Είναι μια ταινία η οποία στην ουσία ψυχαναλεί το ίδιο της το αντικείμενο, το ίδιο της το μοτίβο, το ίδιο της το θέμα, για να φτάσει σε μια αίσθηση λύτρωσης που δεν είναι χαροπή, είναι η αίσθηση επαφής με την αλήθεια. Ό,τι δηλαδή υποτίθεται έχει ως ιερό σκοπό και η ίδια η ψυχανάλυση. Οπότε γι' αυτό λέω ότι αυτό το μοτίβο δένει πάρα πολύ θεματικά, ενοιολογικά, δραματουργικά με το σύμπαν της ταινίας.

55:40 Είναι πολύ εντυπωσιακός ο τρόπος που χειρίζεται το χαρακτήρα του Σάδελαντ, ο Ρερφ, ο Ρέντφουρντ. Δηλαδή έχουμε έναν άνθρωπο από τα πρώτα πλάνα που, αν θυμάμαι καλά στο πρώτο τέταρτο εικοσάλεπτο δεν σου έχει πει γιατί συμβαίνει αυτό το εμφανώς ταραγμένο κλίμα ακόμη και αν δεν υπάρχουν εντάσεις εντός της οικογένειας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος προσπαθεί να δώσει κίνηση ξανά σε έναν μηχανισμό οικογενειακό ο οποίος είναι έτοιμος να διαλυθεί και το κάνει όχι ακριβώς σκύβοντας πάνω στις ανομολόγητες εντάσεις αλλά προσπαθώντας όχι επιπόλαια μένει να τις παραμερίσει αλλά με μια επιλογή ότι θα συνεχίσουμε η ζωή συνεχίζεται ψέγει με ελαφρύ τόνο και με χαλαρή διάθεση τη γυναίκα του όταν είναι πιο απότομη προς τον γιο τους σεμιναριακή διαχείριση χαρακτήρα όπως και πάρα πολύ χρήσιμες και αποδοτικές οι πάυσεις της ταινίας είναι μια ταινία με πολύ χαρακτηριστικές ανάσες δεν έχει δηλαδή πήχη την πνιγυρή ατμόσφαιρα που είπαμε στη φθινοπορική σονάτα, δεν έχει τα καδραρίσματα

56:47 τα ασφικτικά της φθινοπορικής σονάτας παίρνει χρόνο, παίρνει χρόνο για τη διαχείριση του πένθους που είναι στον πυρήνα της, δίνει χρόνο στους χαρακτήρες τέλος πάντων και μέσα από την ψυχανάλυση που είναι πολύ παρούσια στην ταινία πάρα πολύ όμορφη ταινία πραγματικά. Εγώ θα σταθώ και στον Δήμοθη Χάτον που κάνει τον δεύτερο γιο, τον βασικό πρωταγωνιστή της ταινίας, ο οποίος πήρε και Όσκαρ πήρε το Όσκαρ δεύτερο αντρικού ρόλο και ακόμα και σήμερα κατέχει το γαλώνι του νεότερου σε ηλικία ηθοποιού που κέρδισε Όσκαρ δεύτερο αντρικού, έτσι, στα 20 του χρόνια Άνδρα μάλλον Ανδρα, ναι Αμένα αυτό που μου αρέσει πάρα πάρα πολύ στην ταινία είναι το ότι γίνεται μια ξεκάθαρη διάκριση αυτό που ο Γιώργος τα είπε πολύ εύγλωτα εγώ απλά βάζω τον τίτλο του τι σημαίνει ίαση και τι σημαίνει αποκατάσταση.

57:34 Δηλαδή το ότι να τραβήξεις μπροστά σε μια συνθήκη τέτοια κακή είναι το να αποδεχτείς ότι πρέπει να πάψεις να προσποιείσαι ότι όλα πάνε καλά. Και νομίζω ότι είναι η ταινία που το δείχνει με τον πιο έτσι ξεκάθαρο και αιχμηρό τρόπο από αυτές που μπορώ να φέρω στο μυαλό μου. και επίσης το ότι η επιφανειακή γιατριά δεν σημαίνει ότι έχει διατριφθεί και το πράγμα που κρύβεις μέσα σου.

