Summer Heat Movies #2

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:30 Plot Twist by CineDogs σε μια εκπομπή η οποία μεταδίδεται και ζωντανά και διαδικτυακά στο ράδιο www.sarothron.gr και εδώ να ευχαριστήσουμε από καρδιάς τον Άκη Σακησλόγου τον φίλο μας Άκη ο οποίος μας παραχωρεί το στούντιο του Σάρωθρον και μας δίνει τη δυνατότητα να γράψουμε εδώ αυτή την εκπομπή. Είμαστε εδώ λοιπόν οι τρεις μας και θα μιλήσουμε για σινεμά όπως κάναμε και στην πρώτη εκπομπή με ένα πάρα πάρα πολύ ιδιαίτερο εφαίρωμα δίπλα μου έχω τον Γιώργο Παπαδημητρίου πολύ καλησπέρα σας και εκ δεξιών του Γιώργου Παπαδημητρίου τον Φίλιππο Χατζίκο Γιώργο θα μας πεις τι θα πούμε σήμερα βεβαίως στο δεύτερο plot twist podcast από το CineDogs θα έχουμε στον θεματικό πυρήνα της κουβέντας μας ταινίες στις οποίες η ζέστη, ο αστικός καύσωνας διαδραματίζει πρωτεύοντα και σημαίνοντα ρόλο τόσο υφολογικά αισθητικά όσο και δομικά, λειτουργικά, οργανικά όσον αφορά τη δραματουργία και την πλοκή.

01:36 Ταινίες στις οποίες η ζέστη, η αφόρητη ζέστη θολώνει το μυαλό των ηρώων, δρομολογεί πυροδοτεί ακραίες καταστάσεις, εξάπτει ερωτικά πάθη, λειτουργεί ως συμβολισμός, αλληγορία, παραβολή για μια κοινωνία που βράζει και βρίσκεται σε σημείο ανάφλεξης. Να διευκρινίσουμε εδώ πέρα ότι δεν θα καταπιαστούμε με ταινίες στις οποίες η ζέστη είναι φυσική καταστατική συνθήκη.

02:05 Δεν θα μιλήσουμε δηλαδή για ταινίες που διαδραματίζονται π.χ. στην έρημο ή στη ζούγκλα. Οι ταινίες μας θα είναι ως επιτοπλίστων ταινίες αστικού περιβάλλοντος, όπου η ζέστη θα επιτελεί τον ρόλο που σας ανέφερα προηγουμένως. Δηλαδή δεν θα πούμε το αρποκάλυψη τώρα, πάμε να φύγουμε φίλε μου. Λόρες της Αραβίας ή φεύγω. Έτσι ακριβώς, δεν θα έχει αέριμο τίποτα, πολύ αυστηρός είναι, αλλά μας δημιουργεί ένα πάρα πολύ ωραίο πλαίσιο.

02:33 για να μιλήσουμε για αυτές λοιπόν τις ταινίες και ταυτόχρονα προτάσεις από εμάς κάνω και ένα μικρό disclaimer εγώ λέγοντας ότι προφανέστατα δεν μπορούμε να τις περιλάβουμε όλες, θα υπάρχουν πολλές άλλες οι οποίες δεν θα μπουν στη λίστα ίσως αναφέρουμε μερικές επιγραμματικά αλλά θα κάνουμε τα πάντα έτσι ώστε να αναφέρουμε πάνω από 7-8 ίσως και 10 ταινίες που συσχετίζονται με αυτό που ονομάζει ο Γιώργος Πολιέστοχα αστικό καύσωνα και ευθύς αμέσως προχωράμε στην πρώτη ταινία η οποία ήταν ας πούμε καταστατική επιλογή και των τριών από μας ήταν ίσως η πρώτη ταινία που μας ήρθε στο μυαλό και θα ξεκινήσει η δομή θα είναι θα κάνω μια μικρή περιγραφή και στη συνέχεια θα κάνουμε και μια μικρή ανάλυση υπάρχουν λοιπόν κάποιες ταινίες τις οποίες η ζέστη λειτουργεί ως ατμόσφαιρα αυτή η ταινία είναι μια από αυτές σε αυτή την ταινία δύο άνθρωποι εισβάλλουν μέσα σε μια τράπεζα με σκοπό να τη ληστέψουν, εγκλωβίζουν κάποιους πελάτες της τράπεζας και τα πράγματα αρχίζουν να χάνουν τον έλεγχο καθώς η ώρα περνάει, η ζέστη αυξάνεται

03:39 και φαίνεται να μην υπάρχει διαπηφυγή. Μιλάω προφανώς για την ταινία Dog Day Afternoon του Σίντνε Λούμετ και όχι Λούμετ, σωστά Γιώργο? Πολύ σωστά πάνω μου, γιατί υπάρχει αυτή η παρανόηση σε σχέση με τον γιου στην Ελλάδα και είμαι έξαλλος γι' αυτό, είναι Κούμπρικ και όχι Κιούμπρικ, αλλά εντάξει και εμείς Κιούμπρικ το λέμε, είναι YouTube και όχι YouTube, είναι Σίδνεϊ Λούμετ και όχι Λιούμετ. YouTube ή YouTube.

04:05 Ξεσπαθώσε ο νομιμόδι δάσκαλος. Έτσι έτσι έχει αρχίσει. Και που να δείτε τι έρχεται μετά. Έτσι έτσι ακριβώς. Λοιπόν, Σίδνεϊ Λούμετ Dog Day Afternoon 1975. Πρωταγωνιστικό δίδυμο ο Αλ Πατσίνο και Τζον Καζάλ να αναφέρουμε εδώ ότι πέρα από το ότι συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σπουδαιότερες και πιο εμβληματικές ερμηνείες του Πατσίνο γενικότερα, την παράσταση κλέβει με αυτό το θλιμμένο βλέμμα και την απερίγραπτη μελαγχολία ο Τζον Καζάλ, ένας καταπληκτικός ηθοποιός, ο οποίος κατέχει ένα ρεκόρ το οποίο είναι καταδικασμένο να μην είναι κατάρρεπτο στην ιστορία του σινεμά πρωταγωνίστησε σε πέντε μόλις ταινίες πρωτού κοπεί το νήμα της ζωής του πολύ προώρα και οι πέντε αυτές ταινίες βρέθηκαν υποψήφιες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας όπως αντιλαμβάνεστε Beat That είναι κατά κυριολεξία αδύνατον μια ταινία η οποία πηχεί την απογοήτευση και την απομάγευση του Αμερικανικού Σινεμά των 70's της ίσως πιο συναρπαστικής δεκαετίας στην ιστορία του Αμερικανικού Σινεμά τα λουλούδια έχουν μαραθεί, οι ελπίδες έχουν διαψευστεί και σε αυτό εδώ το πνιγυρό κλειστό περιβάλλον της τράπεζας,

05:13 όπου ο Σίγνεϊ Λούμετ στην ουσία πλάθει ένα ολόκληρο αυτόφωτο σύμπαν, συστέλλοντας και διαστέλλοντας ακατάπαστα το χώρο, βλέπουμε τις ελπίδες μιας ολόκληρης κοινωνίας για ένα καλύτερο αύριο στην ουσία κάπως να διαψεύδονται. Υπάρχει παραπομπή σε αληθινά περιστατικά, ο χαρακτήρας του Αλπατσίνο στην ουσία καθρεφτίζει τον Τζον Γόιτοβιτς και μια ληστεία η οποία εκτυλίχθηκε το 1972 Υπάρχει και μια τρομερή side story πίσω από αυτή τη ληστεία, εν τέλει έχουν προκύψει και κάποια πιο πρόσφατα δημοσιεύματα και αναλύσεις οι οποίοι αφισβητούν αυτό που θα σας πω τώρα αλλά τέλος πάντων ανάμεσα στα κίνητρα των τότε δύο ληστών, του Τζον Γόιτοβιτς και του Σαλβατόρε Νατουρίλε, που είναι ο χαρακτήρας που διέτει ο Καζάλ, ήταν και το να πληρωθούν, να καλυφθεί το απαραίτητο κόστος για την εγχείρηση αλλαγής φίλου της συντρόφου του Τζον Γόιτοβιτς, της Ελίζαμπεθ Ίντεν, μιας τρανς γυναίκας.

06:13 Εν τέλει ο Γόιτοβιτς έμεινε 6 χρόνια στη φυλακή από το 1972 στο 1978 νομίζω και αυτή η ιστορία αντικατοπτρίζεται, καθρεφτίζεται στην ταινία του Λούμετ αλλά λειτουργεί όπως προείπαμε και εγώ και ο Πάνος μονάχα ως μια αφορμή. Είναι πολύ ωραίο που ξεκινήσαμε εδώ γιατί είναι ένας απρόσμενος χώρος εκτήληξης της ταινίας Δηλαδή εκτελείστε σε μια τράπεζα ως επιτοπλίστων Όχι ο πρώτος χώρος που φαντάζεται κανείς όταν μιλάει για κάψωνα Μάλιστα οι τράπεζες στην Ελλάδα τουλάχιστον διαχρονικά λειτουργούσαν και αντί του κάψωνα ως κλιματιζόμενες αίθουσες Για τον κόσμο όταν δεν ήταν διαδεδομένο το air condition πάντως είναι πάρα πολύ ωραία η λειτουργία του Κάψονα εδώ διότι ομογενοποιεί κάπως το σύνολο των ανθρώπων μέσα στην τράπεζα δηλαδή ενώ φαινομενικά έχουμε αντιπαραθετικές θέσεις μεταξύ θήτη και θύματος ληστών ή επίδοξων ληστών και ομήρων η ζέστη ο Κάψονας τους ομογενοποιεί βράζουν κυριολεκτικά όλοι στο ίδιο καζάνι έτσι ταξικά όπως και στην ταινία λοιπόν στην εικόνα της ταινίας μέσα στην τράπεζα

07:17 όπου όλοι ζεσταίνονται, είναι και αντίστοιχη η ταξική τους θέση απέναντι σε έναν αόρατο ας πούμε εχθρό συστημικό. Έτσι είναι και συμφωνώ και με τις δύο τοποθετήσεις των παιδιών και θα ήθελα να προσθέσω και εγώ με τη σειρά μου ότι αυτό που με εγωιτεύει στην συγκεκριμένη ταινία είναι ότι ο Λούμετ καταστρέφει τις συμβάσεις μιας Heist Movie ήδη από την αρχή της.

