Η πολυαναμενόμενη Οδύσσεια και ο πολυμήχανος Κρίστοφερ Νόλαν #1
Plot TwistΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Λίγο πριν η «Οδύσσεια» καταλάβει τις ελληνικές αίθουσες, συζητάμε για μια παραγωγή επικών διαστάσεων, αναλύουμε το μεγαλεπήβολο σινεμά του Κρίστοφερ Νόλαν και σχολιάζουμε τη μιντιακή κλοτσοπατινάδα που προηγήθηκε.
Μουσικό θέμα: Room Gardener
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Μουσική Είναι το πρώτο podcast του Plot Twist και είναι μια συνένωση, μια συνεργασία, μια σύμπραξη κολοσσών η οποία καταλήγει κάθε έννοια θεμητού ανταγωνισμού. Το ραδιοφωνικό πλουτ-τουίστ, Πάνος Αχτσιόγλου και η αφεντιά μου Γιώργος Ποβαδημετρίου, που διένυσε δύο σεζόν στο ραδιόφωνο Λόγου και Τέχνης του Δήμου Θεσσαλονίκης, προσελκύοντας εκατομμύρια φανατικών και παθιασμένων ακροατών.
Συνεδρά το CineDogs, όπου εγώ είμαι ενδιάμεσος σταθμός, πατάει στα δύο πόδια, ο εκλεκτός Φίλιππος Χατζίκος που είναι δίπλα μου εκ δεξιών αυτή τη στιγμή και εγώ είμαστε οι βασικοί πυλώνες με γκέστε φανήσεις όπου ο Πάνος Αχτσιόβου μας χαρίζει ολίγη από την απαστράπτουσα προσωπικότητά του. Αυτοί λοιπόν οι δύο πυλώνες του πολιτισμού βρίσκονται μαζί, ενώνουν δυνάμεις και σας χαρίζουν το πρώτο επεισόδιο podcast από μια σειρά που φιλοδοξεί να σας κρατήσει συντροφιά τον επόμενο πολύ καιρό με αμυγός κινηματογραφικό περιεχόμενο Καλησπέρα σας και από μένα Είναι πάρα πολύ ωραίο που βρισκόμαστε εδώ και είναι και πάρα πολύ ωραίο που βρίσκεται και ο Φίλιππος εδώ και ξεκινάμε αυτή την προσπάθεια έτσι πιο διαδικτυακή παρά ραδιοφωνική συνεχίζοντας, συνενώνοντας αυτά που είπε και ο Γιώργος το plot twist, την εκπομπή για το σινεμά με όλα τα κινηματογραφικά δρόμενα που συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο, αλλά και το CineDog σε αυτό το καταβλητικό site με τις υπέροχες αναλύσεις, κριτικές και
προβολές, οτιδήποτε θέλετε να φανταστείτε. Πριν ξεκινήσουμε θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς τόσο το Radio Sarothron η εκπομπή εδώ να σημειώσω ότι ακούγεται και διαδικτυακά αυτή τη στιγμή που μιλάμε μπορείτε και on demand προφανώς στο site sarothron.gr όπως θα ακούτε με th sarothron.gr και θα ακούσετε, προφανώς θα την ακούσετε και σε μορφή podcast την ημέρα την οποία θα ανέβει σε γνωστή πλατφόρμα.
Να ευχαριστήσουμε λοιπόν πάρα πάρα πολύ το Ράδιο Σάρωθρον, να ευχαριστήσουμε το στούντιο του Σάρωθρον, που μας έδωσε τη δυνατότητα να βρισκόμαστε εδώ και οι τρεις πολύ φιλόξενα και να ξεκινάμε αυτή την, ή να συνεχίζουμε αυτή την προσπάθεια, αλλά και συγκεκριμένα τον Άκη Σακισλόγλου, ο οποίος ήρθε εδώ, μας βοήθησε, σετάρισε τις κονσόλες και είναι πάντα εδώ κοντά μας και στηρίζει με όλη του την αγάπη οποιαδήποτε προσπάθεια έχει να κάνει με τη μουσική, με το σινεμάι και με την σύμπραξη αυτών των δύο μορφών τέχνης μαζί.
Εγώ θέλω να πω σε αυτό το σημείο ότι αφενός σας ευχαριστώ πάρα πολύ και τους δύο για την πρόσκληση και τη συμπερίληψή μου σε αυτό και αφεντάζω... Είμαστε συμπεριληπτικό podcast. Ο Πάνος είναι ο βασιλιάς της συμπερίληψης, Φίλιπε, και ευσύ πλέον εκφράζεσαι τη συμπερίληψη. Είναι ο βασιλιάς γενικός. Περίμενε να δεις τι έχω να πω, θα γίνει χαμός.
Παπάκι, θα το κάνεις ακουστικά παπάκι, αλλά θέλω να δώσω και ένα κοινωνικό μήνυμα και να πω ότι εγώ κατάφερα να μπω εδώ στέλνοντας μηνύματα για το πόσο μου αρέσει η εκπομπή των παιδιών, η οποία ήταν πραγματικά ταπληκτική οπότε το κοινωνικό μήνυμά μου είναι πιστέψτε το μπορεί να γίνει ακριβώς πιστέψτε το μπορεί να γίνει στείλτε μηνύματα σε όποιον αγαπάτε και ναι μπορεί να βρεθείτε μια μέρα δίπλα του να κάνετε ραδιόφωνο τι ωραία τα λέμε πράβο μας λοιπόν όπως τα είπε και ο Γιώργος η εκπομπή το podcast πείτε το πως θέλετε μιλάει για το σινεμά θα είναι μικρότερη σε διάρκεια γιατί και τα podcast γενικότερα έχουν μικρότερη διάρκεια και έτσι without further ado όπως λένε και στο χωριό μου στα Γιάννητσα ξεκινάμε με ένα φλέγον κινηματογραφικό ζήτημα και όχι μόνο που θα μας απασχολήσει για όλο το καλοκαίρι έτσι δεν είναι Γιώργο και λίγο παραπάνω ίσως Πραγματικά το πρώτο μας podcast λοιπόν είναι αφιερωμένο εκ των πραγμάτων στην Οδύσσια του Κρίστοφ Ερνόλων κυκλοφορεί 16 Ιουλίου
σε όλο τον κόσμο, σε όλο τον πλανήτη Θα μας απασχολήσει όλους για πάρα πολλούς μήνες Διότι θα παίζεται στις αίθουσες σοριδών και μαζικά για τους επόμενους μήνες Αυτό είναι βέβαιο Και επαφορμή της Οδύσσιας Θα μιλήσουμε φυσικά και για το σούσουρο και όλο το ντόρο που έχει δημιουργηθεί Για χίλια δυο μικροζητηματάκια Θα κάνουμε και μια σύντομη αναδρομή στο έργο και στο λέγκασι συνολικά του Κρίστοφερ Νόλαν Ο οποίος, να ξεκινήσω λέγοντας αυτό, πριν του μιλήσουμε για την Οδύσσια, πλέον αποτελεί ένα brand name per se, από μόνος του, δηλαδή, Ε.Κ.Ν.Ο.ΛΑΝ Μούβι είναι από μόνη της ένας επαρκής τίτλος προκειμένου να προκαλέσει μαζικής κλίμακας ενδιαφέρον στα όρια της παγιασμένης ιστερίας ενίοτε για την επόμενη ταινία του, Πόσο μάλλον για την Οδύσσια η οποία εκ των πραγμάτων είναι μια θεματική που είναι bigger than life.
Η Οδύσσια η οποία έρχεται ως το μεγάλο φιλμ των 250 εκατομμυρίων ευρώ μπάτζιτο μεγαλύτερο στην ιστορία του Νόλαν μετά το μεγάλο θρίαμβο του Νόλαν με τα Όσκαρ και το Πενχάιμερ έτσι δεν είναι φίλβε. Ναι και είναι με κάποιο τρόπο λίγο και η ταινία που φανταζόσουν ότι κάποια στιγμή θα κάνει. Δηλαδή όλη του η φιλμογραφία και όλη του η τοποθέτηση στο κινηματογραφικό χάρτη από όταν ξέφυγε από τις πιο μικρού τύπου παραγωγές οδηγεί σε ένα κυριολεκτικό έπος.
Και η Οδύσσια είναι αυτή τη στιγμή, είναι με έναν τρόπο το μεγάλο στοίχημα, αν και ο συγκεκριμένος έχει δείξει ότι τα διαχειρίζεται μια χαρά τα μεγάλα στοιχήματα που άλλους μπορεί να τους αγχώσουν. Είναι όμως εκ των πραγμάτων το μεγάλο του στοίχημα. είναι η ταινία η οποία έπρεπε να γίνει από τον Όλαν στη σημερινή εποχή.
Ο ίδιος ο Γιώργο, ο ίδιος ο Όλαν σε μια συνέντευξη του είχε πει ότι εγώ δεν γινόταν να μην κάνω μια ταινία η οποία θα έχει να κάνει με την επιτομή αυτού που λέμε αφηγηματικό σινεμά. Δηλαδή από εκεί που ξεκίνησαν όλα. Κατηγορήθηκε τέλος πάντων, θα τα πούμε μετά γι' αυτό, αλλά το πιστεύεις, δηλαδή πιστεύεις ότι η Οδύσσια είναι η βάση των παραμυθιών και της αφήγησης γενικότερα που μας έχει φέρει ως εδώ.
Είναι ένας από τους λόγους που συνηγορούν σε αυτό που ανέφερε ο Φίλιππος. Όντως ήταν σαν να είναι καταδικασμένος ο Νόλαν εντός εισαγωγικών να γυρίσει τη συγκεκριμένη ταινία. Η Οδύσσια πέρα από ένα πανέμορφο κείμενο του οποίου και ακριβώς την πατρότητα είναι κάπως δύσκολο να προσδιορίσουμε υπό την έννοια ότι είναι ειλικρινά τα ελάχιστα πράγματα για τα οποία μπορεί να υποθεί ο χαρακτηρισμός ότι αποτελεί ένα οικουμενικό κτήμα πανανθρώπινο και διαχρονικό πέρα από τα ζητήματα του ιστορικού προσώπου του Ομήρου ή οτιδήποτε τέτοιο είναι όντως σαν η κατάληξη μιας πορείας του Nolan προς πλάνα και project όλο ένα μεγαλύτερης κλίμακας και κάπου it doesn't get any bigger than this.
