Skip to content
PodBase
Ποια είσαι τελικά, Σμαράγδα Καρύδη;

Ποια είσαι τελικά, Σμαράγδα Καρύδη;

Ποιος είσαι τελικά;
Μάιος 08, 2026 00:46:07 Επεισόδιο 7
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Η Σμαράγδα Καρύδη αυτοπροσδιορίζεται ως «λίγο τρολ» που μεγάλωσε σε μια οικογένεια «τρελοκομείο». Με τους παππούδες Γιάννηδες και τις γιαγιάδες που την διεκδικούσαν, με γονείς ηθοποιούς, πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας στα καμαρίνια θεάτρων, δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη και στην αγκαλιά της Τζένης Καρέζη. Έτσι, κουβαλά μέσα της τόσο τη φασαρία όσο και τη συγκίνηση μιας άλλης Ελλάδας.

Από τη μία, η γιαγιά Σμαράγδα, μια γυναίκα με μελαγχολικά ποιήματα και «τη ζωή που δεν έζησε». Από την άλλη, ο παππούς Γιάννης, ένας άνθρωπος της Αντίστασης που η ίδια ανακάλυψε βαθύτερα, πρόσφατα, μέσα από τα απομνημονεύματά του.

Η Σμαράγδα Καρύδη είναι ένας συνδυασμός ελληνικής ταινίας, Καρόλου Κουν, σύγχρονης αυτογνωσίας και ανεπιτήδευτης ευφυΐας. Το δειλό παιδί που κάποτε δεν τολμούσε να εκτεθεί έχει αλλάξει. Πλέον, τολμάει. Και εκτός από την ηθοποιία, και τη σκηνοθεσία, έφτασε η στιγμή να δοκιμάσει τις δυνάμεις της και στο γράψιμο. 

Τελικά, είναι η Ντάλια, το All that jazz, η Βασιλειάδου, η Σίρλεϊ ΜακΛέιν, αλλά και όλα όσα ακόμη δεν έχει αποφασίσει να γίνει.

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Είναι δύσκολη η ερώτηση που βάζεις στην εκπομπή σου. Θα δυσκολευτεί πολλοίς κόσμος να σου μιλήσει. Ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις κάποιον είναι να γνωρίσεις ποιοι άνθρωποι τον σημάδεψαν. Γιατί ο καθρέφτης μας είναι οι άλλοι. Είμαι ο Νίκος Μωράητης και σας καλωσορίσω στο ποιος είσαι τελικά. Σμαράτα Καρύδη, ποια είσαι τελικά.

Δεν μπορώ να σου πω. Ωραία, ευχαριστούμε πάρα πολύ. Καλή νύχτα σας. Να πω τότε έχω κάτι. Πότε ξεκινήσαμε. Τι λες καλά, αφού μιλάνε εδώ. Αυτοί θα μιλάνε. Α, θα μιλάνε αυτοί. Ναι. Και θα πρότεινα κιόλας να μην το κόψουμε έτσι που το ξεκινήσαμε. Δεν κάνεις ό,τι θέλεις. Γιατί έτσι καλύτερα δεν έχουμε καταφέρει ποτέ να σταυρώσουμε κουβέντα Μπράβο, δείχνει λίγο τις συναντήσεις μας Οπότε ερχόμουν να σου πάρω συνέντευξη Κλαίγαμε από τα γέλια Ναι, γιατί γινόταν αυτό εσύ φταίες Εγώ δεν το παθαίνομαι κανέναν άλλον Άρα εσύ φταίες Μπορεί, και αυτό ήρθα εγώ τώρα εδώ Σε μια εκπομπή ψυχαναλυτική Και εφόσον δεν καταφέραμε να μου πάρεις μια συνέντευξη της προκοπής Χωρίς να γελάμε Ελπίζω να μην καταφέρεις να μου κάνεις και αυτή την ψυχανάλυση που θες χωρίς να γελάω.

Άντε να γελάμε κιόλας. Γιατί άμα δεν γελάσουμε κιόλας τι θα κάνουμε στη ζωή αυτή. Ωραία. Ποιος το έδωσε το γέλιο, από που το πήρες. Από που το πήρα. Κοίταξε, δεν ξέρω από που το πήρα ακριβώς έτσι όπως το... Έτσι όπως είμαι, δηλαδή που είμαι λίγο τρόλ και λίγο μ' αρέσει να διακομωδώ την κατάσταση στην οποία ζω όσο τραγική και να είναι.

Το είχε λίγο ο μπαμπάς μου μάλλον, αλλά μάλλον το είχαν γενικά στην οικογένειά μου. Ναι, μάλλον πρέπει να ξεκινήσω να ξεπλώσω πίσω και να σου μιλήσω για τα παιδικά μου χρόνια, έτσι δεν ξεκινάει αυτό. Η οικογένειά μου, η οποία ήταν μια πολύ έντονη οικογένεια, ήταν ένα τρελοκομείο. Και με την καλή και με την κακή έννοια.

Δηλαδή ήταν πολύ έντονη όλοι, πολύ φασαριώσικοι όλοι. και λέω όλοι γιατί παρότι είμαι μοναχοπέδη οι τέσσερις παππούδες μου ζούσαν μέχρι μια ηλικία στην εφηβεία άργηζαν να πεθαίνουν οι παππούδες μου και να τους χάνουν αλλά μέχρι την εφηβεία τους είχα και τους τέσσερις με διεκδικούσαν με τα μανίας και το ένα ζευγάρι και το άλλο τσακωνόντουσαν πολύ μεταξύ τους έχεις κάτι του Δαλιανίδη, κάτι ΣΥΡΕΣ που φωνάζουν έκαναν έτσι σαν τις ΣΥΡΕΣ του Δαλιανίδη Λέγανε τρομερά πράγματα Για το ποιο από τους δύο Και για ποιος θα με πάρει Και γενικά Δηλαδή υπήρχε κάτι Χωρίς φίλτρο Οπότε εγώ Μάλλον μεγαλώνοντας Τους αγαπούσα όλους Πιο πολύ θέλω να είμαι με τους γονείς του μπαμπά μου Γιατί με τη γιαγιά μου τη σμαράγδα Περνούσα καλύτερα στην πραγματικότητα Η οποία νομίζω Ήτανε μεγάλο κομμάτι της περικής μου ηλικίας γιαγιά μου.

Έγραφε ποίηματα, με λάτρευε, είχε μια παθολογική αγάπη και στον μπαμπά μου που ήταν ο μοναχογιός της καταλαβαίνεις και σε μένα που ήμουν το μοναδικό εγγόνι. Και επειδή για αυτούς ήμουν το μοναδικό εγγόνι και για τους άλλους ήμουν το πρώτο εγγόνι πέσανε όλοι με τα μούτρα πάνω μου και με τραβολογάγανε. Με τραβολογάγανε γιατί οι γονείς μου δουλεύανε πολύ συχνά τα βράδια στο θέατρο και όλα αυτά.

Οπότε έμεινα αρκετά με παππού και γιαγιά. Δεν μπορώ να πω ότι στερήθηκα δηλαδή και τους γονείς μου. Δεν θα το έλεγα αυτό. Αλλά έμεινα πολύ με παππού και γιαγιά στα σπίτια τους. Παίρνουσα τα Σαββατοκυριακά. Πες για τη γιαγιά που ξεκίνησες. Κοίτα, η γιαγιά μου η Σμαράγδα ήταν ένας άνθρωπος πάρα πολύ στενάχορος στην πραγματικότητα.

Το έλεγε κιόλας μόνη της. Είχε πολλά πράγματα που δεν έζησα Ήταν πολλή ζωή που δεν έζησα Μαζί μου έβρισκε τη χαρά της Δηλαδή Ήξερα ότι είναι μια γυναίκα που έχει καταθλίψεις Και όλα αυτά τα πείματα που γράφει Ήταν όλα τα έχω τα πείματα της Η οποία δεν είχε Δεν είχε τελειώσει το λύκειο Δεν ήταν τότε γυμνάσιο ξατάξιο όπως ήταν Δεν είχε τελειώσει Και ήταν ο μεγάλος της καημός Γιατί ήταν ορφανή Από πολύ μικρή μεγάλωσε με κατηθιάδες και με τη γιαγιά της και μετά δεν τη θέλανε και την παντρέψανε πολύ νωρίς με τον παππού μου 17 χρονών την παντρέψανε για να...

