School Movies #3

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Μουσική Καλησπέρα σας, καλώς ήρθατε. Καλώς ήρθατε στο τρίτο επεισόδιο της σειράς podcast Plot Twist by CineDogs. Είμαστε εδώ οι τρεις μας προκειμένου να σας κρατήσουμε συντροφιά για την επόμενη περίπου μία ώρα με μια πολύ πολύ ενδιαφέρουσα θεματική. Βρισκόμαστε εδώ στο στάδιο, στο στούντιο του Σάρωθρον. Να ευχαριστήσουμε, αποφασίζουμε να ευχαριστήσουμε και πάλι πολύ πολύ από καρδιά στον Άκη Σάκη Σλόγλου και το Σάρωθρον που μας δίνουν τη δυνατότητα να ηχογραφήσουμε και ζωντανά στο sarothron.gr αλλά και για podcast την εκπομπή μας και έχω εδώ κοντά μου τους πολύ πολύ αγαπημένους φίλους τον Γιώργο Παπαδημητρίου και τον Φίλιππο Χατζίκο καλησπέρα ή καλημέρα ανάλογα πότε ακούτε τα ακούτε οντιμάν, τα ακούτε και ζωντανά, τα ακούτε γενικότερα και βρισκόμαστε εδώ για να κάνουμε μια φανταστική κατά την προσωπική μας άποψη θεματική, να αναλύσουμε μια φανταστική θεματική να σας προτείνουμε ταινίες με βάση Τι πράγμα Γιώργο?

01:23 Κοντοζηγώνει η σχολική χρονιά και θα ασχοληθούμε με τις αγαπημένες μας ταινίες που εκτιλήσονται στο σχολικό οικοσύστημα, που μας μεταφέρουν στα ενδότερα της σχολικής ζωής και σε αυτό το σημείο θα ήταν χρήσιμο να διευκρινίσουμε ως ένα άτυπο disclaimer ότι θα αναφερθούμε προφανώς σε μια συγκεκριμένη επιλογή ταινιών από μια τεράστια πελώρια δεξαμενή οπότε εύλογα θα λείπουν κάποιες ταινίες που πιθανώς να σας έρθουν στο μυαλό ακούγοντας το podcast.

01:55 Δεύτερον ότι δεν θα σταθούμε σε ταινίες που μπορεί μεν να περιέχουν στοιχεία από τη σχολική ζωή αλλά το συνολικό τους οικοδόμημα και το βασικό πρέμις υπερβαίνει αυτή τη συνθήκη. Αναφέρω κάποια παραδείγματα, δεν θα αναφερθούμε επίχει στα 400 χτυπήματα του Τρυφό, στην κακή εκπαίδευση του Πέδρου Αλμοδόβαρ, στο αντίο παιδιά του Λουί Μάλ, ή στο κάρι του Μπράιαν Δε Πάλμα.

02:21 Θα ασχοληθούμε με πιο αμυγός σχολικές school movies ταινίες. Και ευθύς αμέσως θα ξεκινήσουμε με την κορονίδα, με την αβαρχίδα, με το πετράδι στο στέμα των σχολικών ταινιών. Την ταινία την οποία προτείνουμε και οι τρεις άμεσα. Ακριβώς, κρίνοντας με βάση, έχοντας ως βασικό κριτήριο το τι μας ήρθε στο μυαλό αφθόρμητα και ενστικτοδός, μπορούμε να πούμε ότι και οι τρεις σκεφτήκαμε ότι θα ξεκινήσουμε με το υπέροχο Breakfast Club του 1985 του Τζον Χιούς, μια αξέχαστη σχολική ταινία η οποία εκτιλήσεται εν μέσω σχολικής τιμωρίας μάλιστα που είναι μια ιδιαιτερότητα της πλοκής, Ένα Σάββατο πρωί όπου πέντε μαθητές οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετικές τελείως φυλές του σχολικού οικοσυστήματος είναι αναγκασμένοι να καθίσουν υπό περιορισμό στη σχολική αίθουσα εκτείοντας την τιμωρία τους.

03:26 Πρόκειται για μια ταινία η οποία ανήκει στο λεγόμενο υποείδος των Brad Pack Movies Είναι μια ειρωνική ας πούμε παιχνιδιάρικη βερσιόν του Rad Pack αυτό Η οποία περιγράφει τις ταινίες αυτές με έφηβους ήρωες οι οποίοι μπλέκουν σε περιπέτειες, εν ηλικίωση συνήθως Του John Hughes, master αυτού του είδους των ταινιών Να πούμε ότι δύο χρόνια νωρίτερα ο John Hughes είχε γράψει το σενάριο του National Lampoon's Vacation Μιας τεράστιας κομικής επιτυχίας Πες το απλά Γιώργο, το τρελό θηριοτροφείο.

03:58 Το τρελό θηριοτροφείο, εγώ μπερδεύτηκα, δεν κατάλαβα. Ακριβώς. Και την αμέσως προηγούμενη χρονιά, το 1984, γύρισε μια ταινία που λέγεται Sixteen Candles, ανήκει στο ίδιο υποείδος ταινιών, η οποία στην ουσία του προσέφερε δύο σπουδαία όπλα στη φαρέτρα του. Τη Μόλι Γκρινγκουλντ και τον Άντονι Μάικλ Χολ, που είναι δύο από τους πρωταγωνιστές της ταινίας, δύο πάρα πολύ διάσημες φιγούρες πιθανώς τα ονόματα να μην σας λένε κάτι αλλά αν δείτε τα πρόσωπά τους θα τους αναγνωρίσετε ο Γιώργος έκανε μια πολύ όμορφη σύνοψη της υπόθεσης το μόνο που έχω να προσθέσω εγώ είναι ότι υποτίθεται ότι αυτοί οι πέντε εντελώς διαφορετικοί έφηβοι στάνταρ κάθετος μάλλον ταμπέλες ή αρχέτυπα του Αμερικάνικου σχολείου όπως είναι ο Εγκέφαλος που είναι ο Μπράιαν, ο Αθλητής, ο Άντριου, η Κλέρ που παίζει την πριγκίπισσα έτσι την πολύ όμορφη, η Άλισον που είναι η παράξενη περιοδοθεροποιημένη και ο Μπέντερ που είναι ο επαναστάτης κάθετος εγκληματίας σχολείου.

05:03 Όλοι αυτοί λοιπόν πρέπει να κάτσουν μαζί στην τιμωρία τους και να γράψουν ένα δοκίμιο απαντώντας την ερώτηση ποιοι νομίζετε ότι είστε. Φίλιππε. ναι νομίζω ότι το πιο όμορφο στο Breakfast Club είναι το πως παίρνει αυτά τα αρχέτυπα όπως τα περιέγραψες και τα ξεφλουδίζει σιγά σιγά μέσα από την αναγκαστική και εκβιαστική συνύπαρξη όλων αυτών δηλαδή κανένας δεν είναι αυτό που φαίνεται και μερικές φορές το σχολείο σαν περιβάλλον όπως αποτυπώνεται ας πούμε στο Breakfast Club, στο περιθώριο της ταινίας του Hughes σου δίνει την ευκαιρία μόνο για μια γρήγορη ματιά όσο χρόνο και αν φαινομενικά φαίνεται ότι έχεις για να κρίνεις κάποιον με τον οποίο περνάς μέρες και ώρες ατέλειωτες.

05:46 Δηλαδή μπορεί να μένεις στην επιφάνειά του και σε κάποιες περιπτώσεις όπως στο Breakfast Club όταν υποχρεώνεσαι να περάσεις τόσες ώρες και μια τέτοια εμπειρία με κάποιον άλλον να σκάβεις και λίγο βαθύτερα. Πάντως ο Hughes δεν φαίνεται να αρνείται ότι υπάρχουν πραγματικά στερεότυπα και ταμπέλες στις κοινωνικές σχολικές δομές τέλος πάντων γιατί όντως τα στοιχεία που χρησιμοποιείς πραγματικά, δηλαδή υπάρχει όντως ο αθλητής υπάρχει όντως η πολύ όμορφη του σχολείου κτλ. Παρόλα αυτά στη συνέχεια βάζει όλους αυτούς τους ανθρώπους σαν ένα κοινωνικό πείραμα ας πούμε μέσα σε μια τάξη, τους στερεί από το περιβάλλον τους, δηλαδή τους αποκόβει από τους φίλους του, τους αποκόβει από τις παρέες κτλ. που τους δίνουν και ζωή και δύναμη να είναι αυτό που είναι και τους εμφανίζει σαν ένα καθρέφτη ας πούμε το ένα μπροστά στον άλλο λέγοντάς τους εσείς οι άνθρωποι θα κάνατε παρέα μεταξύ σας και πόσο μάλλον μετά από όλο αυτό που συμβαίνει θα άλλαξε τίποτα στη ζωή σας πραγματικά.

06:47 Έτσι δεν είναι. Σχολιάζει ξεκάθαρα αυτή την έλλειψη και την πλήρη απουσία κοινωνικής ευηλικσίας και κοινωνικότητας ανάμεσα στις διαστρωματώσεις των σχολικών φυλών. Από εκεί και πέρα το αληθινά ενδιαφέρον για μένα ξεκινά ήδη από το βασικό υπόβαθρο της ταινίας. Για κάθε μαθητή το σχολείο για πολλά χρόνια από τη ζωή του είναι κάτι σαν δεύτερο σπίτι, εννοείται και πρώτο σπίτι.

07:13 Είναι αθρηστικά σχεδόν περισσότερες που λέει ο λόγος οι ώρες που περνάει στο σχολείο από ό,τι στο σπίτι. Και εδώ έχουμε πέντε μαθητές οι οποίοι αναγκάζονται να υπομείνουν την τιμωρία στο σχολείο, το οποίο όμως είναι αδιανό, είναι γυμνό και είναι εκτός ωραρίου και ημέρας κανονικής λειτουργίας. Αυτό από μόνο του δημιουργεί μια πολύ περίεργη συνθήκη η οποία αξιοποιείται στο έπακρο δραματουργικά.

07:40 Από εκεί και πέρα είναι μια απάντηση νεανικής φρεσκάδας στην μουχλιασμένη ριγκανική νοοτροπία της εποχής. Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του 80 όπως προαναφέραμε και είναι αδύνατο να μην αναφέρω ότι η ταινία διαθέτει και ένα υπερατού, ένα τσίταν θέλετε. οποιαδήποτε ταινία τελειώνει με τραγούδι σαν κι αυτό το Don't You Forget About Me της σκοτσέζικης μπάντας Simple Minds ένα σίγγλ το οποίο γράφτηκε ειδικά για τις ανάγκες της ταινίας είναι κάπως νομοτελειακό το ότι θα σου κλέψει την καρδιά με τον α ή με το β και είναι και πολύ ωραίο ο τίτλος του τραγουδιού γιατί συμβαδίζει πάρα πολύ με την ουσία της ταινίας δηλαδή ότι εμείς όταν τελειώσει αυτό που είπα και πριν όταν τελειώσει αυτή η τιμωρία και φύγουμε και μπούμε στα καλούπια που ήμασταν μέχρι τώρα ας πούμε θα θυμόμαστε ο ένας τον άλλον και θα θυμόμαστε αυτά που περάσαμε ή δεν θα σημαίνει τίποτα για όλους εμάς. Ας μην ξεχάσουμε πόσο κοντά ήρθαμε ή πόσα πράγματα μας ενώνουν. Ακριβώς.