07:42 Δηλαδή αυτός ο χαρακτήρας του Αλπατσίνου που πραγματικά μίλησε για το βλέμμα του Καζάλ, ο Γιώργος αντίστοιχο είναι και αυτό το βλέμμα αυτό που η Ιταλία λένε στραμπίσμο, τη Βένερε, αυτός ο μικρός στραβισμός που έχει ο Αλ Πατσίνο είναι συγκλονιστικός γιατί πρώτον όπως είπε και ο Γιώργος όλα αυτά γίνονται ορμόμενα από μια πάρα πολύ ειδική συνθήκη που σκεφτείτε ότι ήταν, είναι γυρισμένη το 1973-1974 έτσι, δηλαδή το να αποκαλυφθεί αυτό το, η παράλληλη η ερωτική ιστορία δεν ήταν καθόλου εύκολο εκείνη την εποχή και δεύτερον ο Λούμετ μας αποδομεί όλη τη διαδικασία της κράτησης ας πούμε των ανθρώπων που είναι εκεί μέσα στην τράπεζα αποδομώντας ταυτόχρονα και το σύνδρομο της Στοκχόλμης δηλαδή ενώ υπάρχει μια συμπάθεια η οποία χτίζεται σιγά σιγά μέσα των διαδικασιών σε αυτόν τον εγκλισμό μέσα στην τράπεζα δεν χτίζεται γιατί απριόριο ο χαρακτήρας αυτός είναι καλός ο χαρακτήρας έχει κάνει μια παράνομη πράξη και αυτό δεν το αρνείται καθόλου η ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος

08:59 παρόλα αυτά μας τον διανθίζει με τόσο όμορφες και ιδιαίτερες μικρές λεπτομέρειες που μας τον κάνουν τόσο τρισδιάστατο διαστέλλοντας παράλληλα και το χρόνο. Δηλαδή ο Κάυσονας εδώ μπαίνει μέσα μας και αυτή η ληστεία η οποία υποτίθεται ξεκινάει το απόγευμα είναι σαν να διαρκεί τρεις μέρες. Οπότε ο ρόλος του Κάυσονα και ο ρόλος που έχει τόσο αισθητικά αλλά και δραματουργικά τόσο όσο και στην κατασκευή της πολυπλοκότητας του χαρακτήρα είναι πάρα πάρα πολύ σημαντικός κατά τη γνώμη μου. Στο πλαίσιο της αποδόμησης ενός τυπικού αρχετυπικού χάιστ μουβι παρατηρούμε και το ότι όλα διαδραματίζονται με παντελώς λανθασμένο τρόπο συνήθως σε αυτού του είδους ταινίες έχουμε έτσι εκλεπτισμένα σχέδια πολύπλοκους τρόπους διαφυγής γενικότερα μια σπήρα από masterminds του είδους οι οποίοι καταστρώνουν ένα καταπληκτικά σύνθετο σχέδιο εδώ ήσυχε ακριβώς το αντίστο τα πάντα πηγαίνουν κατά διαόλου τα πάντα πηγαίνουν πάρα πολύ στραβά Μια ξέπνοη, καψαλισμένη, όπου οι ήρωες υδρώνουν και αγκομαχούν και αυτή ακριβώς η απογοήτευση, αυτή ακριβώς η εκτροπή από το κανονικό

10:18 είναι που λειτουργεί και ως συμβολισμός και καθρέφτισμα μιας ολόκληρης κοινωνικής συνθήκης. Μια ταινία η οποία ειλικρινά μένει, καρφώνεται στο μυαλό σου, σου δημιουργεί μια αίσθηση πολύ υποδόρυου και εσωτερικού άγχους και φυσικά ολοκληρώνεται με ένα πάρα πολύ σκοτεινό, δειλινό, ένα φινάλε που... Σε αεροδρόμιο έτσι δεν είναι.

10:45 Ακριβώς, που δεν σου αφήνει καμία ελπίδα διαφυγής. Μια λέξη, τίποτα. Άττικα. Η ταινία είναι άττικα. Ακούστε τον πατσίνο να δονείται ακόμα. Άττικα, άττικα ακριβώς. Η οποία παραπέμπει σε γνωστή ληστεία της εποχής που είχε... Γνωστή εξέγερση σε φυλακές. Και είναι ο τρόπος που συνδέει και ταξικά και πολιτικά το αφήγημα της ληστείας με την εξέγερθη.

11:09 Και μας έδωσε και μια πάρα πολύ ωραία πάσα, Φίλιππε, γιατί τώρα θα περάσουμε και ίσως στην πιο αμυγός, πολιτικά τοποθετημένη ταινία που έχει να κάνει με καύσωνα εκείνες τις λίστες μας. Είναι πολλές αυτές, αλλά αυτοί κι αν είναι. Και μεταφερόμαστε το 1989 σε μια πολυφιλετική γειτονιά του Μπρούκλιν, Μπρουκλίν σε μια ημέρα ακραία ζέστης η οποία καταλήγει με μια αστυνομική δολοφονία ενός μιας προσωπικότητας ενός Αφροαμερικάνου και την καταστροφή μιας πιτσαρίας επίσης ενός μετανάστη Ιταλοαμερικάνου αυτή τη στιγμή και μιλάω για το περίφημο Do The Right Thing του Spike Lee όπως είπαμε το 1989 Τένια προβλήθηκε στις σκάνες δεν πήρε κάποιο βραβείο ήταν η τρίτη τένια του Spike Lee Ωστόσο απέσπασε διθυραβικές κριτικές, κατέγραψε πολύ επιτυχημένης πρακτική πορεία και στην πραγματικότητα είναι η ταινία που ανέδειξε τον Spike Lee και βοήθησε να ανατείλει το άστρο της καριέρας του.

12:09 Ταινία στην οποία επίσης η ζέστη και ο Κάφσονας έχει πρωτεύοντα ρόλο. Ο Κάφσονας μας προειδεάζει στην ουσία η ταινία για το ότι έχουμε να κάνουμε με ένα καζάνι που βράζει ξέχυλο έτοιμο να εκραγεί. Ο Samuel Jackson έχει έναν υπέροχο μικρό ρόλο ενός ραδιοφωνικού παραγωγού, ο οποίος στην ουσία μας ενημερώνει, προειδεάζει για το τι πρόκειται να επακολουθήσει, υποδηλώνοντας ότι θα υπάρξει μια ολική έλλειψη ψυχρεμίας, λογικής και ηρεμίας στις αντιδράσεις των ανθρώπων.

12:42 Το ενδιαφέρον στην ταινία πέρα από το ότι αντικατοπτρίζει μια συνθήκη επιβολής, εξουσίας, κοινωνικής βίας, αποκλεισμού, είναι ότι στρέφει το βλέμμα της και στην ίδια την Αφροαμερικανική κοινότητα, κυρίως μέσα από τον ήρωο που υποβεί το ίδιο στο Spike Lee, ο Μούκι στην ταινία, υποδηλώνοντας ότι όλες αυτές οι εντάσεις που προκύπτουν συνήθως έχουν τις ρίζες τους και σε μια εσωτερήκευση αυτής της αδικίας, η οποία εκδηλώνεται συχνά ως μια παράλογη συμπεριφορά.

13:15 Ναι και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον ότι έχει έναν τίτλο ο οποίος έχει μια προσταγή σχετικά απλή και φαινομενικά do the right thing ενώ στην πραγματικότητα είναι από τις πιο πυκνές πολιτικά ταινίες του Spike Lee και το τονίζω γιατί είναι κάτι που εξέλιψε από την κεματογραφική γραφή του στην πορεία η ικανότητά του να συνθέτει πολλοί πικυλόχρωμες εκφάνσεις των χαρακτήρων να αναζητά συμμαχίες, να έχει γίνει μια ταινία που αναζητά τη μέθοδο και την καταλληλότερη οδό για την αντίσταση απέναντι στην καταπίεση και την αδικία που υφίστανται οι μαύροι χωρίς όμως να προτείνει εύκολες λύσεις δηλαδή δεν παραγνωρίζει ότι εκτός από το φιλετικό ζήτημα υπάρχει και ένα ταξικό το οποίο ας πούμε διαπερνά τον κοινωνικό ιστό της νεοιορκέζικης κοινωνίας και είναι και μάλιστα ένας κοινοθέτης που έχει ξαναχρησιμοποιήσει τη ζέστη σαν σημαντικό αφηγηματικό παράγοντα δηλαδή έχει επανέλθει στην καριέρα του, το Κρούκλιν είναι μια πολύ όμορφη ταινία αυτοβιογραφική σε heatwave επίσης

14:25 Το Summer of Sam. Ναι, έτσι έχει. Μια δεκαετία αργότερα. Το Summer of Sam μοιράζεται με το Do the Right Thing ως κοινό άξονα κοσμοθεωρίας και νοοτροπίας ότι έχουμε να κάνουμε με μια κοινότητα η οποία θεωρεί ότι είναι ο ομφαλός της γης. Ότι τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν εντός των ασφυκτικών τους ορίων. Έχει κάτι το πολύ πικρό όλο αυτό αλλά και κάτι το πολύ συγκινητικό.

14:51 Να αναφέρω απλώς ότι ο χαρακτήρας που αναφέρθηκε ήδη ο Ρέιντι Οραχήμ είναι έτσι μια τρομερή φιγούρα που περδιαβαίνει τους δρόμους της γειτονιάς με ένα γκέτο μπλάστερ συνέχεια ένα τεράστιο ραδιόφωνο και στα δύο του χέρια στο δεξί και στο αριστερό έχει κάποια υπερμεγέθη δαχτυλίδια τα οποία φοράει που απεικονίζουν τις λέξεις love and hate είναι ένας υπέροχος φόρος τιμής του Spike Lee σε μια από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του Αμερικανικού σινεμά το The Night of the Hunter του Τσάρλος Λότον του 1955 όπου ο Ρόμπερτ Μίτσαμ διαπλέκει τα χέρια του στο οποίο έχει τατουάζ τις ίδιες λέξεις love and hate Παρεπιτώδες ξέρεις πόσο ονομάζοταν στην ταινία ο ρόλος του Σάνιουλ Τζάξον το θυμάσαι Mr. Senior Love Daddy απίθανο Εξαιρετικό νομίζω κάτι παρεμφερές πρέπει να βρούμε και για τους δικούς μας τίτλους σε αυτό το podcast μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μια λέξη ο καθένας μας είναι τόσο μεγάλη θα μας μείνει και μία η θερμοκρασία πάντως αναγκαίνεται από την αρχή

15:52 δηλαδή ο κάψονας δεν δημιουργεί την έκρηξη υπάρχει ήδη ο παραγωγός ο ραδιοφωνικός ξεκινάει λέγοντας προεδοποιώντας τους παίχτες σε αυτή τη σκακέρα αλλά και όλους εμάς ότι πρόκειται για μια φόρητη μέρα οι άνθρωποι κάποιοι στα πεζοδρόμια αναζητούν σκία, ανοίγουν τους κρουνούς τα παιδάκια με μια συγκλονιστική σκηνή που παίζουν στις γειτονιές στη συνέχεια όμως όλο αυτό το σχετικά ιδηλιακό σκηνικό μιας πολυφιλετικής και πολυπολιτισμικής κυρίως αφροαμερικάνικης γειτονιάς αρχίζει και εξοκύλει προς την παράνοια όταν ο ίδιος ο Κάυσονας κάνει τις άμυνες να πέσουν δηλαδή αυτά τα προσχήματα που πρέπει να κρατηθούν της ευγένειας, του μη ρατσιστικού λόγου, του μη διακρίσεων κτλ.