Αυτά που κάναν τότε. Δηλαδή ενώ δεν είχε πάει όσες τάξεις ήθελε στο σχολείο ό,τι έγραφε ήθελε να μην έχει κανέναν ορθογραφικό λάθος και πάντα είχε ένα λεξικό που ήταν εντυπωσιακό και κοίταγε μη γράψει κάποια λέξη λάθος. και έγραφε διάφορα ποίηματα από μνημονεύματα και τέτοια. Όλα είχαν ένα παράπονο και ένα μαράζι. Και είναι πολλά σα λαϊκά τραγούδια σα ρεμπέτικα.

Που έχουν ένα αχ, ένα βαχ, είχε ένα τέτοιο πολύ η γιαγιά μου. Αλλά όταν ήμουν εγώ μαζί της, νομίζω ήμουν όλη της η χαρά και ξέσπαγε όλο αυτό το καλλιτεχνικό της. Μου έλεγε κάθε βράδυ ένα παραμύθι που το έβγαζε όπως έλεγε από την κοιλιά της. Αυτοσχέδιο που πάντα ήταν πολύ ωραία τα παραμύθια της Γενικά ασχολιόταν πολύ Γι' αυτό και ήθελα να με έτσι γιαγιά μου Και ο άντρες της ο παππούς μου ήταν ο Γιαννάκης Γιατί είχα τον παππού το Γιάννη και τον παππού το Γιαννάκη Ήταν πιο μικροκαμωμένος τον λέγαμε ο Γιαννάκης Ήταν ένας τύπος που είχε κάνει εκατό δουλειές στη ζωή του Πολύ φτωχοί άνθρωποι ήταν όλοι οι προγονεί μου παπούδες και όλα αυτά και με αυτό της εποχής μετά τον πόλεμο και πριν τον πόλεμο που προσπαθούσαν να κάνουν πράγματα και ήταν μια Ελλάδα που προσπαθούσαν να στήθει στα πόδια της ξανά πέφτε δηλαδή όλες αυτές τις ελληνικές ταινίες του 50 που βλέπεις τις μεταπολεμικές μου θυμίζουν πάρα πολύ τους παπούδες μου εμένα πάρα πολύ και αυτό και συνεχωρεί πολύ αυτές τις ταινίες

έχω σχέση γιατί ήμουν και αυτής της γενιάς δεν είμαι της γενιάς που βλέπαν τηλεόραση τα μικρά παιδιά βλέπαν ταινίες στην τηλεόραση όχι σύριαλ και έχω πολύ καλή επαφή με αυτούς τους τύπους που μου θυμίζουν τον παππού μου ο παππούς μου ο Γιάννακης μου θυμίζει τον παπαγιάννοπολο τον οποίο τον λατρεύω έπαιζε Μαντολίνο γιατί η καταγωγή του ήταν από τα Εφτάνισα από τη Λευκάδα ήταν αυτοδίδακτος, πάρα πολύ καλός μουσικός και βαρύτονος και ήταν όλο σε χοροδίες έτρεχε και την άφηνε τη γιαγιά μου γιατί ήταν με ένα μαντολίνο από εδώ και από εκεί έχω χιλιάδες φωτογραφίες του που είναι με την χοροδία του Αλέπορου με διάφορα και τραγουδάρουν Αυτός ποιο αλέγκρος τύπος δηλαδή από τη γιαγιά Ήταν πιο αλέγκρος τύπος, ναι Δεν ξέρω να σου πω όμως τώρα ποιος αντιμετώπιζε τη ζωή με χιούμορ όλοι κάπου το είχαν δηλαδή παρότι ήταν είχαν μια πηγή στεναχώριας μέσα τους την ξεπερνούσαν με αυτόν τον τρόπο νομίζω Ναι αλλά σαν αυτή η κόντρα ανάμεσα στις δύο οικογένειες Είναι ψυχανάλιση αυτό που κάνουμε

δεν έχω πάει σε ψυχαναλτή ήρθα εδώ να το κάνω έτσι ραστηχνικά και στην πραγματικότητα δεν θα πω και δεν θα πω και όλη την αλήθεια γιατί φαντάζομαι σε ψυχαναλυτή, άμα ήμασταν οι δυο μας και δεν μας έβλεπε κι άλλος κόσμος, να έλεγα παραπάνω πράγματα από αυτά που θα σου πω εγώ σ' ένα τώρα. Φαντάζομαι θα κρύψω αρκετά πράγματα.

Να το ξεκαθαρίσουμε κι αυτό. Εσύ το ξέρεις αυτό. Σίγουρα θα κρύψω γιατί δεν θα θέλω να εκθέσω τον εαυτό μου, τους άλλους που αγαπάω, γιατί μπορεί να πρέπει να πεις και άσχημα πράγματα για κάποιον. Οπότε να ξέρεις ότι όλη αυτή η κουβέντα που κάνουμε τώρα θα έχει αρκετές ανακρίβεις. Αλήθειες θα έχει, έτσι. Αλήθειες θα έχει, αλλά δεν θα είναι όλοι αλήθεια.

Θα είναι κάποια πράγματα που εντάξει μποούν να τα καλύψουν, να είναι πιο εξορεσμένα, πιο... κατάλαβες. Ωραία. Οι γονείς σου είναι ηθοποιοί. Οι γονείς μου είναι ηθοποιοί, ναι. Άρα μπαίνεις στο θέατρο πάρα πολύ νωρίς. Στο χώρο του θέατρου. Ναι, εγώ δεν θυμάμαι κάτι άλλο πέρα από αυτό. Και του κινηματογράφου ίσως. Ναι. Τηλεόρασης. Δηλαδή ο μπαμπάς μου όταν ξεκίνησε η τηλεόραση στην Ελλάδα, δεκαετία του 70, μπήκε μέσα στην τηλεόραση και έκανε πολλές σειρές τότε, τα παιδικά μου χρόνια. Δηλαδή τα θυμάμαι ο μπαμπάς να λείπει για γύρισμα.

Ναι, κάτσε όμως πριν πάμε στην τηλεόραση, δεν σε κρατάει αυτή η θεότητα στην ερωτική συμφωνία. Δεν είναι η θεότητα μόνο αυτή που με κρατάει στην ερωτική συμφωνία. είναι, το έχω ξαναπεί, με έναν τρόπο η Αλίκη Βουλιοκλάκη είναι το μοιραίο πρόσωπο στη ζωή μου, γιατί οι γονείς μου γνωρίστηκαν στην παράσταση η κόρη μου στο Ιαλίστρια στο θέατρο.

Οπότε με έναν τρόπο, αν δεν υπήρχε η Αλίκη, μπορεί να μην είχαν γνωριστεί και να μην υπήρχαν. Εκεί ερωτεύτηκαν, εκεί γνωρίστηκαν και μετά έγινε και ταινία. Και αυτό που λες η ερωτική συμφωνία που είμαι μωρό και με κρατάει η Καρέζη στην αγκαλιά της και όλα αυτά και στην πραγματικότητα έχω και φιλιά φωτογραφία, με κρατάει η Καρέζη στην αγκαλιά της αλλά δεν υπάρχει στην ταινία αυτό η αντίστοιχη σκηνή, με κόψανε.

Πρώτη μου δουλειά η μία σκηνή εκ των δύο κόπηκε. Anyway, το ξεπέρασα. Συγγνώμη, εσύ κατάλαβες τώρα ποιες είναι αυτές. Ναι, όχι από τα τρία φαντάζομαι. Δεν έχω μνήμη από την ερωτική συμφωνία που ήμουν δύο ετών πόσο ήμουν. Έχω μια απόδειξη που πληρώθηκα. Και λέει. Σμαράκ Δακαρύδη, επάγγελμα κομπάρσος, δραχμέ 200. Πήρα 200 δραχμές.