08:46 Και εκεί είναι και ένα σημείο περαιτέρω της γοητείας που εκμέμει η ταινία. Εκδηλώνεται η νεανική ορμή περισσότερο ως μια τάση αυτοπροσδιορισμού παρά ως μια μάχη γενεών και αντίδρασης και αντίστασης απέναντι στο κατεστημένο του σχολείου και της γονεϊκής εξουσίας. Είναι σαν η ταινία να δίνει χώρο και ανάσες στους ήρωες να ανακαλύψουν οι ίδιοι τον εαυτό τους και κάπως να συγκροτήσουν μόνοι τους μια κοινότητα που διαθέτει κοινά χαρακτηριστικά.

09:20 Έτσι ακριβώς. Φίλιππε. Εγώ νομίζω ότι μπορούμε να πούμε για τον Χιούζ ότι είναι λίγο άτυπος αρχιερέας school movies. Δηλαδή άμα λάβουμε υπόψη ότι έχει και το Φέρις Μπιούλερ στην καριέρα του και στην σύντομη δυστυχώς σταδιοδρομία του. Που όπως το είπε ο Γιώργος, πως το είπε τι ωραία. Πες την ατάκα. Ναι, εδώ είναι το σημείο που μπορούμε να σχολιάσουμε, έτσι κλέβουμε λίγο και ενώ μιλάμε για μία ταινία τσοντάρουμε και άλλες ταινίες για να μιλήσουμε για το δυνατόν περισσότερες.

09:50 Την επόμενη χρονιά ο Τζον Χιούς, την προηγούμενη αναφέρουμε ότι έχει γυρίσει το 16 Candles το οποίο αναφέρθηκε ήδη, το 1985 γυρνάει το Breakfast Club και το 1986 γυρνάει το Ferris Bueller's Day Off. είναι η απόλυτη καθαγιασμένη και ιερή ταινία της κοπάνας. Είναι μια απόλυτα school movie που δεν εκτιλίσσεται στο σχολείο.

10:14 Υπάρχουν ελάχιστα πλάνα που διαδραματίζονται εντός σχολικού περιβάλλοντος γιατί ο Φέρις Μπιούλερ, ο Μάθιου Μπρόντερικ σε Άγρια Νιάτα ενορχιστρώνει την πιο περίτεχνη κοπάνα που έχετε δει ποτέ στη ζωή σας. Συμβαίνουν χίλια δυο πράγματα και μπορώ να πω ότι, και συγχωρήστε μου την υπερβολή, Ναι, παίρνω το θάρρος και αναλαμβάνω την ευθύνη να πω ότι το Φέρις Μπιούλερς Day Off διαθέτει στοιχεία μαγικού ρεαλισμού, καθότι ο Φέρις περιφέρεται στους δρόμους του Σικάγο, είναι ορατότατος, μπλέκει σε περιπέτειες που τον καθιστούν ορατό από παντού και με κάποιο μυστηριώδη τρόπο οι γονείς του, οι καθηγητές του, ο διευθυντής του και γενικότερα όλη η υπόλοιπη ενήλικη κοινωνία δεν μπορεί να τον δει.

11:01 γιατί ανήκει σε μια άλλη σφαίρα στη σφαίρα της νεανικής ορμής και επαναστατικότητας η οποία είναι καθίσταται στην ουσία αόρατη από όλο αυτόν τον καθοσπρεπισμό του κοινωνικού περίγυρου ποιος Μπόρχες και ποιος Μάρκεσ τώρα εδώ χιούζε έτσι είναι αυτό που συζητούσαμε αν τυχόν η ταινία ήταν λατινοεμερικάνικη ή ασιατική θα είχε πάρει τελείως άλλη τροπή πραγματικά πραγματικά Φεύγουμε όμως από αυτή την ταινία γιατί πάμε παρακάτω γιατί έχουμε πάρα πολλές να πούμε.

11:28 Έχουμε καταλήξει σε 8, 10, 12 θα δούμε τι θα προλάβουμε και πηγαίνουμε τέσσερα χρόνια αργότερα σε κάτι πολύ πολύ πιο σκοτεινό αλλά και πολύ πιο συναισθηματικά φορτισμένο. Μια ιστορία που τοποθετείται, η ιστορία της τοποθετείται το 1959 η ταινία είναι το 1989, σκηνοθεσία Peter Weir. Τοποθετείται λοιπόν στο φανταστικό Welton Academy ένα elite οικοτροφείο αγοριών στο Βερμοντ, όπου ένας καθηγητής εμφανίζεται εκεί στην πολύ σκληρή, διάκαμπτη καθημερινότητα του σχολείου και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά σκέφτονται ή προσπαθούν να σκεφτούν με πολύ συγκινητικά αλλά και πολύ τραγικά αποτελέσματα.

12:14 Μιλάμε προφανώς για το Dead Poets Society, τον κύκλο των χωμένων ποιητών, όπως είπα, του Peter Weir του 1989. Καταρχάς, να αναφέρουμε ότι η ταινία βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στη σαρωτική ερμηνεία του Ρόμπιν Γουίλιαμς, αυτό είναι γνωστό νομίζω. Τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδισμένο το Όσκαρ πρωτοτύπου σεναρίου, ήταν και ο Γουίλιαμς υποψήφιος αλλά δεν κέρδισε, για τον Τόμ Σούλμαν, ο οποίος διάβασε ότι είχε ως πρότυπο, ως έμπνευση για τη συγγραφή του σενάριου, έναν αληθινό καθηγητή από δική του βιωματική εμπειρία, τον Σάμιουελ Πίκερινγκ, ο οποίος διάβασε ότι ήταν πασίγνωστο στην Αμερική, τέλος πάντων σε ένα συγκεκριμένο κύκλωμα ακαδημαϊκό, σχολικό, εκπαιδευτικό, για τις πρωτοποριακές μεθόδους διδασκαλίας του.

12:59 Αυτός ο Σάμιουελ Πίκερινγκ είναι γεννημένος το 1941 και ζει ακόμα πολλά χρόνια, για να το ευχηθούμε να ζήσει, να τα κατοστήσει και ακόμα περισσότερο. Εντάξει, υπάρχουν στιγμές στην ταινία, νομίζω, που έχουν καταστεί κομμάτια ανθολογίας του παγκόσμιου κινηματογράφου, της καθμιλουμένης αργό μεταξύ των συνεφίλ. Ποια είναι αυτά τα δύο?

13:21 Ο Κάπτερ Μάι Κάπτερ και Καρπεντία. Ακριβώς. Το Ο Κάπτερ Μάι Κάπτερ, να πούμε ότι είναι πείμα του Βόλτ Βίτμαν, το οποίο είχε γραφτεί για τον Abraham Lincoln συνολικά είχε γράψει τέσσερα πείματα ενώ το Captain My Captain είναι μια φράση που ξεπατήκωσε ο Weir και ο Σούλμαν στο σενάριο από τις οδές του οράτιου. Τέλος πάντων είναι σκηνές που διαδραματίζονται εντός της σχολικής αίθουσας και αναπαριστούν έναν καθηγητή ο οποίος βοηθά τους μαθητές από ένα συντηρητικό περιβάλλον να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν.

13:55 Είναι πολύ όμορφο στην ταινία που όπως κάθε ταινία που έχει κατακτήσει με το σπαθί της τη θέση της στο συλλογικό μας συνειδητό και θυμικό μας έχει αφήσει συγκεκριμένες εκάνσκες και μια αίσθηση η οποία μπορεί και να μην ανταποκρίνεται στην ουσία της όπως εδώ ας πούμε έχουμε στο μυαλό μας έναν καθηγητή που πριμοδοτεί μια επαναστατικότητα στους καταπιεσμένους νέους αλλά ξαναβλέποντας την ταινία εγώ ένιωσα ότι ο ρυθμός της περισσότερο πριμοδοτεί μια σχεδόν φυσική ροπή της αλλαγής που έρχεται υποχρεωτικά, αβασάνιστα ο κόσμος θα αλλάξει όσο και αν τα συντηρητικά μυαλά προσπαθούν να κρατήσουν πολύ σφιχτά τα χαληνάρια αυτό μες στην ταινία του Weir είναι πολύ έντονο ότι ο Keating είναι η φωνή ενός κόσμου ο οποίος καταφτάνει, όχι αυτός που φέρνει την αλλαγή αυτή καθ' αυτή διότι η αλλαγή είναι σύμφητη με την νεανικότητα στην ταινία.

14:55 Ξέρεις τι όμως υπάρχουν διάφορες αναγνώσεις για το συγκεκριμένο φιλμι ένα φιλμι το οποίο αγαπήθηκε πάρα πολύ από τον κόσμο και έχοντας μια πιο λαϊκή απήχηση είναι αρκετά ρομαντικό ίσως και ρομαντικοποιημένο αν το πάρει κανείς όμως δημιουργήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίφαση στην ανάλυση του στην οποία και εγώ δεν ξέρω από ποια μεριά να καθίσω.

15:18 Εντάξει την είδα πολύ μικρό παιδί και την αγάπησα πολύ και την αγαπώ ακόμα την ταινία. Όμως η ταινία τι λέει. Λένε κάποιοι λέει ότι ο ίδιος ο Κίτινγκ, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς προσπαθεί να πείσει τους φοιτητές, τους σπουδαστές της σχολής να σκέφτονται για τον εαυτό τους. Να ανοίξουν τα φτερά τους, να αυτοσχεδιάσουν, να ονειρευτούν, να ερωτευτούν, να φύγουν από τα στερεότυπα και να μάθουν να σκέφτονται ενεξάρτητα και αυτόνομα και να έρθουν βέβαια και σε σύγκρουση με τα κατεστημένα όχι μόνο τα σχολικά αλλά και τα οικογενειακά.

15:52 Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο αυτό γιατί ο βασικός πρωταγωνιστής έχει ζήτημα τέτοιο με την οικογένειά του. Όμως ταυτόχρονα αυτός εμφανίζεται ως ένας εξαιρετικά χαρισματικός δάσκαλος στον οποίο τα παιδιά φαυμάζουν, μιμούνται τη γλώσσα τους και αναβιώνουν και αυτό που έχει κάνει παλιότερα ο ίδιος στο Dead Poets Society, δηλαδή μπαίνουν σε σπηλιά και φτιάχνουν το οποίο είναι και μια πολύ ωραία συνυποδήλωση του σπηλαίου του Πλάτωνα και κάνουν αυτό το κύκλο των ποιητών αναβιώνοντας τη ζωή του Κίτινγκ ως φοιτητή και ως σπουδαστής.

16:26 Άρα προκύπτει η δύσκολη ερώτηση. μπορεί ένας χαρισματικός δάσκαλος να διδάξει την πραγματική ανεξαρτησία χωρίς οι μαθητές να αντικαταστήσουν την αυθεντία του σχολείου με την αυθεντία του δασκάλου. Αυτό πολλοί λένε ότι δεν το καταφέρνει, ότι γίνεται ένα είδωλο ο καθηγητής, ο δάσκαλος γίνεται κάτι σαν θεϊκή φιγούρα η οποία τελικά καταφέρνει να κυριεύσει το θυμικό και το συνειδητό και το συναισθηματικό κόσμο των παιδιών.

