Ποιος είσαι τελικά, Χρήστο Λούλη;
Ποιος είσαι τελικά;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Από την παιδική ηλικία έως την «επικίνδυνη» γοητεία του θεάτρου. Ο Χρήστος Λούλης μιλάει στον Νίκο Μωραΐτη, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει.
Ο γνωστός ηθοποιός περιγράφει τον εαυτό του ως ένα σύνολο αντιφάσεων, όπου συνυπάρχουν η ανάγκη για εξερεύνηση, η περιέργεια και μια εσωτερική κινητικότητα που δεν του επιτρέπει να παγιωθεί σε μία μόνο εκδοχή του εαυτού του.
Ιδιαίτερο βάρος δίνει στη σχέση του με τον Λευτέρη Βογιατζή. Περιγράφει μια εμπειρία ψυχολογικά επώδυνη, σχεδόν κακοποιητική, που όμως λειτούργησε ως εργαλείο εξέλιξης.
Το θέατρο δεν προκύπτει ως προορισμός εξαρχής, αλλά ως ανακάλυψη μέσα από μια τυχαία στιγμή που αποδείχθηκε καθοριστική. Μια «μαγική στιγμή» μπροστά σε μια αφίσα στους διαδρόμους του Πανεπιστημίου Πειραιά.
Ο Χρήστος Λούλης εμφανίζεται ως ένας καλλιτέχνης που τρέφεται από την πειθαρχία, τη συγκίνηση και την ανατροπή, δηλώνοντας πως τελικά είναι «όλα» όσα έχει ζήσει και ερμηνεύσει, ένας άνθρωπος που ακόμα εξερευνά τη δίψα του για το «παιχνίδι» της ζωής.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είναι δύσκολη η ερώτηση που βάζεις στην εκπομπή σου. Θα δυσκολευτεί πολλοίς κόσμος να σου μιλήσει. Ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις κάποιον είναι να γνωρίσεις ποιοι άνθρωποι τον σημάδεψαν. Γιατί ο καθρέφτης μας είναι οι άλλοι. Είμαι ο Νίκος Μωράητης και σας καλωσορίσω στο ποιος είσαι τελικά. Χριστό Λούλη, ποιος είσαι τελικά.
Μακάρι να ξέρα. Πολύ ωραία ερώτηση. Είναι η ωρότερη απάντηση που έχω πάρει μέχρι τώρα. Το ψάχνω. Κάποιες φορές έχω κάποιες μυρωδιές. Κάποιες φορές νιώθω ότι ξέρω. Την επόμενη στιγμή νιώθω ότι δεν ξέρω. Άλλες φορές έχω την εντύπωση ότι είμαι πιο σίγουρος Γιατί ποιος θέλω να είμαι Παρά για το ποιος είμαι πραγματικά Άλλες φορές έχω την εντύπωση Ότι ξέρω καλύτερα για το ποιος δεν είμαι σίγουρα Νομίζω είμαι με πάρα πολλά πράγματα Τι ώρα αυτό Ποιος δεν είσαι σίγουρα Δεν είμαι σίγουρα Κάποιος άνθρωπος που Θα νιώσει ήσυχα σε ένα κλειστό δωμάτιο για πολλή ώρα.
Δεν είμαι σίγουρα ο άνθρωπος που θα μείνει θυμωμένος με κάποιον για πολύ καιρό. Δεν είμαι σίγουρα ο άνθρωπος που θα τον ενδιαφέρει μόνο η καλοπέρασή του, μόνο να βγάλει πολλά λεφτά. Είμαι σίγουρα ο άνθρωπος που μπορεί να συγκινηθεί από ένα μυρμήγκι και εξ αυτού να φύγει για ταξίδι, ξέρω εγώ, στην Αμερική. Αυτό να πω μπορεί ένα τόσο δά που θα με συγκινήσει να έχει στην ζωή μου μια τεράστια επίδραση.
Έχεις συμβεί αυτό. Ναι, είμαι μυρμήγκι, ξέρεις το λέω. Ναι, ναι, ναι. Καμιά φορά σκέφτομαι τα... Δεν λένε καμιά φορά και οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι ότι πιο κοντά στον εαυτό σου είσαι στα παιδικά σου χρόνια και μετά αρχίζεις και φοράς διάφορα προσωπία. Ναι, η πατρίδα μας είναι... Είναι η παιδική μας ηλικία, ας πούμε.
Οπότε προσπαθώ καμιά φορά να θυμωθεί πώς ήμουν παιδί, πώς θύμωνα, πώς γελούσα, με τι συγκίνιόμουν, με τι ονειρευόμουν, πώς κοιμόμουν, πώς ξύπναγα, πώς έπαιζα με τους φίλους μου. Καμιά φορά, όταν είμαστε ασίγουροι για το που είμαστε, τι κάνουμε, πώς κινούμαστε, καμιά φορά, άμα σκεφτούμε τον εαυτό μας παιδί, έχεις φωτογραφίες δικές σου από παιδί, έτσι δεν είναι.