58:04 Υπάρχει μια παράλληλη μικρή ιστορία, δεν ξέρω αν τη θυμάστε, με μια γυναίκα την Γκάρεν η οποία είναι πρώην τρόφιμος του ψυχιατρίου και φίλη του Τίμου Θυχάτων η οποία εμφανίζεται και δείχνει κάτι άλλο και συμβαίνει κάτι άλλο. είναι μια πολύ μικρή εμβόλυμη παράλληλη ιστορία η οποία δείχνει ακριβώς αυτό που θέλει να πει η ταινία ότι δεν μπορώ να τακτοποιώ τα πάντα όπως κάνει η μαμά συνέχεια που τα τακτοποιεί όλα έχει πάρει πολλές κριτικές στη συγκεκριμένη ερμηνεία της Μέρι Τάιλερ Μουρ αλλά είναι αυτό ότι πρέπει να καταλάβεις και να αποδεχτείς ότι μην προσποιείσαι δεν είναι τα πράγματα όπως ήταν πριν και αν αποδεχτείς αυτό το θα πας μπροστά Τέλος πάντων αυτό ένιωσα εγώ βλέποντας την ταινία.

58:52 Πάμε και σε μια άλλη ταινία, άλλη ψυχανάλιστη. Τώρα μπέκαμε στα άδειτα των ψυχαναλημένων και των ψυχαναλητών. Μιας οικογένειας η οποία κάθε δύο χρόνια, μάλλον μέσα σε δύο χρόνια, επαναλαμβάνουν ένα τραπέζι στο Thanksgiving και παρακολουθούμε εμείς ως παρατηρητές ένα ουσιαστικά ένα συναισθηματικό οικοσύστημα. δεν είναι μια συγκεκριμένη πρωταγωνίστρια αλλά τρεις ας πούμε αδερφές στη Νέα Υόρκη. Η Χάνα είναι σταθερή ας πούμε αδερφή είναι ο πυρήνας της οικογένειας και όλοι ας πούμε κουμπούν σε αυτήν. Η Λύ μπλέκεται ερωτικά με τον σύζυγο της Χάνα είναι λίγο άλλο πρόσαλ και η Χόλι παλεύει να βρει μια επαγγελματική ή προσωπική ή ακόμα και δημιουργική ταυτότητα. Όλα αυτά τα πράγματα συντίθεται σε τραπέζια του Thanksgiving όπου είπαμε τα οποία αρεπιπτόντως είναι τα πραγματικά διαμερίσματα των ειθοποιών κυρίως της Μία Φάρου και μιλάω για το Hannah and Her Sister του Woody Allen του 1986 Εγώ πιστεύω ότι είναι top 3 Woody Allen είναι πολύ πολύ πάνω ράφι η Hannah

01:00:01 Κοντά ίσως λίγο πιο κάτω αλλά πολύ κοντά είναι τρομερή ταινία και εκείνη και ο λόγος που το πιστεύω αυτό είναι ότι μετά από κάποιο αριθμό θεάσεων καταλαβαίνεις και τη σκηνοθεσία του Γουντιάλη είναι καθαρή αυτή καθ' αυτή δηλαδή προσπερνάς αυτό το φλεγματικό τρόπο γραφής τις ατάκες οι οποίες δίνουν και παίρνουν μέσα σε ένα όχι ιδιαίτερα κομικό στυλ ακόμα και τον τρόπο που σεναριακά μπολιάζει τα διέξοδα της μεσοαστικής ζωής με τα βαθιά υπαρξιακά, με τις βαθιές υπαρξιακές σκέψεις μέσα από το χαρακτήρα που υποδίαιται ο ίδιος ο οποίος είναι ο απόλυτος υποχόντριος και σε όλη την ταινία παίρνει τις αποφάσεις του με βάση το γεγονός ότι...