Μην ξέρω, μου βάλτησαν ένα βιβλιάριο. Αυτό που είπε και το βιβλιάριο, θυμάσαι το... Του Ταμιευτηρίου. Αυτά ήταν τα πρώτα μου λεφτά. Δραχμέ 200. Καλά λεφτά μου φαίνονται για τότε. Δεν ξέρω κιόλας που δεν έχω πει Ναι, από ένα σημείο και μετά είχα συνείδηση ποιες είναι Αλλά το είχα απομυθοποιήσει πολύ γρήγορα μωρέ το πράγμα Επειδή έβλεπα ανθρώπους στα Καμαρίνια Μ' άρεσαν πολύ τα Καμαρίνια Πιο πολύ, δηλαδή μ' άρεσε όλη αυτή η ζωή στα Καμαρίνια Μ' άρεσε να βλέπω τις γυναίκες εκεί Θυμάμαι τη Μάρθα Καραγιάννη πάρα πολύ που μου είχε κάνει εντύπωση Γιατί έπαιζε με τον παμπά μου και πήγαινα τότε Ήμουν σε μια ηλικία δημοτικό που και καταλάβαινα και δεν είχα φτάσει να απομυθοποιώ τα πράγματα να μπω στην εφηβεία που δεν με ενδιαφέραν όλα αυτά.

Οπότε πήγαινα πολύ σαββατοκύριακα που δεν είχα σχολείο. Και τι θαύμαστα πολύ και μ' άρεσε πολύ και την κύτταγα που έπλεκε, τα καλλιντικά της, τα ρούχα της. Όλο αυτό, ξέρεις, τα Καμαρινιά έχουν μια τρομερά ερωτική ατμόσφαιρα. Ναι και τελείως διαφορετική τώρα. Είναι λίγο απομυθοποιητικό να μου πεις ότι έπλεκε η Μάρθα Καραγιάννη.

Τότε που το έβλεπα, ναι. Οι Καρέζης και οι Βουγιουκλάκοι τι κάναν στα Καμαρίνια. Δεν έχω πάει πολύ στα Καμαρίνια της Καρέζης και της Βουγιουκλάκης. Ο μπαμπάς μου έπαιζε με την Καρέζη πολύ μικρή τότε και δεν πήγαινα. Οπότε τις έχω δει λίγο στο γρήγορο. Δεν έχω πάει να κάτσω στα Καμαρίνια τους να κατσικωθώ. στην Μάρθα κατσικωνόμουνα καθόμουνα δεν λέει, μα μ' άρεσε πάρα πολύ να την παρακολουθώ και περιοδίες έχω πάει μια μεγάλη τουρνέ πολύ ωραία περιοδία με τους γονείς μου και νομίζω δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο και πως τα άλλα παιδιά δεν βαριούνται που έχουν κάτι γονείς που πάνε σε κάτι κανονικές δουλειές και έχουν κανονικά ωράρια και όλα είναι κανονικά μου φαινόταν ότι είναι λίγο βαρυτό από πάντα μου φαινόταν αυτό Και δεν με απέτρεψαν οι γονείς μου.

Ειδικά ο μπαμπάς μου είχε μια νορυμότητα πάντα. Και δεν μου έλεγε αυτό που λένε οι γονείς, ότι το παιδί να μην ταλαιπωρεθεί όπως εμείς. Να κάνει μια δουλειά πιο σταθερή. Δεν το είχε αυτό καθόλου. Τους άρεσε βέβαια η δουλειά τους, έτσι. Πάρα πολύ. Εγώ νομίζω ο μπαμπάς μου μέχρι και που πέθανε, και η μαμά μου ακόμα και τώρα, έχουν μια αγάπη για τη δουλειά.

και ένα μεράκι ας πούμε που εγώ δεν νομίζω ότι την έχω δηλαδή εγώ δεν νομίζω ότι έγινα αυτού του τύπου ποτέ ο ηθοποιός ο ηθοποιένιος που ήταν οι γονείς μου δηλαδή πάντα ο πατέρας μου μου έλεγε να ανοίξεις θέατρο δεν ήθελα εγώ ποτέ να τα κάνω όλα αυτά δηλαδή είχε ένα αυτό του ηθοποιού που θέλουν από το πρωί μέχρι το βράδυ να είναι στην παράσταση δεν τον ενοχλεί που έχει τυπλή εγώ είμαι τώρα αυτής της γενιάς Ναι. Τώρα, εγώ με αυτή τη γενιά, που θέλω και τον προσωπικό μου χρόνο, θέλω και τις διακοπές μου, θέλω και...

Δεν είμαι αυτό το υλικό που είχαν αυτοί οι παλιοί ηθοποιοί. Αλλά πότε καταλαβαίνεις ότι... Δεν θέλω να πω αυτή την κλισέ φράση που θα την πω για να την αναιρέσουμε. Για πέστη, ναι. Το μικρό βίο του ηθοποιού. Αλλά πότε καταλαβαίνεις ότι... Παιδιά, εγώ αυτό θέλω να κάνω που κάνετε, ας πούμε. Δεν θέλω κάτι άλλο. Τι μπορώ να σου πω πότε γιατί μια ζωή το έλεγα ήμουν ένα παιδάκι που ήθελε έχω κάτι αντιφάσεις που με έσπρωχναν μία μπροστά και μία με τράβαγαν πίσω και θεωρώ ότι και από αυτούς είναι όλο αυτό τώρα μια και κάνουμε ψυχανάλυση πραγματικά πολύ σοβαρή και εμπεριστατωμένη Ανακαλύπτω τώρα τελευταία που σκέφτομαι γιατί σκέφτομαι και για τους άλλους μου παππούδες ότι γενικά οι γονείς μου και οι παππούδες μου και όλο αυτό που έβλεπα ως το background τον πρώτο χρόνο της ζωής μου ήταν αρκετά φοβισμένοι άνθρωποι.

Δεν ήταν τολμήροι οι άνθρωποι. Όχι όλοι. Θα σου πω τι εννοώ. Υπήρχαν διάφορες φοβίες τις οποίες σιγά σιγά έρχεσαι και εγώ να τις αποκτάω. με αποτέλεσμα από τη μία να είμαι πάρα πολύ εξωστρεφής και να θέλω να βάλω να χορέψω, να θα τραγουδήσω μπροστά σε κόσμο και από την άλλη να μην τολμάρω, το κάνω Φοβίες τύπου επιβίωσης Όχι και τέτοιες είχανε αλλά εμένα μου περάστηκαν ως φοβίες έκθεσης δηλαδή είχα πάρα πολύ μεγάλο φόβο στην έκθεση δουλειά δεν γίνεται να γίνεις ο οποίος με φόβο στην έκθεση, είπα ότι αυτό θες να εκτεθείς Όταν παλεύουν αυτά τα δύο μέσα σου να θες και να μην θες Και να μην μπορείς μάλλον να φοβάσαι Κάπως πρέπει να το λύσεις Πιστεύω ότι από εκεί έχουν προέρθει όλα αυτά Δηλαδή νομίζω ότι ήταν αρκετά φοβισμένοι άνθρωποι Και πότε το λύνεις Τώρα τελευταία ανακάλυψα τον παππού μου Θέλω να σου μιλήσω για τον παππού μου Θες να σου μιλήσω για τον παππού μου Ναι για ό,τι θες Τον άλλο μου παππού, τον Γιάννη, όχι τον Γιάννακη ο παππούς μου ήταν ένας άνθρωπος που μιλούσε ελάχιστα.

Ήταν σοβαρός γενικά. Πήγαινε το πρωί στο καφενείο, ντυνόταν πάρα πολύ καλά, ήταν πάρα πολύ περιποιημένος, φορούσε μια ρεμπούμπλικα, σκούρα ρούχα το χειμώνα και λινά το καλοκαίρι αυτά τα λευκά. Ήταν σαν έτσι. Αλλά ήταν πολύ γλυκός άνθρωπος, αλλά δεν εκδηλωνόταν, δεν ήταν... Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος. Έτσι τον θυμάμαι εγώ.