Η πιο πολλή πια έχουμε λιγοστεύει πια η γενιά στον κόσμο που δεν είχε που δεν έχει φωτογραφίες από όταν ήταν παιδί τώρα πια πιο πολλοί άνθρωποι έχουν φωτογραφίες από τον εαυτό τους παιδί κάποιοι αρχίζουν και τους έχουν στα κινητά εμείς έχουμε και έντυπες και αρχίζουν και κυτρινίζουν και όλα και μια φορά βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον φαντάζεσαι πως ήταν το παιδί που ήξερες, το παιδί 12 χρονών 10, 7 που θυμάσαι τον εαυτό σου παιδί και λες τώρα αυτό το παιδί είναι που έχει γκρίζα μαλλιά αυτό το παιδί είναι που έχει πέντε παραπάνω ρητίδες αυτό το παιδί είναι που έχει αυτές τις υποχρεώσεις και αυτά τα άγχοι και αυτές τις φοβίες αυτό το παιδί είναι που έχει ζήσει αυτές τις ματαιώσεις και αυτές τις σφαλιάρες που έχει φάει από τη ζωή και όλα αυτά και λες από αυτό το παιδί που τα έχει ζήσει τώρα όλα αυτά Τι έχει μείνει, έχει μείνει κάτι.
Και το ψάχνεις λίγα εκεί και το πας από εδώ, το πας από εκεί. Κάτι έχει μείνει, πάντα μένει κάτι. Δεν μπορεί να φύγει τελείως. Κάτι μένει. Και λίγο αυτό προσπαθώ να... Άρα τι θα έλεγες ότι έχει μείνει από εκεί. Το πιο δυνατό που σου έρχεται. Λέω, λέω, λέω για να μην πάω να πω την ουσία. Κοίτα, μένει κατά βάση μια, νομίζω, μια μεγάλη δίψα για παιχνίδι.
Για να ξεχαστείς. Μένει μια μεγάλη δίψα για ξεγνιασιά. Μένει μια μεγάλη ανάγκη για εξερεύνηση. Ήταν ευτυχισμένο αυτό το παιδί. Ναι, ευτυχισμένο ήταν Είχε ωραία παιδικά χρόνια Δεν είχε προβληματική οικογένειά μου Ο πατέρας μου δεν ήταν στη φυλακή ας πούμε Δεν με έδερνε Η μητέρα μου δεν ήταν, ξέρω εγώ, απούσα Ήταν πολύ καλή γονής Ήταν μια μικροαστική οικογένεια Μέση ελληνική μικροαστική οικογένεια Αυτό, το γνωστό Δεν ήμασταν ούτε πολύ ψηλά εισοδηματικά και μορφωτικά ούτε και πολύ χαμηλά.
Είμαστε σε ένα μέσο όρο. Οπότε είχα καλά παιδικά χρόνια. Θυμάμαι είχα είχα τους φίλες μου, είχα το σχολείο μου είχα τα δώρα τα Χριστούγεννα πήγαινα στα φροντιστήριά μου αλλά θυμάμαι ότι έλεγα στον πατέρα μου κάποια φορά κάποια στιγμή μου λέγε τι ρε φίλε σου λείπει κάτι όταν μεγάλωσα λίγα και ήμουν λίγο έφηβος έφηβος που άρχισα να σκέφτομαι κάτι παραπάνω και κάποια στιγμή σε μια έξαρση του λέω μπαμπά μου λείπει η έλλειψη.
Α καλά κατάλαβες δηλαδή να τρομάξανε. Ξέρω εγώ που τρομάξαμε να τρομάξει και πριν οι άνθρωποι αλλά εννοούσα ρε παιδί μου ότι. Κάτι που να το θέλω να μην το έχω να με απαγορεύεται ξέρω εγώ από κάποιον να πάω κάπου και να αναγκαστώ να προσπαθήσω πολύ για να το καταφέρω. Τελικά έγινε και αυτό. Κατάφερα να γίνω ηθοποιός ας πούμε και να κάνω αυτή τη δουλειά που κάποια στιγμή μου σκασε σαν όνειρο και που ήταν πραγματικά δύσκολο.
Πριν πάμε εκεί, από τα παιδικά χρόνια, ποια πρόσωπα θα λέγεις ότι είναι αυτά που σε καθόρισαν. Πέρα από τον μπαμπά μου και τη μαμά μου. Όχι, και ο μπαμπάς και η μαμά σου. Εννοείται, ο παπάς μου και η μαμά μου. Δεν μας είπες πολλά. Μια κουβέντα για τον παπά. Ναι. Κοίταξε, τώρα, αν κάποιος μπορεί να πει ότι δεν τον καθόρισε ο παπάς του και η μαμά του, δεν ξέρω αν θα λέει και την αλήθεια.
Πολύ καθοριστική ήταν η... Ο πατέρας μου ήταν ένας πατέρας... Ναι, όταν μεγάλωνα εγώ ήταν ένας πετράς ο οποίος δούλευε 15-16 ώρες την ημέρα. Όχι πάντα. Εντάξει, ερχότανε, γιατί ήταν και αυτές οι ωραίες εποχές που οι άνθρωποι ερχόντουσαν και κοιμόντουσαν στο σπίτι το μεσημέρι. Θυμάσαι την εποχή που τα μαγαζιά κλίνανε στις 2.