Δηλαδή έχει φτάσει πλέον στον επικό διαστάσιο οικοδόμημα, στο επικό διαστάσιο οικοδόμημα της Οδύσσιας και θα συζητήσουμε και αργότερα γι' αυτό ακόμα και η αιμονή του με την έννοια του χρόνου που είναι ίσως η νούμερο ένα κατ' εμέ θεματική, το νούμερο ένα θεματικό μοτίβο το οποίο κυριαρχεί διαχρονικά σε ολόκληρη τη φιλμογραφία του εδώ βρίσκει επίσης μια άτυπη κορύφωση.
Η Οδύσσια, τα ομυρικά έπη γενικότερα είναι κάπως σαν να συγκρονούν την απαρχή του αφηγηματικού χρόνου της ανθρωπότητας. είναι δηλαδή η γενεσιουργός δύναμη του storytelling η οποία είναι μια καθοδηγητική δύναμη όσον αφορά την εξέλιξη του κόσμου, του πολιτισμού και του αυτού προσδιορισμού μας ως ανθρώπινου είδους κατά κάποιο τρόπο.
Οπότε εν τέλει αν το αναλύσουμε υπό αυτές τις οπτικές ήταν μονόδρομος ο Νόλα να καταπιαστεί με κάτι τέτοιο ή και με την Οδύσσια συγκεκριμένα. Και όχι μόνο αυτό, έχει και η Ειδήσια συγκεκριμένα ως αφήγημα χρησιμοποιεί και τεχνικές οι οποίες χρησιμοποιούνται πια κατά κόρον έχουν γίνει πάρα πολλοί κλεισίες, αλλά χρησιμοποιούνται κατά κόρον και είναι συγκλονιστικό να σκεφτείς ότι αυτό το πράγμα είναι γραμμένο 2.500 χρόνια πριν, στο σινεμά, όπως παραδείγματος χάρη το Flashback, ή όπως παραδείγματος χάρη η ταινία Ενηλικίως, ή όπως το Road Movie, γιατί επί της ουσίας πρόκειται για μια ταινία δρόμου επιστροφής κτλ.
Θυμίζουμε ότι ο τρεκός πόλεμος έχει τελειώσει, οι νικητές είναι ξεκάθαροι, οι τιμένοι επίσης ξεκάθαροι, έχουν αποδοθεί οι τιμές εκεί που πρέπει να αποδοθούν και γίνεται ένα ταξίδι επιστροφής σε έναν κόσμο ο οποίος δεν είναι ο ίδιος όπως τον είχε αφήσει αυτός ο κεντρικός ήρωας. Περνώντας λίγο στα παραλυπόμενα ή σε διάφορες τεχνικές λεπτομέρειες και παραλοιπόμενα που συνοδεύουν αυτή την τεράστια παραγωγή είναι η πρώτη ταινία όσο σημαντικό ή όχι να ακούγεται αυτό που είχε γυριστεί εξ ολοκλήρου σε IMAX κάμερες δηλαδή σε κάμερες 70 χιλιοστών φιλμ με φιλμ και όχι ψηφιακές είναι κάτι το οποίο ακόμα από το 1986 ο έφηβος τότε ο Βρετανός Κρίστοφερ Νόλαν είχε έτσι οραματιστεί ότι θα ήθελε αν ποτέ είχε το μπάτζετ και την ικανότητα να μπορέσει να γυρίσει είναι η ταινία άρα λοιπόν όποιος ή όποια να το είδες θέλει να δει την ταινία νομίζω ότι μου είναι μονόδρομος να πάει να τη δεις iMac γιατί είναι γυρισμένη για iMac από iMac κάμερες μάλιστα η iMac η εταιρεία τροποποίησε τις κάμερες
για να συμβαδίσουν με την παραγωγή προφανώς με τεράστια κόστη έχει ένα τρομακτικά αστερά το cast το οποίο χρησιμοποιείται με συγκεκριμένους τρόπους θα τα πούμε μετά γυρίστηκε on location το μεγαλύτερο κομμάτι της δηλαδή δεν είναι στοντιακό φιλμ είναι γυρισμένο σε πάρα πολλές τοποθεσίες πραγματικές πολλές εκ των οποίων είναι και στην Ελλάδα όπως στην Μπίλο, Βοηδοκυλιά κτλ έχει όπως είπα πριν το μεγαλύτερο μπάντε την ιστορία του και εδώ αρχίζει το πανηγύρι γιατί όπως with great power comes great responsibility και αρχίζει το μεγάλος ο κακός ο χαμός για τον οποίο θα πούμε δύο λόγια έτσι εδώ και με τα παιδιά και χαριτολογώντας λιγάκι προφανώς. Έτσι δεν είναι.
Ναι, διότι δεν είναι κινηματογραφικό πλέον το ζήτημα. Είναι πολιτικό πολιτιακό μη σου πω. Δηλαδή το πράγμα έχει αναχθεί σε εθνικό διακύβευμα και μάλιστα έχει υπάρχουν εθνικοί αβέριδες εδώ που κατηγορούν τον Όλαν για συγκεκριμένα πράγματα. Ξεκίνησε από ότι δεν υπάρχουν Έλληνες στο κάστ μέχρι το χρώμα της επιδερμίδας των ηθοποιών και τα λοιπά και θα αναπτύξουμε.
Απλώς ήθελα να πω, το σκέφτηκα με βάση αυτό που είπες, ότι ένας άνθρωπος ο οποίος ξεκίνησε με το following κάνοντας γυρίσματα στα ρεπό από τις κανονικές εντός εισαγωγικών δουλειές όλων των ανθρώπων που συμμετείχαν στην παραγωγή να φτάσει μετά από κάποια χρόνια, ούτε 30, γιατί σε αυτήν την κλίμακα είναι πάρα πολύ λίγα, να αναγκάζει κολοσιαίες εταιρείες να τροποποιούν τα μηχανήματά τους για να μπορέσουν να ακολουθήσουν αυτό που έχει στο μυαλό του το λες και success story ομολογουμένως.
Είναι αυτό που είπε ο Γιώργος, είναι brand name από μόνος του δηλαδή πάει ο καιρός που λέγαμε θα πάμε να δούμε ταινία του ξέρω εγώ του Tom Cruise ή με τον Brad Pitt είναι panintended το Brad Pitt για να τα πούμε μετά πλες θα πάμε να δω ταινία του Nolan που αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και επίσης να κάνω και μια μικρή σημείωση είναι ο σκηνοθέτης ο οποίος και μπράβο του κατά την προσωπική μου γνώμη έτσι με πολύ μεγάλη επιμονή συνεχίζει να βγάζει ταινίες για το σινεμά, για την κινηματογραφική αίθουσα.
Όχι για το κινητό, όχι για την πλατφόρμα, όχι για τον υπολογιστή. Προφανώς οι ταινίες καταλήγουν στη συνέχεια, αλλά το όραμά του, ο στόχος του, η όλη δομή της πραγματικότητας της κινηματογραφικής δικής του αφορά την κινηματική, την σκοτεινή αίθουσα. μια επίσης μικρή παρένθεση, το Tenet που ήταν η μοναδική ταινία η οποία κυκλοφόρησε με πολύ μεγάλη τόλμη σε περίοδο COVID καθώς υπήρχαν μέτρα για το COVID μέτρα απόστασης κτλ ήταν ο μοναδικός σκηνοθέτης ο οποίος δεν τράβηξε την ταινία του πίσω δηλαδή την παραγωγή την πήγε πιο μετά και υποφάσισε να την κυκλοφορήσει τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου παγκοσμίως Ναι, εδώ χωρίς να θέλω να κάνω κάποιο αποδομητικό σχόλιο για την ιερότητα της αίθουσας εμένα οφείλω να το πω ότι εκείνη την περίοδο επειδή αναφέρθηκε και το όνομα του Τόμ Κρούζ ένιωθα ότι υπάρχει ένας άτυπος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο για το ποιος θα πρωτοσώσει την αίθουσα ο Τόμ Κρούζ με το Top Gun Maverick ή ο Nolan με το Tenet από εκεί και πέρα εννοώ ότι πέρα από το ιερό του πράγματος
είναι και ένα γαλώνι που ήθελαν πολλοί και οι δύο να κουβαλάνε από εκεί και πέρα για να σταθούμε και σε αυτό που προανήγγειλε ο Πάνος το οποίο αποτελεί πλέον έναν απόσπαστο κομμάτι της ιστορίας που συνοδεύει την Οδύσσια πρέπει να πούμε λίγο για το Σούσουρο τον Τόρο και να κάνουμε και λίγο χαβαλέ επ' αυτού ξεκινώντας από το γεγονός ότι θες βασικά να πεις άτομα που παίζουν δηλαδή το κάστ είναι φοβερό, είναι είναι τομ Χόλλαντ στο ρόλο του Τηλέμαχου, να λέμε και ρόλους, εσύ θα τους πεις, θα κάνουμε το.
Τομ Χόλλαντ στο ρόλο του Τηλέμαχου, ο Μαν Ντέιμον προφανώς στο ρόλο του Οδυσσέα, ο οποίος 54 χρονών αποφάσισε να ξαναγυρίσει σε action films, γιατί action film θεωρείται, Σαρλίς Θερών στο ρόλο της Αθηνάς και εδώ αρχίζει το μεγάλο πανηγύρι, Λουπίτα Νιόγκο στο ρόλο της ωραίας Ελένης αλλά και της αδερφής της Κλίτε Μνήστρας Και σε έναν μικρό, θα πω ένα άλλο, Travis Scott, ο γνωστός ράπερ Travis Scott σε ρόλο αηδού, δεν ξέρω αν θα είναι ο Μάντις Κάλχας ή κάποιος αηδός ή οτιδήποτε κτλ.
Και ο Elliot Page, Ellen Page τώρα πια Elliot Page, στο ρόλο, όλοι περίμεναν το ρόλο του Αχιλέα και τελικά δεν είναι στο ρόλο του Αχιλέα, είναι στο ρόλο ενός υπουλοχαγού, αν δεν κάνω λάθος, ενός μικρός ρόλος που έχει να κάνει με το στράτευμα. Ενός κομπάλ σου της Οδύσσιας, πες τον Πάνο, ανοιχτά. Δεν ξέρω, ο Φίλιππς Μπάπολης και οι τροπές αρχίσανε τα σοβαρά και...