16:53 αυτό όπως το ερμηνεύει ο καθένας όπως θέλει παρόλα αυτά είναι δεν είναι έτσι ακόμα και αυτό το άνοιγμα αυτού του διαλόγου είναι πολύ ενδιαφέρον για την ταινία δεν ξέρω τι λέτε εσείς δεν διαφωνώ στο ότι ειδωλοποιείται ο καθηγητής και εξιδανικεύεται στην πορεία της ταινίας καθόλου γενικότερα μιλώντας είναι μια συμβατική ταινία αλλά μια καλώς εννοούμενη συμβατική ταινία για μένα η οποία εκπέμπει ένα συναισθηματικό φορτίο επειδή ανέφερε στον Τινίδης ως παιδάκι εδώ θα πω το εξής αυτιασίδωτα να το θέσω ευχαριστώ μαμά, ευχαριστώ μπαμπά που πηγαίνατε σινεμά από πολύ μικρό γιατί ήμουν έξι χρονών όταν πρωτοείδα αυτή την ταινία σε κινηματογράφο την έχω δει έκτοτε και έχει αυτοκτονία έχει πράγματα σκληρά τότε δεν υπήρχαν τέτοια έλεγχοι και αυτά τα κατάλληλα και τέτοια δεν υπήρχαν Ακριβώς. Ακριβώς. Αν πήγαινες με τους γονείς σου έμπαινες. Τελείως.

17:48 Έτσι. Εδώ να αναφέρω επίσης. Ήρθαν Χοκ σε έναν από τους πρώτους του ρόλους νεανίας και ο κυρίως πρωταγωνιστής από τους μαθητές είναι ο αγαπημένος μου Ρόμπερτ Σον Λέοναρντ. Ο Βίλσον. Ο Βίλσον ακριβώς από το Χάος. Από το Χάος. Ο κολλητός του Γκρέγκορι Χάος στη σειρά. και επίσης ο πρωταγωνιστής στην ταινία Swing Kids που όσοι είστε της ηλικίας μου, ο Φίλιππος είναι πολύ μικρός δεν ξέρει, ο Πάνος ξέρει, στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης το Μέγκα πρέπει να την είχε παίξει 400 φορές σε περίπου 1,5 χρόνο.

18:21 Το μόνο που έχω να πω εγώ και είναι και πολύ ωραίο παραλυπόμενο στοιχείο για την παραγωγή της ταινίας είναι ότι στο αρχικό σενάριο ο Κίτινγκ είχε λέμφωμα. Ήταν άρρωστος από καρκίνο Και τελικά πέθαινε Και τον συναντούν αντί το Captain My Captain Στο φινάλε που γίνεται μέσα στην τάξη Γίνεται μέσα στο νοσοκομείο Ευτυχώς όμως κατά την προσωπική μου άποψη Δόξα το Θεό Το έκοψε εντελώς Γιατί θεώρησε Και ήταν πάρα πολύ ωραίο Το είπε σε μια συνέντευξή του Ότι η λέξη Carpe Diem αποκτά μια εντελώς διαφορετική Ενιοδότηση εάν πρόκειται για έναν άνθρωπο Που πάει να πεθάνει Δηλαδή, μοιάζει κάτι σαν cheat απέναντι στα παιδιά, σαν έγκλημα απέναντι στην παιδική τους αθωότητα και την ελευθερία του λόγου τους και της έκφρασής τους ας πούμε.

19:09 Κοίταξε, γενικά είναι μια μελοδραματική ταινία και το συγκεκριμένο σενάριακό έβριμα νομίζω θα την υπερφόρτωνε. Καλώς έμεινε και καλώς είχε όπως είχε εν τέλει και η τελική της μορφή νομίζω ότι κρατάει μια ισορροπία. Στα παραλοιπόμενα να πω μόνο το εξής Ότι για το ρόλο του Ethan Hawke Είχε κάνει casting ο Matt Damon Και ο Ben Affleck Οι οποίοι ως κολλητοί υπασύγνωστο αυτό Δεν πήραν το ρόλο κανένας από τους δύο Και δούλευαν σε έναν κινηματογράφο Ο οποίος έδειχνε όλο το καλοκαίρι Που δούλευαν τον κύκλο των χωμένων ποιητών Και έβλεπαν κάθε μέρα το ρόλο που έχασαν Να σπάει τα μία και να ανοίγει η καριέρα Για να τους τιμωρήσει λοιπόν από αυτόν τον τρομερά εμπνευσμένο έτσι δάσκαλο που όλοι λίγο πολύ θα θέλαμε να έχουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας πάμε σε έναν από τους χειρότερους δασκάλους του σχολείου που καταλήγει να διδάσκει κάτι που τελικά το σχολείο δεν μπορεί να διδάσκει και μιλάω για το περίφημο διαβόητο School of Rock το οποίο κυκλοφόρησε στις 3 Οκτωβρίου 2003

20:11 του Ρίτσαρτ Λιγκλέιτερ παρακαλώ ποιος θα το περίμενε Εντάξει είναι πολυσυλλεκτικός ο Linklater Μην το λες Έκανε γραλική ταινία πλέον Είναι πολυγραφότατος Υπερπαραγωγικός και έχει γυρίσει Πολύ διαφορετικές μεταξύ τους ταινίες Ισχύει και μάλιστα εδώ Για να κάνουμε και αυτό που είπε ο Γιώργος πριν Κουμπώνουμε και μέσα στην φιλμογραφία Του Linklater άλλες δύο ταινίες Που έχουν πολύ άμεση σχέση με σχολικά περιβάλλοντα Και ας πούμε και κολεγιακά Που είναι το Dazed and Confused και το Everybody Wants Some, αυτές απλά λέω και προχωράω παρακάτω.

20:44 Η συγκεκριμένη ταινία λοιπόν μοιάζει εκ πρώτης όψης με μια απλούστατη εμπορική feel-good κομμωδία στην οποία ένας αποτυχημένος ροκάς προσποιείται τον αναπληρωτή καθηγητή σε ένα πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο προκειμένου να κερδίσει μια μάχη battle of the bands την οποία την έχει μέσα του και δεν μπορεί να τη βγάλει με τίποτα.

21:03 Ανακαλύπτει όμως ωστόσο ότι οι μαθητές του όχι απλώς ξέρουν μουσική τρέπει σε μια απίστευτη ροκ μπάντα. Ναι, η αλήθεια είναι ότι θέλει να κερδίσει αυτό το Battle of Bands ενάντια στην παλιά του μπάντα από την οποία έχει αποπεμφθεί με εξευτελιστικό τρόπο γιατί έκανε ένα αποτυχημένο stage diving και γενικά on stage η performance του είναι προκλητική θα λέγαμε και γενικώς τα κάνει όλα γυσμαδιά. Προφανώς ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Jack Black η ταινία δεν θα επιβίωνε και δεν θα μπορούσε να εκπέμψει αυτό το αφθόρμητο, τεληριακό της γέλιο χωρίς αυτή την ιστριωνική του περσόνα τότε ήταν και στα καλύτερά του, στα ντουζένια του θεωρώ ότι πραγματικά η κομική φλέβα και όλο αυτό το υπερδιεγερτικό ταμπεραμέντο του Τζακ Μπλακ είναι που δίνει στην ταινία της χαρίζει το πολύ φωτεινό της πρόσημο.

22:02 Απλώς να αναφέρω επειδή αυτό το αποτυχημένο stage diving διαδραματίζει ένα σεναριακό ρόλο στην όλη πλοκή ότι το εμπνεύστηκαν οι δημιουργοί της ταινίας από μια αληθινή περίπτωση αποτυχημένου stage diving του τραγουδιστή Ian Asbury της μπάντας The Cult. Αυτή είναι η πηγή έμπνευσης για όλη αυτή τη τραγωδία που συνέβη επί σκηνής.

22:25 Για μένα η ταινία είναι η ατάκα τι σας μαθαίνουν πια σε αυτό το σχολείο. Που λέει όταν ρωτάει τα παιδιά του που είναι μεν πρικισμένοι μουσικά αλλά δεν ξέρουν τις μπάντες, δηλαδή δεν ξέρουν ποιοι είναι οι Black Sabbath και σας ρωτάει τι σας μαθαίνουν τέλος πάντων σε αυτό το σχολείο αυτό είναι η ταινία Σαν συνέχεια λίγο του ρόλου του στοχάει Fidelity υπό μια έννοια γιατί ταινέσεις D αλλά αυτό που ανέφερε ο Φίλιππος που είναι ο παντογνώστης της μουσικής ο οποίος χλεβάζει όσους δεν ξέρουν τα ίδια με αυτόν Ναι και για την ακρίβεια χλεβάζει ένα ολόκληρο σύστημα που δεν διδάσκει στους νέους αυτά που ξέρει αυτός γιατί δεν χλεβάζει ακριβώς τα παιδιά, χλεβάζει αυτούς που διαμορφώνουν τη διδακταία ύλη παραλείποντας όσα αυτός θεωρεί τα πλέον αξιοσημείωτα πράγματα να μάθει κανείς σε ένα παιδί. Είναι μια ταινία όνειρο για όταν είσαι μαθητής, ειδικά αν τύχεις σε καταπιεστικό περιβάλλον τη βλέπεις και είσαι σε φάση ναι οκ, είναι μια ταινία και για την αιωνόβια φύση της

23:22 επαναστατικότητας της ροκ μουσικής έχει πάρα πολύ όμορφα Να σου πω κάτι, όμως υπάρχει και μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνή, στην οποία η ταινία αθελά της δεν ξέρω εσύ και εμένα, αθελά της σοβαρεύει. Με ποια έννοια, ότι είναι η σκηνή στην οποία κατά την άποψή μου ο Ντιούι, αυτός ο τυπάς ας πούμε ο περίεργος, μετατρέπεται από έναν που είδα φως και μπήκα και χρησιμοποιώ τους μαθητές με σκοπό να πετύχω αυτό που θέλω, τέλος πάντων εντελώς προσωπικά κινήτρα γίνεται δάσκαλος και ίσως και καλύτερα παιδαγωγός. Είναι η σκηνή στην οποία αφού κάνει ένα άτυπο cast στους μαθητές οι οποίοι παρεμπιπτόντως κάνουν μια παρένθεση ήταν πραγματική μουσική τα παιδιά ξέρουν πραγματική μουσική. Παίζουν δηλαδή τη μουσική που ακούμε εμείς στην ταινία την παίζουν τα παιδιά. Δεν είναι play back ή οτιδήποτε.

24:08 Μοιράζει τους ρόλους στην πάντα και το κάνει με έναν τρόπο με τον οποίο δείχνει ότι οι κοινωνικές δεξιότητες του σχολείου που ο ίδιος θεωρεί ότι έχει το κάθε παιδί αρχίζουν και αποκτούν αξία. Δεν ξέρω αν θυμάστε που κάνει τον έναν μάνατζερ, τον άλλο στη λίστα, τον άλλο μουσικό δείχνοντας ότι αναγνωρίζοντας τις δεξιότητες του κάθε παιδιού και βάζοντας το σε ένα πλαίσιο στο οποίο όλοι είναι ευχαριστημένοι, όλοι λειτουργούν συλλογικά και τελικά πετυχαίνουν και το απίθανο αποτέλεσμα δείχνοντας ταυτόχρονα ότι και μια συναυλία όπως και ένα κινηματογραφικό έργο είναι τρομερά συλλογική δουλειά.

24:53 Ισχύει, ισχύει ναι. Η μουσική είναι το sum of many parts και όντως το εκπέμπει αυτό η ταινία ότι όλοι παίζουν το ρόλο τους και προσθέτουν το λιθαράκι τους προκειμένου όλα να λειτουργήσουν στην εντέλεια και να επιτευθεί η μαγεία. Και υπάρχει και, πείτε και δύο λόγια για την Τζον Κιούζακ ως διευθύντρια που είναι καταπληκτική και λατρεύει στη Βινίξ και χορεύει το θυμάστευτη τη σκηνή που βάζει το τζουκ μπόξ για να την πείσει να πάνε στο Battle of Bands και αυτήρχης και πίνει τα σφινάκια που είναι τετράγωνη και γίνεται ο χαμός.