Πράβο, και ξανά έγιναν. Και ξανά έγιναν στις 5, ξέρω εγώ, 2.30 με 5, κάτι τέτοιο ήταν. Ήταν η σιέστα. ωραία χρόνια, δεν μπορείς να πεις δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να ξαναγυρίσει αυτό το πράγμα ο μπαμπάς μου λοιπόν με καθόρισε νομίζω ως προς το problem solving ας πούμε ή στο ότι πρέπει να πηγαίνω και παρακάτω και πιο βαθιά και πιο πολύ και μπορώ και άλλο, μπορώ και καλύτερα η μητέρα μου την άλλη ήταν και μου έδωσε μάλλον μια είδους αναβλητικότητα ως προς αυτό.
Και αυτά τα δύο συνεπάρχουν, ενώ είναι αντιφατικά, συνεπάρχουν. Να θες να πας και παρακάτω, αλλά να πεις αύριο θα πάω παρακάτω. Αλλά να έρχεται το αύριο και να πεις οκ, τώρα θα πάω παρακάτω. Να κάνεις πέντε βήματα και να λέτε αυτό είναι. Μεθαύριο θα πάω πάλι παρακάτω. Είναι λιγάκι... Από τη μητέρα μου νομίζω κληρονόμησα μια περίεργη μοναξιά Δεν είναι μόνη της αλλά έχει μια μελαγχολική μοναξιά Δεν χρειάζεται να είσαι μόνος για να την έχει Μπορείς και μέσα σε πολλοί κόσμο Ναι, ακριβώς Νομίζω ναι, γιατί πάντα είχα την αίσθηση η μητέρα μου μεγάλωσε στην Αυστραλία Ήρθε λοιπόν πίσω όταν έκανε την αδερφή μου Και ήρθαν πίσω στην Ελλάδα Η μητέρα μου δεν είχε ζήσει ποτέ στην Αθήνα Ήτανε στη Φλόρινα, στο χωριό Και πήγε στην Αυστραλία, από το χωριό πήγε στη Μελβούρνη Από τη Φλόρινα, από το χωριό πήγε στη Μελβούρνη Και από τη Μελβούρνη γύρισε στην Αθήνα Και καμιά φορά την ένιωθα ότι ήταν εκεί παρούσα Αλλά και δεν ήταν κιόλας και δεν ξέρω που ήταν, άμα ήταν στο χωριό ή άμα ήταν στην Αστραλία.
Ναι, την ρώτησες. Ξέρεις τώρα, ναι, όχι δεν την έχω ρωτήσει ποτέ ή μπορεί και να την έχω ρωτήσει και να μου απάντησε έτσι κάπως αόριστα και δεν... Μπορεί και στα δύο να ήταν, ναι. Άνετα, δηλαδή, καμιά φορά έχουμε ενοχές, δηλαδή, λες, είσαι εδώ ρε φίλε, σου απαντάει ο άλλος ναι, ναι αλλά είσαι και αλλού, ωραία, ναι είμαι και λίγο αλλού και της πειράζει.
Το μυαλό πετάει. Το μυαλό πηδάει από εδώ και από εκεί. Δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε και εδώ. Γιατί προσπαθεί να συνδέσει το μυαλό, ας πούμε. Προσπαθεί να συνδέσει αυτό που συμβαίνει τώρα με κάτι που ξεκίνησε πριν από 40 χρόνια, ας πούμε. Που δεν ξέρεις να το ονοματίσεις, αλλά έχει ξεκινήσει πριν από 40 χρόνια και τώρα μπορεί να έρχεται μια στιγμή που, σαν αυτή η στιγμή ένας κρυκάκος, κάκος που θα μπει σε μια λυσίδα πραγμάτων που έχει ξεκινήσει 40 χρόνια πριν.
Και ναι, το μυαλό μπορεί να είναι εδώ και να είναι και αλλού ταυτόχρονα. Και μεγαλώνεις. Έτσι. Και φεύγεις πια από το... από τη γυάλα ας πούμε αυτή. Ποια πρόσωπα έρχονται στη ζωή σου που σημαίνουν για σένα. Μετά από λίγο καιρό, όπως είπε και το και το πολύ ωραία ταινία της Pixar, το Inside Out. Το νησί της οικογένειας αρχίζει και μικραίνει και μεγαλώνει το νησί της φιλίας, των φίλων ας πούμε.
Μετά ξεκινάνε οι φίλοι, οι κοπέλες, τα κολιτάρια. Ο πρώτος άνθρωπος που θυμάμαι μετά τους γονείς μου να μου έχει μείνει κάπως ήταν μια προπονήτρια που είχα στο κολύμπι όταν πήγαινα κολύμπι. Ήταν μια προπονήτρια η οποία με είχε ξεχωρίσει, ξέρω εγώ. Μετά θυμάμαι την κυρία Αγιευτοπούλου. Κάτσε, κάτσε μισό λίγο, συγγνώμη. Γιατί τη θυμάσαι, τι σου είπε.