Έχω την τρομερή απορία τι έγινε με τον Έλιον Πέιτς, διότι παίζει ο Αχιλέας στην Οδύσσια, α, β, είχε δοθεί πουθενά στη δημοσιότητα ή είναι ένα κολοσιαίων διαστάσεων μύθευμα το οποίο ξεκίνησε από κάποιον που απλά είπε «Ε, όχι ο Έλιον Πέιτς να παίζει τον Αχιλέα» και απλά έγινε είδηση ξαφνικά σε όλο τον πλανήτη. Εγώ πιστεύω ότι είναι ξεκάθαρα το δεύτερο.
Ναι, ναι. Είναι φοβερό που απέκτησε παγκόσμιες διαστάσεις σε μιναδευτερόλεπτα και αντίστοιχη ήταν και η ταχύτητα απόκρισης όλων αυτών οι οποίοι βγήκαν από τα ρούχα τους. Ε, όχι ο Έλιον Πέτστον, ας λέει, από έπαιζο Μπραντ Πιτ. Έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό η όλη αυτή παραφιλολογία σχετικά με το τι συμβαίνει στην Οδύσσια και πώς γυρίζεται. Ένα έχει να κάνει με τις Αμερικάνικες προφορές. Ότι όταν βγήκε το τρέιλερ βγήκαν όλοι και λέγανε γιατί μιλάνε Αμερικάνικα και δεν μιλάνε Βρετανικά που είναι η σωστή προφορά για ένα ομοιρικό έπος.
Ποιος το είπε, πού και δεν ξέρουμε. Πρέπει να σταθούμε λίγο σε αυτό. Τι σημαίνει σωστή προφορά. Είναι στη μαύρη βίβλια των ομοιρικών επόρνων. Είναι κεφάλαιο 2 δάφιο 24 παράγραφος β ότι αν δεν μιλάνε αρχαία ελληνικά με τις σωστές προφορές μακρύ ο, ομέγο το ομέγα πρέπει να είναι ένα μακρύ ο δηλαδή η σωστή προφορά είναι τα Βικτώρια είναι πάση γνωστό Ποια βρετανική επίσης δεν είναι ενιαία από το Μάντζιστερ ή από αλλού τέλει ο Σκορδιανό επίσης ο ίδιος όμως μπήκε στον κόπο να απαντήσει λέγοντας ότι επειδή το ομιρικό έπος ήταν για την εποχή του κάτι το οποίο είχε να κάνει με την αμεσότητα στον απλό λαό επέλεξα τα αμερικάνικα γιατί η πρώτη παραγωγή είναι αμερικάνική και δεύτερον προσπαθώντας να επικοινωνήσω άμεσα με το σημερινό θεατή να μην είναι εντελώς ξύλινο μάλιστα μπήκε στη διαδικασία να απαντήσει το ξαναλέω είναι φοβερό ότι αφενός υπάρχει original γλώσσα των αμερικών εποών στο μυαλό κάποιων ανθρώπων είναι καταπληκτικό και αφεντέρου ότι για μένα είναι αυτονόητη η επιλογή
και νομίζω ότι κάτι τέτοιο απάντησε και ο Νόλεμ είναι αυτονόητο ότι θα το έλεγα στην πιο απλή γλώσσα που υπάρχει το δεύτερο ήταν μιλάω για τα international και θα πάμε στα local μετά το δεύτερο ήταν τα κουστούμια ότι κάποιες φωτογραφίες έδειξαν το Matt Damon ή ξέρω εγώ, οτισέα με κουστούμια που δεν ήταν ιδιαίτερα ακριβή που εκεί ανοίγει ένα τεράστιο κεφάλαιο γιατί ο στόχος μας δεν είναι να κάνουμε μια ιστορική Το τρίτο ήταν τα γυρίσματα που έγιναν σε κάποιες περιοχές οι οποίες είναι κοντέστη πολιτικά αμφιλεγόμενες, όπως είναι τα γυρίσματα στη Δυτική Σαχάρα που είναι ένα έδαφος αμφισβητούμενο από διεθνείς οργανισμούς.
Είναι σαν να λέμε κάτι με την Κύπρο ας πούμε και βγήκαν διάφοροι διάσημοι και είπαν ότι έπρεπε να είναι το άσκησαν κριτική λέγω τους, ότι έπρεπε να είναι λίγο πιο προσεκτικός και μετά πάμε στα ελληνικά, στα δικά μας οι αμερικάνικες προφορές ε, συγγνώμη, του Ιαμερικάς τι είπαμε οι περισσότεροι Έλληνες στο ποιο λόγο δεν επιλέχθηκαν Έλληνες στο ποι και μετά το χρώμα του δέρματος το οποίο βγήκε και ο Έλλον Μάσκ και είπε εγώ, όπως ξέρετε, είμαι τεράστιος αναλυτής του Ομήρου, τι είναι αυτό ο Όμηρος είναι αυτό, εγώ δεν τα καταλαβαίνω γιατί, wow, κατζέντα και εδώ, κτλ.
για την Οδύσσια, την πιστότητα των ομερικών επον και για το σινεμά γενικότερα. Από κει και πέρα, εγώ πηγαίνοντας πιο πολύ στα local στοιχεία, απλώς θέλω να σταθώ σε κάτι, πέρα από την πανταχού παρούσα διαπίστωση μου με δέος, έκπληξη και γούρλωμα ματιών για το πόσο ελεύθερο χρόνο έχει ο κόσμος που μπορεί να διαθέσει μέρες ολόκληρες, να ξηφουλκεί και να λογομαχεί στα social media και να βρίζεται με κόσμο και προφίλ και accounts που δεν έχει πρόσωπο μπροστά του για την Οδύσσια και για τα παρελπόμενά της και τα παρελκόμενά της.
Το μόνο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ έτσι ως πολύ γενική διαπίστωση γιατί μπορούμε να πούμε πάρα πολλά, είναι ότι είναι τελείως φαλκιδευμένη ή κάπως ευτελισμένη η έννοια της ιδιοκτησίας, η ταμπέλα που έχουμε καπελώσει ως Έλληνες σε τέτοιου είδους έργα. Δηλαδή, κάπως νιώθω ότι έχει περιπέσει σε μια συνθήκη σαν να μιλάμε κανονικά για κάποιο αντικείμενο που νιώθουμε ότι πρέπει κάποιος να μας το νικιάσει για να το αξιοποιήσει.
Δηλαδή από ανθρώπους που ανάθεμα μπορούν να σου ονοματίσουν δύο ελληνικά ποίηματα ας πούμε Θεωρούν ότι κατέχουν πλήρως το τι ακριβώς θα πει ελληνικό ομυρικό έπος Θεωρούν ότι είναι κάτι που συσχετίζεται με τη σύγχρονη ταυτότητα του Έλληνα και το σύγχρονο ελληνικό κράτος υπό μία έννοια Το οποίο δεν είναι κάτι λιγότερο από εξωφρενικό και κάπως θεωρούν ότι πρέπει να υπάρχουν κάποιες τρέντμαρκ αποδείξεις ελληνικότητας στη δομή μιας ταινίας ή στην αποτύπωση ενός ομοιρικού έπους που σχεδόν θυμίζουν σήμα προστατευόμενης προέλευσης ονομασίας για τη Φέτα ή κάτι τέτοιο.
Δηλαδή θεωρώ ότι δεν υπάρχει καμία αίσθηση της μεγαλειόδους κλίμακας που εμπεριέχει ένα ομοιρικό έπους και ότι κάπως το έχουμε συσχετήσει ή τέλος πάντων όσοι προκαλούσαν αυτόν εδώ τον τόρο με μια πατρότητα ενός local προϊόντος που βρίσκεις σε τουριστικά ράφια supermarket. Κάπως έχουμε καταφέρει να δημιουργήσουμε μια σύγχυση μεταξύ δύο τελείως διαφορετικών μεγεθών συνθήκων και καταστάσεων και γι' αυτό δημιουργείται ένα τουρλουμπούκι, μια τουρλού η οποία ρέπει εξαιρετικά προς το kits και το χαβαλέ.
Όσον αφορά το χρώμα της πρωταγωνίστριας, ναι, οκ, να αναφέρω ότι πιθανότατα είναι ένας συμβολισμός κάπως πιθανός που με επακούει σε κάποια κελεύσματα ατζέντας από τον Όλανδ, μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγει τη Λουπίτα Νιόγκο για τις δύο ηρωίδες που έχουν το πιο ισχυρό, στην ουσία, φεμινιστικό απόϊχο, με την έννοια ότι βιώνουν πατριαρχική καταπίεση στο έργο.
Φυσικά μιλώντας με όρος του σήμερα. Αυτό δεν υφίσταται για ένα έπος που γράφτηκε το 9.000 π.Χ. ή όποτε τέλος πάντων γράφτηκε. Οπότε νιώθω ότι επιλέγει δύο κομβικές ηρωίδες όπου θέλει να καταδείξει ή τέλος πάντων θέλει να τις εμφυσίσει ένα μικρό φεμινιστικό πρόσημο, κάτι που να διαλύει τα στερεότυπα και γι' αυτό επιλέγει μια μαύρη πρωταγωνίστρια πιθανώς για να εσαρκώσει τις δύο συγκεκριμένες ηρωίδες.
Πιθανώς επιλογή δυόλου τυχαία. Κατά τα άλλα μπορεί να επιλέξει ό,τι θέλει και κλείνω το μόνο που θέλω να πω εγώ είναι ότι από όσο έχω διαβάσει, δεν το θυμόμαι προφανώς από τότε που τα κάναμε στο σχολείο γιατί κακά τα ψέματα, κανένας δεν ξενέχει ξανά διαβάσει την Οδύσσια μετά το σχολείο δεν νομίζω ότι υπάρχει η συγκεκριμένη περιγραφή του ομήρου της ομορφιάς της Ελένης δηλαδή υπάρχει μια σαφής περιγραφή της ομορφιάς της για να δείξει ότι μπορεί να επακούσει σε οποιοδήποτε ανθρωπότυπο και σε οποιοδήποτε πληροί οποιαδήποτε πρότυπα ομορφιάς όχι κάτι συγκεκριμένο.