Και ήταν και ο πρώτος που πέθανε, το 80 κάτι. Πριν από μια βδομάδα, διάβασα το βιβλίο που είχε γράψει ο παππούς μου στη δεκαετία του 70, με όλα τα απομνημονεύματά του από την Αντίσταση και από τη Μακρόνισο, το οποίο το ξέραμε αυτό ότι υπάρχει, αλλά επειδή είχε πολύ άσχημα γράμματα. Συγγνώμη, έχουμε μια γιαγιά από τη μία ρίζα που γράφει ποιησή, έτσι, πλήματα και από την άλλη πλευρά του δέντρου...

Και ένα παππού που πέσει με αντολίνο. Ναι, εντάξει, αλλά όσο πως τη γραφεί... Στο άλλο ήταν ο παππούς μου, ο οποίος ήταν ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος και σταμάτησε, δεν είναι σοβαρός, μια μέρα έπεσε σε μια στάση, αυτό που λέει ο παππούς πέφτει, όταν σηκώθηκε ο παππούς μου, είχε σαν γεροντική άνοια, δεν ξέρω, όταν ξύπνησε τέλος πάντων από αυτό το πέσιμο.

Όλοι οι μήνες που έζησε μετά από αυτό Ήταν ένας πολύ χαρούμενος, γελαστός Που έβγαζε ποίηματα και τραγούδια Αυτός λοιπόν όταν ήταν σοβαρός στη δεκαετία του 70 Είχε γράψει το βιβλίο της ζωής του Που ήταν τα απομνημονεύματά του στον Ελλάς Και στη Μακρόνησο Τα οποία τα διάβασα την προηγούμενη εβδομάδα Γιατί τότε κατάθερα να τα έδωσα σε έναν άνθρωπο που το επιμελήθηκε και το έκανε γραφολογική.

Δεν μπορούσε να το διαβάσει, ήταν πολύ κακά τα γραμματά του. Και μου τα έφτιαξε ένας σπουδαίος επιστήμονας, λέγεται Αγαμένος της Ελλήκας και μου το έφτιαξε αυτός ο άνθρωπος το κείμενο. Το διάβασε και ανακάλυψε ότι είχαν έναν παππού πολύ σπουδαίο. Γιατί ήταν ένας άνθρωπος, όχι επειδή αγωνίστηκε, το κάνανε πολύ. Επειδή δεν κόμπαζε για τίποτα, δεν έλεγε για τους εχθρούς το άσχημα πράγματα.

ήταν πολύ αξιοπρεπής δεν έλεγε παραπανέσεις για αυτά που έκανε και δεν ήθελε να εκθέσει κανέναν άνθρωπο της αντίθετης πλευράς ή να πει πράγματα άσχημα μου έκανε τρομερή εντύπωση ξέρει τρομερά ελληνικά δεν είχε καθόλου έπαρση ήξερε τρομερά ελληνικά και το κατάλαβα γιατί ήταν πάντα τόσο ήσυχος και τόσο αξιοπρεπής Και ανακάλυψε ότι είχε τρομερά καλή...

Λένε λίγο σαν να πω διαμάντης ώρες-ώρες, γιατί είναι και στην Καθαρεύουσα. Αλλά έχει και αυτή την ηρωνία, τη γλύκα της Καθαρεύουσας, το αστείο που είναι λίγο περίεργο όταν είναι έτσι η γλώσσα. Και νομίζω ότι ενθουσιάστηκα με αυτό που διάβασα. Ποια ανάγκη... Γιατί τώρα αυτό που μου λες δεν είναι πολύ εύκολο. Ποια ανάγκη σε έκανε να πας σε γραφολόγο, να ζητήσεις...

Μωρέ το είχα πάρα πολλά χρόνια αυτό το κείμενο. Και όλο λέγαμε με τη μάνα μου και δεν βρίσκω το πρωτότυπο γιατί έχω τις φωτοτυπίες. Γιατί κάποια εξαδέρφη μου το έχει κάπου έχει χαθεί. Και έλεγα όλο κάποια στιγμή θα το κάνω, θα το κάνω. Τώρα που πέθανε ο μπαμπάς μου και μετακόμισα τη μάνα μου και την έφερα κοντά μου. Για να είμαστε κοντά στη γειτονιά.

επειδή έψαξα φωτογραφίες, χαρτιά, βρήκα και αυτό το πράγμα το οποίο το είχα ξεχάσει ότι υπάρχει. Και έτσι το πήγα και το ανασύνθεσα όλο αυτό. Ξαναγυρίζουμε λίγο εκεί που ήμασταν πριν πάμε στον παππού τον Δεύτερο που λες ότι έχεις κάτι που σε κάνει να θες να εκτεθείς και κάτι που σε κρατάει. Το έχεις ακόμα ή κάποια στιγμή το ξεπέρασες.

Ήρθε ακόμα, αλλά σε πολύ μικρό βαθμό. Δηλαδή το έχω ξεπεράσει, το έχω νομίζω σε μια υγιή βάση τώρα. Δηλαδή κάπου πρέπει να κρατηθείς κιόλας. Θέλει και ένα φίλτρο, ένα στόπ, ένα φρένο. Αλλά το έχω ξεπεράσει αρκετά. Γιατί έκανα αγώνα να το ξεπεράσω. Και με τους δασκάλους μου στη σχολή. Γιατί ήταν ένα... Είχε διαγνωστεί το πρόβλημα.

Νομίζω και... Ξέρεις, ήταν κάτι που το είχα, το καταλάβαινα. και αργότερα στη δουλειά. Οι γονείς σου ήταν δάσκαλοι ή ήταν γονείς? Δάσκαλοι. Εννοείς... Στο θέατρο. Εμέσως, δεν ήταν με άμεσο τρόπο, γιατί εγώ δεν ήθελα ούτε μπαμπάς μου, ούτε μαμά μου να με προετοιμάσουν για τη σχολή. Δεν κατέφυγα εκεί. Στην αρχή πήγα να δώσω στο θέατρο τέχνης, όπου πέρασα μια φάση στη ζωή μου στην εφηβεία, όπου έπαθα μια μανία με τον κουν και το θέατρο τέχνης.

χωρίς να τους γνωρίζω από κοντά, γιατί ο μπαμπάς μου δεν έπαιζε εκεί. Και όταν αποφάσισα να δω στη σχολή έπαθα μια μανία και έξανα να βλέπω όλες τις παραστάσεις, ενώ είχα σταματήσει κάποια στιγμή, που υπάρχουν στην Αθήνα, δεν ήταν και τόσες πολλές όσο τώρα. Και πάρα πολλοί θεατροτέχνες και έπαθα μια τρέλα με τον Κουν. Και όταν πέθανε ο Κουν πήγα στην κοινία του και έκλαιγα.

Ήμουν στην εφηβεία. Σου άρεσε αυτό τώρα. Το καταγράφεις. Πήγα λοιπόν στην κυρία του Κουνέκ. Λέγα μετά άρχισα να ψάχνω όλα. Ό,τι είχε γίνει στο θέατρο τέχνης. Κοίτα όλα τα παλιά βίντεο. Καταρχάς αυτό που έπαθα όταν είδα. Όταν πεθάνε γίναν οι παραστάσεις του Ιόρνηθες. Ξανανέβηκαν στο... Στο Ηρώδιο. Με τα κουστούμια του Τσαρούχη.

Όπως ήταν. Και επειδή εγώ αυτό το δίσκο του Χατζηδάκη τον ήξερα απ' έξω και ανακατοτά τους όρνηθες. Καθόμουν μόνιμος στο μπαλκόνι και τραγούδαγα τους όρνηθες. Όταν... Εσπάνια έχω ζήσει τέτοια ταραχή. Όταν βγήκαν τα πουλιά πλέει που που που που που έπαθα, υδρώσα, έκλαιγα έπαθα τέτοια πράγματα. Οπότε ήθελα να δώσω στο θέατρο τέχνης.

Δεν πέρασα. Σε κόψανε. Με κόψανε στις δεύτερες γιατί είχαν δίκιο που με κόψανε. Ήμουν τραγική, μου κόπηκαν τα πόδια, δεν μπορούσα να... Τα έκανα όλα χάλια, δηλαδή δεν ήταν... Και πήγα και μάλιστα χωρίς να με προετοιμάσει κανείς να δώσω, γιατί ήμουν μια κότα που φοβόταν, ντροπαλή, και δεν ήθελα και κανένας να με δει, ούτε ο πατέρας μου είχε δει, ούτε η μάνα μου είχε δει στα κομμάτια μου, ούτε κανένας.