Ήταν από τη Ρωσία αυτή. Σεβαστά να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Ήταν από τη Ρωσία. Ναι. Και θυμάμαι, από τους υπόλοιπους προπονητές, είχε μια άλλη ενέργεια. μου έλεγε κάτι για το κολύμπι που δεν ξέρω αν ήταν απλά για το κολύμπι αν ήταν και για τη ζωή αλλά είχε έναν τρόπο να το λέει που ήμουν παιδί, εγώ ήμουν 12 χρονών ή 13 θυμάμαι να μου το λέει και θυμάμαι αυτά που μου έλεγε τα θυμάμαι ακόμα ως κάτι που δεν είναι μόνο για την πισίνα είναι και γενικά ακόμα κολυμπάς?
κολυμπάω, τώρα πια δεν πηγαίνω πισίνα Ποια κολυμπάω τα καλοκαίρια. Και σκέφτεσαι όταν κολυμπάς. Όχι. Αυτό είναι κάτι που μου είχε πει ότι προσπάθησε να είναι η ανάσα σου έτσι και το σώστα να μην σκέφτεσαι τίποτα. Και μου είχε επιθυμάμε μέχρι να... Επειδή ξέρεις στο κολύμπι πώς πάει η χεριά μας με την ανάσα. Ξέρεις, κάνεις μια εκπνοή για τρεις χεριές και μετά στην τέταρτη χεριά βγάζεις και...
Μου λέει κάποια στιγμή άμα σου βγάζει τέσσερις χεριές εκπνοή. Κάνε τέσσερις, δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται δηλαδή. Βρες εσύ τον κανόνα σου, σαν να μου έλεγε. Και είναι κάτι από αυτά που μου πει, που τα θυμάμαι ακόμα. Μετά θυμάμαι τους καθηγητές μου. Είπες για κάποια κυρία ήδη και σε διέκοψα. Ναι, την κυρία Γευτοπούλου, που μας έκανε θρησκευτικά.
Παρόλο που, ακόμα δεν έχω καταλάβει για ποιο... Εντάξει, έχω καταλάβει και δεν έχω καταλάβει κιόλας. Γιατί τα θρησκευτικά δεν είναι ακριβώς θρησκευτικά. Δεν κάνουμε θρησκευτικά. Κάνουμε λίγο εισαγωγή στην Ορθοδοξία. Καταλαβαίνω λίγο για τη χώρα και τα λοιπά, επειδή δεν έχουμε και πλήρη διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας.
Οκ. Αλλά αυτή η κυρία με αφορμή τα θρησκευτικά μας ανεχότανε να της κάνουμε πάρα πολλές ερωτήσεις και οι οποίες ερωτήσεις ήταν πλατιές σε αντικείμενο. Δεν ήταν για το μάθημα, ξέρω εγώ, μόνο. Και κόντρα στο θρησκευτικό κομμάτι, ενδεχομένως. Ναι, γιατί, ας πούμε, ήταν τόσες πολλές ερωτήσεις που λίγο όταν κάνεις τόσες ερωτήσεις, για παράδειγμα, παιδιά, παιδιά, παιδιά ήμασταν, κάναμε ερωτήσεις, αλλά το να μας αφήνει τόσο άνετα και ελεύθερα μια καθηγήτρια να της κάνουμε ερωτήσεις για ό,τι μας κατεβάζει το μυαλό μας που κάποια στιγμή βέβαια στην κουβέντα και όσο περνούσε η ώρα και εμείς θέλαμε να βρούμε μια σωστή ερώτηση να κάνουμε μια καλή ερώτηση να κάνουμε γιατί δεν ρωτάγαμε ξέρω εγώ εντάξει κάποιος μπορούσε να ρωτήσει η κυρία να σας ρωτήσω κάτι πόσες κολόνες έχει το σχολείο που τρολάραμε ναι αλλά την προβοκάρατε και όλας Δηλαδή, κυρία, γιατί πιστεύετε ότι υπάρχει Θεός Και αν υπάρχει Θεός, πώς...