Αυτό είπε ακριβώς. Δηλαδή τώρα θα σε ρωτούσε αν διάβασε συνέντευξη του Νόλαν που πιστεύω ότι δεν την έχεις διαβάσει γιατί αυτά τα παρελπόμενα δεν σε αφορούν και πολύ και δεν σε νοιάζουν. Είπε ακριβώς αυτό ο Νόλαν. Ο Νόλαν είπε ότι η ωραία Ελένη είναι ένα παγκόσμιο πρότυπο. Δεν είναι ελληνικό, δεν είναι ιδιοευρωπαϊκό, δεν είναι τίποτα.
Έχει ως φιγούρα αυτή γυναική φιγούρα που αρπάζεται και γίνεται κάτι. Υπάρχει σε μυθολογίες, υπάρχει σε τοπικούς μύθους, σε προφορικές παραδόσεις, σε θρύλους και τα λεπτά. Παγκόσμια. Οπότε έχει ξεφύγει από τη στενότητα του πλαισίου του ομυρικού έπους και το βλέπει υπό ένα γενικότερο ευρύ πρίσμα τέλος πάντων. Παρόλα αυτά, ναι, ο Ντόρος είναι τεράστιος.
Δυστυχώς πολλά από αυτά συνοδεύονται και με ατζέντες πολιτικές ένθεν και ένθεν. Και βέβαια, εγώ απλά έχω γράψει τέσσερα-πέντε ονόματα τα οποία έχουν συνοδεύσει ιστορικές ταινίες. έτσι απλά να σας πω, Γιουλ Μπρίνερ που υποδίτηκε τον Φαραώ βαμμένος μαύρος. Α.Α.: Αιγύπτιος από μάνα και πατέρα τουλάχιστον. Λ.Α.: Τσάλτον Ίστον τον Μωή που έπαιξε στα γνωστά έπη.
Ο Άντωνι Κουίν που είναι η περίφημη ιστορία του Άντωνι Κουίν που κάποιοι άνθρωποι πραγματικά πίστευσαν ότι είναι ελληνικής καταγωγής. Α.Α.: Τι! Δεν είναι! Πίτερ Ουστίνοφος Νέρονας καταπληκτικός Ρίτσαρντ Μπάρτον Μάρτκος Αντώνιος Επίσης πιο αγγλούρι πεθαίνεις Ρωμαίος αυτοκράτος Και τα λοιπά και τα λοιπά Έτσι δεν έχει πάρα πάρα πολλά παραδείγματα τέτοια Πλέον με την πιστότητα αγγίζουμε λίγο γελίες καταστάσεις Δηλαδή θα έπρεπε Μπηχεί έναν Ρωμαίο αυτοκράτον να βρούμε κάποιον Ρωμαίο Να το παίξει Δηλαδή να μεκραναστήσουμε έναν πολιτισμό δεν ξέρω κι εγώ από πότε.
Ναι, ναι, ναι. Ισχύει αυτό. Και το δεύτερο είναι το ότι όπως υπάρχουν κάποια που το κοινό συνειδητό απορρίπτει, υπάρχουν και κάποια άλλα που επίσης το κοινό συνειδητό με πάρα πολλά ισορικά εγκρίνει. Παραδείγμα τους χαρ, όλοι εγκρίνουμε τον πράττο ποιότως. Ή τουλάχιστον όλοι, το λέω χαρίτε λόγον. Ο Σαχιλαιά γιατί ως γνωστό είναι από τη Λάρισα, έρχεται από έξω από τον Τύρναβο, κατάγεται κτλ κτλ.
Ένα ωραίο παιδί ψηλό, μπρατσαράς, ωραίο μαλλί. Μια χαρά. Αυτούς τους θέλουμε. Και βαθύταρφια ελληνικό μαλλί. Ναι, Έλληνες μ' αλφαγιώτα είναι αυτή. Παιδιά, εγώ θεωρώ ότι αυτό που έχει γίνει με τη Λιουπίτα Λιόγκο είναι τρομακτικά σε άλλες διαστάσεις από αυτές που το αρμόζουν. διότι αναφερόμαστε και πήρε μια οποιαδήποτε ηθοποιό καταρχάς, πήρε μια ηθοποιό η οποία είναι εκπληκτική ηθοποιός, είναι και από τις καλύτερες ηθοποιούς αυτής της γενιάς, δηλαδή δεν είναι απλώς μια μαύρη ηθοποιός, δεν πήρε όποια ήθελε απλώς για να κάνει πολιτικό statement και να δημιουργήσει διάλογο, προφανώς θα εντάσσεται σε ένα αφήγημα το οποίο θα θέλει να υπηρετήσει μιας αναδιήγησης ας πούμε, της Οδύσσιας σε μια συγκεκριμένη πορεία, αλλά δεν είναι δυνατόν να εκπίπτει η Λουπίτα Νιόγκο μόνο σε αυτό δηλαδή είναι μια ηθοποιός που έχει πάρει Όσκαρ και δεν έχει παίξει ποτέ μα ποτέ πουθενά εστωμέτρια είναι πάρα πάρα πολύ καλή και κατά δεύτερον τώρα εντάξει για μένα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα
που δεν έχουμε πρόβλημα με την αλλαγή της επιδερμίδας γιατί είναι και το πιο βαθιά ριζωμένο στις ελληνικές παραδόσεις είναι όλοι οι ηθοποιοί που έχουν παίξει τον Χριστό πιστεύουμε ότι έτσι ήταν. Συνεχίζεται να βαντίζει σε μπυρήγια μονοπάτια. Ο Ρόμπελ Παουν είναι ο ίσος Χριστός. Δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτά που λέτε. Συγχωρώ και εγώ σ' αυτό.
Οπότε παιδιά, έχει να κάνει ξεκάθαρα, αποκλειστικά και μόνο, με το χρώμα αυτού που αντικαθιστά το υποτιθέμενο χρώμα του. Υποτιθέμενο ιστορικού πρόσωπου. Γιατί εδώ είναι το τρομερό ότι δεν έχουμε και ιστορικό πρόσωπο. Όμως, Φίλιππε, συγγνώμη, πες και το τελευταίο αυτό έτσι για να έρθει να δέσει το γλυκό, κάτι που υπόθηκε χθες από την ίδια την Λουπίτα Νιόγκο που εκεί πια μπαίνουμε στο σειζόνι του Λυκόφωτος και με χιλιόμετρα την ώρα.
Ναι, ναι. Η Λουπίδα Νιόγκο δέχτηκε μια ερώτηση. Τι θα έλεγε στον Όμηρο αν έβλεπαν μαζί την Οδύσσια στο σινεμά. Η οποία ερώτηση είναι από τις πιο γελίες που μπορεί να απαντήσει κάποιος. Η απάντησή της ήταν ότι θα του έλεγα πώς σου φαίνεται που έχουμε τόσο παραπάνω screen time. Εδώ, από ότι στην original Οδύσσια, οι γυναίκες.
Για μένα η απάντηση ήταν καλύτερη από την ερώτηση και δεν θεωρώ ότι προσβάλλει τα ιερά και τα όσια. κανενός, δεν είπε η γυναίκα ότι είναι χάλια η Οδύσσια, δέχτηκε μια χαζή ερώτηση και έδωσε μια απάντηση μιας οπτικής που υπηρετεί το ρόλο που έπαιξε στην ταινία βέβαια ο Γιώργος πριν συζητώντας το έκανε μια άλλη καταβελτική ερώτηση που ήταν πως είναι τι σημαίνει σινεμά πως το είπε ο Φίλιμπος το είχε πει, τι σημαίνει σινεμά ότι θα ήταν μια σωστότερη ερώτηση για να θέσουμε στον Όμηρο. Τέλος πάντων, ξεφεύγοντας από τον Όμηρο τώρα και πηγαίνοντας στον δημιουργό τους Ευήσιας, Κρύστοφ Ερνόλα.
Ναι, ναι, ναι. Αυτό που έχουμε να πούμε είναι, είπαμε, την άλλη, τι μιλάμε, την 5η, 16η Ιουλίου κυκλοφορεί η ταινία και με βάση αυτό δεν μπορούσαμε παρά να μην κάνουμε έτσι μια συνοπτική αναφορά σε αυτόν τον σκηνοθέτη που όπως είπαμε πριν είναι πια τρέντιμαρκ, έχει συνενώσει σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό την εμπορική επιτυχία με αυτό που τέλος πάντων πιάνει και λίγο πλευρικά λίγο απ' έξω απ' έξω λέγεται ο τερ σινεμά με θεματικές που επαναλαμβάνονται με ήρωες που μοιάζουν πολύ ή λίγο ως πολύ μεταξύ τους με εικόνες τρομερά εντυπωσιακές τρομερά δωρικές με εξαιρετική μουσική υπόκρουση στις περισσότερες τεχνίες του δηλαδή το soundtrack παίζει ένα δομικό ρόλο στην αφήγηση Christopher Nolan νομίζω με 9 ή με 10 ταινίες μέχρι στιγμής έτσι δεν είναι αυτές δεν είναι 10 νομίζω ανάλογα αν θα ομαδοποιήσεις τα Batman σωστά σωστά λοιπόν Γιώργο πάλι σε εσένα θα ανατρέξω γιατί μας έκανες μια πάρα πολύ ωραία κουβέντα προχτές καθώς συζητούσαμε για την έναρξη αυτής της εκπομπής αυτόν τον podcast
σχετικά με τη σχέση που έχει ο Nolan με τον τρόπο με τον οποίο προσεκίζει το αίσθημα και το τέλος πάντων την έννοια του χρόνου στις ταινίες του. Ναι, θεωρώ ότι είναι προφανή σχετικά αιμονή στα όρια της ιδεολειπτικής προσήλωσης του Νόλων με την έμεια του χρόνου η οποία τον ακολουθεί και σαν ευλογία και σαν σαράκι είναι ευχή και κατάρα το ότι έχει ασχοληθεί με μια έμεια η οποία διαπερνά τη ζωή όλων μας βιωματικά και αντικειμενικά αλλά στην ουσία μας γλιστρά σαν το νερό μέσα από τα χέρια είναι κατά κυριολεξία ασύλληπτη γιατί σχετίζεται εν τέλει με την άλλη ασύλλητη έννοια της θνητότητας και του αναπόδραστου τέλους.