16:43 μένουν λίγο στην αφάνεια, έρχεται η ζέστη εκεί η οποία εκφράζεται εξαιρετικά στο πρόσωπο του Σαλ ενός εκ των κεντρικών πρωταγωνιστών της ταινίας του Ιταλοαμερικάνου ιδιοκτήτη της πιτσαρίας του Ντάνια Ιέλο, παρεμπιπτόντως Ντάνια Ιέλο υποψήφιος για Όσκαρ για τη συγκεκριμένη ταινία η πρώτη προτροπή για το ρόλο έγινε από τον Spike Lee προς τον Bob De Niro, τον Robert De Niro ο οποίος αρνήθηκε τελικά κατά τη γνώμη όλων λανθασμένα το ρόλο γιατί θεώρησε ότι είναι τρομερά type casting γι' αυτό ότι θα παίζει ακόμα μια φορά έναν Ιταλοαμερικάνο μετανάστη Πραγματικά συγγνώμη εδώ τράβηξε τη γραμμή έχει παίξει αυτό το ρόλο 285 φορές και είπε όχι σε μια από τις καλύτερες Αμερικανικές ταινίες του τελευταίου όμως Μην μου τον φύγεις όμως δεν τον αγαπάω πάρα πολύ Εγώ το ίδιο Ακόμα και αυτό το συγχωρούμε Ρε Μπομπ δεν ήρω για σένα Για σένα τα κάνουμε όλα Είναι η εμβληματική ταινία του Spike Lee Είναι το πετράδι στο στέμμα του Spike Lee και από εκεί και πέρα να αναφέρουμε και το

17:55 Fight the Power την κομματάρα που γράφτηκε και ακούστηκε στην ταινία ειδικά γραμμένη για την ταινία κατά παραγγελία του Spike Lee από τους Public Enemy το τραγούδι λειτουργεί ως μόνιμη εποδός στην ταινία υπενθύμησης κάποιων βασικών γραμμών κατευθυντήριων και δίνει έναν τόνο τόσο δραματουργικά όσο και στιλιστικά υφολογικά Φεύγουμε λοιπόν τώρα από τις λερωμένες σκοτεινές μάλλον φωτεινές αλλά σκοτεινές σε επίπεδο ρατσισμού και ηθικής γειτονιές της Αμερικής και πάμε σε μια κλειστή αίθουσα δικαστηρίου και μάλιστα στην ταινία πρώτη ταινία αν έχετε το θεό σας που γύρισε ο γνώριμος εμάς Sidney Lumet τον οποίο αναφέραμε και νωρίτερα το 1957 μια ταινία στην οποία 12 ένορκοι κλείνονται σε ένα αποπνικτικό δωμάτιο για να αποφασίσουν την τύχη ενός νεαρού κατηγορούμενου Αφροαμερικάνου, ωραία και σύνδεση εδώ που πρέπει να καταδικαστεί ή όχι σε θάνατο, η ζέστη, η κούραση και η ανυπομονησία απειλούν να μετατρέψουν μια απόφαση ζωής σε φιάσκο, όμως υπάρχει ένας ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι

19:12 και αρχιτέκτονας στο επάγγελμα πολύ συμβολικό το επάγγελμά του, ο οποίος δεν λέει διαφωνώ, λέει καθίστε να το συζητήσουμε λιγάκι ακόμα. Και μιλάω προφανώς για το 12 Angry Men, για το 12 ένορκι του σπουδαίου, ενός των σπουδαίωτων Αμερικάνων σκηνοθετών, του Σίντνι Λούμετ. Δικαιωματικά κατέχει διπλή θέση στην bot-pourri λίστα μας, ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης. Αληθινά εντυπωσιακό ότι πρόκειται για τον τεμπούτο ενός δημιουργού που δείχνει όχι απλώς να έχει αποκρισταλώσει τη φωνή του και τα εκφραστικά του μέσα, αλλά να τα κατέχει στην εντέλεια.

19:48 ταινία άδολης και εμφατικής πίστης στα αμερικανικά φιλελεύθερα ιδεώδη της ορθής απονομής δικαιοσύνης και της δημοκρατίας, η οποία μας με θυμίζει ένα πολύ βασική θεμελιώδη αρχή λειτουργίας οποιοδήποτε εύνομου κράτους, ότι η απονομή δικαιοσύνης ιδιαίτερα όταν αναφορά τη στέρηση της ελευθερίας κάποιου ανθρώπου, την καταδίκη του σε φυλάκιση ή ακόμα και την θανάτωσή του, αν τυχόν ισχύει η θανετική ποινή κάπου, οφείλει να είναι προϊόν εξαντλητικής διερεύνησης και όχι βιαστικής παρόρμησης.

20:30 Το 12 Angry Men διατρανώνει την πίστη τους σε αυτά τα ιδανικά και ταυτόχρονα λειτουργεί ως υπόγειο κατηγορό στις πρακτικές και στις συνήθειες και στο modus operandi του μακαρθισμού εκείνη την εποχή. Ο Χένρι Φόντα είναι η φωτεινή εξαίρεση σε αυτό το σώμα ενόρκων Ενώ εγώ προσωπικά θα ήθελα να σταθώ και στον πιο αντιπαθή χαρακτήρα ας πούμε της ταινίας Τον οποίο υποδίεται ο Τζέι Λί Κόμπ ένας εξαίρετος ηθοποιός Ο οποίος στην κυριολεξία βιάζεται να ξεμπερδέψει με το όλο ζήτημα Προκειμένου να γυρίσει σπίτι του ή να πάει να δει έναν αγώνα μπέισμπολ ή κάτι οτιδήποτε εξίσου ευτελές Ναι είναι και ένα πολύ ενδιαφέρον ότι η ζέστη παρότι την νιώθεις δηλαδή άνθρωποι κάνουν συνεχώς αέρα Προσπαθούν να απεμπλακούν από αυτή τη σύνθηγη του καύσωνα Στην ουσία αποκαλύπτεται σαν μια μάσκα ένα πρόσφημα στην ταινία Δηλαδή προϊούσεις της ταινίας αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατόν να ενδιαφέρει το ότι έχει καύσωνα Όταν μιλάμε κυριολεκτικά για τον θάνατο ενός ανθρώπου που κρέμεται από την απόφαση 12 ανθρώπων σε σώμα

21:37 σε σώμα ενόρκων και είναι και πολύ ωραίο η λειτουργία των ενόρκων σε σώμα μες στην ταινία. Δείχνει διάφορους τρόπους με τους οποίους κανείς προβαίνει σε βιαστικές κρίσεις π.χ. εκείνη την φράση, την ατάκα He don't even speak good English που τον διορθώνει κάποιος στον ενόρκο που το λέει αυτό He doesn't even speak κτλ Είναι μια ταινία που πραγματικά υπακούει στα ακελεύσματα του φιλελευθερισμού με την έννοια της προάσπισης ενός ιδεότυρου μέσα από έναν χαρακτήρα όπως αυτός του Χένρι Φόντα, ο οποίος συγκροτεί έντονα αντιθετικά δίπολα, δηλαδή οι υπόλοιποι ένωρκοι πραγματικά βιάζονται και αυτός έχει ταχθεί ας πούμε, όχι ακριβώς στην αλήθεια καθ' αυτή, όσο στην ανάγκη και στο χρέος να την ψάξουμε, να την εξερευνήσουμε.

22:25 Δηλαδή να μην προβούμε σε βιαστική κρίση. αυτό που πρεσβεύει είναι ότι το χρέος των ενόρκων είναι η εξερεύνηση ως αυτοσκοπός και όχι απλώς η αλήθεια επειδή έχει πειστεί ήδη ο ίδιος Ναι και για να συνδέσω και εγώ με τη σειρά μου την ταινία με την πρώτη της λίστας που είχαμε χρησιμοποιήσει την πάλι ταινία τους είναι η Λούμετ την οποία αναφέραμε και εδώ ο Λούμετ μοιάζει να απογυμνώνει όπως το έκανε με ένα highest film το Don't Day Afternoon και εδώ μοιάζει να απογυμνώνει την ταινία από όλες εκείνες τις συμβάσεις που θα τη χαρακτηρίζουν ένα κλασικό δράμα δικαστικής αίθουσας.

23:05 Δηλαδή δεν έχει μεγάλο πρέπεια η δικαιοσύνη, δεν ακούμε εντυπωσιακές αγορεύσεις, δεν ακούμε φοβερές ρητορικές αναμετρήσεις αλλά βλέπουμε αυτούς τους ανθρώπους να λειτουργούν ως μια μικρογραφία της κοινωνίας μέσα σε ένα πολύ στενό δωμάτιο. άνθρωποι από διαφορετικές καταγωγές διαφορετική ηλικία, διαφορετική κοινωνική τάξη διαφορετικό επάγγελμα παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο έρχονται ο ένας δίπλα στον άλλο και καλούνται να βγάλουν μια απόφαση και για αυτό που είπε ο Φίλιππος συμφωνώ ότι παίζει με την έννοια του καιρού και του καύσωνα απ' την άλλη όμως αφήνει και ένα σχόλιο λέγοντας ότι ναι επηρεάζει και ο καιρός και ο καύσωνας το αποτέλεσμα και δεν είναι περίεργο που επηρεάζει ο καιρός και ο καύσανος το αποτέλεσμα.