Μιλάμε για ερωτήσεις που γινόντουσαν Και για κοινωνικά ζητήματα Και για ιστορικά ζητήματα Γιατί μπορούμε να μιλούσαμε, ξέρω εγώ, για τη Σύνοδο της Νικέας Για την τρίτη Σύνοδο Για την πρώτη Σύνοδο Για τον Μέγα Κωνσταντίνο ή οτιδήποτε Μιλούσαμε για φιλοσοφικά θέματα Τι είπα να πει Υιός Πατέρας Και Άγιο Πνεύμα γιατί δηλαδή αυτή η τριάδα και μας έλεγε λίγο ιστορικά λίγο φιλοσοφικά, λίγο ό,τι μπορούσε να μας εξηγήσει κι εκείνη ό,τι είχε καταλάβει κι εκείνη δεχομένως αλλά αρχίσαμε να της λέμε και γιατί δηλαδή υπάρχουν εξωγήινοι κυρία και αν υπάρχουν εξωγήινοι δηλαδή τους περιέχει και αυτούς ας πούμε αυτός ο Θεός τι σημαίνει αλλά ήτανε τόσο πολλές ερωτήσεις και ήταν δεκτική ήταν πολύ δεκτική και απόλυτα αντούσε και άμα δεν ήξερε λέει παιδιά δεν ξέρω που αυτό είναι το αντίθετο του κατηχητικού που σου λέει τις απαντήσεις και στις υποβάλλει και στις βάζει με έναιση με έναιση με το κεφάλι σου ήτανε η αποθέωση της αφισβήτησης και της φιλομάθειας και της φιλοπεριέργειας
και από τότε δηλαδή δεν πήρα και με τόσο κακό μάτι τα θρησκευτικά. Και μπορώ ακόμα, ας πούμε, να κατα... Γιατί έχω φίλους οι οποίοι μου λένε, «Να, δεν μωρέ, είναι εκκλησία» και τα λοιπά. Παιδιά, φίλοι, εντάξει, υπάρχει και μια σοφία πίσω από τα πράγματα. Υπάρχει και ένας λόγος. Υπάρχει και μια σοφία. Υπάρχουν και πολύ ωραία πράγματα.
Ας πούμε, υπάρχουν πολύ ωραίοι ύμνοι, πολύ ωραία λόγια. Και ένα φιλοσοφικό περιεχόμενο. Και υπάρχει και ένα φιλοσοφικό περιεχόμενο το οποίο είναι πολύ σεβαστό, αν μη τι άλλο. Και επίσης υπάρχει και ένα, και εκτός από το φιλοσοφικό περιεχόμενο, υπάρχει και ένα πολιτιστικό περιεχόμενο, το οποίο κρατάει τώρα 2.000 χρόνια, το οποίο και αυτό είναι συγκλονιστικό.
Η ζωγραφική, η μουσική, ο στίχος, η αρχιτεκτονική, ακόμα και η μόδα. Αυτά που φοράγανε τουλάχιστον. Τα πάντα. Το τελειτουργικό, το πώς μπαίνεις μέσα, τα κεράκια. Δηλαδή είναι όλο κάτι έχει. Που δεν ξέρω αν μπορώ να με πω πιστό ακόμα και τώρα. Αλλά αυτό το θαυμάζω. Και υπάρχουν στιγμές, υπάρχουν φορές που έχω χαθεί μέσα σε αυτό.
Υπάρχουν στιγμές που έχω νιώσει μεγάλη... Έχω νιώσει το σπίτι μου. Σαν να είμαι μέσα στο σπίτι μου. και κάποιες φορές που νιώθω ότι δεν είμαι μόνος μου μέσα εκεί. Κάλλες φορές που νιώθω ότι είμαι... Πηγαίνεις δηλαδή. Όχι, δεν πηγαίνω. Αλλά μπορεί να είναι μια μεγάλη παρασκευή που να το νιώσεις. Ναι, μια μεγάλη παρασκευή.
Ή μπορεί να πηγαίνω σε μια άλλη στιγμή, σε μια άλλη φάση, άσχετη. Δεν είμαι τακτικός. Υπάρχουν φορές που πηγαίνω και νιώθω πολύ ξένος. υπάρχουν φορές που πηγαίνω και νιώθω ότι δεν έχω καμία θέση εδώ πέρα δεν ξέρετε τι σας συμβαίνει και φεύγω τι να πω θυμάμαι λοιπόν την κυρία Γευτοπούλου θυμάμαι τον κύριο Κονταξίτα ας πάρω τους καθηγητές μου ένας και αυτός φιλόλογος μας έκανε αρχαία και ήταν και αυτός τόσο μιλήχιος άνθρωπος μαλακός άνθρωπος ταπεινός άνθρωπος έξυπνος πολύ που όμως δεν διαθύμιζε την εξυπνάδα του και έξυπνος αρκετά ώστε να ξαλαβαίνει μέχρι που μπορούσε να απαντήσει και μέχρι που δεν μπορούσε άνθρωποι οι οποίοι δεν μας επιβάλλονταν άνθρωποι που μας δέχονταν σε σημείο που να λες καμιά φορά θυμόμαι πως ήμασταν σαν παιδιά στο λύκειο ή στο γυμνάσιο πως αντέχαν αυτοί οι άνθρωποι αλήθεια πως αντέχαν και όμως μου έχουν μείνει αυτοί οι δύο γιατί από τη μεριά τους ποτέ δεν υπήρχε ούτε μία στιγμή που να θυμώσανε θυμάμαι και άλλους που θυμόνανε θυμάμαι και άλλους που μας μαλώνανε
και καλά κάνανε οι άνθρωποι αλλά στην ψυχή μου μέσα και συγκινούμε έχουν αυτοί οι οποίοι με αυταπάρνηση και με ταπεινότητα και με και εγώ δεν ξέρω τι φάρος και τι δύναμη καθόντουσαν εκεί και προσπαθούσαν να είναι εκεί και να μας απαντήσουν. Τώρα κάποια στιγμή πρέπει να έρθει και το θέατρο, έτσι, λογικά. Ναι, λογικά, ναι.