01:00:48 Νομίζει ότι έχει καρκίνο και τελικά δεν έχει. Και ψιλοαπογοητεύεται που δεν έχει. Αυτό είναι το τρομακτικό σε αυτόν τον χαρακτήρα ότι όλες οι αποφάσεις του εν τέλει γίνονται με γνώμονα το αν έχει ή δεν έχει. και καμία από τις δύο λύσεις δεν είναι πραγματικά ικανοποιητική διότι όταν συνειδητοποιεί ότι δεν έχει, όταν παίρνει τη θετική διάγνωση ταυτόχρονα συνειδητοποιεί ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει όχι τώρα, κάποια άλλη στιγμή το οποίο είναι τρομερή σύλληψη ότι αντί να ανακουφιστεί παίρνει καύσιμο για να ταράξει ακόμη περισσότερο τη ζωή του αλλά εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι ότι σε αυτή την ταινία τον σκηνοθέτει Woody Allen, τον βλέπεις πιο διάκριτα οικοντενίες του όπως το Manhattan ή το Stunt Dust Memories δεν έχει τόση, λες και ποσοτικοποιήτα αλλά τέλος πάντων νομίζω είναι κατανοητό τόση φανερή σκηνοθεσία πολλές γωνίες, πολλές σκιάσεις έχει την πιο αποτελεσματική γουντιαλενική σκηνοθεσία που έχουμε δει, δηλαδή τα travelings του ίδιου του γουντιαλενική στο Central Park

01:01:50 να συναντάει κόσμο και να σκέφτεται από μέσα του γιατί έχει και πάρα πολλούς εσωτερικούς μονολόγους ότι γιατί τρέχουν όλοι αυτοί για την υγεία τους αφού μια μέρα θα πεθάνουμε και τα σώματα μας φτύρονται και ταυτόχρονα η κάμερα κουνιέται και τον δείχνει πίσω από τα κάγκελα να αναρωτιέται μήπως έχουν οι ποιητές δίκιο και η αγάπη είναι όντως η απάντηση.

01:02:07 Ο τεράστιος χώρος αδιανός από συνέστημα στο διαμέρινο του Μάξινφον Σίντοφ που είναι ο σύζυγος της Λυ, της Μπάρμπαρα Χέρση έχει τρομερή σκηνοθεσία η Χάνα. για μένα είναι η αγαπημένη γουντή ελληνική ταινία είναι η αθόρμητη απάντηση που δίνω στο ερώτημα ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία από μια τεράστια φιλμογραφία τώρα ετοιμάζεται να γυρίσει την 51η ταινία του είναι η απάντηση που μου έρχεται ενστικτοδώς αυτόματα και σχεδόν αστραπιαία στο μυαλό να αναφέρω ότι είναι από τους πιο απολαυστικούς δικούς του ρόλους είναι δεύτερος ρόλος στην ταινία αλλά είναι αληθινά ξεκαρδιστικός με την είναι του κλαυσίγελου αυτά που λέει στους εσωτερικούς του μονολόγους και σε αυτά τα περιπατητικά ραντς που έχει για την ανθρώπινη φύση και για τη ματαιότητα ειλικρινά σε τσακίζουν να πούμε εδώ ότι βρίσκει ο ήρωάς του τη λύτρωση στο σινεμά έτσι είναι τον τάξο των αδερφών Μάρξ που τον οθεί να αποδεχτεί τη θνητότητα και την έλλειψη νοήματος αλλά ταυτόχρονα να εμπλακεί στη μάχη και στη φούρια της ζωής με ανανεωμένη όρεξη.

01:03:17 Τίτλος που παραπέμπει στον Ρόκο και τα αδέρφια του Βισκόντι, μικροδομές και μικροϊποενότητες οι οποίες κλείνουν το μάτι στο Φελήνη και στον Μπέργκμαν, κλασικά, στη φιλμογραφία του Γούντι Άλλεν, φθινοπορεινός τόνος παντού επίσης, το σκηνικό, ο αέρας, τα φύλλα που πετάνε, τα Thanksgiving dinners, ολόκληρη η διάρθρωση των χαρακτήρων αλλά και πάλι θα το τονίσω η απεικόνιση του εσωτερικού των σπιτιών των ηρώων μια ταινία για το human condition στα καλύτερά του με όλο το τεράστιο έυρος από παραδοξότητες, εκκρεμότητες, αντιθέσεις και αντιφάσεις το πως εν τέλει είμαστε οι παραλήψεις μας και η συμφιλίωση με αυτές Το μόνο που έχω να πω εγώ είναι ότι αφενός είναι πολύ φθινοπορεινή Και πάλι όχι μόνο αισθητικά γιατί όλη η ταινία περιπλέκεται και διαπλέκεται γύρω από το Thanksgiving το οποίο αποτελεί μια ακτινογραφία, εκεί μας δίνεται η δυνατότητα να μπούμε και να ακτινογραφήσουμε περισσότερο τις ανθρώπινες σχέσεις, να δούμε πώς αυτές αλλάζουν ή μετατρέπονται και να δούμε και την τελετουργία γύρω από το Thanksgiving.