25:26 Επίσης στα ντουζένια της τότε, Τζοαν Κιούζερ. Έτσι ακριβώς. Να σοβαρέψουμε λίγο παραπάνω τώρα, σοβαρέψουμε λίγο παραπάνω, πηγαίνοντας πίσω αυτή τη στιγμή, αφού είπαμε για την ταινία του Λινκλέτερ και για τον Τζακ Μπλακ και για το School of Rock, και να πάμε σε μια άλλη ταινία, σε μια Βρετανική ταινία, το 1968, το περίφημο If και τρεις τελίτσες, στη σκηνοθεσία Lindsay Anderson.

25:52 Είναι μια ταινία που μιλάει για μια ας πούμε πανάσταση η οποία είναι βασισμένη βέβαια, ο ίδιος το είπε, σε μια παλιότερη γαλλική ταινία του Ζαν Βιγκό που λέγεται, Γιώργο πες το στα γαλλικά γιατί ξέρεις ελατρεύω τη γαλλική προφορά τη δική σου. «The Road to Conduit» ακριβώς, το 1933, η οποία λογοκρίθηκε τόσο πολύ ώστε προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1945 και μιλάει για ένα επίσης elite public school που προετοιμάζει την άρχουσα τάξη που την κατασκευάζει μέσω τελετουριών ιεραρχίας και πειθαρχίας στην οποία υπάρχει το καταπληκτικό έβριμα ότι η σχολική βία δεν ασκείται ακριβώς από τους καθηγητές αλλά σκείται από τους επιμελητές, τους μαθητές οι οποίοι είναι οι καλύτεροι όλων και παλιότεροι όλων που τους βάζουν οι καθηγητές να σκίσουν βία στα παιδιά και όλο αυτό έχει να κάνει με να δημιουργεί ένα καζάνι που βράζει το οποίο οδηγείται σε μια πραγματική μέσα ή έξω από εισαγωγικά εξέγερση.

27:00 ακριβώς ταινία νεανικής επαναστατικότητας με την πιο κυριολεκτική της μορφή θα έλεγε κανείς το φινάλε της είναι μια σκηνή ανθολογίας η οποία ξεφεύγει από τα ρεαλιστικά όρια και δεσμά είναι μια πράξη αγνής δίαιης εναντίωσης των επαναστατημένων νιάτων απέναντι στην καθεστική εξουσία Χρυσός Φίνικας στις Κάνες το 1969, σκηνοθέτης ο Λίντσε Άντερσον από τους προτεργάτες του Βρετανικού British Free Cinema, πρωταγωνιστής ο Μάλκομ Μαγντάουελ, τον οποίο είδε και θαύμασε ο Στάλι Κιούμπρικ με αποτέλεσμα να του προτείνει δύο χρόνια αργότερα, αν δεν κάνω λάθος την ημερομηνία, να πρωταγωνιστήσει στο κουρδιστό πορτοκάλι.

27:47 Μάλιστα ο ήρωας που υποδίεται στο ΙΦ, ο Μάλκο Μαγντάολ, χρησιμοποιήθηκε από τον ίδιο και ως κάπως βάση ως καλούπι, να το θέσουμε έτσι, για τον ρόλο που ερμήνευσε στο Κουρδιστό Πορτοκάλι. Mick Travis λέγεται ο ήρωας της ταινίας, απλώς να αναφέρω κάτι πολύ ενδιαφέρον, ο ίδιος ήρωας μαζί με πολλούς από τους χαρακτήριες του ΙΦ μεταφέρονται αυτούς οι στην ροή του χρόνου σε άλλα επεισόδια της ενήλικης πλέον ζωής σε μια σουρεαλιστική και συγχρόνως τρομερά καταπιεστική Βρετανία σε δύο ακόμα ταινίες, το O Lucky Man του 1973 και το Britannia Hospital του 1982.

28:29 Η αλήθεια είναι ότι μιλώντας για εκείνη την εποχή του Βρετανικού σινεμά είναι σχεδόν αυτονόητο ότι με τόσο ρηξικέλευθη και μια ορμητική εναντίωση στις νόρμες θα υπήρχε αυτό το μεγάλο school movie. Γιατί στην εποχή του νέου κύματος του Βρετανικού του φρυσίνεμα που ανέφερε ο Γιώργος υπήρχε πάρα πολύ έντονο το στοιχείο της νεανικότητας ως ρήξης με τις καθεστικίες νόρμες.

28:58 οπότε ήταν φυσικό επακόλουθο να έρθει το ΙΦ το οποίο είναι αν όχι η κορυφή μια τέλος πάντων από τις κορυφαίες στιγμές αυτού του συγκεκριμένου σπουδαίου κινηματογραφικού ρεύματος και εξέφρασε με ίσως πιο ποιητικό τρόπο γιατί αυτές τις ταινίες είχαν έναν σκληρό ρεαλισμό οι περισσότερες με έναν πιο ποιητικό τρόπο και πιο ηρωνικό σε πολλά σημεία όλη αυτή την αντίθεση μέσα στο πιο γόνιμο περιβάλλον της καταπίεσης αυστηρό σχολείο.

29:30 Το ενδιαφέρον επίσης αισθητικά της ταινίας είναι ότι γυρίζεται σχεδόν η μισή ασπρόμοβρο και σχεδόν η άλλη μισή έγχρωμη όπου έχουν βγει διάφορες ιστορίες που δεν είναι και πολύ πραγματικές για αυτή, ότι δεν υπήρχαν χρήματα να χρησιμοποιηθεί έγχρωμο φύλλο για να χρησιμοποιηθεί και ασπρόμοβρο. Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή.

29:48 Η πραγματικότητα ήταν ότι κάποιες σκηνές γυρίστηκαν σε καταστάσεις πολύ περίεργου φωτισμού με κάποια βιτρό που έστελναν το φως μέσα στο σχολείο γιατί νομίζω γυρίστηκε σε ένα πραγματικό κολέγιο η όλη η ταινία και απαιτούσαν πολύ πολύ υψηλού προϋπολογισμού εξοπλισμού που δεν είχαν εκεί το συνεργείο και έτσι χρησιμοποιήθηκε ασπρό μαύρο φιλμ και τελικά άρεσε πάρα πολύ στον Άντερσον όλο αυτό και το συνδύασε παρεμβάλλοντας μέσα σε αυτή την συνθήκη του ρεαλισμού και πάρα πάρα πολλοί ονειρικά στοιχεία όπως θυμάμαι με χαρακτηριστική σκηνή αν δεν κάνω λάθος έναν παπά να μπαίνει σε ένα σιρτάρι κάτι τέτοιο έχει μια πάρα πολύ περίεργη σουρρεαλιστική, σουρρεαλιστικό απόϊχο αυτή η ταινία χωρίς όμως ταυτόχρονα να μην είναι και απόλυτα ρεαλιστική και μάλιστα να κουμπώνει και τρομερά με την εποχή της άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο το γεγονός ότι είναι μια ταινία την οποία η ίδια ιστορία την πρόλαβε δηλαδή με τι εννοώ με αυτό η ταινία γράφτηκε νωρίτερα από το 1968 δεν είναι ότι γράφτηκε το 1968

30:51 με όλα αυτά που γυρίστηκαν, γράφτηκε νομίζω το 1963 δεν μπορούσε να βρει χρηματοδότηση ο Άνδρσον και τελικά τη γυρίζει το 1967-1968 και έρχεται και κάθεται ακριβώς πάνω στις τεράστιες ανακατατάξεις στις κοινωνικές πολιτικές τις επαναστάσεις και τις εξεγέρσεις και όλα αυτά και έρχεται να δέσει το γλυκό με έναν υπέροχο τρόπο.

31:09 Τέκνο της εποχής της, σαφώς, εντάξει, Μάιος του 1968, αντιπολεμικό κίνημα στη ΣΥΠΑ, σεξουαλική χειραφέτηση σε όλη την Ευρώπη, τα swinging 60's του Λονδίνου βρίσκονται στην αποκορύφωσή τους και όλα τα σχετικά. Ας αναφέρουμε και δύο λόγια και για την ταινία έμπνευσης, το «Διαγωγή μηδέν» του Ζαν Βιγκό, «Zero for Contact» είναι ο αγγλικός τίτλος, αυτοβιογραφική σε πολύ μεγάλο βαθμό, υπέροχες σκηνές παιδικής ανυπακοής, μαθητικής ανυπακοής και τρομερής εφευρετικότητας, ως πράξη αντίστασης απέναντι στα κελεύσματα και στις διαταγές της σχολικής εξουσίας.

31:53 Ταινία που σοκαριστικά απαγορεύτηκε στη Γαλλία όπως ανέφερε και ο Πάνος το 1933 και της επετράπει να επαναπροβληθεί το 1945, θεωρήθηκε ότι υποδαβλίζει τις κοινωνικές εντάσεις και την αχαλιναγώγητη ανυπακοή των νιάτων απέναντι στις νόρμες της κοινωνίας και όλα τα σχετικά. πανέμορφη ταινία υπήρξε πηγή έμπνευσης όχι μόνο για το Λίντζι Άντερσον και το ΙΦ αλλά και για τον Τρυφό για τα 400 χτυπήματα οφείλουμε να το αναφέρουμε αυτό εδώ να αναφέρω ακόμα προσωπική νότα ότι είμαι πολύ χαρούμενος που έχω διευθύνσει τις δύο ταινίες στη μεγάλη οθόνη το ΙΦ το είχα δει το 2008 στο Ολύμπιον σε ένα αφιέρωμα που είχε γίνει με δωρεάν είσοδο παρακαλώ για τα 40 χρόνια από το Μάιο του 1968 όπου μια ολόκληρη εβδομάδα βλέπαμε και άλλη ταινιάρα κάθε μέρα και το Διαγωγή 0 το είχα δει σε ένα άλλο αφιέρωμα σε μια πολύ μικρή κόζη αίθουσα του Στρασβούργου. Είναι από αυτές τις ταινίες που αποκτούν τελείως άλλη διάσταση όταν τις έχεις δει και στο φυσικό τους περιβάλλον.