23:52 Το κάνει, ισχύει. Οι άνθρωποι θέλουν να φύγουν, μετά δεν θέλουν να φύγουν. Έρχεται μια βροχή στο τέλος, η οποία κατά τη γνώμη μου δεν λειτουργεί ας πούμε σαν κάθαρση, αλλά λειτουργεί σαν απόδειξη ότι και εμείς έχουμε επηρεαστεί, ενώ ουσιαστικά το αποτέλεσμα φτιάχνεται και πλάθεται μέσω των δρόμων των δημοκρατικών, μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας και η βροχή είναι ένα ας πούμε μια εξωτερήκευση αυτής της λύσης που έρχεται από κάπου αλλού θεωρώ ότι είναι τρομερά πολύπλοκη όλη η διαδικασία αυτή την οποία στήνει ο Σίντνε Λιούμεκ πρώτη του ταινία το ξαναλέμε εδώ πέρα και εγώ δεν θα μπορούσα να σταθώ στον Τζέι Λι Κόμπ ο οποίος παίζει και στον εξορκιστή ανάμεσα σε άλλες ταινίες καταπληκτικές πόσο σημαντικός σπουδαίος σκηνοθέτης, ε συγγνώμη ηθοποιός είναι και θα σταθώ κλείνοντας σε μια σκηνή δεν ξέρω αν τη θυμάστε εκεί που ένας ένας γυρνάει την πλάτη στο μονόλογο βίας ρατσισμού και μίσους του Τζέι Λι Κομπ που ουσιαστικά εμφανίζει τα δικά του προσωπικά πάθη

24:55 τις δικές προσωπικές ιστορίες καθώς ξεχνάει λίγο το αφροαμερικάνικο αγόρι και μιλάει για το δικό του αγόρι και σιγά σιγά εκεί οι άνθρωποι γίνονται μπλέκουν μεταξύ τους και γίνονται ένα στην έβριση της λύσης και στην αποδομή της δικαιοσύνης Πάμε παρακάτω μεταφερόμαστε σε ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό μεταφερόμαστε σε μια από αυτές τις ταινίες που θεωρούνται μια ανάφλεξη καινούρια ανάφλεξη του είδους και πανεκτίμηση του είδους του κλασσικού αμερικάνικου ίσως από τα πιο κλασσικά αμερικάνικα κινηματογραφικά είδη του νουάρ του Film Noir το 1981 λοιπόν στην πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Λόρενς Κάσταν σενεργαφός Star Wars και ποιανού άλλου του σημαντικός σενεργαφός όχι θα το πω ποιον έπαιζε ο Χάρισον Φόρντ διάσημο ήρωα και η Ινδιάνα Τζόμπς τελευταία στα προφορία και μιλάμε για μια ταινία στην οποία ένας μέτριος δικηγόρος, πραγματικά μέτριος παρασύρεται από μια παντρεμένη γυναίκα super femme fatale για ένα σχέδιο δολοφονίας και ο Κάψονας μετατρέπεται σε κατάσταση συνείδησης, δηλαδή

26:11 η επιθυμία θολώνει την κρίση και χώνει αυτόν τον άνθρωπο ακόμα πιο βαθιά στα δίκτυα αυτής της υπέροχης femme fatale προκειμένου να πετύχει το σκοπός της που είναι η δολοφονία του άντρα της. Μιλάω για τον Body Hit, Lawrence Kasdan, 1981. Η ταινία κάπως επαναδιαπραγματεύεται ένα θρηλυκό νουάρ, το Double Indemnity, και με τον τρόπο της κάπως επεκτείνει, τραβάει τη βαλίτσα πολύ μακρύτερα, στα νουάρ μοτίβα.

26:41 Δηλαδή εδώ η Φαμ Φατάλ είναι κάτι περισσότερο από έναν κρίκο στην πλοκή, που εν τέλει καταλήγει στο πλανεμένο αρσενικό. έχει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που σαρώνει τα πάντα η ταινία για να επιστρέψουμε και στα της ζέστης είναι κάθιδρη στην κυριολεξία μια ταινία απίστευτου σαρκικού πόθου και ερωτικής έξαψης η ζέστη υπάρχει και μια καταπληκτική σκηνή που ταυτόχρονα οι δύο ήρωες ενώ έχει τρομερή ζέστη βλέπουν και μια πυρκαγιά να εκτελείσαι στο βάθος που σχεδόν βάζει φωτιά σε ολόκληρη την οθόνη οι δύο πρωταγωνιστές ο William Hart και η Kathleen Turner βυθίζονται πραγματικά στα σεντόνια του πόφου και της αρκικής επαφής.

27:23 Φυσικά κάτι βαθύτερο και πολύ σκοτεινό διαδραματίζεται στο πίσω φόντο. Είναι με ταινία η οποία καταστρατηγεί κάθε υπόνοια δικαιοσύνης, κανείς δεν μπαίνει ακριβώς αυτό που του αναλογεί. Να αναφέρω επίσης ότι πέρα από τον τεμπούτο του Λόρενς Κάζδαν, τον τεμπούτο κάνει και η Καθήν Τέρερ, συγκεκριμένη ταινία. σπουδαία στάρ για αρκετά χρόνια αναγκάστηκε να αποσυρθεί κάπως από το προσκήνιο στις αρχές της δεκαετίας του 90 όταν διαγνώστηκε με ρευματοειδή αρθρίτιδα το σεξ απίλ χαρακτηριστικό της συνέχισε να τη συνοδεύει είναι η φωνή της Jessica Rabbit στο οποίο σπαγίδεψε το Roger Rabbit να θυμηθούμε ενώ για τον William Hart να αναφέρω ότι η δεκαετία του 80 του ανήκει πέρα από τη συγκεκριμένη ταινία βρέθηκε τρεις σερί χρονιές υποψήφιος για Όσκαρ. Την πρώτη το κατέκτησε στο The Kiss of the Spider Woman και βρέθηκε ξανά υποψήφιος για το Children of a Lesser God και το Broadcast News 85 με 87 ο απόλυτος σούπερ στάρ. Απορώ πως δεν έχει καταχωρηθεί διαπαντός έτσι στο συλλογικό συνεφίλ

28:26 θυμικό. Και έχει φύγει και πρόσφατα από τη ζωή ακριβώς. Ακριβώς, ναι. Για μένα το Body Hit έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή που έχει να κάνει με το ότι ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη της εξαπάτησης καθότι γυρίστηκε σε συνθήκες αφόρητου ψύχους. Όλος αυτός ο ιδρώτας που βλέπουμε είναι τεχνητός ενώ εντελώς τεχνητός, δεν έχει καν ζέστη, έχει κρύο επιστρατεύτηκαν παγάκια, επιστρατεύτηκαν τα πάντα ώστε να δίνουν την αίσθηση της κάψας ενώ οι ηθοποιοί βίωναν στην πραγματικότητα το ψύχος οπότε αν ο κινηματογράφος μπορεί να μεταμφιέσει το ψύχος το χειμερινό σε τόσο έντονη έξαψη πάει να πει ότι πράγματι μπορεί να καταφέρει τα πάντα και από εκεί και πέρα είναι ένα λαμπρό δείγμα αυτής της αναβίωσης που αναφέρεται η οποία θεωρώ ότι είναι από τις πιο πετυχημένες των νεονουάρ δηλαδή σαν μόδα εντός εισαγωγικών στα θέλη δεκαετία του 70 και με την ελευθερία που προσφέρει η δεκαετία του 70 πλέον στην ανάγνωση εκ νέου των μυθικών ή και στην κατασκευή νέων νουάρ όπως πηχεί το Chinatown

29:34 γυρίστηκαν ορισμένα από τα ωραιότερα νουάρ με το νέο σε παρένθεση εκείνη την περίοδο. Ναι, ναι, ναι, συμφωνώ απόλυτα και από την πλευρά μου θα έχω να πω μόνο δύο πολύ μικρά πράγματα πρώτον ότι νομίζω ότι ο Κάσταν απλά αποφασίζει να δείξει, να μας δείξει πια στην οθόνη να κινηματογραφήσει αυτά που δεν μπορούσε ο Βουίλιαμ Βάιλερ το 1940, δεν κάνω λάθος 1440 έχω την εντύπωση ότι έχει κυκλοφορήσει ταινία το Double Indemnity και όχι Double Identity διπλή ταυτότητα που οι Έλληνες μετέφρασαν με πίεση τι να πω γνώση αγγλικών διπλή αποζημίωση νομίζω ότι σημαίνει έτσι ένας όρος που έχει να κάνει με Ναι, είναι νομικό σώμα.

30:23 Σχετίζεται και με την πλοκία του μεταξύ. Ακριβώς. Και ψάχνεις την ταυτότητα και δεν την βρίσκεις πουθενά. Οι ατσίτες με ταμπλέτα γνωστά. Τέλος πάντων. Μας δείχνει δηλαδή σεξουαλική αποπλάνηση. Κανονικότατα. Μας δείχνει πράγματα που δεν μπορούσαν να... που υπενήσονταν περισσότερο παρά κινηματογραφούνταν εκείνη την εποχή.

30:39 και δεύτερον θα σταθώ στην ατάκα της Κάθλιν Τέρνερ που με στοιχιώνει ακόμα και σήμερα η οποία λέει στο χαρτ δεν είσαι και πολύ έξυπνος έτσι μου αρέσει αυτό σε έναν άντρα και κατά τη γνώμη μου εκεί καταλύεται κάθε έννοια ματσίλας, κάθε έννοια φαλοκρατισμού, κάθε έννοια αυτού που για τοξικής αρενοπότητας αυτού που για πάρα πάρα πολλά χρόνια διέπει τους ανδρικούς κεντρικούς χαρακτήρες όλων αυτών των φιλμ Και εδώ βλέπουμε μια φαμφατάλη η οποία είναι commands the screen, δηλαδή παίρνει τον ρόλο του άντρα, τον τζαλαπατάει και τον χρησιμοποιεί μέχρι τέλους.

31:18 Κάτι που πολλές φορές δεν συνέβαινε σε ταινίες καταστατικές, ταινίες του είδους. Φεύγουμε από εδώ τώρα, αλλάζουμε τελείως περιβάλλον, διατηρούμε τη ζέστη σε επίπεδα ακραία και πάμε σε μια ταινία που μιλάει για το κλίμα και για την αύξηση της θερμοκρασίας ως έτσι έναν υπενηγμό και ως ένα σινιάλο για μια κοινωνία, μια ολόκληρη χώρα που προσπαθεί να κλείσει τις τεράστιες πληγές που άφησε ο πιο βαρύς πόλεμος και μάλιστα η εξέλιξη αυτού του πολέμου, η πυρηνική βόμβα επάνω στο σώμα της.