Οπότε έπεσα κατευθείαν μπροστά στο Γουγιουμτζή να με κοιτάει έτσι. υπήρχε και ένα άσχημο κλίμα να πούμε τώρα την αλήθεια πολύ σκοτεινό εκεί, όλα μαύρα δεν ήταν αυτό που έρχεται ένα νέο παιδί ας είσαι λίγο πιο γλυκός ξέρεις ήταν λίγο έτσι σοβαρά τα πράγματα ήταν πολλά κορίτσια όλες με μαύρα έχω βάλει κάτι θυμάμαι, κάτι πράσινα όλες τα άρκενα τζιν κάπως ήμουν παράτερη σε αυτό το πράγμα εκεί αλλά δεν έφταγαν τα όλες τα άρκετα τζιν η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν καλή γιατί τα χασα δεν μπορούσα να συνεχίσω οπότε μετά είπα η εξετάσεις του εθνικού ήταν σε ένα μήνα είχα περιθώριο πρέπει να με, δεν γίνεται έτσι πρέπει να με προγυμνάσει είναι ένας άνθρωπος όχι μόνο για να μου πει πέντε πράγματα καταρχάς για να φάω την κρυάδα το ότι κάποιος με βλέπει και να μην έρθω μες σε αυτή τη σύγκρουση ότι ξαφνικά βγήκα από το μόνι μου σε κοινό που είναι πολύ δύσκολο και έτσι έγινε Ο Χαλκιάς με προετοίμασε, ο μπαμπάς του ορέστη, ο Κώστας ο Χαλκιάς Και πήγα καλά και πέρασα

Και μετά γινόταν ένας αγώνας στη σχολή για να ξεπεράσω όλα αυτά τα θέματα μου Νομίζω με βοήθησε πολύ ο Γιώργος ο Μιχαηλίδης να τα ξεπεράσω από ένα σημείο και μετά Δηλαδή ήταν ένας δάσκαλος που τον αγαπούσαμε πολύ Μετά όταν τελειώσαμε πήγαμε κατευθείαν στο ανοιχτό θέατρο το περισσότερο από το έτος μου και παρότι εντάξει γίνανε πράγματα που δεν ήταν τώρα δεν έχει καμία σημασία πια φύγαμε κάποια στιγμή από εκεί κρατάω τα καλά από αυτό κρατάω δηλαδή ότι έσπασε λίγο αυτό το το σπυρί που έλεγε και αυτός έχει όμως έχει μια σημασία του εξής ότι τώρα είσαι ένα πολύ ομοφοκορίτσι έτσι Από μικρούλα στην ερωτική συμφωνία Μεχ τώρα Αλλά θέλω να πω Φαντάζομαι ότι εκείνη την εποχή στα 18-20 Βλέπουν μια πάρα πολύ όμορφη κοπέλα Ένα Δύο Είναι γόνος Είναι κόρη ηθοποιών Αμέσως Ο συνεισμός στην Ελλάδα είναι Όμορφη Συν κόρη ηθοποιών Ίσον ατάλαντη Ναι αλλά εγώ ποτέ δεν ήθελα να λέω τι κάνουν οι άλλοι εναντίον μου. Πάντα κοίταγα τι κάνω εγώ εναντίον μου.

Ενώ ότι οι άλλοι και να το πουν αυτό δεν με πειράζει αν έχω δώσει την καλύτερη αυτομού. Γιατί πιστεύω αν τον έχω δώσει και είμαι καλή θα το δούνε. Πιο πολύ ο αγώνας μου δεν ήταν να αποδείξω στους άλλους αν έχω ταλέντο, αλλά να το καταφέρω να το βγάλω και να το αποδείξω να χαλαρώσω με τον εαυτό μου. Δεν το θεωρώ παράξενο να σε βλέπει κάποιος με ένα τέτοιο Μετά από ένα δωμάτι όταν ξεκινάς...

Γιατί και εγώ μπορώ να το κάνω για κάποιον. Να είναι άδικο. Προσπαθώ να μην το κάνω. Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική. Αλλά μπορεί να παρεσυρθείς και να το κάνεις. Εγώ κυρίως με τον εαυτό μου ήταν το θέμα μου. Δεν ήταν με τους άλλους. Οι άλλοι θα έρθουν κάποια στιγμή. Ήρθανε. Ήρθανε. Πότε το νιώθεις ότι ήρθανε? Εντάξει, αυτά δεν γίνονται σε μια μέρα.

γίνονται λίγο σε μια... Έχει σκαλοπάτια. Και έχει ακόμα. Δηλαδή είναι ένας ρόμος. Δεν είναι ότι από μια μέρα στην άλλη βγαίνεις από το φως στη σκοτάδια απότομα. Θέλει μια προσωπική δουλειά και βασικά να χαλαρώσεις. Αυτό. Ακόμα. Όχι. Ακόμα όχι. Από κάποιο σημείο και μετά νομίζω ότι... Πότε το πετυχαίνεις αυτό. Με ποια δουλειά θα έλεγες.

ότι έρχεται αυτό. Πότε έρχεται μέσα μου, όχι πότε έρχεται για τους άλλους. Με ποια δουλειά. Νομίζω να ξεκίνησα να κάνω κωμωδίες. Επειδή εγώ από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου. Όλη η χαρά μου είναι να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε. Το θυμάμαι και από τα σχολικά μου χρόνια Ότι πάντα ήθελα να κάνω τους άλλους να γελάνε Στις μαθητριές μου, τις φίλες μου Και τώρα δηλαδή άμα ιωθούμε Κάτι γίνεται και γελάμε Με το που με βλέπουν γελάνε Α, πώς παθαίνεις κι εσύ Κάτι λέμε, κάτι ανάποδο σκεφτόμαστε Και η επαφή μου με τους ανθρώπους Και ο τρόπος που έκανα φίλους ήταν αυτός Δηλαδή να λέμε ένα αστείο που να το καταλαβαίνουμε και οι δύο.

Όταν λες ότι αποκτάς μια πονηριά, θες και εσύ να τους κάνεις να γελάνε. Πολύ. Δηλαδή η δονή που νιώθω... Τώρα θα σε κάνω γελάσεις. Η δονή που νιώθω όταν λέω ένα αστείο, στο θέατρο κυρίως γιατί εκεί είναι άμεση η ανταπόκριση, στην τηλεόραση δεν ακούς το κοινό, και γελάνε, είναι υπέρτατη η δονή. Είναι δηλαδή τεράστια χαρά.

Και έτσι πάει όμως αυτό Ξέρεις εσύ πετύχεις αυτό το πράγμα Ότι από τη μία βλέπεις μια κοπέλα η οποία Πώς το λένε Θα έλεγες α ενζενή Ναι δεν τον έβρισκα τον εαυτό μου εκεί Αυτή όμως με κάνει και γελάω Αντί να κάνει την ωραία Σε αυτές τις ωραίες γκόμενες τις μοιρές Τις έτσι τις αλλιώς Ταξι τις έκανα Δεν έβρισκα τον εαυτό μου εκεί όμως Γιατί ήθελα πάντα να γίνει κάτι ανάποδο κάτι να πειράξω.

Βέβαια, οπότε δεν... Και δεν είναι εύκολο να βρεις και ρόλους που να το έχουν αυτό. Ωραία. Άρα, ποιος είσαι τελικά, είσαι Ιντάλια, έτσι. Καλά. Είμαι όλες όσες έχω παίξει. Ναι, αλλά εκεί πια ξεδιπλώνεται σε ένα κοινό το οποίο είναι όλη η Ελλάδα. Ναι. Ναι και φυσικά είναι ένα σημείο που πάντα θα ευχαριστώ την ευκαιρία αυτή που μου δόθηκε Και κυρίως ευχαριστώ τον Αντώνη Αγγελόπουλο Γιατί παρότι αυτός το ρόλος ήταν γραμμένος από τον Γιώργο εκπληκτικά Και τον λατρεύω, τον Γιώργο είναι άνθρωπος της ζωής μου Η επιμονή του Αντώνη Αγγελόπουλο να κάνω αυτό το ρόλο Με έφερε εκεί και πάντα θα τον έχω στην καρδιά μου και θα τον ευχαριστώ Γιατί αυτός το είδε ότι μπορώ να το κάνω Κανένας άλλος δεν το βλέπετε.