33:02 Από την πλευρά μου το μόνο που έχω να πω είναι ότι αυτό που με συγκλονίζει πάντα με την ταινία αυτή που είναι πάρα πολύ μικρή παρεπιτώντας 44 λεπτά και νομίζω ότι είναι διαθέσιμη μπορεί να τη βρει κάποιος γιατί είναι και πάρα πολύ παλιά είναι τελικά η τελετουργία της απελευθέρωσης και της μεγάλης αντίστασης δεν γίνεται όπως στο IF με τη χαρακτηριστική σκηνή με τα όπλα αλλά γίνεται με ένα παιχνίδι το οποίο είναι ένα παιχνίδι με μαξιλάρια είναι ένας μαξιλάρο πόλεμος ιδιοφιές και γυρισμένο και σε slow motion δεν ξέρω αν το θυμάστε το 1933 το ξαναλέμε το 33 είναι μια κάτι το οποίο σε πρώτη εντύπωση σε πρώτη επίπεδο φαντάζεται εντελώς παιδιάστικο όμως ο τρόπος με τον οποίο μετατρέπεται το παιχνίδι σε πράξη αντίστασης και εξέγερσης είναι συγκλονιστικός τόσο συγκλονιστικός που μάλιστα η ταινία απαγορεύτηκε όχι μόνο στη Γαλλία αλλά απαγορεύτηκε και σε άλλες χώρες που πήγε να προβληθεί ως μια ταινία που φύγει όπως είπε και ο Φίλιππος την σοβαρότητα και το πόσο

34:07 παιδαγωγικό χαρακτήρα ας πούμε που πώς θα πλάθει τους ενήλικες του μέλλοντος στο σχολείο. Εδώ απλά να κάνω μια μικρή παρένθεση γυρίζοντας πίσω στο ΙΦ ότι προφανώς η ταινία ΙΦ η προηγούμενη προέρχεται είναι ένα ειρωνικό σχόλιο πάνω στο ΙΦ το περίφημο πείμα του Ράγιαρτ Κίπλιν που μιλάει για τον συγκροτημένο ολοκληρωμένο βρετανικό άντρα που εδώ ανατρέπεται εντελώς και τώρα αλλάζουμε εντελώς κλίμα έτσι που είπαμε να σας πηγαίνουμε από χαρά λύπη και από ανησυχία σε σε κάτι πιο ανάλαφρο και πάμε στο σχολείο που ελάτε τώρα ας πούμε την αλήθεια όλοι θα θέλαμε να έχουμε και όλοι θα θέλαμε να έχουμε πάει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας και μιλάω για αυτό το τεράστιο φραντζάις και τεράστιο βιβλίο που μετά μετατράπηκε σε μια σειρά ποτεινής, μιας ιστορίας της οποίας μάλλον δεν θα ξέρει κανένας, γι' αυτό δεν χρειάζεται να πούμε περί τίνος πρόκειται του, αρκεί να πω ότι πρόκειται για έναν μικρό μάγο με στρογγυλά γυαλιάς του, ο οποίος έχει ένα φοβερά στενάχωρο παρελθόν

35:10 και ζει τα χρόνια της εκπαίδευσής τους και των σπουδών τους σε ένα διάσημο σχολείο μαγείας, προκειμένου να μεγαλώσει και να αντιμετωπίσει την έμεσης του που δεν είναι άλλος από αυτόν που δεν πρέπει να ονομαστεί. Και μιλά προφανώς για το Χάρι Πότερ, τη σάγκα του Χάρι Πότερ, η οποία διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα στο σχολείο της μαγείας, το Hogwarts.

35:32 Τι να πρωτοπούμε, θέλω να πω, η εναρκτήρια βάση της όλης πλοκής είναι η γνωριμία των τριών φίλων στο σχολικό περιβάλλον. Οι καθηγητές διαδραματίζουν τεράστιο ρόλο. Το ίδιο το Hogwarts κτηριακά ακόμη ακόμη είναι σαν ισότιμος πρωταγωνιστής της ταινίας. Η όλη διαδικασία ενηλικίωσης διατρέχει τη σχολική ζωή των τριών ηρώων από την αρχή ως το τέλος, από την πρώτη μέρα της φίτησης μέχρι την αποφίτηση.

36:05 Και για μένα το πιο συγκινητικό είναι το Hogwarts λειτουργεί ως φάρος του καλού. είναι το απόλυτο οχυρό, η τελευταία γραμμή άμυνας είναι αυτό που δεν πρέπει να πέσει στα χέρια του εχθρού και η τελική μάχη δίνεται εκεί. Δεν νομίζω, όλα αυτά που αναφέρουμε νομίζω ότι είναι πασιφανή ως προς το ότι το σχολείο, η σχολική ζωή, το λύκνο της εκπαίδευσης και όλα αυτά εδώ, τα στοιχεία διαδραματίζουν τρομερά σημαντικό ρόλο σε αυτό το υπερεπιτυχημένο franchise.

36:40 Είναι ίσως η μόνη περίπτωση που έχουμε με τα κινηματογραφικά μιλώντας την ενηλικίωση, την κυριολεκτική των ανθρώπων να συμβαίνει μπροστά στα μάτια όλου του πλανήτη που παρακολουθεί ανά δύο χρονιές περίπου το επόμενο κινηματογραφικό επεισόδιο του Χάρι Πόντερ τους είδαμε κυριολεκτικά να περνάνε όλες τις τάξεις αυτό ούτε σε σειρά δεν έχουμε αυτό το προνόμιο ζήσαμε μέχρι και τη μεταφώνηση στο δεύτερο επεισόδιο που ήταν φρίκι Τα ζήσαμε όλα, από τους ηθοποιούς εννοώ Μεγάλωσαν μπροστά στα μάτια μας τα παιδιά Από ένα γλυκό παιδάκι ο Ντάιν Ράτκληφ έγινε Αυτός που είναι σήμερα, ας πούμε, ενώπιον μας Από εκεί και πέρα πράγματι Επειδή ζουν κιόλας εκεί Είναι ένα μέρος στο οποίο περνούν όλον τους το χρόνο Είναι πάρα πολύ ωραίο το χαρακτηριστικό της εξερεύνησης Το οποίο λείπει κατά βάση Από τα σχολεία όπως τα έχουμε στο μυαλό μας το Hogwarts είναι ένας μαγικός χώρος ο οποίος συνεχώς έχει και κάτι καινούριο να ανακαλύψει ο Χάρι Πότερ και οι υπόλοιποι φίλοι του άλλο ένα δωμάτιο, άλλο ένα μυστικό τρίκ

37:46 και αυτό που ανέφερε ο Γιώργος για τους καθηγητές οι οποίοι ίσως με μια υπερβολική μαγική συνθήκη αλλά διαδραματίζουν τόσο μα τόσο καθοριστικό ρόλο στην εμπειρία της ενηλικίωσης στο σχολείο για τα παιδιά Εγώ θέλω να σταθώ και σε κάτι άλλο στους οίκους του Hogwarts πολλοί αναλυτές στο έργο του Χάρι Πότερ γιατί είναι πάρα πάρα πολλοί έχουν σταθεί στο γεγονός ότι παρότι μιλάμε για ένα σχολείο μαγείας οι κανόνες οι οποίοι διέπουν τη φίτηση είναι τρομερά βρετανικοί οι εξετάσεις οι καθηγητές, οι headmasters οι headboys, οι headgirls που έχουν και τα λοιπά και τα λοιπά μοιάζουν πάρα πολύ και πόσο μάλλον, και εδώ γίνεται και μια πολύ ωραία διασύνδεση με την πρώτη ταινία που κάναμε τώρα δεν ξέρω αν είναι έσκεμμένη ή όχι, δεν είναι προφανώς αλλά ας πούμε ότι είναι με το Breakfast Club είναι οίκη δηλαδή όταν τα παιδιά μπαίνουν για πρώτη φορά στο σχολείο υπάρχει μια τελετουργία στην οποία υπάρχει αυτό το sorting hat που τους βάζει μέσα σε τέσσερις διαφορετικούς οίκους

38:45 και ο κάθε οίκος όμως διέπεται από χαρακτηριστικά στοιχεία, ο Γκρίφιντωρ από το Θάρρος, Ρεβεν Κλόου Εφηΐα Χαφλ Παφλ Αφοσίωση και σλίδεριν φελοσοφία. Δηλαδή η ταινία σου λέει ότι δημιουργούνται στερεότυπα ήδη από το πρώτο χρόνο φίτησης των παιδιών. Αυτό η ίδια η ταινία έρχεται και το ανατρέπει στην πορεία. Δηλαδή ενώ λέει ανήκεις εδώ άρα είσαι αυτόν του τύπου άνθρωπος έρχεται στις επόμενες ταινίες να μας αποδείξει ότι δεν ισχύει αυτό.

39:16 Κάνοντας και ένα σχόλιο στο πώς τα παιδιά τελικά μεγαλώνονται, αποκτούν το δικό τους ψυχικό κόσμο, τις δικές τους ευφυίες, τις προσωπικές δεξιότητες και αλλάζουν τελικά από αυτό που νομίζαμε ότι είναι στην αρχή. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα αυτό που λέω. Καταρχάς σίγουρα δεν ισχύει αυτό για τον Γκρίφιντορ με το θάρρος, διότι αν κάτι ισχύει για τον Γκρίφιντορ είναι ότι είναι το χαϊδεμένο του Ντάμπλτορ. Τίποτα άλλο δεν χαρακτηρίζει τόσο έντορα.

39:39 50 βαθμοί γιατί είστε ωραίοι κερδίσατε και φέτος Ακριβώς, αν μας απαντήσει κάποιος πως δίνονται αυτοί οι βαθμοί γιατί δεν το έχω καταλάβει Έχουν πεθάνει οι νομπελίστες νομίζω μαθηματικών προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κερδίσει το Γκριφιντορ κάθε χρόνο Ακριβώς, επίσης αυτό που είπες με τους καθηγητές ο τρόπος με τον οποίο είναι η εκπαίδευση αλλάζει καθώς αλλάζουν και οι καθηγητές κορυφαίος καθηγητής σε όλη τη σειρά των ταινιών.

40:12 Magical Me. Και τι casting, παιδιά, έτσι. Από Βρετανούς, θενόντρους. Τι casting, ασύλληπτο casting. Οι πάντες. Και τι σκηνοθέτες, έτσι. Από Κουαρών, Κρυς Κολόμπους, Δέιβιντ Γέιτς. Ας πούμε ότι θεωρείται παγκόσμιο ότι το τρίτο επεισόδιο, όπως και το τρίτο βιβλίο, είναι ίσως η καλύτερη ταινία της σειράς. αλλά παρόλα αυτά αυτό που είπε ο Γιώργος νομίζω ως κατακλήντα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον το ότι το σχολείο είναι η βάση, το κέντρο από το οποίο εξελίσσεται όλη η ιστορία και τελικά στο οποίο καταλήγει όλη η ιστορία.

40:44 Ακριβώς έτσι. Πάμε παρακάτω λοιπόν. Από ένα μαγικό σχολείο σε ένα άλλο λιγότερο μαγικό σχολείο μεταφερόμαστε πάλι πίσω στη Γαλλία για να μιλήσουμε για μια πάρα πολύ σημαντική ταινία του 2008 η οποία κέρδισε πανψηφί το χρυσό φινικά εκείνης της χρονιάς και μιλάμε για το The Clash ή αλλιώς στα γαλλικά On Halle Muir ακριβώς που είναι σημαντικό να το αναφέρουμε γιατί και ο ελληνικός τίτλος βασίζεται στον γαλλικό είναι το ανάμεσα στους στίχους του Laurent Canté εγώ δεν λέω τίποτα γαλλικό αν το πω και στον προφορά Laurent Canté εντάξει, Φίλιππε εγκρίνεις εγώ είμαι έτοιμος να πάω να παίξω στην ελληνική Γαλλία θα βάλω ένα πετινός φιτρώνι στους τίθους μου εμείς θα λέμε γουιγκάρντιουμ λεβιωζά λοιπόν έτσι λοιπόν είναι σε μια τάξη ένας καθηγητής η οποία είναι πολυπολιτισμική τάξη μαθαίνει γαλλικά και αυτό το λέω μέσα σε εισαγωγικά σε μια ομάδα από εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους, μετανάστες και εμείς όπου εκεί η γλώσσα, το κοινωνικό κύρος και η ανισότητα εμφανίζονται

41:51 σε κάθε λεκτική του διαπραγμάτευση Εδώ ο καθηγητής δεν είναι καθόλου καλός καθηγητής, έτσι δεν είναι Γιώργο. Το παλεύει. Το παλεύει, ενίοτε αποτυχάνει παταγωδώς, παρασύρεται. Είναι με πολύ όμορφη ταινία, ντοκιμαντερίστικο ύφος, διαδραματίζεται σε μια εργατική συνοικία του Παρισιού με αυτή την ταυτωτική, πολιτισμική και εθνοτική πανεσπερμία, η οποία αναπόφευτα θέτει πάρα πολλά εμπόδια και προκλήσεις στο έργο ενός καθηγητή.