01:04:26 Οπότε έχει δομικότατο ρόλο αυτή η γιορτή που λαμβάνει η χώρα, τέλος πάντων το φθινόπωρο. Άρα δεν είναι Δεκόρ Εγώ έτσι το βλέπω Μαθαίνεις για τους χαρακτήρες Πολύ περισσότερα από τις σκηνές που είναι μόνοι τους Ή δύο Όταν είναι όλοι μαζί Είναι και Τσέχοφ πάρα πολύ Η αναφορά του και στον Τσέχοφ πάρα πολύ έντονη Και από εδώ Από τη Νέα Υόρκη αν δεν κάνω λάθος Μάλλον Νέα Υόρκη είναι Προφανώς Νέα Υόρκη είναι Πάμε στην πιο deadpan ιστορία αγάπης Που μπορείτε να φανταστείτε ποτέ όπου η Άνσα ζει μόνη της και αλλάζει δουλειές στο Ελσίνγκη.

01:05:05 Ο Χόλαπαν, δεν κάνω λάθος στο όνομά του, είναι εργάτης και αυτός μόνος αλκοολικός κτλ. Συναντιούνται, ξαναβρίσκονται σε ένα καραόκι, ακούγονται κάτι θλιβερά τραγούδια, δεν μιλάνε ποτέ. Γίνεται μια άγαρπη προσπάθεια, ένας δίνερ όπου πρέπει να αγοραστεί το δεύτερο σερβίτσιο φαγητό γιατί έχουμε μόνο ένα και πρέπει να πάρουμε δεύτερο.

01:05:24 κάτι παθαίνει αυτός και φτιάχνουν μια πολύ πολύ περίεργη σχέση ειλικρινούς αγάπης και έτσι συντροφικότητας στην ταινία που ονομάζεται Fallen Leaves τα πεσμένα φύλλα του Άκη Καουρισμάκη του 2023 όλος ο Καουρισμάκη είναι ένα φθινόπωρο με αυτά τα χρώματα Καουρισμάκη Λαντ και μεθυσμένο φθινόπωρο όχι εγώ σαν τελσονικό φθινόπωρο μελαγχολικό μεν αλλά κυρίως ξεκούρδιστο με τον πιο γλυκό πιθανό τρόπο. Νομίζω ότι αυτή είναι η πιο φθινοπορεινή του ταινία. Δηλαδή το αστικό τοπίο του Ελσίνκη έχει αυτή την φθινοπορεινή υγρασία και όχι τον βαρύ χειμώνα π.χ.

01:06:05 Αλλά στην πραγματικότητα όντως το πιστεύω ότι όλη του η φιλμική κατάθεση στη ζωή μας είναι ένα φθινόπορο. Είναι αυτό το πράγμα που προσπαθείς να βρεις τα μέτρα σου. Οι ήρωές του δηλαδή ζουν σε ένα εδώ. Πολύ όμορφη ταινία. Εντάξει. Ήρωες με μούτρα που είναι σαν τον Τρούπι. Μια χρονοκάψουλα λήθης και νοσταλγίας. Τζουκ μπόξ και μπάντες που παίζουν για ένα κοινό που δεν υπάρχει.

01:06:38 Πολύ γλυκός και υποδόριος φόρος τιμής στη μαγεία του σινεμά, στη μαγεία του σκοτεινής έσοδος με συγκεκριμένες εννοώ σκηνές και παραπομπές. Είναι το σινεμά ως χώρο ζωτικός. παίζει τεράστιο ρόλο σε αυτό το ιδίλιο των απόκληρων. Κλασικά η ανήλια γυπερλευρά και πτυχή μιας κατά τα άλλα εύρωστης και ρωμαλαίας κοινωνίας όπως η φιλανδική.

01:07:04 Μια ταινία η οποία συμπυκνώνει και όλες τις αρετές και διδαχές του καουρισματικού σύμπαντος. Αυτή την αδέξια έκφραση αγάπης δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος σκηνοθέτης που να την έχει αποτυπώσει τόσο συγκινητικά και τόσο δοτικά. Αυτά τα λίγα εκατοστά που μεσολαβούν ανάμεσα στους ανθρώπους, καθώς αναζητούν αυτό το ιερό δισκοπότηρο του αγγίγματος, αυτή η μικρή απόσταση που γίνεται χαράδρα ολόκληρη, αλλά όταν εν τέλει την διαβαίνεις, κάτι αλλάζει μέσα σου, υπάρχει μια σχάση μέσα σου.