Υπάρχει το following, η πρώτη του ταινία, ανέφερε ο Φίλιππος πόσο συγκλονιστικό είναι ένας άνθρωπος να έχει γυρίσει μια ταινία με προϋπολογισμό λίγες χιλιάδες λίρες και εν τέλει να καταλήγει να είναι ο άρχοντας των blockbuster παραγωγών. Από εκεί και πέρα με τη δεύτερη ταινία του ίδια από το Μεμέντο Εντάξει στη θεματική είναι σαφής η παρεμβολή του χρόνου Είναι μια σκάλα διπλής κατεύθυνσης στο Μεμέντο που οδηγεί ταυτόχρονα στο μέλλον και στο παρελθόν Ο βασικός ήρωας ο Γκάι Πίρς είναι σαν να έχει Φανταστιανός έχει δύο κεφάλια στην ουσία που κοιτάνε και μπροστά και πίσω Για να καταλήξουμε σε μια σύγκληση κάπως συσήφια όπου η θλίψη είναι στην ουσία απροσμέτρητη και αναπόδραστη είναι κάπως το ριζικό του ανθρώπου δεν μπορεί να αποφευθεί με τον οποιοδήποτε τρόπο ακόμα και να προσπαθεί να γυρίσει προς τα πίσω για να βρει τη λύση προκειμένου να κοιτάξει μπροστά.
Το μπρος και το πίσω με κάποιον τρόπο συνενώνονται. Από εκεί και πέρα θεωρώ ότι σε όλες τις μετέπειτα ταινίες του Αρχής γενομένης ίσως από το μεμέντο το οποίο το θίγει το ζήτημα του χρόνου με έναν πιο εμφαντικό τρόπο Ο χρόνος παρισφραίει και παρεμβαίνει Στο Ινσόμνια έχουμε τη μετεχνιακή κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνου Εκεί που ο χρόνος στην ουσία καταλύεται Είναι σαν να μην υπάρχει γιατί λειτουργεί με διαφορετικά πρότυπα και σε διαφορετικά μοτίβα και σε διαφορετικές κλίμακες Συγγνώμη, σε διακόπτω following 98 με μέντο το δεύτερο που ανέλησες και ανέφερες 2000, η νησόμνη 2002.
Πρεστής 2006. Εκεί ο χρόνος αποκτά θεϊκές ιδιότητες γιατί συσχετίζεται με τη μαγεία της κινηματογραφικής τέχνης. Το πρεστής είναι μια μετονιμία, είναι μια αλληγορία για το σινεμά, για την ψευδέστηση που προκαλεί, για το ψέμα στο οποίο βασίζεται και εκεί ο χρόνος στην ουσία αναδιπλώνεται, τεμαχίζεται, δημιουργεί εσοχές, τούνελ, είναι μια συνθήκη η οποία μεταμορφώνει και λειτουργεί πραγματικά ως παραβολή για την κινηματογραφική μαγεία που ούτως ή άλλως αυτό κάνει, σμιλεύει το χρόνο όπως μας έλεγε και ο Ταρκόβσκι.
Στο Inception ο χρόνος είναι ένας προαιώνιος εχθρός και ο άνθρωπος καταφεύγει σε μια ονειρόδη κατάσταση προκειμένου μπας και σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταλύσει τα πραγματικά γεγονότα, τις πραγματικές συνέπειες που έχει επιφέρει ο χρόνος. Στο Ιντερστέλλαρ, εκεί και αν έχουμε μαύρες τρύπες, τούνελ, σκουλικότρυπες που λειτουργούν σε ένα αιώνιο μπρος-πίσω Μεταφέρουν τον άνθρωπο σε μια συνθήκη η οποία ξεφεύγει από τα ανθρώπινα μέτρα Και υπάρχει μια γλυκιά υπόμνηση στο τέλος ότι ίσως το μόνο πράγμα το οποίο καταλύει την ανήκητη δύναμη του χρόνου είναι η αγάπη Το Dunkirk, για μένα πραγματεία σχεδόν φιλοσοφική στην έννοια του χρόνου μας δείχνει ότι ο χρόνος ο προσωπικός έτσι όπως τον βιώνουμε πραγματικά συστέλλεται και διαστέλλεται ανάλογα με τις συνθήκες και έχουμε μια θαυμαστή τριπλή σύγκληση.
Υπάρχει ο αντικειμενικός χρόνος της ιστορίας, ο χρόνος της υποκειμενικής βούλησης των ηρώων και ο χρόνος της τυχαιότητας. Έτσι όπως ξεδιπλώνονται οι τρεις ιστορίες που συνθέτουν τον Τάνκερ και τη Δουκέρκη του 2017 αν δεν απατώμε, κάπως βιώνουμε μια σύγκληση σε τρία χρονικά επίπεδα που γίνονται ένα και εκεί πέρα στην ουσία ο χρόνος γίνεται ένας καμβάς της ιστορίας Στο τένετ, το οποίο ανέφερω πάνω ως όντως μεγάλη σημασία ότι κυκλοφόρησε σε εθνικό σε εκείνη την κατάμαυρη περίοδο που πραγματικά μας φαντάζει πιο μακρινή από όσο εν τέλει είναι εκεί πέρα έχουμε ίσως την πιο ευφυή σύλληψη του Νόλαν Έκανα και ένα σπόιλερ για την επόμενη ταινία στην οποία θα αναφερθώ Εκεί στο τένετ έχουμε στην ουσία την πιο ευφυή σύλληψη του Νόλαν Σε μια μάλλον δυσνόητη ή κάπως δίστροπη για το θεατή ταινία Εκεί στην ουσία ο Νόλαν θέτει το ερώτημα Μήπως και ο χρόνος εξαρτάται από τον άνθρωπο και όχι μόνο ο άνθρωπος από το χρόνο Αν τυχόν εκλείψει ο άνθρωπος και εκλείψει και ο κόσμος
Εκλείπει και ο χρόνος μαζί του Το ερώτημα για μένα είναι μεγαλοφίες και θα μπορούσε να δώσει πάσα για μια ταινία η οποία θα άμενε στην ιστορία Δυστυχώς κάπως υποκύπτει για μένα ο Νόλενς έναν υπέρμετρο εγκεφαλισμό ας πούμε Μια υπέρμετρη εγκεφαλικότητα συγκεκριμένη ταινία και κάπως το αποτέλεσμα δεν νιώθω ότι λειτουργεί με τον ιδεατό τρόπο Και στο Oppenheimer έχουμε και πάλι τον ιστορικό χρόνο ο οποίος διαπλέκεται με το προσωπικό δραματικό χρόνο του Oppenheimer όπου στην ουσία ο χρόνος κατά κάποιον τρόπο παγώνει γιατί έχουμε το σημείο μηδέν της ανθρωπότητας με την έκρηξη της ατομικής βόμβας και πάλι ο χρόνος κάπως συνδέεται με τη φιλμοκατασκευή είναι ίσως μια πτυχή του Oppenheimer που δεν έχει συζητηθεί ακριβώς αν το αναλογιστείτε, οι πόλοι που στείνουν οι επιστήμονες κάνοντας τα πειράματα για την ατομική βόμβα είναι σαν κινηματογραφικό πλατό Ο Πενχάιμερ λειτουργεί ως σκηνοθέτης του πιο τρομακτικού θεάματος που θα δει η ανθρωπότητα ποτέ.
Ο ρόλος που υποδίαινε το Μαντ Ντέιμον είναι σαν ένας παραγωγός που πιέζει για το χρονικό αποτέλεσμα στο βέλτι στο δυνατό χρόνο. Και η δοκιμή Trinity που γίνεται της ατομικής βόμβας είναι σαν μια πρόβα τζενερά, σαν μια δοκιμαστική προβολή αν θέλετε, εν ώψη μιας φρίκης που όμοιά της δεν είχε αντικρίσει ποτέ η ανθρωπότητα.
Κάπως έτσι, γυρίζω και εγώ φτιάχνοντας ένα αδειόρατο νήμα που συνδέει αυτό που λέω τώρα με αυτό που είπα στην αρχή, ο Νόλαν τώρα ανατρέχει στις απαρχές του αφηγηματικού χρόνου, που είναι μια άλλη κλίμακα χρόνου η οποία διατρέχει ολόκληρη τη ζωή μας. Γιατί ενίοτε ό,τι είμαστε και ό,τι έχουμε υπάρξει δεν είναι παρά μια αφήγηση.
Και εν τέλει λειτουργούμε και μέσα από το storytelling. Οπότε ο Νόλαν ανατρέχει σε μια, σαν να πούμε, δεύτερη αρχή της ανθρωπότητας μέσα από την Οδύσσια. Τώρα πάντως που τα λες, εγώ προσπαθώ να βρω και συνδέσεις και συνεπαγωγές χρονικές και με τον τρόπο με τον οποίο κυκλοφορούν οι ταινίες του. Πάντως αυτό που κοιτάω είναι ότι οι τελευταίες πέντε ή έξι ταινίες του έχουν κυκλοφορήσει σε ένα τρία χρόνια, ενώ οι προηγούμενες ένα δύο.
Δηλαδή δεν ξέρω αν αυτό είναι τυχαίο, αλλά μοιάζει να υπάρχει και εδώ ένα pattern. Ένα μοτίβο. Φυσανώς. Γίνονται και πολύ πιο απαιτητικές παραγωγές προϊόντους του χρόνου. Εννοείται. Δηλαδή τέτοιο blockbuster οικοδόμημα πραγματικά νομίζω ότι θέλει περισσότερο χρόνο για να γυριστεί πλέον. Είναι τελείως πρακτικό. Όντως ισχύει αυτό το μοτίβο που λες όμως.
Και είναι και πολύ ωραίο αυτό που είπες και έκανες και τη σύνδεση με την Οδύσσα κατά τη γνώμη μου. Το γεγονός ότι από εκεί που έμεινε σε ένα σημείο που σταμάτησε ο χρόνος, ξαναγυρνάει στο σημείο της απαρχής του χρόνου. Εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό που λέτε. Πολύ ωραίο. Δεν ξέρω τι μπορεί να σκεφτεί μετά να κάνει τον απόλυτο χρόνο, το χτάρι εκείνο που δεν τελειώνει ποτέ, δεν ξέρω.