31:53 Και μιλάμε για το straight dog, αδέσποτο σκυλί, του σπουδαίου του ανυπέρβλητου, μάλλον του μεγαλύτερου, ενός εκ των μεγαλύτερων βασκάλων της ιστορίας του παγκόσμιου σινεμά του κύρια Κουροσάβα, Ακύρα Κουροσάβα του 1949, μόλις ένα χρόνο πριν το breakthrough της μεγάλης του ταινίας, το Ρασομόν. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με την πρώτη σπουδαία ταινία του Κουροσάβα. Το Ρασομόν είναι το 1950, οι 7 Σαμουρέν είναι το 1954, ακολουθούν οι υπόλοιπες επιτυχίες όπως ο θρόνος του αίματος το 1957 και το «Ιουζύμπο» το 1961, είναι η πρώτη ταινία στην οποία φανερώνει τις πολλαπλές στρώσεις ενός εκτιφλωτικού ταλέντου.

32:32 Το «Σύρο Μιφούν» ο κεντρικός πρωταγωνιστής, ο ηθοποιός Φετίχ που έχει συνδέσει το όνομά του μια για πάντα με τη φιλμογραφία και το έργο του Κουροσάδα. Έχουμε ένα αστικό νουάρ που εκτιλήσεται στο Τόκιο, ένα πολύβο, πολύφωνο, πολυδομικό, πανσπερμικό Τόκιο στο οποίο ένας αστυνομικός χάνει το υπηρεσιακό του όπλο του, το κλέβουνε και αρχίζει μια ολόκληρη διαδικασία έβρεσης του όπλου η οποία ανοίγει φυσικά χίλια δυο μονοπάτια, διακλαδώσεις και υποϊστορίες.

33:06 Υποδειγματικό νουάρ όπως είπα, body cap film γιατί είναι υπέροχη και η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών αστυνομικών και μια συγκλονιστικά αληθοφανής και πιστική και ρεαλιστική και στη βαρύ απεικόνηση του μεταπολεμικού Τόκιο, σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια και σε όλο του το χάος θα έλεγα, και ένα καθρέφτισμα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας, μιας χώρας η οποία βιώνει τη συντριβή της Ήτας, του πυρηνικού ολέθρου, της συνθηκολόγησης, των τύψεων και των ενοχών για το μιλιταρισμό που οδήγησαν σε όλη αυτή την καταστροφή και βιώνει ταυτόχρονα και ένα βίο μετασχηματισμό αυτού του οικονομικού θαύματος που προσπαθεί απεγνωσμένα μέσα από την ευμάρεια και την ευρωστία να κλείσει ορισμένες από τις αγιάτρευτες πληγές της.

33:59 Ναι και είναι και μια ταινία η οποία παίρνει τον κάυσονα και τον θέτει πραγματικά στους δρόμους του Τόκιο. Δηλαδή, εν αντιθέσει με τις περισσότερες ταινίες που έχουμε στη λίστα και γενικά αυτές που αξιοποιούν την ζέστη ως δραματουργικό παράγοντα οι οποίες είναι ταινίες κλειστών χώρων και ταινίες που την αξιοποιούν εντός των τυχών ας πούμε με χαρακτήρες που βγαίνουν από τα όρια τους εδώ ο Κουροσάουα παίρνει την κάμερα και βγαίνει στους δρόμους ενός τόκιο σε μετασχηματισμό και υποαμερικανοποίηση που το σχολιάζει σε κάθε ταινία του σχεδόν ο Κουροσάουα και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον ότι η ζέστη έχει αξιοποιηθεί και άλλες φορές από τον συγκεκριμένο δημιουργό με πρώτη και καλύτερη νομίζω το high and low που είναι μια από τις καλύτερες του ταινίες και επίσης εκδηλήσεται σε καλοκαίρι και επίσης η ζέστη είναι ένας παράγοντας της ταινίας και πέρα από αυτό όμως που λες νομίζω ότι ο καύσωνας χρησιμοποιείται και ως trigger point για να εξελιχθεί η ιστορία της ταινίας

34:56 δηλαδή εάν δεν υπήρχε ο καύσωνας και αν δεν έμπαινε αυτός ο άνθρωπος σε ένα κλειστό χώρο στο λεωφορείο όπου υπάρχει τόσο πολλοί σκαύσονες που όλοι τις φορούν όλοι είναι με τις φεντάλιας, όλοι είναι υδρωμένοι μπορεί και να μην ξεχνούσε το όπλο το οποίο θα το έπαιρνε μετά ο Σάτο αυτός ο δεύτερος χαρακτήρας της ταινίας και τελικά θα γίνονταν αυτά που γίνονται άρα έχω την άποψη ότι λειτουργεί αμφίσημα αυτή η έννοια του κάψωνα και της ζέστης ως ψυχολογική πίεση αφενός αλλά και ως σημείο κλειδί για την εξέλιξη της ιστορίας.

35:31 Επίσης να μην ξεχνάμε ότι και η δύο αυτή χαρακτήριση η οποία ο ίδιος ο Κουροσάβα παρεπιπτόντως δεν του πολύ άρεσε η ταινία βέβαια μετά την αναγνώρισε ως μια από τις πολύ αγαπημένες του και ιδιαίτερα εξαιτίας της κινηματογράφησης του Χόντα, του Διευθυντή Φωτογραφίας της ταινίας ο οποίος η ρίζη του εμπαρόδου υπήρξε και ως σκηνοθέτης της στιγμής Godzilla, αλλά ξετελώς είδος, αλλά και αυτή είναι σπουδαία, ένα σπουδαίο φιλμ, πολύ αστικό παρεμπιπτόντως και αυτό.

35:59 Ο Κουροσάβα λοιπόν κάνει αυτούς τους δύο χαρακτήρες που τις θεωρεί και τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, βετεράνους του πολέμου. Οπότε νομίζω ότι η συσχέτιση και ο υπενιγμός σε σχέση με μια χώρα που προσπαθεί να γλύψει τα τραύματα που της άφησε, τα ανοιχτά ορθάνιθα τράμμα από τους άνθρωποι είναι ξεκάθαρος. Εδώ υπάρχει και ένας υπενηγμός ως προς την κοινωνική και την ταξική διάσταση της νέας αυτής τάξης πραγμάτων του Νεοτόκιο όπου ο Κάψονας χρησιμοποιείται και ως δείγμα διαφορετικότητας της τάξης. Μην ξεχνάμε εκείνη τη σπουδαία σκηνή στην οποία οι κάποιες γυναίκες κάθιδρες ντυμένες με χαρακτηριστικές φορεσχές, χορεύουν προσπαθώντας να ηρεμήσουν αυτήν την τεράστια ζέστη, ενώ ταυτόχρονα απαθείς με τις βεντάλες τους ένα πλήθος κόσμου από κάτω, τη σκητά, αποσβολωμένο αλλά και λίγο έτσι αδιάφορο.

37:00 Πηγαίνοντας παρακάτω, πηγαίνουμε σε μία ταινία του 1951, η οποία ουσιαστικά προμηνεί τη μεταφορά από το θέατρο, ενός σπουδαίου, έναντα ανυπέρβλητου θεατρικού έργου του Tennessee Williams και μιλάω για το σπουδαίο, εξίσου σπουδαίο φιλμικό δημιούργημα το Λεωφορείο Ενοπόθο σε Streetcar Named Desire ενός προσωπικά πάρα πάρα πολύ αγαπημένου σκηνοθέτη ελληνοαμερικάνικνου, ελληνοαμερικάνικης καταγωγής, του Ηλία Καζάν.

37:31 Εδώ τι έχουμε, έχουμε την Blanche Dubois, μια γυναίκα παλιάς, παλιές βόξες του Αμερικάνικου Νότου η οποία τώρα πια είναι εντελώς ξεπεσμένη να πηγαίνει χωρίς να το θέλει και πολύ να αναγκάζει η μοίρα που λέμε να πάει και να εισβάλλει στο μικρό διαμέρισμα της αδελφής της Στέλλα και του άντρα της Στάνλεϊ Κοβάλσκι για τον οποίο θα μιλήσει ο Γιώργος και ο Φίλιππος και θα πούμε πολλά σε μια υγρή ζεστή Νέα Ορλαιάνη και εκεί ο Κάψονας καθαργεί κάθε ιδιωτικότητα εκθέτοντας τα σώματα εντελώς διαφορετικών ανθρώπων, κοινωνικά, ταξιδευτικά, σωματικά σε μια σύγκρουση η οποία είναι ψυχολογική, είναι ταξική, είναι τελικά ερωτική και οδηγεί και στην απόλυτη καταστροφή.

38:16 Η ταινία έχει μια γενή θεατρικότητα, λογικό αν αναλογιστεί κανείς τις καταβολές της αλλά αυτή μεταβολίζεται πολύ επιτυχημένα από τον Καζάν σε γλώσσα μηγός κινηματογραφική. τρομερό ρόλο παίζει η χοροταξία, η κίνηση των ανθρώπων μέσα σε αυτόν τον ασφυκτικά περιορισμένο χώρο και φυσικά η ζέστη η οποία οδηγεί τους πάντες σε ακραίες τιμές συμπεριφοράς και κατά βάση καταλύει ακόμα περισσότερο την οποιαδήποτε σφαίρα προσωπικής ηρεμίας.

38:48 Στάλι Κοβάλσκι φυσικά είναι ο Μάρλον Μπράντος στην ταινία Ένα έχει συνδέσει το όνομά του, είναι ίσως η πιο μπράντο εμφάνιση στο σινεμά που έχουμε δει ποτέ. Είναι μια καταστατική εικόνα του μπράντο, έτσι κάθεδρος με αυτό το πάρα πολύ στενό φανελάκι, ένα διαχρονικό σύμβολο αρσενικής και αρενοπής ομορφιάς. Φυσικά είναι κάπως περίεργο ότι ο συγκεκριμένος στο οποίο είναι ο μόνος από το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο της ταινίας που δεν βραβεύτηκε με Όσκαρ.