01:07:38 ταινία η οποία σου ζεσταίνει την καρδιά είναι πραγματικά ταινία που την χρησιμοποιείς για κουβέρτα όταν σε πιάνει μια ψύχρα και εγώ θα δώσω και λίγο έμφαση στην ταξική διάσταση της ταινίας νομίζω ότι είναι αιχμηρότατος ο Καουρισμάκη με τον τρόπο του πάντα πάρα πολύ πολιτικός και πάρα πολύ ταξικός υπάρχουν άπειρες στις σκηνές τις οποίες σε φέρνει σε τρομερή αμηχανία η ταινία με τον τρόπο με τον οποίο ορίζονται οι άνθρωποι ως ταξικά υποκείμενα δηλαδή η γυναίκα η οποία απολύεται επειδή παίρνει ένα σκάρτο φαΐ γκλανέρ γκλανέρ τύπου και το δίνει σε έναν άστεγο παρότι αυτό το φαΐ θα πεταχτεί και όλα αυτά με το ποτό οι δουλειές που αλλάζουν κτλ αλλά αυτό που με κάνει να την βλέπω την ταινία τρομερά ευαίσθητα είναι το γεγονός ότι ο Καορισμάκη δεν σου λέει ότι θα βρεις ένα μεγάλο έρωτα και θα τα συγχωρήσεις όλα και θα πορευτεί υπέροχα και όλα, ο ήλιος θα βγει από την Ανατολή, από τη Δύση αντί από την Ανατολή κτλ.

01:08:39 Λέει ότι η ταξικότητα θα συνεχίσει να υπάρχει. Βόμβες θα συνεχίσουν να πέφτουν στην Ουκρανία. Η πείνα στον κόσμο θα υπάρχει. Η αρρώστια θα υπάρχει κτλ. Αλλά τότε θα είστε μαζί. Οπότε μαζί μπορείτε να τα ξεπεράσετε ίσως λίγο πιο εύκολα τα πράγματα. Ως σύντροφοι. αυτό μου φαίνεται πάρα πολύ ευαίσθητο θα έχετε και ένα σκυλάκι κουτσό όπως το τέλος της ταινίας το οποίο είναι το σκυλί του Καορισμάκη παρεπιτώντας Τσάπλιν νομίζω λέγεται στην ταινία άλλο reference για το σινέμα πάνε βλέπουν ρομαίρ έχουν ταινίες κτλ τελειώσαμε παιδιά το τρέξαμε είναι 9 αν δεν κάνω λάθος θα μετρήσει κάποιος οι ορδές των φανατικών ακροατών θα τις μετρήσουν πάνω εντάχει όπως πάντα αυτό που ζητάτε, αυτό που αγαπάτε μία ο καθένας που δεν προλάβαμε να πούμε πάμε Φίλιππε λοιπόν εγώ δεν έχω ταινία, έχω σειρά διότι όταν ακούω φθινόπορο το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι κάπως απροσδόκητο το παραδέχομαι ειδικά με βάση τις υπόλοιπες μας επιλογές ωστόσο αν ένα πράγμα είναι το φθινόπορο και είναι τηλεοπτική σειρά

01:09:47 είναι το Γκίλ Μοργγέλος παιδιά διότι είναι σαν να αχνίζει ο χαλικός καφέ Ειλικρινά δεν το ξέραμε Τι θα προτείνει αυτό το πράγμα Και έχουμε γουρλώσει και οι δύο τα μάτια Το κρατώ εδώ από όταν ξεκινήσαμε Λοιπόν είναι λες και αχνίζει ο γαλλικός καφές Τόσο φθινοπορεινό Είναι αρχέτυπο γιαγιάς Μαμάς κόρης σχέσεις Και γενικώς είναι μια σειρά Στην οποία το χειρότερο που μπορεί να συμβεί Σε αυτή την απίθανη πόλη Είναι ποιχή να σπάσει το τακούνι σου Κάτι τέτοιο Έχει ένα τέτοιο cozy feeling αυτή η σειρά που είναι ο απόλυτος φθινοπορεινός χάρτης για να απλοηγηθείς όταν μπαίνεις σιγά σιγά και ετοιμάζεσαι για να παραδοθείς κανένα στην απόλυτη καθημερινότητα μετά το καλοκαίρι σου και τα λοιπά. Οπότε για μένα μια σειρά η οποία δεν ανήκει στη νέα εποχή της τηλεόρασης όπου αξιώνει τον καλλιτεχνικό τρόπο που αναλογεί στο μεγάλο σύννεμα είναι μια τηλεοπτική σειρά μετά όλα της εκείνης της δεκαετίας του 2000, είναι και 250 σεζόν οπότε φυσικά δεν μπορείς να αντέξεις έχω την έδωση στην καραντίνα τσιτ