42:23 ο οποίος παρά τα ελαττώματά του και τις ελήψεις του έχει ένα βασικό ατού. Είναι πάντα διατεθειμένος να ακούσει τους μαθητές του, να συζητήσει μαζί τους και να βγάλει άκρη όσο περισσότερο μπορεί με τα προβλήματά τους. Είναι μια ταινία που αποφεύγει τις εύκολες λύσεις και τον εξοραϊσμό, δεν ανατρέχει σε στερεότυπα, δεν προσπαθεί να υπερκεράσει στην ουσία τα προβλήματα τα οποία θέτει η ίδια η πλοκή και το φινάλε της είναι κάπως θα έλεγα διφορούμενο υπό την έννοια ότι δεν είμαστε ακριβώς σίγουροι ότι τα πάντα έχουν λειτουργήσει στην εντέλεια είναι μια ταινία που κάπως σου μεταδίδει την αίσθηση της ιερότητας ενός αγώνα και μιας προσπάθειας αλλά ταυτόχρονα την πλήρη αποδοχή ότι τα πράγματα ενίοτε και αναπεριπτώσεις μπορεί να μην λειτουργήσουν ακριβώς όπως πρέπει ή όπως θα το είχαμε ιδεατά στο μυαλό μας.

43:27 Ο μικρόκοσμος που είναι ανάμεσα στους τείχους που στην Ιωκαντέ είναι πολύ πολύ καλοδουλεμένος από την έννοια ότι έχει φροντίσει χωρίς πάρα πολλά στολίδια και πάρα πολλά από τα συνήθιοι ας πούμε χαρακτηριστικά των σχολικών ταινιών να έχει φτιάξει όντως ένα πολυελεκτικό κόσμο και να έχει μεταδώσει και μια αίσθηση αγωνίας η οποία υπάρχει μέσα από ένα σχετικά νευρικό μοντάζ κάμερα στο χέρι όσο επιτοπλίστων και ακολουθεί κάπως αυτό που ανέφερε ο Γιώργος πριν για τον καθηγητή ότι το παλεύει δηλαδή νιώθεις μέσα στον αγώνα του το νιώθεις ανάγλυφο σχεδόν δεν έχει στρογγυλές γωνίες ας πούμε η ταινία και νιώθεις και πάρα πολλά σε μια τη ματαιότητα νιώθει ότι ματαιοπονεί νιώθει ότι αυτά που κερδίζει την επόμενη μέρα τα χάνει διπλά μέσα στις καρδιές των μαθητών όλα ωραία αυτό που είπες και εγώ ήθελα να προσθέσω πάνω σε αυτό αν δεν ξέρω αν θυμάστε μια σκηνή προς το τέλος όπου η πιο ήσυχη μαθήτρια της τάξης που είναι λάχιστες. Είναι σχεδόν η τελευταία σκηνή.

44:31 Ήταν η Χενριέτα, αν δεν κάνω λάθος, που αφού τους ρωτάει τι μάθατε, τι μάθατε, τι μάθατε, σηκώνεται και λέει δεν έμαθα απολύτως τίποτα. Η οποία έρχεται και ισοπεδώνει όλο αυτό το έργο που έχεις δει μέχρι στιγμής και όλη αυτή την προσπάθεια. Είναι συγκλονιστική και μου άρεσε και επίσης πάρα πολύ μια μελέτη που γινόταν πάνω σε αυτή την ταινία, η οποία μιλούσε για την που το είχε πει ο Μπουρδιέ παλιότερα, λέγοντας δηλαδή ότι ένα σχολείο δεν διδάσκει μόνο την επικοινωνία, δεν διδάσκει να μαθαίνουμε γαλλικά, αγγλικά, ελληνικά, αλλά διδάσκει και το ποια γλώσσα ή γλωσσική μορφή έχει το περισσότερο κύρος ή περισσότερο στάτους.

45:16 Και φαίνεται πάρα πολύ ξεκάθαρο στην ταινία, γιατί μοιάζει να δείχνει ο καθηγητής να μεταδίδει στους μαθητές του, μέσα σωστογικά, το πώς πρέπει να μιλάνε, όχι το τι θα πούν, το πώς θα εκφραστούν και το πώς θα γίνουν αποδεκτοί μέσα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, το οποίο βέβαια αυτό μεταερμηνεύεται και πάρα πολύ ρατσιστικά εννοείται σε στιγμές.

45:38 Ξερετικός σκηνοθέτης ο Λοράν Καντέ, να αναφέρουμε ότι μας αποχαιρέτησε πριν λίγα χρόνια, σε ηλικία μόλις 63 ετών. Η σπουδαιότερη ταινία του, κατά την προσωπική μου γνώμη, δεν είναι η συγκεκριμένη που είναι τρομερά αξιόλογη αλλά το καταπληκτικό Ελεύθερος Οραρίου του 2001, μια ταινία η οποία αποτύπωσε τον υπόκοφο πνιγυρό παλμό μιας ολόκληρης εποχής στην ουσία πριν την ώρα της, το οποίο είναι ένα καταπληκτικό στοιχείο.

46:06 Επίσης να αναφέρω ότι η ταινία Ατύπος συνομιλεί με μια άλλη γαλλική δημιουργία του 2002, του Νικόλα Φιλιμπέρ, το «Είμαι και έχω» «Etre et avoir». Υπάρχουν κάποιες επιμέρους διαφορές, εκεί η πλοκή τοποθετείται στη γαλλική επαρχία, σε μια πιο λιγομελή τάξη, σε διάφορα ηλικιακά επίπεδα κινούνται οι μαθητές, αλλά τέλος πάντων κάπως εντάσσεται στο συνολικό πλαίσιο και αν θέλουμε να το δούμε και λίγο πιο εποπτικά, ενσωματώνεται στην τεράστια παράδοση ταινιών για την εκπαιδευτική διαδικασία που κυοφορείται εντός του γαλλικού σινεμά.

46:44 Έτσι ακριβώς Πάμε παρακάτω αφού πιάσαμε Γαλλίες πιάσαμε Αγγλίες, Ηνωμένες Πολιτείες σας πάμε και από τη Γερμανία μια βόλτα μιλώντας για μια μάλλον εν δυνάμει δύο ταινίες μια πάρα πάρα πολύ γνωστή πολύ εμπορική, έσπασε τα μία στη Γερμανία και όχι μόνο και αμφιλεγόμενη ταινία πολύ φύγει ένα ζήτημα πολύ δύσκολο προς ανάλυση και δύσκολο προς κινηματογράφηση και είναι η ταινία το «Διεβέλε» το κύμα, το «The Wave»

47:14 στα αγγλικά σε σκηνοθεσία το λέω εγώ στα γερμανικά «Dennis Gunsel» αν δεν κάνω λάθος ελπίζω να μην κατακρεούργησα το όνομα τε πόνιμο η οποία μιλάει για τον αυταρχισμό, ο οποίος τελικά αυταρχισμός μπορεί να ξεκινήσει και από σημεία ή να έχει έτσι έναρξη από εκεί που δεν το περιμένεις και μάλιστα και ως παιχνίδι και κάτι που τελικά όλοι θέλουμε να νίκουμε Αλλά εξελίσσεται σε πάρα πολύ άσχημο τρόπο.

47:43 Η υπόθεση είναι η εξής. Είναι ένας καθηγητής ο οποίος πηγαίνει σε ένα σχολείο. Είναι πολύ cool καθηγητής. Ακούει με, βέβαια, rock, νομίζω, metal. Έτσι ντύνεται περίεργα. Και βάζει στους μαθητές του, τους κάνει μια ερώτηση λέγοντάς ότι θα μπορούσε να υπάρξει ναζιστικό ολοκληρωτικό καθεστώς τώρα, στη Γερμανία, στους σήμερα.

47:59 Τους σήμερα υποτιθείται. Είναι 2008. λένε προφανώς τα παιδιά όχι οπότε τους λέει ελάτε να σας αποδείξω το αντίθετο και δημιουργεί μια περίεργη σέχτα ανάμεσα στους μαθητές με κάποια πολύ χαρακτηριστικά τελετουργικά στοιχεία, ντυσίματα και δε η οποία όμως σιγά σιγά αρχίζει και χάνει τον έλεγχο από εκεί που τα παιδιά είναι υπερευχαριστημένα να αρχίσουν και υιοθετούν πραγματικά φασιστικές και ολοκληρωτικές πρακτικές μέχρι που η κατάσταση ξεφεύγει σε επίπεδα ακραίας βίας.

48:31 κουτί της πανδόρας ο καθηγητής με τη συγκεκριμένη ενέργεια η ταινία κάπως αγκλή έμπνευσε από ένα πραγματικό περιστατικό το The Third Wave Experiment με προτεργάτη έναν τύπο καθηγητή που ονομαζόταν Ron Jones, αυτό το πείραμα είχε διεξαχθεί το 1967 σε ένα σχολείο της Καλιφόρνια όπως συμβαίνει και στην ταινία δηλαδή υπήρχε μια ανάθεση ρόλων στους μαθητές υπήρχε μια άσκηση εξουσίας υπήρχαν συγκεκριμένοι τυποποιημένοι κανόνες που περί περισσότερο παρέπεμπα σε μιλιταριστικό ύφος και λογική και δομή και τα πράγματα άρχισαν να εκτραχύνονται και στην πραγματικότητα το 1967 και πολύ περισσότερο στην ταινία όπου μετά από κάποια στιγμή είναι μη αναστρέψιμη η καταστροφή και η φρίκη που συντελείται στο τέλος.

49:21 Διχάστηκε το κοινό, διχάστηκε και η κριτική με την ταινία, εντούτης τεράστια επιτυχία και εγώ θυμάμαι την εποχή που την είδαμε στην αίθουσα, πραγματικά την είχε δει όλος ο κόσμος και όλος ο κόσμος τοποθετούταν επί της ταινίας. Χωρίς να θέλω να την αδικήσω, το μόνο σχόλιο στο οποίο θα ήθελα να προβώ είναι ότι θα μπορούσε να είναι και ακόμα καλύτερη η ταινία.

49:44 ώρες-ώρες καταφεύγει σε κάπως εξόφθαλμες και λίγο πολύ χτυπητές λύσεις, κάποιες σενάριακές ευκολίες οι οποίες δεν προσδίδουν το επιδιωκόμενο προσδοκόμενο βάθος. Διαβάζοντας κάποτε μια συνέντευξη του σκηνοθέτη είχε αναφερθεί σε κάτι πολύ ιδιαίτερο όσον αφορά τη γερμανική εκπαιδευτική διαδικασία λέγοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο μας αναφέρεται και μας διδάσκεται το Ολοκαύτωμα, ο Ναζισμός, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος οθεί τους περισσότερους νεαρούς μαθητές είτε με έναν πολύ περίεργο τρόπο να αγωιτευτούν από αυτό το τέρας, από αυτό το κτήνος ή τη μεγαλύτερη πλειοψηφία κάπως να μπουχτήσει, να μην θέλει να εμβαθύνει σε αυτό το φαινόμενο και σε αυτά τα ιστορικά γεγονότα και να το αντιμετωπίζει κάπως επιφανειακά.