39:20 Οι Kim Hunter, η Vivian Lee και ο Carl Malden πήραν τα βραβεία τους Ο Marlon Brando ήταν υποψήφιος Αλλά έμεινε με το παράπονο και με τα άδεια χέρια Θυμάσαι, ξέρεις από ποιον το έχασε, θυμάσαι Όχι καθόλου Το έχασε από τον Humphrey Bogart στη Βασίλισσα της Αφρικής Τραγική βράβευση έχω να πω Έπρεπε να πάρει ένα Όσκαρο ο Humphrey Bogart Ε, ο Boggy, εντάξει ρε παιδιά Εγώ θεωρώ ότι είναι πραγματικά στήο ότι ο Bogart πήρε το μοναδικό Όσκαρο μια παρένθεση εδώ θα πούμε τα δικά μας θεωρώ τρομακτικό ότι πήρε το μόνο το Όσκαρ ο Μπόγκαρτ για αυτή την ταινία την οποία θεωρώ παντελώς παροχημένη και ας σας πω ένα περίεργο στατιστικό στοιχείο η Κάφνι Χέμπορν όπως πιθανότατα γνωρίζετε είναι η κάτοχος στη βασίλισσα της Αφρικής είναι η κάτοχος και των δύο φίλων των περισσότερων Όσκαρ στην ιστορία του θεσμού τέσσερα Όσκαρ Το φοβερό είναι ότι τρεις πολύ σπουδαίοι άντρες ηθοποιοί, ο Τζιμι Στιουαρτ, ο Χάνφρυ Μπόγκαρτ και ο Χένρι Φόντα πήραν το μοναδικό τους Όσκαρ συμπροταγωνιστώντας με την Κάθρι Χέμπορν.

40:20 Είχε δηλαδή έναν Οσκαρομαγνήτη που διαπερνά τα πάντα για κάποιον. Το κοκαλάκι της νυχτερίδας είχε η Κάθρι Χέμπορν. Λοιπόν, παρένθεση, αυτά έχουν οι αυτόρμητες εκπομπές. Επιστρέφοντας τώρα στην ταινία, το σπίτι στο οποίο εκτελείστηκε όλη η δράση, στην ουσία κάπως παραπέμπει και στην ίδια την περιοχή όπου διαδραματίζει η ταινία, η Νέα Ορλαιάνη, μια βαλτόδης κατάσταση, η ζέστη είναι συνώνυμη με μια στατικότητα, η οποία αντανακλά τα περασμένα μεγαλεία μιας ξεφτισμένης αριστοκρατίας, τις διαψευμένες προσδοκίες όλων των πρωταγωνιστών, πάθη τα οποία δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα.

40:59 Γενικότερα υπάρχει μια αίσθηση ματέωσης και πλήρους στατικότητας ενός βαλτόματος το οποίο διαπερνά τα πάντα. Είναι πάντως από τις ταινίες όπου η ζέστη λειτουργεί σαν αντιθετικός ας πούμε συνθέτει ένα αντιθετικό δεσμό ακόμα και με το όνομα της πρωταγωνίστριας δηλαδή τον Blanche Dubois που είναι πολύ γάργαρο και ηχητικά και ως προς την ετοιμολογία του όνομα.

41:28 Από εκεί και πέρα είναι ομολογμένος από τις ταινίες που έχουν σερβίρει εμφατικές στιγμές του αμερικανικού σινεμά και σε μια εποχή όπου η μεταφορά από το θεατρικό σανίδι στη μεγάλη οθόνη ήταν και πολύ συχνή και έχει δώσει μερικές από τις επιφανέστερες ταινίες. Να πούμε ότι στον Τενεσί Ούιλιαμς όπως αναφέραμε πριν και για τον Κουροσάουα η ζέστη έχει υπάρξει ξανά σημαντικός παράγοντας.

41:54 Πάρα πολύ σωστός. Στη λυσσασμένη γάτα. Και γενικώς... Η λυσσασμένη γάτα είναι το cut on a hot tin roof. Ακριβώς. Είναι δηλαδή πολύ σημαντικός παράγοντας η ζέστη και είναι και λογικό διότι συνθέτει χαρακτήρες οι οποίοι βρίσκονται σε μια οριακή συναισθηματική κατάσταση. Εδώ η Blanche Dubois είναι ο ορισμός του εθεροβάμωνα χαρακτήρα.

42:21 Έχουν γραφτεί μνημειώδεις αναλύσεις για αυτήν. πάντως είναι από τις ταινίες όπου τη ζέστη τη νιώθεις μέσα στο πετσί σου σε τέσσερις τείχους και ανοιχτά παράθυρα και είσαι μέσα στο σπίτι βλέπεις αυτή την κατάργηση των ορίων και ως προς το το κομμάτι που λέγαμε για τη διάψευση των προσδοκιών και τις ματαιώσεις των χαρακτήρων είναι φοβερό ότι ο χαρακτήρας του Στάνλε Κοβάλσκι είναι σαν πρίγκιπα σε αυτού του διαψευσμένου κόσμου. Δηλαδή είναι κάποιος ο οποίος είναι απόλυτα ισορροπημένος με το ότι η ζωή δεν δίνει αυτά που φανταζόσουν ότι θα σου δώσει.

43:00 Και σαν να βασιλεύει σε αυτό το βασίλειο της ματέωσης. Ναι γιατί είναι πρικισμένος με το όπλο της αυτογνωσίας με κάποιο τρόπο. Ναι. Και ταυτόχρονα θέλει να ισοπεδώσει και όλους αυτούς που δεν το πιστεύουν. Δηλαδή αυτούς που ακόμα ζουν... Πολύ σωστό. Πάρα πολύ σωστό. Θέλει να διαψεύσει όλες τις ψηφιστήσεις θέλει να τους πατήσει κάτω αντλή αυτή την ικανοποίηση από την διαψεύση δηλαδή η διάρρηξη του φαντασιακού των υπόλοιπων είναι για εκείνον ένας τρίαμβος ένας πραγματικότητας από όλους ένας ιδιωτικός τρίαμβος παρόλα πάντως από την πλευρά μου κάτι τελευταίο θα ήθελα να πω ότι και εδώ όπως και στο double indemnity του Billy Wilder και όχι Wilder όπως είπα πριν η λογοκρισία έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο έτσι και εδώ σε αυτή την ταινία γιατί και σε αυτήν ακόμα υπάρχει ο κώδικας του Χέις απέτυσε να περιοριστούν να αναφορέσει ομοφιλοφιλία γιατί υπάρχει πολύ ξεκάθαρο ζήτημα παρεμπιπτό στο θέατρο ήταν πιο ελευθεριακό τότε δεν υπήρχαν τέτοια προβλήματα και να υπενηχθεί η σεξουαλική

44:02 επίθεση του Κοβάλσκη στην Μπλάντς να μην φανεί ενώ στο θέατρο φαινόταν όπως έπρεπε να είναι στο αμερικάνικο σινεμά κάτι που έκανε έξαλλο τόσο τον Καζάν όσο τον Williams όσο και τον Μπράντο οι οποίοι ήθελαν η ιστορία να εξελιχθεί στην πραγματική τραγωδία όπου ήταν και γραμμένη ότι τελικά υπάρχουν κάποια πράγματα που σαν ομερτά μεταξύ μας θα συνεχίσουμε να είμαστε μαζί παρότι ξέρουμε ότι έχει συμβεί το ανεκδίηγητο και το πιο χιδέο πράγμα στον κόσμο.

44:37 Από το Streetcar Named Desire λοιπόν και από το Λεωφορείο ο Πόθος πηγαίνουμε σε έναν άλλον ήρωα με Κασκορσέφανελάκι συγγνώμη δεν κάνω body shaming εδώ αλλά πως βάζουμε δίπλα δίπλα τον Μάρλο Μπράντο βάζουμε και έναν Ερήκο Λίτσι εκεί στον κορίδαλο θα μπορούσε να είναι και μιμ Κασκορσές με Πασόκο Κασκορσές με ΣΥΡΙΖΑ του Πασόκου ποιος είναι ο Λίτσις ο Ολοφάνερα ο Λίτσις Κασκορσές με Ελλάστορα τέλος πάντων λοιπόν πολύ μικρό διαμέρισμα στον Κορυδαλό μια περίοδο που οι Έλληνες θεωρούν ότι όλα θα πάνε καλά, ότι λεφτά υπάρχουν ότι έρχεται η ανάπτυξη και οι Ολυμπιακοί αγώνες επιστρέφουν στον χώρο που γεννήθηκαν ένας άνθρωπος χάνει λίγο την μπάλα, ένας οικογενειακός καβγάς εξελίσσεται σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο και ο καύσωνας απλά παρομοιάζει με μάτι στο οποίο είναι πάνω μια χύτρα που καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία είναι έτοιμη να εκραγεί.

45:38 Και μιλάω προφανώς για την απόλυτη memeable ταινία της δεκαετίας του 2000 το Σπυρτόκουτο του Γιάννη Οικονομήδη. Πόλεμο σε τέσσερις τείχους όπως ακριβώς δηλώνει ξεκάθαρα το συνοδευτικό μότο ας πούμε της ταινίας έθεσε ένα συγκεκριμένο μόντους οπεράντη και μια συγκεκριμένη συνθήκη στο ελληνικό σινεμά ο Γιάννης Οικονομήδης με την ταινία αυτή ανεξάρτητα από το πόσο φαν της καριέρας του είναι κάποιος εγώ και ο Πάνος ας πούμε είμαστε σχετικά πιο συγκρατημένοι σε σχέση με τη γενικευμένη λατρεία που επικρατεί για τον Γιάννη Οικονομήδη πρέπει να μιλήσουμε κάποια μέρα για τη μεγάλη μας αγάπη την παλάντα της τρίπιας καρδιάς θα φάμε κάνσελ ίσως δεχτούμε και απειλές γιατί θα τολμήσουμε να πούμε ότι μια ταινία του Οικονομήδη είναι λίγο προβληματική να το θέσω πολύ ευγενικά. Σαν την Blanche Dubois θα έχουμε έτσι θα έχουμε ανάγκη από την καλοσύνη των ξένων που δεν θα έχουμε εκείνη τη στιγμή. Ακριβώς όλοι θα μας γυρίσουν την πλάτη πάνω. Τέλος πάντων επιστρέφοντας της ταινίας

46:46 κανείς δεν μπορεί να μην παραδεχτεί ότι ο Οικονομίδης did it his way γενικότερα στο ελληνικό σινεμά προφανώς η ταινία απέκτησε το στάτους του Κάλτ πάρα πολύ σύντομα και πάρα πολύ εύκολα μέσα από όλο αυτό το εκφραστικό ντελήριο των βομολοχιών αλλά πέρα από το ότι και συμβολικά και εκφραστικά αποδομεί την ελληνική οικογένεια το πρότυπο του Έλληνα καπάτσου άνδρα λειτουργεί πάρα πολύ δημιουργεί έναν κοφαντικό κρότο κατάρρευσης σε μια εποχή γενικευμένης ευμάρειας ή αποβλάκωσης να το θέσουμε έτσι για την Ελλάδα και τη χώρα γενικότερα Αυτό που θέλω μόνο να τονίσω είναι ότι ακόμα και αυτό εδώ Το διανθισμένο με χιούμορ βομολοχικό τελήριο του Γιάννη Οικονομήδη Υπάρχει σε άλλες ταινίες σε πολύ αντώνο βαθμό, σε άλλες ταινίες λίγο πιο μετριασμένο όπως στην τελευταία του Δεν είναι κάτι εύκολο, δεν είναι απλώς ότι φώτα κάμερα και βάζουμε τους ανθρώπους να βρίζουν και να κάνουν χαβαλέ Θέλει τρομακτική σκηνοθετική κατάστρωση, θέλει τρομερό σεναριακό έλεγχο της όλης συνθήκης, θέλει μερικές βιρτουοζικές δεξιοτεχνίες στο μοντάζ και στην κίνηση της κάμερας και γενικότερα μιλώντας αν ήταν τόσο εύκολο θα το εκμεταλλεύονταν χίλιοι δυο.