Να πούμε κάτι το οποίο ούτως ή άλλως το ξέρουν όλοι. Ήταν ένας ρόλος που είχε σκεφτεί ο Καπουτζήδης στην κάτι δανδουλάκι. Για κάποιους λόγους δεν μπορούσε η δανδουλάκι. Έχει κλείσει αλλού για κάτι που το είχε. Και μένουν χωρίς τοπίο εκεί. Ψάχνουν να βρούνε ποιά θα το κάνει. Και ο Αγγελόπουλος είναι που επιμένει σε εσένα.

Ο Αγγελόπουλος επιμένει σε εμένα. ενώ υπήρχε μια δυσπιστία ως προς... Δεν ξέρω αν υπήρχε τόσο, αν μπορούσα υποκριτικά να το κάνω γιατί ήταν μια κομμωδία που δεν είχα κάνει. Είχα κάνει βέβαια κάτι στην τηλεόραση που ήταν καλό. Είχα κάνει του Κοκκινόπουλου το Αχ και να Ξέρες που ήταν μια πολύ ωραία σειρά. Και εγώ νιώθω πολύ καλά που το έκανε.

Ήταν ένας ρόλος που μ' άρεσε όπως τον έκανα, στις συνθήκες που τον έκανα. Γιατί δεν το λέω για όλους τους ρόλους που έχω κάνει αυτό. μόνο το θέμα τους. Δεν ήξεραν αν θα μου ταιριάζει. Και κυρίως επειδή αυτή ήταν ένα παρεάκι με κακά παιδάκια όπως ο Μιχάλης ο Μαρίνος, ο Γιώργος και αυτά. Πιστεύαν ότι θα είμαι πάρα πολύ σοβαρή.

Δεν σε ξέραν τότε όταν σε ρωτήσουν. Πιστεύαν ότι θα είμαι πάρα πολύ σοβαροφανής και βαριά και θα τους σπάσω τα κεντήβα και θα είμαι στα γυρίσματα δύσκολος άνθρωπος. Και γι' αυτό δεν με θέλανε. Εντάξει μετά ευτυχώς ο Αντώνης περισχύσε. Η περούκα πώς ήρθε? Εγώ την έφερα. Πολύ σοβαρός. Εγώ την έφερα την περούκα γιατί θέλω να έχω άφρομα λίγες σιδεράκια. Τα σιδεράκια δεν περάσανε.

Αλλά τα άφρομα λίγες πέρασαν. Κάπως έτσι την είχα φανταστεί. Ξέρεις είναι κάτι ποιη ρόλη. Σαφώς αν το έπαιζε η Ταντουλάκη ή οποιαδήποτε άλλη θα έβγαζε άλλα σημεία του. και ο Γιώργος θα το πήγαινε μετά αλλού, γιατί μετά άρχισε να γράφει πάνω στους τοπίους που είχε. Αλλά είναι κάποια ρόλη που όταν τους διαβάζεις, ξέρεις πως εγώ ξέρω πως παίζεις, δεν λέω ότι αν το παίζει μια άλλη θα το παίζει έτσι, πως αν το παίζει αλλιώς.

Αλλά εγώ λέω, α, αυτό το καταλαβαίνω, αυτό ξέρω πως θέλω να γίνει, καταλαβαίνεις. Είναι μια... έγινε πολύ γρήγορα. Μόλις το διάβασα είπα, ο Θεέ μου αυτό θέλω να το παίξω, ξέρω πώς πρέπει να γίνει. Σύμφωνα με εμένα. Πες μου λίγο για τον Γιώργο, που είναι ένας από τους ανθρώπους της ζωής σου. Ο Γιώργος είναι η ιδιαίτερη περίπτωση ανθρώπου.

Είναι και ευστηρός πολλές φορές. Προσπαθεί να είναι πάντα εντάξει. Δεν ξέρω αν το έχουν καταλάβει όλοι. Πέρα από την πλάκα που έχει, πέρα από το πόσο εύστροβος είναι, πέρα από το ότι είναι... Εντάξει, πολύ αστείο να το συναναστρέφεσαι. Και ειδικά σε δύσκολες στιγμές. Δεν δηλαδή και τώρα που ήμασταν σε ένα ταξίδι μαζί, γελάσαμε τόσο πολύ.

Από το πρωί που ξυπνάγαμε γελούσαμε πάρα πολύ. Γιατί λέει τρομερά πράγματα το στόμα του. Είναι και πάρα πολύ έντιμος και θέλει να γίνονται τα πράγματα σωστά. Αυτό μπορεί να σε καταπιέσει Καμιά φορά ακόμα και στα παιχνίδια Όταν παίζει ας πούμε Θέλει κανόνες να είναι Να τη διθούν απόλυτα Και έχουμε Καταλήξει και Στην Αίγινα Μένουμε Μεσοτυχία Όπου ο Γιώργος πια είναι μόνιμη κατοικία του Ελπίζω και εμένα Με τέτοιο γνώμο να το πήρε για το σπίτι Ότι κάποτε εκεί θα γεράσω Και δεν θα ζω στο κέντρο της Αθήνας και έχουμε δύο σπίτια που είναι το ένα δίπλα στα άλλα.

Εγώ τον έφερα δηλαδή δίπλα για να είμαστε μέσα στα χρόνια να είμαστε εκεί μαζί. Έχει πέρασει αυτή η σχέση διακοιμάνσεις ή ήταν μια ευθεία γραμμή? Όχι, ευθεία δεν ήταν. Αλλά και οι διακοιμάνσεις που πέρασαν ήταν πάντα με αγάπη. Πώς επηρέασε τις σχέσεις αυτές τις δυναμικές των σχέσεων αυτών Το παραπέντε Η επιτυχία του παραπέντε Δηλαδή μια επιτυχία που υπερβαίνει το κανονικό Ναι Δεν μπορούσαν να έχει τρελαθεί όλοι Κοίτα και τώρα που κάναμε το Το reunion Έγινε κάτι το απίστευτο Πώς επηρέασε τις σχέσεις μας Κοίταξε, επειδή οι σχέσεις μας πριν δεν υπήρχαν, ξεκίνησαν από αυτό.

Δηλαδή εγώ εκεί τους γνώρισα όλους, στην Ελισάβε την ήξερα ελάχιστα, δεν είχαμε επαφές. Κάτι έγινε και παρότι είμαστε πέντε διαφορετικοί άνθρωποι, δηλαδή δεν μπορώ να πω ότι όλοι ταιριάζουμε με όλους απόλυτα. Κάτι βρήκαμε. Πώς είναι που πας, ξέρω εγώ, οι άντρες που πηγαίνουν στρατό ή κάποιοι που πηγαίνουν κάπου που είναι μαζί όλη μέρα και αρχίζει η κοροϊδίδινωση των άλλων και φτιάχνονται σχέσεις που γίνονται πάντα με αγάπη αυτό.

Κάπως, παρότι σε πολλά σημεία μπορεί ο ένας να γνευρίζει τον άλλον με το χαρακτήρα του, επειδή υπερίσχυσε η αγάπη, το έχουμε ξεπεράσει και είμαστε πολύ καλά όλοι μεταξύ μας. Δεν λέω δηλαδή ότι ταιριάζουμε όλοι συνεχώς απόλυτα ο ένας με τον άλλον, τότε όταν βρισκόμαστε εκεί πέντε γελάμε όπως τότε, έχουμε τις ίδιες σχέσεις, ποιος πειράζει ποιον, ποιοι κάνουν κόμμα, ποιοι κάνουν συμμαχία, πώς είναι σε κατοικογένειες.