Αλλά πότε πραγματικά έρχεται, δηλαδή, εσύ μπαίνεις με πανελλαδικές. Μπαίνω με πανελλαδικές, το Πανεπιστήμιο της Πειραιάς. Ναι, και αρχίζεις τις σπουδές σου. Ναι, αρχίζω τις σπουδές μου. Έχει μπει το θέατρο. Όχι, δεν έχει πει το θέατρο. Έχει μπει η μεγάλη βαρεμάρα. Ο θεατής. Ούτε ο θεατής. Δεν έχω δει. Μόνο Χάρη Κλίν έχω δει.
Σοβαρά μιλάς. Χάρη Κλίν και Σωτήρ Μουστάκα. Σε μια παράθεση. Απλά βαριόμουν αφόρητα. Βαριόμουν αφόρητα. Πήγαινα στο πανεπιστήμιο, ακολουθούσα τα μαθήματα. Στριμωχνόμουν πάρα πολύ εκεί μέσα. Δεν μπορούσα. Ασφικτιούσα. και παίρναγα τον καιρό μου στα γύρω καφέ διαβάζοντας φως φως των σπορ γιατί είμαι και Ολυμπιακός ήμουν και στην Πειραιά μεγάλωσα και στην Πειραιά γίνοντας φραπέδες και τέτοια παιζόντας ταύλοι πόσο καιρό αυτή η παρακμή μεγάλη παρακμή, τρεις μήνες, τέσσερις θα μου πεις έχεις κάνει πολύ μεγάλη προσπάθεια να περάσεις το πανεπιστήμιο έχεις διαβάσει και ξέρεις απ' έξω πέντε βιβλία ξέρω εγώ Εντάξει, καταλαβαίνω, για ένα φοιτητή το πρώτο καιρό να είναι λίγο έτσι.
Αλλά δεν μου ερχόταν εμένα να θωματίσω αυτό το πράγμα και αρχίζα να ανησυχώ. Λέω, τι θα γίνει, όλη μου η ζωή θα βγει έτσι. Φως στα σπορ, φραπέ, ταυλί, τι θα γίνει, δεν είναι ζωστό αυτό το πράγμα. Μπήκα, θυμάμαι, στο Μαρπιστημίο και αντί να πάω στο εμφυθέατρο, στην αίθουσα που είχα το μάθημα, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα στους χώρους που δεν είχα, στα γραφεία ή στους χώρους που ήταν για άλλα έτη.
Να δω το Πανεπιστήμιο. Χωρίς να ξέρω που και τι θέλω να κάνω. Και μπήκα, έκανα μια βόλτα στους διαδρόμους και κάποια στιγμή σε ένα διάδρομο που είχα περάσει από πέντε πόρτες που κανονικά δεν θα έπρεπε να είμαι και μπήκα και ανέβηκα και έστρεψα και έδειξα, βρήκα μια αφίσα που έλεγε για μια θεατρική ομάδα που γινόταν στο Πανεπιστήμιο και ήταν σαν μια μαγική στιγμή.
Σαν μια μαγική στιγμή που είναι μπαμ, παίζουν βιολιά, πιάννα από κάτω, αλλάσσουν τα φώτα, λίγο σταματάει ο χρόνος. Θυμάμαι αυτή την αφίσα ακόμα. Ήταν ένα χαρτάκι τόσο, έτσι μικρούλη, που έλεγε για την θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου και δίνε ραντεβού για τα... Θα συναντηθούμε στην τάδε αίθουσα, ξέρω εγώ, την τάδε του μήνα, τάδε ώρα.
Εννοώ, δεν είχαμε καμία σχέση. Ούτε με θέατρο, ούτε με καλλιτεχνία, ούτε με τίποτα. Και για κάποιο λόγο πήγα. Και κάθισα πίσω-πίσω στην άκρη. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά ήταν γεμάτη η αίθουσα. Πήγα τελευταίος. Πήγα στην ώρα ακριβώς. Ήταν γεμάτη η αίθουσα. δεν χορούσα μέσα στην αίθουσα και ήμουνα με το ένα πόδι μέσα στην αίθουσα και το άλλο πόδι έξω την πόρτα κυρίως ήμουν έξω την πόρτα και άκουγα και μπήκα και πήγα και μιλήσαμε στην αρχή μιλούσαμε, δεν μας έλεγε αυτός ούτε όχι ο Στέφανος ο Καριδάκης, δεν ξέρω που είναι τώρα και μ' άρεσε περνούσανε οι μέρες οι μήνες, έκανα πρόβα μας έδινε βιβλία, διαβάζαμε Ήταν ο στόχος να ανεβεί κάποια συγκεκριμένη παράσταση Ναι, ναι, ναι, θα ανέβαινε μια παράσταση κάποια στιγμή Θυμάσαι ποια?