50:36 Αυτές εδώ οι διακηρύξεις του σκηνοθέτη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Δεν θεωρώ, χωρίς να λέω ότι η ταινία υπολείπεται σε στιγμές πολύ χειροπιαστής έντασης που σε γραπώνουν από το ΙΑΚΑ, θεωρώ ότι αυτές οι επιδιώξεις δεν υλοποιούνται στην απόλυτη μορφή τους προϊούσης της ταινίας. Για μένα το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της είναι πως μεταβάλλεται σταδιακά σε ταινία τρόμου σχεδόν Δηλαδή με μια τρομακτικά απόκοσμη φωτογραφία όσο οδεύει προς το φινάλε της Με ένα μοντάζ το οποίο αρχίζει να σε πνίγει σταδιακά Όσο εξελίσσεται αυτό το πείραμα γιατί πέρυ ενός πειράματος πρόκειται του καθηγητή μέσα στη σχολική αίθουσα όσο περνάει από την απιθανότητα στην υλοποίηση όσο αναβιώνει μπροστά στα μάτια των θεατών η φρικοδία η ναζιστική σε μικρογραφία τόσο η ταινία ακολουθεί με το πολύ πολύ σφιχτό της τέμπο αυτή είναι ακριβώς την αναβίωση και τη γέννηση του τέρατος το οποίο θέτει ένα ερώτημα η ταινία ακόμη και αν δεν το επεξεργάζεται όπως είπε και ο Γιώργος συμφωνώ απόλυτα

51:47 σε μεγάλο βαθμό το κατά πόσο αυτό το τέρας εξακολουθεί να υφίσταται και απλώς είναι σε μια συνθήκη ύπνωσης όχι ακριβώς σύμφυτο με τον ανθρώπινο ψυχισμό αλλά επειδή ακριβώς δεν διαχειρίστηκε κανένας την κληρονομιά του ίσως και να τελεί ενυπνώσει αντί να έχει εξαφανιστεί αυτό κατά τα άλλα όντως σύμφωνο με την παρατήρηση του Γιώργου ήταν μια περίοδος όπου το γερμανικό σινεμά έβγαζε τουλάχιστον μια ταινία το χρόνο που έβλεπαν όλοι, ξεκινώντας από το Run, Roll, Run, το Goodbye, Lenin, οι ζωές των άλλων. Ήταν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα γερμανικής ταινίας που φέτος αυτή είναι.

52:24 Τι βλέπουμε. Το Das Experiment. Το Das Experiment, μπράβο, ναι. Είναι η γερμανική ταινία της χρονιάς. Ακριβώς, ακριβώς. Συμφωνώ με ό,τι είπατε και εγώ θα πω δύο αντιφατικά στοιχεία πάρα πολύ μικρά. Το πρώτο είναι ότι όντως και εγώ πιστεύω ότι ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος η ταινία είναι υπερβολικά αποφασισμένη να αποδείξει το επιχείρημά της, δηλαδή ότι αυτό που σας λέω θα συμβεί ή πρόκειται να συμβεί.

52:48 Και αυτό το βλέπω σαρβιντικό στοιχείο γιατί είναι δετερμινιστική από ένα σημείο και μετά, δηλαδή αυτό οδηγεί σε αυτό και θα οδηγήσει και σε αυτό και τελεία. αλλά αυτό που με κερδίζει είναι το γεγονός ότι έχει το θάρρος να δείξει με το δάχτυλο ότι και ο καθηγητής ο ίδιος δεν είναι άμερος ευθυνών παρότι δηλαδή ξέρει τι πάει να κάνει και υποτίθεται ότι είναι ελεγχόμενη η κατάσταση υπάρχουν στιγμές και φαίνεται νομίζω μέσα στις κοινές ταινίες που γλυκένεται και ο ίδιος από όλη αυτή την ιστορία το γεγονός του να τον αποκαλούν να σημαίνει χερ και του ζητάνε να είναι τρομερά πειθαρχημένη στο δικό του λόγο δείχνει κάποιες στιγμές η ταινία ότι το ψιλοαπολαμβάνει ο καθηγητής παρότι γνωρίζει το που μπορεί να οδηγήσει.

53:28 Μια ακόμα γερμανική ταινία η οποία θα μπορούσε να μπει στη λίστα και θα την αναφέρουμε πολύ γρήγορα είναι μια ταινία του 2023 και αυτή είναι εντελώς σχολική ταινία. Είναι μια ταινία που και αυτή, τώρα θα το πω, είναι λίγο κλεισέ αλλά έσπασε τα ταμεία, πήγε πάρα πολύ καλά εμπορικά και σε όλη την Ευρώπη και επίσημη πρόταση της Γερμανίας για τα Όσκαρ, έφτασε η τελική πεντάδα, δεν πήρε το βραβείο, είναι το γραφείο των καθηγητών, δεν το μεταφράζω στα γερμανικά γιατί θα σηκωθεί ο...

53:57 ποιος θα σηκωθεί δεν ξέρω και θα με κατακεραυνώσει, του τουρκικής καταγωγής Ilker Çατάκ, το οποίο μιλάει για την ιστορία μιας επίσης προοδευτικής καθηγήτριας, η οποία είναι νεαρή και ιδεαλίστρια και προσπαθεί να προστατεύσει τους μαθητές της όταν συμβαίνουν στο σχολείο, νομίζω είναι γυμνάσιο, μια σειρά από μικροκλοπές.

54:22 οι υποψίες πέφτουν σε ένα μετανάστη όπως συνήθως συμβαίνει και αυτή αποφασίζει να χρησιμοποιήσει ένα πολύ αδόκιμο τρόπο για να αποκαλύψει την αλήθεια να βάλει μια κάμερα στο γραφείο των καθηγητών καταγράφοντας τις κινήσεις όλων αυτό όπως καταλαβαίνετε φέρνει πολύ πολύ περίεργα αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με το δικαίωμα στο να μην καταγράφεσαι στην ελευθερία του λόγου, στην ελευθερία της έκφρασης, στην ιδέα του να υπάρχεις ως μαθητής και ως καθηγητής.

54:58 Γενικά τα πράγματα μπλέκονται πάρα πάρα πολύ άσχημα και για μένα θα πω μόνο αυτό, αυτό που με συγκλονίζει στην ταινία είναι ότι καταφέρνει να δημιουργήσει ως κοινοθέτης μια μικρογραφία της ευρωπαϊκής κοινωνίας μέσα σε αυτό το σχολείο. Δηλαδή φτιάχνει κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ γνώριμο και οικείο σε όλους εμάς παρότι έχουμε να πάμε στο σχολείο πάρα πολλά χρόνια είναι κάτι το οποίο το βλέπουμε να συμβαίνει στην πολιτική, στην κοινωνία, στην καθημερινότητα παντού στην Ευρώπη.

55:28 Δεν ξέρω τι λες Φίλιππ εσύ. Όντως είναι πολύ αποτελεσματική η δημιουργία της μικροκοινότητας. Αυτό που επίσης είναι πολύ ενδιαφέρον στην ταινία είναι ότι αντιστρέφει λίγο την εκπαιδευτική διαδικασία. Δηλαδή είναι από εκείνες τις ταινίες όπου περισσότερο οι ενήλικες παύλα καθηγητές μαθαίνουν από τη συμπεριφορά των παιδιών παρά το αντίστροφο και μάλιστα για να μπορέσει να δώσει κίνηση σε αυτήν την σκέψη στην ταινία δείχνει πάρα πολύ αποτελεσματικά και μεθοδικά το πως έχει εμφυλοχωρήσει ο ρατσισμός μέσα στο γραφείο των καθηγητών από εκεί που έπρεπε να εκπέμπεται ως φάρος ο λόγος ενάντια στη μυσαλλοδοξία πως τελικά η μυσαλλοδοξία εμφυλοχωρεί μέσα εκεί. Και όχι μόνο ο ρετσιμός τα fake news, η κουλτούρα της ακύρωσης η cancel culture η επικοινωνία η κατάρρευση αυτής της επικοινωνίας που υποτίθενε έχουν όλοι κορονίδα και προμετωπίδα ότι επικοινωνούμε αλλά δεν επικοινωνούν επί της ουσίας. Δεν είναι πολλά πράγματα που αναλύονται στην ταινία. Είναι αυτή μια φύγηση χιονοστιβάδα

56:31 δηλαδή κάτι μικρό πυροδοτεί μια ασύγκριτα ας πούμε απρόσμενη εξέλιξη των πραγμάτων. Εγώ δεν έχω δει την ταινία, οπότε έχω να συνηθιστεί μόνο δύο πράγματα. Τον αυθεντικό γερμανικό τίτλο θα στον προφέρω πάνω, είναι Das Leerzimmer και η πρωταγωνίστρια... Όλοι δερκάν. Εγώ πίστευα ότι θα έρθει ο Ότμαρ Χίτσβελ για κάποιο λόγο συγκεκριμένα να μας δείρει. Στέφαν Εφέμπερκ.

56:56 Μ' αρέσει που έχουμε μόνο ποδοσφαιρικά παραδείγματα. Και αυτό που στα πιο σοβαρά θα αναφέρω είναι ότι η πρωταγωνέστερη της ταινίας είναι η Λεόνι Μπένεσ. Αυτό στην αναφέρω λόγω του ότι είναι ένα από τα πιο ανερχόμενα ονόματα στο γερμανικό ερμηνευτικό πλωστάσιο. Την είδαμε και τη χρονιά που διανύουμε τώρα σε μια ταινία που τα πήγε αρκετά καλά, νομίζω, στις αίθουσες.

57:21 μια ελβετική γερμανόφωνη ταινία την νυχτερινή βάρδια late shift ήταν ο αγγλικός της τίτλος γιατί είπες και για το house ταιριάζει τώρα με τα νοσοκομεία και με αυτά πιο ER κατάσταση και αμερικάνικο debut στο September 5 που είναι για το Μόναχο με τους Ολυμπιακούς του Μονάχου με τούτα και με εκείνα αγαπητοί μου φίλοι έχουμε φτάσει και προς το τέλος έχουμε πει 8, 9 ταινίες 10 ταινίες βάζοντας και τις μικρές εμβόλυμες είναι, η δεξαμενή είναι τεράστια, το είπε και ο Γιώργος είχαμε πολλές συζητήσεις μέχρι να αποφασίσουμε ποιες θα πούμε αλλά έτσι όπως κάνουμε συνήθως δηλαδή τι συνήθως, στο προηγούμενο επεισόδιο το κάνουμε και τώρα θα πει ο καθένας από μια θα πει ο καθένας από μια ταινία που θεωρεί ότι πρέπει οπωσδήποτε να μπει στη λίστα και ως πρόσυνε πρόταση για ταινίες σχετικά με την σχολική χρονιά με τα σχολεία γενικότερα, τι λέτε Εγώ θα αναφερθώ οπωσδήποτε στο Election του Αλεξάνδρου Πέιν το οποίο είναι μια καταπληκτική για μένα ταινία που διαδραματίζεται εντός του σχολικού περιβάλλοντος

58:25 καταπιάνεται ξανά με σχολείο ο Πέιν και στο πρόσφατο Holdovers αλλά αυτό σας το κρατάμε για άλλο podcast γιατί εντάσσετε σε άλλο εφιέρωμα το Election είναι μια μικρογραφία της πολιτικής ζωής στην Αμερική όσο και να σας ακούγεται υπερβολικό Έχουμε έναν πολύ δημοφιλή καθηγητή, Μάθιου Μπρόντερικ, κάπως σαν να επιστρέφει από την άλλη πλευρά του φάσματος στο ρόλο του στο Φέρις Μπιούλερ, και μια πολύ δημοφιλή μαθήτρια, τη Ρίσου Βίδερσπον, επίκυνται οι μαθητικές εκλογές, 15 αμελές σαν να λέμε, και εν τέλει κάπως ο καθηγητής μηχανογραφεί εναντίον ασθήτης καταφανώς αντιπαθητικής μαθήτριας, προκειμένου να μην εκλεγεί στη θέση του Προέδρου.