01:10:59 γιατί πότε άλλοτε να βρεις χρόνο για κάτι τέτοιο Την είδε κιόλας απίστευα Τι έτσι θα τη λέμε, τι πλάκα κάνεις Θα είδε δύο-τρία επεισόδια Θα πάω και σπίτι να δω τώρα που είναι ο Οκτώβριος Γκίλι Μοργγέλς παιδιά Εγώ αυτό έχω να προτείνω σε όποιον θέλει να δει και κάμψτε τις αντιστάσεις σας και πηγαίνετε να δείτε όλους αυτούς τους χαρακτήρες τους τεντόριους και αυτήν την τύπησαν να είναι λες και έχει καταπιεί λεξικό από ατάκες και το πετάει μπροστά στις οθόνες μας.

01:11:27 Επίσης εδώ να πω πάνω ότι θα ήταν αδύνατο να κάνει κάποιος μια τέτοια πρόταση έχοντας δύο ή τρία επεισόδια της σειράς. Προφανώς είναι κάποιος die hard fan. Είναι συγκλονιστικό τώρα το πόσο βαθιά ξενέρωτος θα φανώ μετά από αυτό του Φίλιππου. Και εγώ πάω γιατί Βρετανούς να πω Όχι όχι εμένα είναι πολύ ξενέρα Γιατί εγώ θα προτείνω Ένα double bill του Γεωσού Σύρου Οζού Το βλέπουν οι πρωταγωνίστες Του Gilmore Girls πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα Είμαι σίγουρος Πριν ξεκινήσουν όχι Αλλά μέσα στην ταινία Θα το δείτε τα ρέφενες Θα σας εκπλήξουν όλους Το λέω Λοιπόν εγώ θα αναφερθώ σε δύο Τρομερά βαθιά σκουληφτούρα οι Απωνικές ταινίες του μεγάλο, πολύ μεγάλο σπουδαίο δημιουργού για να τον προφέρω και σωστά οι οποίες τοποθετούνται στο δειλινό της καριέρας του και έχουν το φθινόπωρο και στον τίτλο είναι το Enotome Afternoon και το Late Autumn είναι το 60 και το 62 οι ταινίες είναι στην όψιμη περίοδο της καριέρας του διατρέχουν όλες τις βασικές του θεματικές το κλάσσ

01:12:40 τη σύγκρουση ανάμεσα στην παραδοσιακή απομία και στον μεταπολεμικό εξυγχρονισμό της. Έχουν όλοι αυτό το γλυκό πικρό των οικογενειακών σχέσεων που λειτουργούν ταυτόχρονα ως μέγενη αλλά και ως αποκούμπη αγάπης και τρυφερότητας και στις δύο αυτές ταινίες μία και μία πρωταγωνιστούν και οι ηθοποίοι οι οποίοι έχουν συνδεθεί με τον Ωζού, ο Σίσου Ρίου και η Σετσού Κοχάρα.