48:11 Κάτι μας λέει ότι μόνο αυτός το έχει κάνει με έναν τέτοιο τρόπο που έχει γίνει σήμα κατά τεθέν και signature style σε ολόκληρο το σινεμά του. Ο Οικονομίδης νομίζω στο Σπυριτόκοτο περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ανοιχνεύει αυτή την αίσθηση του έφλεκτου κάθε σκηνή μυρίζει κυριολεκτικά μπαρούτη δηλαδή δεν υπάρχει διάλογος ο οποίος να μην είναι στα πρόθυρα της έκρηξης από τα πιο απλά πράγματα δηλαδή συζητάνε για το πόσοι ώρες είναι κάποιος στο μπάνιο για το πώς μιλάει η κικίτσα στις φίλες της τι θα κάνεις με τη Λίντα Βαγγέλη που είναι και η Ατάκα ένας φαινομενικά ένας διάλογος ο οποίος έρχεται από το πουθενά δηλαδή ο Λίτσες θερμινεύει ένα χαρακτήρα ο οποίος κάπως ασφικτειά με το ότι και οι άλλοι δεν έχουν τακτικές στις ζωές τους όπως τις φαντάζεται δηλαδή είναι ο πάτερ φαμίλιας ο οποίος θέλει οι πάντες να ακολουθούν ένα πρότυπο ζωής το οποίο εγκρίνεται και περνάει από αυτόν. Και τη τραγικότητα όμως είναι ότι όντως κάποιοι ακολουθούν το πρότυπο ζωής που από την ανάστροφη περίοδο

49:13 της θυμάσεις κινεί με τον Καθαρέφτη και με τον γιο του. Ναι, πολύ σωστή και πολύ σημαντή. Όντως, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος ξεφλουδίζεται στην ταινία. Δηλαδή είναι πάρα πολύ γενναία η ερμηνεία και η προσέγγιση του Λίτσι διότι ερμηνεύει έναν άνθρωπο που ξεκινώντας στα πρώτα πλάνα είναι σε μια θέση ισχύως ως η πατριαρχική φιγούρα της οικογένειας και στη συνέχεια απομένει ένα κουκούτσι ανδρός μέσα σε ένα μπάνιο να λέει γιατί δεν το χαλάγαμε όλο αυτό το επίπλαστο πράγμα.

49:44 Έχουν γραφτεί πολλά δίκαια τα περισσότερα για την προφητική εντός εισαγωγικών ικανότητα του Γιάννη Οικονομήδη. Είναι αλήθεια ότι το 2002 δεν περιμένει κανείς μια ταινία η οποία κεντράρει τόσο έντονα στο πυρηνικό πρότυπο Αυτό της ελληνικής κοινωνίας που είναι η οικογένεια Και καταδεικνύει κάτι τόσο πλαστό στις εσωτερικές της σχέσεις Και κρεμίζει και την ασφάλεια της οικείας, του σπιτιού Δηλαδή το σπίτι γίνεται Φυσικά από καταφύγιο άβατο και ιερό Μετατρέπεται σε υφεστιώδες καζάνι Στο οποίο η ένταση είναι πανταχού παρούσεων Αυτό που λέει ο Φίλιππος Δεν υπάρχουν αφορμές Αφορμή είναι η ίδια η συνθήκη το πως είναι οι άνθρωποι όλα τα υπόλοιπα θα βρεθούν στην πορεία είναι σαν όλοι να είναι έτοιμοι να πάσαν στιγμή με αντανακλαστικά ακονισμένα να μαλώσουν να καυγαδίσουν να τσακωθούν να σκοτωθούν και απλά κάτι τελευταίο η ταινία ήταν γραμμένη ως οξυγόνο στην αρχή προφανώς γιατί όλοι αναζητούν όλοι οι χαρακτήρες στινές αναζητούσαν ένα οξυγόνο το οποίο δεν βρίσκουν ποτέ

50:45 αλλά τελικά επικράτησε η λέξη πυρτόκτο εντάξει γιατί Γιώργο είναι προφανέστατη έξυπνος τίτλος πιασάρικος και εν τέλει το ίδιο το στυλ το επέκτηνε λίγα χρόνια αργότερα με την ψυχή στο στόμα οικονομίδης παρόλα αυτά τίποτα δεν είναι σαν την πρώτη φορά δηλαδή αυτή η ταινία έσκασε λίγο ως ετεροχρονισμένη έστω δηλαδή όχι ακριβώς τη στιγμή που κυκλοφόρησε σε έτσις λίγο ετεροχρονισμένη βόμβα σε όλη εκείνη τη δεκαετία του ελληνικού σινεμά και προκάλεσε πως να το πω μια τάση διαφοροποίησης μια εναλλακτική οδό η οποία είναι πολύτιμη παρεπτώ τους να αναφέρω ότι υπάρχει μια ακόμα πολύ μελαγχολική ελληνική ταινία που γυρίστηκε το 2002 γιατί αν δεν κάνω λάθος είναι η χρονιά που γυρίστηκε ο βασιλιάς του γραμματικού οπότε έχουμε δύο ταινίες οι οποίες κάπως αποδομούν ιερά ελληνικά πρότυπα ή τέλος πάντων κινούνται σε μια σκοτεινή μελαγχολία η οποία δεν συμβαδίζει με την ανεδαφική αισιοδοξία εκείνης της εποχής.

51:45 Εκεί να δεις φιλοξενία στο βασιλιά που είναι και της μόδας τώρα με την οδύσσια. Εκεί είναι η ταινία για την εντονισσαγωγή των φιλοξενιών. Τα είπαμε στο πρώτο επεισόδιο, Φίλπε, μην γυρνάμε πίσω στον... Θα κρατήσω τα χαλινάρια της κουβέντας στενά έτσι θα τα κρατήσω προς τα πίσω σαν τα άλογα της Οδύσης τέλος πάντων. Τα γκέμια.

52:04 Και ήδη σας έχουμε πει 7, κάναμε και κάποιες άλλες μικρές αναφορές. Το ξαναλέω κάνω το disclaimer ότι προφανέστατα σε μια τέτοια τεράστια δεξαμενή η οποία βράζει κιόλας επειδή είναι καύσωνα δεν μπορούμε να τα πούμε όλες. παραδείγμα τους χάρη αφήσαμε απ' έξω ταινίες όπως το «Κανείς δεν μπορείς να μας σώσει» του Σορογκόγιν του 16 ή το «Σιωπηλός παρατηρητής» του Hitchcock κλασική ταινία με ζέστη όπου η ζέστη πυροδοτεί το άνοιγμα των παραθύρων που πυροδοτεί και αυτή με τη σειρά της το τι έχει να συμβεί εκεί James Stewart τον ανέφερε και ο Γιώργος αλλά ας κλείσουμε επειδή κάναμε στην πρώτο επεισόδιο του podcast και επειδή ο χρόνος σιγά σιγά αρχίζει και τελειώνει και με τρεις δικές μας προτάσεις ο καθένας από μία ταινίες που θεωρούσαμε όλοι μας ότι δεν μπορούν να λείψουν από την αυτή τη λίστα που σας προτείνουμε και όλας για να δείτε από εδώ και μπρος είπα πάλι έκανα ένα λάθος δεν είναι προφανώς ο Σιωπηλός παρατηρητής, είναι ο Σιωπηλός μάρτυρας το rear window

53:06 Εμένα μου αρέσει πιο πολύ το σιωπηλός παρατηρητής Πραγματικά είναι καλύτερο Διόρθωση στον τίτλο στην ουσία Ισηγηθώ αλλαγή τίτλου 100 χρόνια μετά Πάντως η αλήθεια είναι πάρα πολύ πιο περιγραφικός Στην ουσία Είναι καταπληκτικό ότι έχει διαλέξει το σιωπηλός Δεν βάζει γλώσσα μέσα στην ταινία Ο Έλληνας μεταφραστής είπε σιωπηλός γιατί Σιωπηλός σαν το τέτοιο Σαν το Dublin Identity Υμνητή.

53:29 Βράβο, βέβαια. Σιωπηλός παρατηρητής. Σίγουρα παιδιά πρέπει να γίνει podcast με ελληνικές αποδόσεις τίτλων. Μόνο αυτό. Ήδη έχει μπει στα πρακτικά. Πάμε στις αγαπημένες ταινίες, Γιώργο. Ναι, κάποιες ξεχωριστές προτάσεις. Μία από τον καθένα μας, έτσι ως συμπληρωματικό γλύκισμα επιδόρπιο. Εγώ θα σταθώ λίγο στο Betty Blue του 1986, του Ζαν Ζακ Μπενέξ.