Το συνάπηρο. Το συνάπηρο, δεν ξέρω. Πάρα πολύ ενδιαφέρον τα αυτά που πες Γιώργο. και εγώ συμφωνώ και ο ίδιος νομίζω έχει αναφέρει πάρα πολλές φορές την έννοια του χρόνου και μάλιστα συνδέει πάρα πάρα πολύ εντάσσει το μοτίβο της χρονικής συνέχειας ή ασυνέχειας ακόμα και στη μουσική του. Δηλαδή πολλές φορές οι μουσικές που χρησιμοποιείται είναι από το Hans Zimmer ή από τον Goranson έτσι έχουν κάτι το μια επαναληψιμότητα ή μια στατικότητα που πάντα μπορείς ας πούμε αν θέλεις να τις αναλύσεις εντελώς μαθηματικά π.χ.
και εκεί έρχονται και διάφορες πώς να το πω κριτικές, μια κριτική ας πούμε πάνω στις ταινίες του Νόλαν, τις οποίες πολλοί κόσμοι τη θεωρεί ψυχρές δηλαδή λες και έχουν βγει από ένα μηχάνημα καλοκουρδισμένο με ένα αλλά άψυχο δε, δεν ξέρω Φίλιππε αν έχεις να πεις κάτι για αυτού Σε αυτά που ανέφερε ο Γιώργος Είναι εντυπωσιακό το πόσο συχνά και μέσω του χρόνου επανέρχεται στην φιλμογραφία του Νόλαν η φιλμοκατασκευή σαν συνθήκη της κάθε ταινίας.
Δηλαδή εκτός από το Prestige που είναι το ίδιο μια ταινία για το πώς δουλεύει το σινεμά, το Oppenheimer που το ανέλησε πολύ ωραία κατά τη διακρασία της παραγωγής και στο Inception μπορεί να το διαβάσει κανείς σαν μια φιγούρα η οποία είναι αντίστοιχη του σκηνοθέτη στο ρόλο του Ντικάπριου και μοιράζονται οι ρόλοι. επανέρχεται συχνά και αυτό τώρα ως προς την κατηγορία της ψυχρότητας ή αλλιώς υπέρμετρης εγκεφαλικότητας η οποία συνοδεύει συχνά τον Όλαν η αλήθεια είναι ότι η απάντηση θα μπορούσε να είναι μόνο το Ιντερστέλραρ το Ιντερστέλραρ μέσα από μια εξαντλητική παράθεση επιστημονικών δεδομένων ίσως μπορεί να την βρει κανείς και υπερβολική οδεύει και καταλήγει τελικά σε μια από τις πιο συναισθηματικές καταλήξεις που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ως κατάληξη ταινίας.
Οπότε με αυτόν τον τρόπο αυτό που θέλω να πω είναι που το έχουμε συζητήσει και άλλες φορές με άλλες αφορμές, άλλους δημιουργούς που δέχονται παρεμφερή κριτική, εκεί πιο πολύ για αισθητικούς λόγους, ότι δεν υπάρχει μια οδός για να καταλήξει κανείς σε συναισθηματικό αποτέλεσμα ή σε αποτέλεσμα ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά.
όπως δεν είναι και μονοσύμματο το τι σημαίνει συναισθηματικά φορτισμένο αποτέλεσμα δηλαδή κατανοώ ότι το Τένετ έχει ίσως το λιγότερο είναι το πιο ερμητικό ας πούμε από τα δημιουργήματά του ακόμα και εκεί όμως υπάρχουν στιγμές οι οποίες η ταινία φιλοδοξή άσχετα να το καταφέρνει ή όχι να δουλέψει απλώς και μόνο σε συναισθηματικό επίπεδο δηλαδή όταν έχουμε την επαναφορά του χαρακτήρα που υποδίεται η Ελίζα Μπεντεμπίκη και βλέπει τον εαυτό της να φεύγει από το πλοίο, από το γιότ εκεί και καταλαβαίνει ότι είναι η ίδια, είναι μια έντονα συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή.
Το αν δεν έχει δουλέψει η ταινία μέχρι εκεί είναι ένα άλλο ζήτημα. Ο Νόλαν για μένα δεν φιλοδοξεί σε κλινικές αποτυπώσεις και από την αρχή δεν φιλοδοξούσε σε τέτοιες. Είναι ένας σκηνοθέτης συναισθηματικός, απλώς το συνέστημά του είναι κάτι που πρέπει να το κατακτήσεις περνώντας μέσα από πάρα πολύ απαιτητικές μερικές φορές λογικές διαδρομές Συμφωνώ και εγώ σε αυτό που λες εντάξει κυρίως βασίζομαι σε αυτό που είπες ότι δεν είναι ανάγκη να υπάρχει ένα manual συναισθηματικότητας που πρέπει όλοι οι σκηνοθέτες να ακολουθούν με τον ίδιο τρόπο ρε παιδί μου από τον Σκορτσέζερ στον Νόλαν και από τον Σπίλμπερκ δεν ξέρω εγώ στον Κάμερον όμως σκεπτόμενος λιγάκι και επανερχόμενος στις ταινίες που ανέφερε και ο Γιώργος ο οποίος ο Γιώργος νομίζω και εσ και εμένα παρέκαμψε την τριλογία του Μπάτμαν για να τα πεις εσύ που είστε φάνους και με το φίλικο που είστε φάνοι και με τα αγαπάμε πολλοίς κόσμος πέρα από την ψυχρότητα μιλά και για τον τρόπο με τον οποίο οι ήρωες τους
οι ήρωες των ταινιών του λειτουργούν ως πιόνια μέσα στην αφήγηση δηλαδή ότι έλα τώρα εδώ που τα λέμε για τον εντυπωσιασμό του μεμέντο θες να μας μιλήσεις και όχι για τον Guy Pearce ως Guy Pearce. Υπάρχει όμως και η απέναντι ας πούμε επιχειρηματολόγηση την οποία εμένα με βρίσκει πιο πολύ σύμφωνο ότι δεν ενδιαφέρεται τόσο πολύ περισσότερο ας πούμε ας πούμε ισόπωσα ότι ενδιαφέρεται ισόπωσα ο Νόλαν για τους γρίφους με τους ανθρώπους. Αν κοιτάξει κανείς τη φιλμογραφία του θα διαπιστώσει Σχεδόν όλες οι ταινίες του έχουν ως κέντρο Μια προσωπική ιστορία Ίσως ενοχής, ίσως απόλυσης Οπότε, παραδείγματος χάρη Ο Λέναρτ στο Μεμέντο Τι κάνει, προσπαθεί να κρατηθεί από τη μνήμη του Που διαλύεται γιατί έχει συμβεί ένα γεγονός Τέλος πάντων σπόλια δεν κάνουν Ο Μπρουσ Γουέν στον Μπάτμαν Είναι ο άνθρωπος που έχασε τους γονείς του Και δεν μπορεί να το ξεπεράσει Ο Κόμπ στο Ενσέψιον βασανίζεται από την ενοχή της γυναίκας του της αυτοκτονίας, του θανάτου της γυναίκας του
ο Κόπερ στο Ιντερστέλλαρ η κόρη του είναι πολύ κλασικό πιο κλασικό πεθαίνεις, δηλαδή πολύ πιο έκδηλο ο Πενχάιμερ στο Πενχάιμερ το ίδιο είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει μια ανακάλυψη και δεν μπορεί να σταθεί συναισθηματικά στις συνέπειες της ανακάλυψης αυτής και στο βάρος που έχει έρθει μαζί, δηλαδή με άλλα λόγια πίσω από τους λαβυρίθους και από τους γρήφους και όλα αυτά βρίσκονται ιστορίες για ανθρώπους που δεν μπορούν να συμφιλειωθούν είτε με την εικόνα τους, με τον παρελθόν τους, με τις ανθρώπινες ιστορίες αυτά είναι βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα κατά την προσωπική μου άποψη οπότε και γι' αυτό ίσως και η επιλογή της Οδύσσας να είναι όπως είπε και ο Γιώργος ένα φυσικό επακόλουθο ότι εκεί μιλάμε για έναν άνθρωπο αυτό που είπαμε ότι επιστρέφει σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από αυτό που άφησε και προσπαθεί να βρει τη θέση του μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο πάντα σε σχέση με τους ανθρώπους που άφησε πίσω του.
Είναι πολύ ενδιαφέρον σε αυτό που λες, ότι ενώ μιλάμε για έναν δημιουργό ο οποίος έχει κινηθεί σε πάρα πολύ διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, δηλαδή ήταν και λίγο σαν αυτός το σκοπός του να καλύψει με κουτάκια όλα σχεδόν τα είδη, υπάρχει αυτό που μπορούμε να σκιαγραφίσουμε ως νοολανικός ήρωας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αιμονικά στέκεται πάνω σε κάτι δηλαδή σε όλους τους ήρωες που ανέφερες υπάρχει μια αιμονή σε κάποιους είναι υπαγορεύεται από τις τύψεις σε άλλους είναι γιατί δυσκολεύονται να αντιληφθούν ή τέλος πάντων να αποδεχτούν τα όρια της ανθρωπινότητάς τους όπως πήχε ο Μπρουσουέιν σε άλλους μπορεί να είναι ακόμα και μια αιμονή στο ότι ο μύθος και το αφήγημα είναι πιο σημαντικό αντιορροματικότητα, Dark Knight οι χαρακτήρες του Nolan γενικώς κινούνται γύρω από μια αιμονή την οποία προσπαθούν συνήθως μάταια να ικανοποιήσουν και εν τέλει συντρίβονται ή τέλος πάντων ακόμη και αν βγαίνουν σόι, δυσκολεύονται να τη διαχειριστούν σε όλη την ταινία
Πόπο δηλαδή θες να μου πεις ότι κοπολίζει δηλαδή ο Νόλαν κάποιες στιγμές Κοίταξε, αν πρέπει να τον βάλουμε δίπλα σε έναν διευθυντή Είναι από τους σκηνοθέτες το έχει δηλώσει ότι τον έχουν επηρεάσει βαθιά ο Κόπολα Ναι και φαίνεται σε πολλά σημεία αλλά νομίζω ότι το πιο ανάγλυφο αποτύπωμα είναι του Κιούμπρικ στον Νόλαν και είναι και μια αιμονή και δική του πέραν των ηρών του το 2001 Space Odyssey που το έχει σηκώσει σταυροφορία κανονική να το αποκαταστείς ή να το κάνεις. Είναι δηλαδή και βλέπεις και τα χνάρια του και στο Ιντερστέλλαρ ας πούμε και γενικώς ακόμα και αυτή η σκέψη του να επιμερίσει την καριέρα του σε τόσο πολλά διαφορετικά ζάνρου είναι κάτι που απαντάται και στον Κιούμπρικ. Δηλαδή δεν έχουμε ενώ μπορεί να έχουμε χαρακτηριστικά ταινίας Νόλαν όπως και Κιούμπρικ δεν έχουμε συγκεκριμένα είδη τα οποία υπηρετούν. Κανένας από τους δύο.