Και από πάνω από όλα αυτά υπάρχει αγάπη. Τώρα επειδή κάναμε ένα άλμα ουσιαστικά, δηλαδή από τον Γιώργο Μιχαηλίδη... Αχ ναι, θα το κάνω αυτό, δεν μπορώ να πάω με τη σειρά. Όχι, όχι, μια χαρά. αλλά από τον Γιώργο Μιχαηλίδη φτάσαμε στην κορύφωση της καριέρας με το παραπέντε. Εν διάμεσα, ποια πρόσωπα υπάρχουν που γράφουν μέσα σου ή έργα που γράφουν μέσα σου ή θεατρικής συγγραφής ή δάσκαλοι, για δάσκαλους μου πες βέβαια, στη σχολή.

Ναι. Κοίταξε τώρα, εγώ είχα και ένα πρόβλημα πάντα με τα έργα. Δεν ήξερα ποτέ, ήμουν από το παιδί που δεν ήξερα ποτέ τι κομμάτι να πάρει να παίξει. Όλοι ξέρανε. Ξέρω εγώ η μία είχε μανία με την άλμα. Η άλλη είχε μανία με... Μου ήταν πολύ δύσκολο να βρω. Δεν ξέρω για ποιο λόγο. Νομίζω καλύτερη σχέση είχα με τον Τζέχοφ και αυτόν καταλάβαινα πιο πολύ.

Ένιωθα ότι έχει ψωμί να παίξεις. Εξού και όταν μπήκα στη σχολή έδωσα την Ίνα, την οποία την είχα στις εξετάσεις και στο τρίτο του έτους ή δεύτερο ήταν με την Βαλάκου. Τέλος πάντων, ήταν ένας ρόλος που τον καταλαβαίνω. Δηλαδή, είναι, ξέρεις, κάποιοι ρόλοι που λες, ας πούμε, την Εντα Γκάμπλερ, που είναι ένας σπουδαίος ρόλος και θέλουν πολύ να την παίξουν, δεν την καταλαβαίνω.

Δεν την καταλαβαίνω, δεν θα μπορούσα να είμαι έτσι. Αυτό εννοώ, δεν την καταλαβαίνω. Αυτή την καταλάβανα. Ηρωίδες του Τσέχοφτς καταλαβαίνω καλύτερα, δεν ξέρω για ποιο λόγο. Μετά, όταν, τι ήθελα να κάνω, ε. Δεν ξέρω ρε παιδί μου υπήρχε μια αντίφαση πάντα μέσα μου που φαντάζομαι υπάρχει στους περισσότερους ανθρώπους από αντιφάσεις φτιαχνόμαστε γι' αυτό έχουμε και τόσα ψυχολογικά Απ' τη μία ας πούμε μου άρεσε το εξωστρεφές το λαμπερό μεγάλωσα πολύ με ελληνική ταινία του Σαββάτου αλλά μόνο οι κομμωδίες μου άρεσαν όταν ήταν δράμα έλεγα όχι θεέ μου δεν θέλω αυτό το δράμα άρα μάλλον από μικρή με πήγαινε εκεί ο δρόμος και απ' την άλλη είχα δει τόσο σινεμά με τη μάνα μου η μάνα μου ήμουν η καλύτερη της φίλη μικρή όταν ας πούμε έπαιζε ο πατέρας μου στο θέατρο και με μεγάλωνε και πηγαίναμε κάθε καλοκαίρι στο Ικράν γιατί μέναμε εκεί κοντά στην Πουργαροκτώνου στο Ικράν εγώ από το δημοτικό είδα ότι μπορεί να φανταστείς που δεν τα βλέπει ένα παιδί γιατί ήμουν η παρέα της. Δηλαδή είδα

Λότο Φελίνη, είδα όλα του Γουντι Άλλαν, τα 70's αυτά που είχα τρελαρθεί με τον Γουντι Άλλαν, είχα πάθει ζημιά έξω και ακόμα ό,τι βγάζει, όποια ταινία βγάζει, πάω και τη βλέπω. Και τις καλές και τις μέτριες. Είχα δει Βέντες, με πήγαινε, έβλεπα Μπέργκμαν, έβλεπα τέτοια, την αλήκηση της πόλης, έβλεπα τέτοια πράγματα. Και απ' την άλλη, έβλεπα και πάρα πολύ μικρή ταινία του Σαββάτου οπότε νομίζω ότι φτιάχτηκε ένα πράγμα σαν να τα ήθελα και τα δύο να γίνονται Ποια ταινία είσαι?

Αυτή η ταινία όμως που πραγματικά όταν την είδα είπα ο Θεέ μου αυτό θέλω να κάνω και είχα μηνύε ήταν το All the Jazz που το είδα όταν βγήκε γιατί είμαι και παλιά το είδα όταν βγήκε, ήμουν πολύ μικρή και είπα ο Θεέ μου αυτό θέλω να κάνω αυτό είναι ταυτίστηκα πάρα πολύ μετά την είδα στη Ριβιέρα την είδα αυτή την ταινία την είδα άλλες τρεις τέσσερις φορές απανωτά και μετά έβλεπα έχω δει όλα του φώση αυτά φυσικά και γενικά τον είχα πολύ τον έχω πολύ ψηλά και τώρα που σκηνοθετώ τώρα πηδάω από το ένα στο άλλο τι να κάνω, πηδάω και τώρα που σκηνοθετώ έχω να σου πω παρότι ποτέ δεν θέλω να κάνω κάτι σαν κάποιον πάντα είναι μια αναφορά στο μυαλό μου ο φως Γιατί σκηνοθετής Έχουν γραφτεί πάρα πολύ καλά Σχόλια βεβαίως για τις σκηνοθεσίες Καλά τα πήγα ως τώρα Αλλά γιατί Πώς σου έρχεται ξαφνικά Καταρχάς μου έρθε Αυτό έρχεται την ώρα που Στην πραγματικότητα Επειδή όπως σου έχω πει Είμαι ένα δειλό παιδί Που δεν ήθελε να εκτεθεί Από πολύ παλιά Θα μπορούσα να το είχα κάνει αυτό

Δηλαδή θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει να γίνει σκηνοθέτης κινηματογράφου στα 16. Και να το λέω ας πούμε. Μαζί με το ότι θέλω να γίνω θεοποιός ανεξαρτήτως. Αυτό είναι κάτι που το θάψα τελείως γιατί δεν τολμούσα. Και επειδή τότε υπήρχε και λίγο επετηρίδα στη δικιά μου τη γενιά. Δεν είναι όπως τώρα. Τώρα επειδή έχουν όλα χαθεί.

Δεν υπάρχουν ούτε οι μεγάλοι δάσκαλοι ούτε κάπου να ακουμπήσεις. Τα παιδιά βγαίνουν στο YouTube. βγαίνουν μόνα τους με την παρέα τους βγαίνουν εκτίθεντες στα social οπότε από πολύ μικρά ξέρουν ότι δεν υπάρχουν δισκογραφικές που μπορείς να το κάνεις μέσα από μόνος σου, από ένα κανάλι δικό σου έχουν απενοχοποιηθεί από αυτό, εμείς δεν ήμασταν έτσι, εμείς είχαμε επιτηρήτα και είχαμε δασκάλους που λογοδοτούσαμε σε δασκάλους οπότε άμα είσαι και ένα παιδί έτσι λες που να βγω εγώ τώρα το προτιμούσες όμως αυτό άρχισε να φτιάχνεται σε παραστάσεις και έπαιζα σε παραστάσεις μέχρι να αρχίσω να σκηνοθετώ είχα πάντα έννοια και άποψη για το όλον.

Δεν με ενδιέφερε ο ρόλος μου. Με ενδιέφερε την ώρα που έπαιζα ήξερα τι γίνεται εκεί, ποιος θα παίξει εκεί πώς πρέπει να υποθεί αυτό. Δηλαδή το σκεφτόμουν πολύ συνολικά τέλος πάντων. Και πεταγόμουνα κιόλας. Δηλαδή με τον Θοδωρή που κάναμε τόσες δουλειές μαζί και που ήταν δικά του τα έργα και αυτό και πολλές φορές μπορεί να γινόμουν και ενοχλητική.