53:52 ο οποίος ήταν ένας και από τους προτεργάτες του ρεύματος του σινεμά του Λουκ που κυριάρχησε στη Γαλλία εκείνα τα χρόνια παρέα με τους παλιόφιλους εκεί πέρα τον Λέος Καράξ και τον Λουκ Μπεσόν έπρεπε να έχουν ένα X στο τέλος της επιθέτου ήταν υποχρεωτικό αλλιώς δεν έμπαινες λοιπόν ταινία φλογισμένου ερωτικού πάθους η Μπεατρίς Ντάλ η πρωταγωνίστρια σαρκώνει μια από τις πιο καταραμένες ισοπεδωτικές χυμαρώδεις γυναικείες πρωταγωνίστρες που έχω δει ποτέ στο γαλλικό σινεμά, όχι μόνο εκείνης της εποχής η κρίσιμη συμβολή της ζέστης σε όλη αυτή την έξαψη του ερωτικού πάθους αποτυπώνεται και στον πρωτότυπο τίτλο της ταινίας και επειδή ο Πάνος έχει την ίδια πάθηση με την που έχει η πρωταγωνίστρια του Εφής Κολτουάντα και θέλει να ακούει τα γαλλικά θα πω τον πρωτότυπο από το τίτλο στα γαλλικά.

54:50 Επιτέλους. 37.2°C είναι ο πρωτότυπος γαλλικός τίτλος. Υπήρχαν δύο μπακέτες από το πουθενά εμφανίστηκαν μέσα στο Studio Dexortina. Και εγώ έβαλα μπερέ χωρίς να το καταλάβω. Παθαίνει το ίδιο πράγμα που παθαίνει η Τζέιμι Λικέρτης. Ανάβει κορώνιμ όταν ακούει γαλλικά. Η Τζέιμι Λικέρτης είναι βέβαια με τα ιταλικά. Τέλος πάντων, από τον τίτλο και μόνο αντιλαμβάνεστε ότι η ζέστη διαδραματίζει καταλητικό ρόλο.

55:16 Έχουμε ένα ζευγάρι ανθρώπων, έναν επίδοξο συγγραφέα και μια τύπη σαβγαλμένη από το πουθενά, λες και άνοιξε ένα στρίδι από τη μέση του πουθενά και αυτή ξεπρόβαλε, οι οποίοι βυθίζονται στα σεντόνια του πάθους, αλλά η ζωή ίδια και ο χαρακτήρας του ανθρώπου που είναι ο δαίμονας μας, όπως μας έχει πει και ο Ηράκλητος κάνουν την εφάνισή τους και δεν τους αφήνουν στην ουσία να ευτυχήσουν. Η Μπέα Τρίς Ντάλ είναι καταδικασμένη στο να βυθιστεί στη δυστυχία, στην αυτοκαταστροφή και στις εξάρσεις βίας.

55:47 Είναι μια ταινία η οποία την έχω άμεσα συνδεδεμένη γενικότερα με το καλοκαίρι και είναι σίγουρα μια από τις πιο θυελώδες και παθιασμένες ερωτικές ιστορίες που έχω δει ποτέ στο σινεμά με τρομερές επίσης σενάριακές και συνερπαστικές σενάριακές ακροβασίες. Συμβαίνουν χίλια δυο παλαβάκια εξωφρενικά πράγματα στην ταινία. Φίλιπε?

56:07 Εγώ αφού πω ότι επειδή κλείσαμε με τον Σπιρτόκοτο ότι το ελληνικό σινεμά έχει τιμήσει τον Κάψονα γενικά, π.χ. η απέναντι του Πανεσόπουλου είναι κάτι ξοχήν ταινία Κάψονα θα πάω σε μια ταινία των Κοέν ονόματι Μπάρτον Φινκ διότι εκεί έχουμε έναν ο οποίος μετά την πρώτη μεγάλη επιτυχία, τέλος πάντων, αποφασίζει να ακούσει τις σιρήνες από το Λος Άντζελες, μετακομίζει στο Χόλιγκοντ για να γίνει κινηματογραφικός γραφιάς, όλα αυτά στη δεκαετία του 40, στη χρυσή εποχή του Χόλιγκοντ και προκειμένου να διατηρήσει την επαφή του με τον απλό άνθρωπο, ο Common Man, όπως λέει, τέλος πάντων, και να μην γοητευτεί από τα λούσα, μένει σε ένα ξενοδοχείο πάμφτινο μακριά από το κέντρο της δράσης του LA στο οποίο υπάρχει μια αφόρητη ζέστη οι τείχοι κυριολεκτικά στάζουν αυτή η ζέστη στην ταινία των Κουέν λειτουργεί και σαν ο αποστεθεροποιητικός παράγοντας ανάμεσα στην επαφή του Μπάρτον Φινγκ με το ρεαλισμό και το τέλος πάντων υπερβατικό στοιχείο το οποίο παρισφρεί σιγά σιγά στην ταινία

57:16 και ενώ είναι μια ταινία η οποία είναι γεμάτη σύμβολα, είναι πάρα πολύ πυκνή η γραφή της εν τέλει είναι η ζέστη η οποία σιγά σιγά κερδίζει έδαφος και λειτουργεί και σε έναν βαθμό και ως ο προάγγελος της κόλασης την οποία συνεχώς υπόσχονται εντός εισαγωγικών οι Κοέν με τη γραφή τους είναι η ταινία που τους χάρισε τα πάντα στις κάνες, είναι μια ταινία που γράφτηκε ενώ έχει θέμα το writers block εν μέσω ενός writer's block για τους κοέν όσο έγγραφαν το Miller's Crossing. Είναι φοβερό ότι τους πήρε λίγο καιρό ενώ είναι μια τόσο πυκνή και γεμάτη σύμβολα ταινία και αυτή θα είναι η δικιά μου προσθήκη στην κυβωτό του καύσωνα του κινηματογραφού.

57:57 Πάρα πολύ ωραία. Εμένα πολύ πολύ συνοπτικά εγώ θα φτάω στην δεκαετία του 90 σε μια λίγο πιο ας πούμε εμπορική προσέγγιση στην ταινία που δεν είναι καθόλου κατά τη γνώμη μου γιατί δυσαρέστησε και δυσανασχέτησε πάρα πάρα πολλούς και δημιούργησε και τεράστιες αντιθέσεις. Αν αυτή η ταινία είχε κυκλοφορήσει στην περίοδο των μέσων κοινωνικής δικτύης και του ίντερνετ θα είχε γίνει με κακός χαμός που ήδη έγινε στις κοινότητες και μιλάω για το Falling Down.

58:24 Μιλάω για μια ταινία του Τζολ Σουμάχερ με έναν Μάικλ Ντάγκλας που δεν το έχεις ξαναδεί έτσι μέχρι στιγμής ίσως και ποτέ στην καριέρα του και βασισμένο σε πραγματικά αγκαιγονότα μιλάει για την ταινία στην οποία ένας άνθρωπος κάποια στιγμή εγκλωβισμένος μέσα σε ένα αυτοκίνητο που δεν δουλεύει το air condition στον ποτηλιάρισμα μιας μεγαλούπολης σπάει και βγαίνει από το αυτοκίνητο το παρατάει μέσα στη μέση του δρόμου και σηκάνει πράγματα, ενέργειες οι οποίες εκεί κρύβουν κατά τη γνώμη μου και τη μαγεία της ταινίας.

58:59 Η ταινία αυτή έχει αυτό που ονομάζουμε τη μεγάλη παγίδα της ταύτισης. Γιατί αυτός ο χαρακτήρας στην πρώτη φάση της ταινίας, στην πρώτη πράξη, κάνει πράγματα τα οποία προσφέρουν στο θεατή μικρές απολαύσεις εκδίκησης. Γιατί ας τα λέμε τώρα, ποιος δεν έχει εγκλωβιστεί σε ένα παράλογο μποτιλιάρισμα, ποιος δεν έχει παραπλανηθεί από μια διαφήμιση, ποιος δεν έχει θυμώσει με μια κακή εξυπηρέτηση ή με μια τιμή ενός προϊόντος που μοιάζει υπερβολική και αυτό λοιπόν ο Σουμάχερ με έναν εξαιρετικό τρόπο μας οδηγεί στο να πέσουμε στη λούπα ενός ανθρώπου που υποτίθεται ότι ζει μια κακή μέρα και άραγαν ακτή αλλά τελικά δεν είναι έτσι τα πράγματα.

59:41 Έχει πολύ πολύ σημαντικό παρελθόν κοινωνικό, πολιτικό, προσωπικό παρελθόν που τον οδηγεί στην αυτοδικία και τελικά στην αντίδραση με το όπλο που ουσιαστικά η αρχική συμφωνία λοιπόν με αυτά που κάνει στη συνέχεια μας υποχρεώνει να δούμε τις τερατώδεις, τυραννικές και εκτός οποιασδήποτε κοινωνικής και ηθικής πραγματικότητας αντιδράσεις του.

01:00:09 Αυτό για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό και εννοείται ότι ο καύσωνας, ο αστικός καύσωνας παίζει το δικό του ρόλο ως σημείο μετά το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Και υπάρχει και η καταπληκτική ατάκα που λείπει προς το τέλος σε έναν Ρόμπερ Ντιβάλ που παίζει τον αστυνομικό, ο οποίος περνάει κάτι αντίστοιχο αλλά τα βλέπει από την ηθική πλευρά και την νόμιμη πλευρά της ζωής, που του λέει am I the bad guy, είμαι εγώ τελικά ο κακός.

01:00:36 και η ταινία μας κάνανε να αναλογιστούμε αν εμείς τελικά στηρίζαμε και υποστηρίζαμε τον κακό άντρα από την αρχή του φιλμ. 1993, Falling Down, Τζολ Σουμάχη. Αυτά ήταν πάνω κάτω. Σας είπαμε 7 ταινίες γεμάτες αστικό καύσωνα, υδρότα, καψάλισμα, παράνοια που προκύπτει μέσα από την κάψα και τη ζέστη. Ελπίζουμε να τις ευχαριστηθήκατε.

01:01:06 Και τρεις, εφτά και τρεις. Ακριβώς, τρεις προσωπικές προτάσεις. Κλέψαμε και λίγο, βάλαμε για κάποιες εμβόλυμες επειδή κολλούσαν σε αυτά που αναφέραμε. Ήταν το δεύτερο επεισόδιο του podcast Plot Twist από το CineDogs. Ήμασταν ο Πάνος Αξιόγλου, ο Φίλιππος Χατζίκος και ο Γιώργος Παδημητρίου και ελπίζουμε πολύ σύντομα να είμαστε κοντά σας με το τρίτο επεισόδιο.

01:01:29 Ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ. ανάψτε τα κλιματιστικά στο 18 πάρτε παγωμένα οτιδήποτε θέλετε να πιείτε να φάτε και δείτε κάποια από αυτές έτσι δεν είναι Φίλιππε και άμα χαλάσει η τερκοντήσιον το φτιάχνετε το Πάσχα με τον Άη Βασίλη έτσι ακριβώς καλή συνέχεια σε όλες και όλους