και είναι ίσως και ένα από τα δυσκολότερα στοιχήματα που μπορεί να βάλει κάποιος ο λογωμένος οπότε ναι για τις γυναίκες άλλη μια κατηγορία ας πούμε μέσα σε πολλά εισαγωγικά ότι κριτική που έχει δεχτεί ότι οι γυναίκες του είναι αδύναμα γραμμένες ότι είναι υποστρικτική ρόλη ο ίδιος δεν το δέχεται εντάξει ναι αυτό μας έπινε να έλεγε ότι όχι γράφω χάλια γυναίκες πελάτε στην ταινία Σωστό, σωστό.
Κοίταξε, εγώ νομίζω... Είναι το ίδιο άκυρο σχόλιο με αυτό που ήταν με το αν έγινε ο Όμηρος ερχόταν και σε βλέπατε τελικά. Όχι, εντάξει, δεν είναι εφάνιος. Αλλά εγώ νομίζω ότι μπορείς να διαγνώσεις μια αδυναμία σε δευτερεύοντες χαρακτήρες γενικά. Η οποία βέβαια σιγά σιγά με τα χρόνια κάμπτεται και προχωράει καλύτερα. Αλλά υπάρχουν, επειδή είναι και πολύ σύνθετες οι ταινίες που φτιάχνει ο Νόλανς στο μυαλό του υπάρχουν εξανάγκης πάρα πολλοί χαρακτήρες οι οποίοι απλώς υπηρετούν την πλοκή εξηγούν γιατί και το exposition είναι μια κριτική που έχει δεχτεί πολύ εξηγούν τι γίνεται λειτουργούν σαν καταλήτες κάπως μονοδιάστατα τώρα ομολογουμένως οι περισσότερες γυναίκες στην πορεία της γραφής ταινίας Νόλαν μπήκτουν σε αυτή την κατηγορία είναι η σύζυγη που είναι το αντικείμενο της αιμονής αλλά ποτέ το υποκείμενο ομολογουμένως υπάρχει ένα ζήτημα agency γυναικείων χαρακτήρων όχι τόσο υπό την έννοια της επιτούτου υποτιμάει υποβαθμίζει όσο το ότι δεν τις γράφει δεν έχει δοκιμάσει
να γράψει μια απαιτητική γυναικεία φιγούρα και ο αδερφός του δεν γράφει σινάρια μαζί ναι ναι μαζί Συγκεκριμένη κατηγορία συνοδεύει διάφορους δημιουργούς Ακόμα και τους σπουδαιότερους που έχουν βγάλει ποτέ ταινίες Στην ιστορία του κινηματογράφου Ο Μάρτινς Κορσέζε είναι ένα τέτοιο παράδειγμα Υπάρχουν άπειρες αιτιάσεις για το ότι είναι υποφωτισμένη η γυνική χαρακτήριες του Ή ότι δεν χτίζει κινηματογραφικά σύμπαντα πάνω σε γυνικίους ρόλους Τυρουμένο των αναλογιών μπορείς να πεις ότι δεν το κάνει και ο Νόλαν δεν μπορώ να του προσάψω τίποτα ούτε να τον κατηγορήσω γι' αυτό γιατί δεν νιώθω ότι υπάρχει κάτι σκοπίμως υπονομευτικό ή υποτιμητικό στους γυναικείους ρόλους, στην αποτύπωση της γυναικείας ψυχοσύνθεσης ή τέλος πάντων γενικότερα στη γυναικεία επικόνηση.
Συμφωνώ πάντως με αυτό που λέει ο Φίλιππος Είναι λίγο αναγκαίο κακό των τρομερά πυκνών σεναρίων του Τα οποία ξεφεύγουν σε χίλιες δυο διακλαδώσεις και σε χίλιες δυο υποπλοκές Και γίνονται εν τέλει bigger than life Σε κάποια στιγμή κάπως προκύπτουν χαρακτήρες σημαδούρες οι οποίοι βρίσκονται εκεί σχεδόν ως red flag υπενθύμηση, πινακίδα, οδηγία, φωτεινό λαμπάκι που να λέει παιδιά προσέξτε αυτό ή θα γίνει αυτό τώρα ή εγώ θα δρομολογήσω αυτό.
Όντως ισχύει αυτό αλλά νομίζω ότι πάει πακέτο και με τη συγγραφή τέτοιου είδους ιστοριών και τέτοιου είδους σενάριων. Γενικό σχεδιανάριο. Γενικότερα δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια υπονομευτική πρόθεση ή κάποια ταινία στην οποία εγώ προσωπικά να έχω νιώσει ενοχλημένος από μια κάπως υποτιμητική απεικόνηση σε ό,τι αφορά το οτιδήποτε.
Μιλώντας ως γενικές χαρακτηριολογικές κατηγορίες ρόλων και ενσαρκώσεων στον όλον. Και εγώ συμφωνώ σε αυτό το μόνο ίσως που με κάποια στιγμή με ξένησε είναι αυτό που επαναλάβατε και οι δύο και δεν θα το ξαναπώ για τρίτη φορά ότι μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι χάνεται λίγο μέσα στην αυτοπολιπλοκότητά του. ότι θέλει ρε παιδί μου νιώθεις μοιάζεις σαν έναν καθηγητή που έχει μπλεχτεί με μια εξήνωση που δεν μπορεί να λύσει και έχει σκύψει το κεφάλι πάνω και μας κίδει και εμάς με το ζόρι και κυρίως θα το πω και εγώ κυρίως το pennant ήταν αυτό το οποίο με έβγαλε έξω από την οποιαδήποτε έτσι αξία και σημαντικότητα της του bending of time και του αυτό που είπε ο Γιώργος ότι αν εμείς δεν υπάρχουμε υπάρχει ο χρόνος κτλ κτλ εγώ εκεί δεν δεν το βίωσα, σαν θεατής, απλώς θεατής.
Φτάνονται σιγά σιγά και προς το τέλος, να πούμε έτσι πιο πολύ γιατί το ζητάει και το κοινό, όπως ξέρεις Γιώργο. Εγώ έχω δηλαδή εκατοντάδες μηνύματα. Ακριβώς, ο Γιώργος ζήπε το top 3 Nolan του καθενός από εμάς. Άντε, ένα σχολιάκι για την κάθε ταινία top 3. Εγώ κάπως το υπονόησα λίγο, το θεωρώ κάνοντας την ανασκόπησή μου, υπό μια έννοια, στην κορυφή της νολανικής φιλμογραφίας για μένα βρίσκεται το Πρεστής θεωρώ ότι είναι ένας πάρα πολύ σύνθετος και ταυτόχρονα πάρα πολύ συγκινητικός φοροστιμής στη μαγεία, στην ψευδέστηση και στην πλαστότητα που γίνεται όμως πιο χειροπιαστή και από την ίδια τη ζωή του σινεμά όπου εκεί είπαμε ότι ο χρόνος διαπλέκεται με τον κινηματογραφικό χρόνο ο οποίος δύναται να καταλύσει κάθε δομή, κάθε κατεύθυνση και κάθε προϋπάρχουσα βεβαιότητα οργάνωσης της ανθρώπινης ζωής.
Δεύτερη αγαπημένη μου ταινία θεωρώ ότι είναι μάλλον τον Τάνκιρκ, το οποίο πάλι και εγώ για να το πω έτσι όπως τα λένε και στο σπίτι του πάνω στα γενιτσά, it grew on me, δηλαδή ξεκίνησα να την εκτιμώ στην επαναθέασή της και την τρίτη φορά που την είδα, δεν υπήρξε τέταρτη, Πραγματικά την εκτίμησα στην πληρότητά της. Θεωρώ ότι εκεί πέρα έχουμε κάτι τρομερά φιλόδοξο και τρομερά σύνθετο ως κατασκευή, το οποίο δεν γίνεται ακριβώς αντιληπτό και ορατό με την πρώτη θέαση.
Δεν με ενοχλήσαν και οι κάπως πατριωτικοί, ας το πούμε και αυτό, πεάνες του τέλους. Συν τις άλλες θεωρώ ότι η εναρκτήρια σκηνή πραγματικά σε γραπώνει από το γιακά και δεν σε αφήνει να την ξεχάσεις αν έπρεπε να διαλέξω μια τρίτη ταινία μάλλον θα πρωτοτυπούσα λίγο θα διάλεγα το Ινσόμνια από τις απαρχές της νολανικής φιλμογραφίας αφού του δηλώσω και την εκτίμηση μου για το following το debut του παρότι θεωρώ ότι ίσως είναι ένα κλικ χειρότερη από την original νορβηγική ταινία η οποία είχε κυκλοφορήσει λίγα χρόνια πριν να θυμάμαι καλά Νομίζω το εισόμνιο είναι του 2002 και η νορβηγική ταινία είναι του 1997 Με τον Στέλλαν Σκάρσγαρτ στον πρωταγωνιστικό ρόλο Παρότι θεωρώ την νορβηγική ταινία αληθινό διαμάντι Καθότι κάπως εγκολπώνει, γραπώνει και αυτό το σκανδιναβικό μαύρο Αυτό το σκανδιναβικό μαύρο ψυχισμό στα καλύτερά του Είναι το εισόμνιο δείγμα ενός δημιουργού ο οποίος δεν είναι ακόμα της πολύ μεγάλης, μεγαλεπίβολης, μεγαλειόδους κλίμακας αλλά φαίνεται ότι θα γίνει.