59:09 υπάρχουν δύο αληθινά γεγονότα που ενέπνευσαν τον Μπέι για τη σύγκερμη ταινία. Λίγο θα σοκαριστείτε όταν σας τα πω. Το ένα είναι η κάθοδος, η υποψηφιότητα ενός ανεξάρτητου υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές στον ΥΠΑ το 1992. Είχαμε βρεθεί αντιμέτωποι ο Μπιλ Κλίντον που κέρδισε από τους Δημοκρατικούς και ο μπαμπάς Τζορτζ Μπούς ήταν πρόεδρος από το 1988 έως το 1992 και έχασε και βρήκε ένας τρίτος υποψήφιος, έτσι μια καλή φιγούρα, ο Ρος Περό που κάπως είχε ταράξει λίγο τα νερά εκείνη την εποχή σπάζοντας λίγο το δικοματικό μονοπόλιο.

59:45 Κάπως ο Πέιν το ενέταξε αυτό δημιουργικά στην πλοκή της ταινίας. Το άλλο είναι ένα περίεργο περιστατικό που είχε συμβεί, ένα τριχιαστικό κατά βάση, ένα σχολείο του Βουισκόνσιν όπου μία έγκυος μαθήτρια είχε κερδίσει το στέμα της Homecoming Queen και οι θύνοντες του σχολείου, του Συμβούλου των Καθηγητών, τη στέρισε αυτόν εδώ τον τίτλο και μάλιστα φρόντισε να κάψει, να καταστρέψει και να πετάξει όλα τα ψηφοδέλτια της εκλογικής διαδικασίας από τους μαθητές.

01:00:19 Αυτά εδώ τα δύο κάπως τα ενέταξε ο Πέιν σε μια σάτυρα της σχολικής ζωής, σε μια σάτυρα της κοινωνικής πολιτικής ζωής στην Αμερική και σε μια πλήρη απομάγευση, απομυθοποίηση και αποδόμηση κάποιων εξιδανικευμένων και εξοραϊσμένων ρόλων. Του ευγενούς καθηγητή που θέλει το καλό των μαθητών του, των φερέλπιδων νεαρών που θα συγκροτήσουν το φωτεινό μέλλον της Αμερικής και όλα τα σχετικά.

01:00:46 Εξαιρετικά αστεία ταινία με πολύ ισχυρές δόσεις βιτριολικού χιούμορ αναστιγμές και επίσης ταινία πολύ άρτια δομημένη και στη δομή και στη διάρθρωσή της. Πολλαπλά voice-over που μας δίνουν διαφορετικές αφηγηματικές σκοπιές, πάρα πολλά freeze frames, πάρα πολλά ανάκατα flashbacks, γενικώς ένα τουρλουμπούκι και ένα κουλοβάχατο το οποίο όμως είναι εξαιρετικά γοητευτικό τόσο σε πρώτο επίπεδο αμυγός κομικό όσο και σε δεύτερο συμβολικό αλληγορικό επίπεδο.

01:01:22 Φίλιπε το τι έχουν στην καρδούλα τους όπως π.χ. το Super Party ή το Booksmart το οποίο όμως δεν έχουν πολλή αίθουσα υπάρχουν ταινίες αμερικάνικες, κομικές νεανικές με μια έτσι διάθεση η οποία είναι ο τρόπος που ρομαντικά θυμόμαστε το σχολείο, π.χ. οι κλούλες π.χ. αν όχι 10 Things I Hate About You, τέτοιες ταινίες οι οποίες δεν είναι οι πρώτες που θα σου ήρθουν να τις αξιολογήσεις πάρα πολύ ψηλά όμως εγώ θέλω να αφιερώσω αυτό το χρόνο και αυτό το βήμα που μου δίνεται στο να εκφράσω μια ευγνωμοσύνη για αυτές τις πολύ πολύ απλοϊκές ταινίες που κατορθώνουν να γίνονται αστείες και να διασκευάζουν μερικές φορές όπως οι δύο που ανέφερα και προγενέστερα η μία είναι σε εξπυρική διασκευή η άλλη είναι σε διασκευή Τζέι Νόστεν και Ναπόλεον Ντάινα Μάιτ επίσης με την σπουδαιότερη σκηνή χορού στην ιστορία του σινεμά ξεκάθαρα καθόλου awkward εδώ θα καταχραστώ λίγο το χρόνο μας και μια θα κάνετε την παραχώρηση να προτείνω μια ακόμα ταινία το Heathers του 1988 ο τίτλος Heathers

01:03:08 προκύπτει από το ότι τρεις πως bitches του σχολείου έχουν το ίδιο όνομα μάλιστα η μία από τις τρεις την ασαρκώνει η Σάνον Ντόχερντ η Μπρέντα του Μπεβερλι Χίλς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κρίστιαν Σλέιτερ και η Γουινόνα Ράιτερ σε Άγρια Νιάτα. Εδώ έχουμε μια πλήρη αποδόμηση του κάπως πιο ζαχαρένιου σύμπαντος του Τζον Χιούς.

01:03:32 Η συγκεκριμένη ταινία ήρθε και ως απάντηση, δεδηλωμένα δηλαδή, απέναντι σε αυτές τις ταινίες. Έχουμε μια κοπέλα, η Γουινόνα Ράιτερ, που είναι μέλος αυτής της elite παρέας του σχολείου, όλα καταλήγει να σιχαίνεται τις φίλες της και να αναπολεί τις μέρες όπου έκανε παρέα με πιο φυσιολογικά άτομα και έχουμε και ένα νιόφερτο πολλαπλά τραυματισμένο από το οικογενειακό του περιβάλλον και ψιλοψυχάκια νεαρό τον Κρίστιαν Σλέιτερ ο οποίος είναι έτοιμος να τα βάλει όλα φωτιά.

01:04:04 Η ταινία αποδομεί με τρομερό σκοτεινό χιούμορ είναι μια καταπληκτική μαύρη κομμωδία όλη αυτήν εδώ την κάπως ροζ ατμόσφαιρα του σχολείου στις πιο straight forward teen movies. Έχουμε μια σειρά από δολοφονίες, έχουμε μια σειρά από σκηνοθετημένες αυτοκτονίες, έχουμε εκκλήματα σεξουαλικής υφής και φύσεως, έχουμε γενικώς έναν κακό χαμό αντισυμβατικό και τελείως αμοραλιστικό που έρχεται σε τρομερή αντίθεση με το παγιωμένο ύφος των συγκεκριμένων ταινιών.

01:04:38 οπότε αν δεν την έχετε δει σας παρακαλώ να την αναζητήσετε. Από την πλευρά μου πολύ επιγραμματικά θα αναφερθώ σε ένα ντουέτο ταινιών που είναι πολύ εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί είναι ντουέτο. Η μία είναι αυτή που γεννάει τα βασικά συστατικά του σύγχρονου teacher movie και λέγεται Blackboard Jungle, η ζούγκλα του Μαυροπίνακα του 1955 σε σκηνοθεσία Richard Brooks όπου ένας δάσκαλος φτάνει σε ένα σχολείο που είναι γενικότερα παρατημένο γιατί είναι αυτή μια γενιά υποτίθεται ασυμβίβαστη και αυτή την κουμπώνουμε Dangerous Minds, Coolio Gangs of Paradise τι να λέμε τώρα και βρίσκει έναν μαθητή ο οποίος είναι τρομερά πρικισμένο στην αρχή δεν τον υπακούει αλλά στη συνέχεια προσπαθούν και κάνουν μια μικρή ομάδα προκειμένου να σοφρονήσουν μέσα σε πολλά εισαγωγικά τους υπόλοιπους μαθητές.

01:05:36 Αυτός ο μαθητής είναι ο Σίδνε Πουατιέ, ο πασίγνωστος, εκανότατος, καταπληκτικός Σίδνε Πουατιέ. Ταινία στην οποία ακούγεται ένα άλλο καταπληκτικό τραγούδι σήμα κατά τεθέν, το «Rock Around the Clock», στην αρχή της ταινίας. Μάλιστα ήταν τόσος ο φόβος για το ροκ-εν-ρόλ της εποχής που κάποιοι κινηματογράφοι πρόβαλαν την αρχή της ταινίας σε μνιούτ, γιατί θεωρούσαν ότι η ίδια η μουσική θα οθούσε τους νέους της εποχής σε βίαιες πράξεις.

01:06:09 Η ταινία κρίνεται λίγο διαφορετικά πια σήμερα γιατί θεωρείται ότι ο μαύρος πρωταγωνιστής για να μπορέσει να γίνει αποδεκτός από τον δάσκαλο πρέπει να συμμορφωθεί στα θέλω της λευκής φυλής. Παρόλα αυτά έχει μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία. Είναι ένας φοβερός φιλμ με σχολική σέντρος που αξίζει όλοι μας αν μπορούμε να το παρακολουθήσουμε και βέβαια δίνει και ιδιαίτερη πάσα στη δεύτερη ταινία του 1967, η πρώτη σκηνοθεσία Ριτσαρτ Μπρουξ είπαμε και η δεύτερη James Clavel, είναι βρετανική ταινία, το περίφημο στον κύριό μας με αγάπη του Share with Love με τον Σίδνε Πουατιέ να επανέρχεται σε ρόλο όχι όμως πια μαθητή αλλά σε ρόλο καθηγητή όπου αποφασίζει να πετάξει τα κουρίκουλα, να μην ακολουθήσει το πολύ αυστηρό βρετανικό σύστημα εκπαίδευσης και να αντιμετωπίσει τους ανήλικους μαθητές ως ενήλικες, λέγοντάς τους ότι εδώ πια πρέπει να αναλάβετε τις ευθύνες σας.

01:07:08 Καταλήγει σε εκπληκτικές σκηνές, μια σκηνή φοβερής βίας που σήμερα παίζουνε μπουνιές, δηλαδή να το πω έτσι απλά, οι καθηγητές με μαθητή, προφανώς δεν θα χειριζόταν τίποτα τέτοιο. ο Σίντνε Πουατιέ συγκλονιστικός μια χρονιά στην οποία έχει γυρίσει και άλλες ταινίες ταυτόχρονα το 1967, μάντεψε ποιος θα έρθει το βράδυ κτλ ο Θάκερ Ρεϊ ο ρόλος του Θάκερ Ρεϊ, του καθηγητή του Σίντνε Πουατιέ είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς δασκάλους που έχουμε δει στο παγκόσμιο σινέμα αυτά ήταν και από μένα ο χρόνος μας νομίζω έχει τελειώσει ήταν το τρίτο επεισόδιο Plot Twist του podcast Plot Twist εδώ από το ράδιο Σάρωθρον Γιώργο να ευχαριστήσουμε πάρα πάρα πολύ για ακόμη μια φορά τον Άκη Σάκη Σλόγλου και το Σάρωθρον για τη φιλοξενία να αναφέρουμε το podcast μας θα είναι διαθέσιμο στο Spotify, στο κανάλι του CineDogs στο YouTube και στα Apple Podcast φυσικά και κλείνοντας θα πω ότι υπάρχει και ελληνική ταινία Χτυποκάρδια στο Θρανείο που είναι η βασίλισσα του cancel

01:08:16 σε όλο τον ελληνικό κινηματογράφο για πάρα πολλούς χίλιους και ένα λόγους αλλά μας είχε χαρίσει την φοβερή σκηνή με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και τον Προφήτερ Ωλ οπότε τα συγχωρούμε όλα βεβαίως βεβαίως Πολλά πράγματα μένουν απ' έξω ελληνικά άμα αρχίσουμε τώρα θα χειροφορούμε άλλη μια ώρα εδώ ας τα αφήσουμε εκεί και είμαστε μια χαρά ευχαριστούμε πολύ καλή συνέχεια και επιστρέφουμε σύντομα με το τέταρτο επεισόδιο του podcast Plot Twist από το Cynadogs Γεια σας.