Η Φαύστα Μάλιστα Θα ανέβαινε η Φαύστα του Μπόστ Ναι, ναι Αυτά τα γνωστά Μετά από ένα χρόνο, ένα μισή όμως Αλλά άρχισα να διαβάζω άρχισα να να αντιλαμβάνομαι πως είναι ότι να ανεβαίνεις μια σκηνή και τι σημαίνει το χέρι σου να είναι εδώ ή το χέρι σου να είναι εκεί ή το χέρι σου να είναι χαμηλά έτσι. Και σιγά σιγά νομίζω ότι άνοιγε η υποψία, όταν η υποψία ενός πολύ μεγάλου κόσμου που μου ήταν κρυφός για πάρα πολύ καιρό.
Και κάποια στιγμή μετά από αρκετό καιρό ξύπνησα ένα πρωί θυμάμαι και είπα ότι αυτό το πράγμα δεν θέλω να το κάνω μια φορά τη βδομάδα που το έκανα στο πανεπιστήμιο θέλω να το κάνω κάθε μέρα να κάνω αυτό και πήγα και έδωσα στη δραματική σχολή και πέρασα και άλλαξε η ζωή μου θέατρο τέχνης θέατρο τέχνης εκεί άνοιξε το παράθυρο στο μεταξύ έχεις δει παραστάσεις έχεις αρχίσει να βλέπεις θέατρο ναι όταν ήμουν στη θεατρική ομάδα είχα δει κάποιες παραστάσεις Πότε έρχεται η παράσταση εκείνη που εκστασιάζεσαι.
Βλέπεις δύο στην αδέλφω σου εκείνον τον χρόνο, που εσύ όμως ακόμα είσαι η φοιτητής ή η σπουδαστής της δραματικής, θα μου πεις, που λες πω πω είναι μαγεία αυτό που κάνουν. Θυμάμαι τα ραβιά των τυφλών στο θέατρο τέχνης και η πρώτη φορά που είχα να δω το Λευτέρη Βογιατζή. νομίζω πως ήταν το Μπέλα Βενέτσια μπορεί να κάνω λάθος, δεν ήταν το Μπέλα Βενέτσια νομίζω πως ήταν κάποια παλιότερη παράσταση δεν θυμάμαι που είπα εδώ πέρα συμβαίνει κάτι που δεν μπορώ να το...
που είναι επικίνδυνο εδώ συμβαίνει κάτι γιατί επικίνδυνο επικίνδυνο γιατί δεν ξέρεις Δεν το γνωρίζεις Και δεν ξέρεις άμα θα σου σκάσει καλά Επικίνδυνο γιατί μπορεί να σε καταστρέψει Να σε αλλάξει Να σε ξετινάξει Να σε φέρει τα μέσα έξω Επικίνδυνο γιατί μπορεί να Να σημαίνει πολλά Για πολλούς και για σένα Δαθιά πράγματα Και σου άρεσε αυτός ο κίνδυνος Με εγωίτεψε πάρα πολύ αυτός ο κίνδυνος Ότι εδώ πέρα κάνουμε κάτι Εδώ πέρα μπορεί να γίνει κάτι που για τον κόσμο Είναι Είναι, θα πω, έχει, πώς το λένε, μπορεί να τους αλλάξει τη ζωή.
Μπορεί να τους πιάσει, να τους αγγίξει με έναν τρόπο που δεν αγγίζονται πια οι άνθρωποι. Και στη σχολή τώρα, ερχόμενοι, ποιοι καθηγητές είναι που σε καθορίζουν. Ο πρώτος που με καθόρισε ήταν ο Περικλής Καρακοσταντόγλου. που είναι ένας λαϊκός άνθρωπος ο Περικλής, ευαίσθητος πολύ, και ο οποίος με πρόσεξε και με... Ήταν ο πρώτος που με πρόσεξε λίγο και μου είπε...
Έλα εδώ. Διδάσκει ακόμα είναι εκεί. Ναι, διδάσκει ακόμα δεν είναι εκεί, νομίζω. Αλλά ήταν ο πρώτος που με πήρε από το χέρι και με πήγε κάπου. Μετά ήρθαν σπουδαίοι άνθρωποι. Ήρθε η Ρέινη Πιτακή. Ήρθε ο Κώστας Χρονόπουλος, ο μακαρίτης, ο οποίος μας έκανε θεατρολογία. Ήταν πολύ φωτισμένος άνθρωπος. Μετά ήρθε ο Γιώργος Λαζάνης που μας έκανε μάθημα.
Ο Μίος, ο Κουγιούντζης. Όλοι αυτοί, ο καθένας είχε ένα πετραδάκι, βάζε ένα λιθαράκι για να μας αλλάξει λιγάκι το... Να μας κινητοποιείς τη φαντασία Γιατί πας παιδί Σε μια σχολή Και καταλαβαίνεις ότι δεν λειτουργεί η φαντασία σου Ενώ μεγαλώνεις Λειτουργεί περισσότερο Αλλά δεν είναι η φαντασία σου που δεν λειτουργεί Μια χαρά λειτουργεί η φαντασία σου Απλά μεγαλώνοντας Αποκτάς και μια γλώσσα Και έτσι η φαντασία σου διοχετεύεται Και αρθρώνεται Και μπορεί και παίρνει μια σάρκα κοινωστά που λέμε Δεν είναι ότι δεν έχεις φαντασία. Απλά εκφράζεται καλύτερα.