Γι' αυτό το εκτιμώ πάρα πολύ. Ο τρόπος που χειρίζεται τους δύο διάσημους, πολύ πιο διάσημους από εκείνον εκείνη την περίοδο πρωταγωνιστές του, Al Pacino και Robin Williams είναι υποδειγματικός και έχει η Larry Swank ακριβώς και νιώθω ότι κάπως εκεί μας δίνει σπάργανα ψήγματα της μετέπειτα οπτικής του. Δηλαδή ότι κάπως στο Ινσόμνια βλέπουμε τα πρώτα δείγματα γραφής του, ανεξάρτητα από το πόσο αρέσει στον καθένα μας, του τι είδους σκηνοθέτης θα γίνει ο Νόλαν.
Οπότε το εκτιμώ και ως δείγμα καταστατικό, ταυτωτικό ας πούμε, των όσων έπονται. Οπότε θα πάω με Πρεστίζ, Ντάγκυρκ και Ινσόμνια. Φίλιππε. Κοίταξε, το μόνο εύκολο είναι η κορυφή που είναι το Πρεστίζ και από κάθε άποψη, ακόμη και προσωπική, δηλαδή θυμάμαι βγήκε η ταινία στο σινεμά και την έβλεπα και την ξανά βλέπα δηλαδή λίγες ταινίες μου το έχουν κάνει να την παρακολουθώ αιμονικά όπως και οι ήρωες του Prestige την ταινία διότι είναι από τις ταινίες που σε κάνουν να αγαπάς λίγο το σινεμά και σαν κατασκευή όταν το βλέπεις σε μια ηλικία που είναι όλα ανοιχτά ακόμα μέσα σου και βλέπεις μια ταινία κατασκευασμένη έτσι και αρχίζεις να υποθέτεις ή να βιώνεις της πράγμασης ότι μιλάει και για το σινεμά Μας το λέει στην αρχή και ο ίδιος ο Μάικλ Κέιν δηλαδή σου λέει κοίτα τι θα δεις από εδώ και μπρος που μιλάει για τις τρεις φάσεις οι οποίες κάλισαν πως είναι τρεις φάσεις του ίδιου του σινεμά της προπαραγωγή, παραγωγή και έκθεση και είναι πάρα πολύ ωραίο το ότι καταφέρνει να λειτουργήσει
σε απαντές θεάσεις το ξεκλειδώνει αυτό και σε όλα τα επίπεδα δηλαδή είναι μια πάρα πολύ εντυπωσιακή ταινία, μια πάρα πολύ ανατρέπτικη αφήγηση και αφού κατακτάς αυτό και μετά στη δεύτερη προβολή απλώς κοιτάς ό,τι στο είχε πει γιατί ξοδεύεις μια ολόκληρη προβολή. Και επειδή πιάνουμε συνεχώς τα γενιτσά όπως βλέπουμε πάλι και έχει watchability η ταινία.
Τα γενιτσά, έτσι έτσι. Λίγο πιο πάνω τον πρίστολο. Έτσι ακριβώς. Γιατί δεν μας κάλεσαν να μιλήσουμε στην Οδύσσια και γνωστές γλώσσες αυτές, θέλω σπάντων, να πάμε παρακάτω. Ναι, οπότε για μένα είναι η πρώτη θέαση. Η δεύτερη που απλά λες που τα'χε πει όλα. Και στην τρίτη θέαση αρχίζεις να ανακαλύπτεις το τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ταινία.
Ή τουλάχιστον όταν εγώ την είδα που ήμουν μικρός χρειάστηκε τόσο πολλές θεάσεις. Πιθανώς για κάποιον πιο έμπειρο να γίνονται και ταυτόχρονα. Οπότε, οπωσδήποτε, Πρεστής. νομίζω ότι θα ήμουν υποκριτής αν δεν έβαζα τον Dark Knight μέσα στην τριάδα, κυρίως γιατί είναι μια ταινία η οποία με εκθέτει με εκθέτει σε πολιτική διαφωνία και ταυτόχρονα πάρα πολύ μεγάλο θαυμασμό για τον τρόπο με τον οποίο έχει δημιουργηθεί, δηλαδή έχω πάρα πολλά ζητήματα με τις πολιτικές θέσεις τις οποίες καταλήγει τον Dark Knight, αλλά δεν πάβει να είναι μια από τις πιο γαργαλιστικές θεάσεις που μπορώ να σκεφτώ δηλαδή ταινίες οι οποίες κατακτούν πραγματικά το σημείο στο οποίο θέλουν να καταλήξουν άσχετα αν εγώ δεν συμμερίζω με την άποψη την οποία εκφράζουν.
Και το τρίτο, απρόσμενα για τα δικά μου γούστα και συνήθει δεδομένα θα βάλω το Ιντερστέλλερ διότι είναι μια ταινία που έχει ένα χαρακτηριστικό ότι όσες φορές τη βλέπω μου αρέσει λίγο πιο πολύ. Το εκτιμώ πάρα πολύ. Είναι από τις ταινίες που όταν την είδα πρώτη φορά είχα απόσταση. Δηλαδή θεώρησα ότι η συναισθηματική της έξαρση δεν έχει κερδιθεί με το σπαθί της.
Μαλακώνω πάρα πολύ με κάθε επόμενη θέαση. Βοηθάει πάρα πολύ ο Hans Zimmer σε αυτό. Το σκορ του πλέον απλά το ακούω και ανατριχιάζω οπότε σίγουρα με έχει βοηθήσει πολύ. Έχει ξεκλειδώσει την ταινία. Αλλά θα της το δώσω διότι έχει κατακτήσει τη θέση της στο σύγχρονο στερέωμα. και αντέχει και ταινίες με τόσο έντονο ρομαντισμό είναι δύσκολο να αντέξουν.
Εγώ θα κάνω ένα μείγμα των δύο δικών σας επιλογών και θα μιλήσω για το πρεστής, σίγουρα. Η επιτομή, κατά τη γνώμη μου, του αφηγηματικά πολύπλοκου κινηματογράφου και ταυτόχρονα φοβερά προσιτού συναισθηματικά στον Απόλυτο, στους πάντες, Δεν θα πω παραπάνω γιατί τα είπαμε. Μου αρέσει πάρα πολύ το Insomnia. Αν όπως τα είπε ο Γιώργος, συμφωνώ, τον βλέπεις να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου.
Οπτικά είναι αριστούργημα, ειδικά τα πλάνα, τα overview που γίνεται σε αυτά τα μικρά χωριά και το τελευταίο της καταδίωξης πάνω στους λίθους, τους παγωμένους, τη λίμνη που υποχωρούν κτλ. και εκπληκτική σύμπραξη δύο ηθοποιών που είχα... Το είδα ξανά τελευταία και είπα κάτι το οποίο δεν ξέρω αν είναι και σωστό γιατί βλέπεις τώρα είναι πολύ στα τελευταία του ο συγκεκριμένος ηθοποιός και έχει κάνει και κάποιες επιλογές που είναι ξεκάθαρα αρπαχτές.
Είχα ξεχάσει πόσο σπουδαίες οι ηθοποιές είναι ο Αλπατσίνου ας πούμε και τι μπορεί να κάνει με αυτό το ύφος και αυτό το βλέμμα που κοιμάται και δεν κοιμάται και ζεις σε αυτό το μετέχνιο που επίσης ο χρόνος δεν υπάρχει σε αυτό το μετέχνιο που πρέπει να γιώσεις και τα λοιπά και τρίτο θα βάλω και εγώ το Dark Knight Τα βρήκατε οι μπατμανάκιδες μόνο και μόνο για να βλέπεις τον κόσμο να καίγεται και για τον Heath Ledger ο οποίος θεωρώ ότι κάνει κάτι που στο σύμπαν των Super Hero Movies δεν έχει καταφέρει κανένας τις ακούω τις ενστάσεις για τα Super Hero Movies και για το Dark Knight και για την τριλογία του Batman αλλά συνεχίζω να τον βλέπω και να μην μπορώ να τον ξεχάσω και να μην μπορώ να ξεχάσω και το πόσο με κράτησε στην άκρη της καρέκλα σε ταινία για δυόμισι ώρες ας πούμε.
Αυτό. Βέβαια αφήνει ένα μικρό αστερίσκο στο Πενχάιμερ το οποίο δεν το έχω δει πολλές φορές μάλλον το έχω δει μία φορά ή μία μισή κάπως και αυτό που είπες Φίλιππε ότι αν το ξαναδείς δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Αυτό. Αυτά. Απλώς να σας αναφέρουμε ότι ήταν ανακεφαλαιώνοντας το πρώτο podcast του Plot Twist όπου το παλιό ραδιοφωνικό Plot Twist συναντά τους συνεντόγους σε μια σύμπραξη μεγατόνων όπως είπαμε λόγω του θεούς και των διακοπών μας, παιδιά είμαστε και εμείς, θα κάνουμε τα μπανάκια μας κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, στη διάρκεια του καλοκαιριού θα τα λέμε λίγο πιο αραιά από τις κατά τα άλλα προθέσεις μας Δηλαδή σίγουρα σκοπεύουμε να τα ξαναπούμε κανά δυο φορές μέσα στους μήνες Ιούλιο και Άγουστο Και από το Σεπτέμβριο έχουμε τις φιλόδοξες προθέσεις Μπαίνουμε σε πρόγραμμα Ακριβώς, τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα, να τα λέμε κάθε δύο εβδομάδες Αυτό είναι το φιλόδοξό μας σχέδιο Αυτά από εμάς, Πάνος Αχτσιόγλου, Φίλιππος Χατζίκος, Γιώργος Παπαδημητρίου στα μικρόφωνα
ευχαριστίες και πάλι στο Σάρωθρον και στον Άκη Σακησλόγλου προσωπικά ήταν το πρώτο μας podcast και ελπίζουμε να τα ξαναλέμε τι λέτε, τι λέτε, καλά περάσαμε φανταστικά ήταν και αφού λοιπόν πενέψαμε τους εαυτούς μας για περίπου 65η φορά μέσα σε ούτε καν μία ώρα σας αποχαιρετούμε και ελπίζουμε να τα ξαναπούμε πολύ σύντομα καλή συνέχεια γεια σας
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