01:13:07 οπότε γενικώς κλείνουν μια σπουδαία καριέρα ενός τρομερού δημιουργού απλώς ένα τελευταίο η συντριπτική πλειονότητα των ταινιών του Όζου είναι γυρισμένη σε ασπρό μαυρό και οι τελευταίες 6-7 ταινίες του είναι με χρώμα και ξαφνικά βλέπεις ένα δημιουργό όπου έχεις τα στυλ στα κάδρα της συνθέσης και νιώθεις ότι είναι η σπουδαιότερη ίσως χρήση χρώματος που έχεις δει ποτέ στη μεγάλη οθόνη αυτό και μόνο φανερώνει ένα σκηνοθετικό κατασκευαστικό μεγαλείο οπότε ήθελα να τονιστεί εγώ από την πλευρά μου θα καταφύγω στην απόλυτη Βρετανίλα παρότι είναι γυρισμένη από Αμερικάνο το Godford Park του Robert Altman του 2001 γιατί χθινόπορο χωρίζεις Βρετανία δεν μπορώ να το φανταστώ και Τσάγια, εντάξει όχι Gilmore Girls τώρα και τα ποιότητες αλλά τέλος πάντων να την μπορούμε να κάνουμε κάτι κάνει και ο Όλκμαν και ο Όζου εντάξει είναι ένα who done it ας πούμε δράμα μια ταινία που μοιάζει λίγο με Αγκάθα Κρίστη αλλά το who done it ο οποίος έκανε την τολοφονία δηλαδή είναι εντελώς πρόσχημα γιατί

01:14:21 μιλάει επί της ουσίας για το πως διαρθρώνεται μια ταξική κοινωνία από την αρχή από την κορφή μέχρι τα νύχια μια κοινωνία στην οποία οι πλούσιοι έχουν το σπίτι αλλά οι πειρέτες έχουν τις πληροφορίες, όσο λιγότερο μιλάς τόσο περισσότερα ξέρεις, οι detective έχουν authority αλλά οι servants, οι πειρέτες δηλαδή έχουν την πραγματική γνώση των πραγμάτων, ο φόνος ουσιαστικά δεν διαταράσει τίποτα, απλά αποκαλύπτει ότι η ίδια η ταξικότητα είναι το πρόβλημα, ομιλίες cross-talking το κλασικό συνθήκη του Ολτμαν κάτω από τα υπόγεια και στις κουζίνες καθώς μεταφέρονται τα υπέρλαμπρα φαγητά σε μια περίοδο στην οποία αρχίζουν και αλλάζουν πάρα πολλά πράγματα ένα εξαιρετικό φιλμ και βέβαια αισθητικά γυρισμένο μέσα στις όχρες και μέσα στα ξύλα και μέσα στις πορσελάνες και μέσα στις θολές ας πούμε κουρτίνες και στα θολά τζάμια.

01:15:27 Είναι ένα υπέροχο φιλμ και με Όσκαρ. Βραδευεμένο με Όσκαρ πρωτότυπο αν δεν κάνω λάθος σενάριου. Κυριολεκτικά από κάτω το ανέφερες και είναι τρομερό στην ταινία. Είναι κυριολεκτικά κάτω από τον κόσμο. Είναι καταπληκτική ταινία. Ναι, ναι, ναι. Λοιπόν, Φίλιππε, μιας που είπες για τον Gilmore Girls και ανέβασες ποιοτικά όλο το podcast Θα σου δώσουμε τη χαρά να κλείσεις αυτό το επεισόδιο.

01:15:48 Ιρωνεύεστε, αλλά εγώ νομίζω θα με δικαιώσει ο κόσμος μας. Εγώ πρόσφατα δεν ιρωνεύτηκα καθόλου γιατί έβλεπα και εγώ ο Gilmore Girls. Κατεβάζει τώρα που μιλάμε για να πάνε τα βλέπουμε. Δεν υπάρχουν σε δημοφιλή πλατφόρμα μην μπαίνετε στον κόσμο της παρανομίας για τον Gilmore Girls και εγώ εκεί τα είδα. Λοιπόν, αφού λοιπόν ανέβασα το επίπεδο πρέπει ο αποχαιρετισμός ήταν το Plot Twist by CineDogs ήμουν ο Φίλπος Κατζίκος Πάνος Αχτσιόγλου Γιώργος Καπαδημητρίου δίπλα μου δείτε Gilmore Girls και κάτι άλλες ταινίες που αναφέραμε και να είστε καλά τα ξαναλέμε σύντομα όπως έχουμε πει δύο φορές το μήνα θα είναι το ραντεβού μας μαζί σας μέσα από το podcast του CineDogs το Plot Twist και επανερχόμαστε σε λίγες μέρες με κάτι έτσι κάπως πιο ταυτόχρονα χαβαλεδιάρικο και ηρωικό.

01:16:37 Και εκεί θα γίνει χαμός. Καλή συνέχεια σε όλες και όλους.