Γιατί δεν το κάνεις μωρέ έτσι, κατάλαβες αυτό. Ενοχλητική. Τέλος πάντων. Ο Θοδωρής πάντα μου λέγε και θεωρώ ότι είναι ένα πολύ βασικό κομμάτι της ζωής μου το ότι με έσπρωξε προς τα κήμου. Λέγε παιδί μου πρέπει να το κάνεις, το καταλαβαίνεις. Όχι μόνο για να με το σπάω τα νεύρα τον ώρα που σκυνθυνθεί. Το κάνεις μόνος σου αφήσεις ήχους.

Δεν μου είπε, όχι, κάνε το μόνος μας, αφήσεις ήχους. Σου δίνε χώρο στην άποψη. Μου δίνε χώρο στην άποψη, γιατί δεν είναι χαζός. Ξέρει να παίρνει, όπως όλοι οι καλοί σκηνοθέτες, πρέπει να πάρουν από τους ηθοποιούς τους και από τους συνεργάτες τους και να κρατήσουν ό,τι θέλουν. Δηλαδή πρέπει να τους ακούνε. Αλλά αυτός μου ήταν, αυτός μου έδωσε το σπρόξιμο, με απενοχοποίηση σε πολλά πράγματα και έμαθα κοντά του να φοβάμαι λιγότερο γιατί είδα έναν άνθρωπο πραγματικά ατρόμητο.

Που δεν το είχες δει στη ζωή σου από τους γονείς και τους παππούδες. Οι γονείς μου, οι παππούδες μου ήταν όλοι φοβισμένες προς αυτό. Να, η διάγνωση. Υπήρχε, έγινε η διάγνωση. Ο Θουδωρής ήταν, είναι, πάντα είναι, ενώ έχει κάτι φοβίες, το αεροπλάνο, τις αρρώστιες και αυτά τα ξέρεις, στο κομμάτι του να πει ποιος είναι, τι θέλει, τι πιστεύει, της έκθεσης, του τι νιώθει.

Είναι τόσο πολλοί που μόνο και σχεδόν παιδί μου, μην τα λες όλα. Εγώ ήμουν ακριβώς το αντίθετο. Οπότε πήρα λίγο από εκεί που μου έκανε πολύ καλό και άνοιξα γιατί ήταν πολλές φορές που έλεγε και ακόμα το κάνει ιδέες του για έργα. Βάλε όλο εσύ την ιδέα σου, θα την πάρεις, θα την κάνει ο άλλος. Δεν μπορεί να την κάνει όπως εγώ.

σίγουρα δεν πάνε να την κάνει όπως εσύ, θα την κάνει αλλιώς αλλά θα στη χαλάσει δεν έχει φίλτρο σε αυτό και μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι έβαζε ανθρώπους να βλέπουν την πρόβα μας όποιος έμπαινε όποιος ήθελε έμπαινε και έλεγε και τη γνώμη του εγώ σε αυτό πάθαινα τρέλα λέω ήρθε αυτός τώρα και θα τον έχω από κάτω να με κοιτάει κάποια στιγμή λοιπόν με αυτό μου έκανε πάρα πολύ καλό γιατί χαλάρωσα είπα οκ, αυτή είμαι και θα το κάνω με τον τρόπο που ξέρω και με έσπρωξε πάρα πολύ όπως και τώρα ας πούμε το πρώτο κομμάτι που επέμενε να κάνω είναι να σκηνοθετήσω και ότι πρέπει να το κάνω και και με πούσαρε και το άλλο που επιμένει να κάνω και αυτό το επιμένει και ο Κωνσταντίνος ο Μαρκουλάκης που είναι και αυτός άνθρωπος της ζωής μου και πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος να γράψω Εγώ τώρα είμαι σε αυτή τη φορά Να ενωθεί η γιαγιά με τον παππού Να ενωθεί η γιαγιά με τον παππού Αυτό που άνθρωποι που Αλλά να γράψεις θεατρικό Γενικά να γράψω Θεατρικό δεν ξέρω Κοίταξε στο μόνο που νομίζω

Ότι Αν γράψω θα κάνω Είναι θα μπορώ να διακρίνω πόσο χάλια είναι με χάλια και να μην το παρουσιάζω. Έχεις αρχίσει να γράφεις φυσικά. Κάτι ψιλολόγια. Ναι, κάτι ψιλολόγια. Δηλαδή έχω κάνει κάτι απόπειρες. Σεναρίων, όχι... όχι θεατρικού. Το θεατρικό θέλει... Είναι πολύ άλλη ιστορία. Ενώ στο σενάριο μπορείς να μιλήσεις πολύ με εικόνες.

Στο θεατρικό θέλει ο λόγος να είναι... Και δεν ξέρω αν το έχω. Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Ξέρεις πίστευα ότι στο χρόνο αυτό θα ο χρόνος μάλλον θα έχει εξαντληθεί και θα έχεις πει όλα τα πρόσωπα της ζωής σου το ποιος είσαι τελικά επειδή φτάνουν προς το τέλος Αλήθεια είναι διφλή αρίδες Όχι είναι φοβερό Εγώ τη χάρηκα πάρα πολύ αυτή τη μη κουβέντα γιατί εσύ μιλάγες Έτσι είναι αυτό όμως Να σου πω κάτι Οι δημοσιογράφοι όχι εσύ που είσαι ψυχαναλυτής οι άλλοι χαίρονται όταν οι άλλοι μιλάμε και όλοι λένε δεν έχω κανένα τίποτα ας τη ρωτήσω τα λέει η μόνη της λοιπόν επειδή σίγουρα έχεις ξεχάσει ένα πρόσωπο θα ήθελα έτσι να γυρίσεις την κάμερά σου τώρα θα μας πού είναι ποια είναι η κάμερά σου και να και να το πεις αυτό πόσο πρόσωπο ξέχασες ποιο πρόσωπο ξέχασα πολλά πρόσωπα μπορεί να ξέχασα μπορεί να είναι φίλος καταρχάς έχω φίλους που τους λατρεύω Δηλαδή έχω τη Βίκη, τη Βολιώτη που είναι ένας άνθρωπος της ζωής μου.

Δεν τη είσαι την είπα. Γιατί πηδάω από το ένα στο άλλο, κατάλαβες. Ας πούμε, ο Κωνσταντίνος, η Βίκη, οι συμμαθητές μου και αυτοί που ξεκινήσαμε μαζί στη σχολή και είμαστε φίλοι από τότε που είναι πάρα πολλά αυτά τα χρόνια είναι άνθρωποι που ακουμπάω πάνω τους και είναι αναφορές για μένα. Και ο τρόπος που η Βίκη δίνει τη φιλία της γιατί δεν είναι απλό το πώς είναι.

Δηλαδή ξέρεις ότι είναι πάντα εκεί βράχος και το πόσο αγαπάει τους φίλους και είναι σαν οικογένειά της. Και έχω γίνει κι εγώ λίγο έτσι. Πάντα ήμουνα δηλαδή γιατί επειδή δεν είχα αδέρφια. Οι φίλοι μου ήταν οικογένειά μου. Ωραία και ένα encore τώρα γιατί το έχω πολύ ώρα στο... Αγκόρ. Ναι, πρέπει να μην πω πως βγαίνεις και λες το τελευταίο τραγούδι μετά το πρόγραμμα.

Ποια είναι η αγαπημένη σου κωμικός όλων των εποχών. Ελληνίδα. Ό,τι θες. Κοίταξε, όταν... Αγαπημένη μου κωμικός, ωραίο. Γελάω με τη Βλαχοπούλου. Γελάω με την Βασιλιάδου. και μου άρεσε πάρα πολύ από μικρή που εντάξει δεν μπορώ να την πω ότι είναι αμυγός κωμικός αλλά ήταν ένα πιο πακέτο η Σίρνη Μακλέιν λοιπόν αυτή είσαι τελικά για σήμερα τουλάχιστον για σήμερα η Βασιλιά Ανθόμαση η Σίρνη Μακλέιν ευχαριστούμε πάρα πολύ εγώ σας ευχαριστώ Νίκη

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00