Και μετά ερχόμαστε στον πρώτο μεγάλο σταθμό που ήταν ο Μήνος Βολανάκης. Που τον γνώρισα τυχαία έξω από ένα σαχροπλαστείο στα Εξαρχία. Με ένα φίλο που τον ήξερε. Σα φάτσα τον ήξερε. Και με το θράσος της νιώτης καθίσαμε και του μιλήσαμε. Τι ωραίο αυτό το θράσος. Ναι, ωραίο. Και η γυρνάκη μου λέει, εσένα πού είναι η μηχανή σου.
Λέω, πού το ξέρετε ότι έχω μηχανή. Ε, γιατί αν δεν είχες μηχανή θα είχες άλογο. Μου το είπε αυτό. Δηλαδή μου τσίγκλησε λιγάκι τον αρκισισμό και εγώ τσίγκλησα κανονικά. Και λέω, αλλά αυτός ο άνθρωπος είναι... Γιατί και αυτός είχε θράσος μεγάλο. Αλλά μπορούσε να διαβάζει τους ανθρώπους. Και μεγάλη ευαισθησία. Και ξεκινήσαμε και με τον φίλο μου μαζί και τον Βολανάκη μία σχέση μέντορα ας πούμε.
Πηγαίναμε στο γραφείο του, μας έδινε βιβλία να διαβάσουμε, μας έδινε βινίλια να ακούσουμε, ταινίες, μετά συζητούσαμε. Σας ανέλαβαν, δεν ήταν καθηγητής σας. Όχι καθόλου. Ήταν αυτό, μια ευνοδημία. Και αυτό και αυτού του άρεσε, να σας πω, με τα νέα παιδιά. Ξέρεις, να πηγαίνουμε στο γραφείο του, να μας έβγαζε τυράκι, μας έδινε, ξέρω εγώ, κρασάκι με τυράκι, μας διάβαζε τη μετάφρασή του, την καινούργια, ή μια σκηνή.
Μη μας έβαζε και παίζαμε. Έκανε αυτό το μονόλογο και μας μιλούσε μετά. Ήταν πολύ ωραία αυτή η σχέση. Η οποία κράτησε καιρό. Η οποία κράτησε... Κράτησε κάνα δύο χρόνια. Όχι πολύ καιρό. Κάνα δύο χρόνια. μετά εγώ ξεκίνησα να δουλεύω στο θέατρο πολύ και δεν είχα χρόνο πια Ερχόταν Όχι, δεν πρόλαβε, πέθανε Ήταν και αυτό το ότι ήταν τόσο η σχέση όμορφη που είχε αρχίσει όμως και γινόταν πνιγυρή λιγάκι Εγινότανε Πώς θα το πω Πατροναριστική Ως μέντορας Και εγώ ήθελα ας πούμε Να διατρανώσω την ανεξαρτησία μου Και τότε είχα μπλέξει Μια κοπέλα Και δεν πήγαινα Πολύ Απέφευγα δηλαδή τα ραντεβού Δεν ήμουνα πια Απομακρύνθηκα Γιατί και εκεί πέρα ψιλοπνήγηκα και μετά έρχισε μια ιστορία με πάρα πολλοί σπουδαίους ανθρώπους που ήρθανε ή πήγα εγώ στο δρόμο τους ή ήρθαν και αυτοί στο δικό μου όπως ας πούμε ο Λευτέρης ο Γιατζής κάτσε εδώ πρέπει να καθίσουμε λιγάκι ναι γιατί υπάρχει καταρχάς ένας μύθος θεατρικός ο μύθος ο θεατρικός και απ' την άλλη αν πιάσεις τους ηθοποιούς
από τη δική μου την πλευρά που δεν είμαι στο θέατρο θα σου πούνε από θεωτικά λόγια μέχρι το πόσο δύσκολα γιατί να το κρύψουμε άσχημα πέρασαν. Και πολλοί που δεν άντεξαν. Και κακοποιητικά. Τι σημαίνει το κακοποιητικά δηλαδή. Σημαίνει ότι δεν θα δεν μιλάμε για βία αλλά μιλάμε για ψυχολογική βία να σε κάνει σκουπιδί και αυτό σου κάνει καλό ότι δεν σε σκοτώνει δεν είπαμε σε κάποια δυνατό δεν ξέρω τι να σου πω τώρα όταν είσαι 23, 24 25 και σου μιλάει και σου κάνει ένας άνθρωπος σε βάζει σε ένα πράγμα και σε κάνει να αμφισβητείς για τα πάντα πάνω σου και μέσα σου και σε μειώνει τόσο πολύ και εσύ όμως πρέπει να ζήσεις αναγκαστικά αυτά άμα έχεις τη δύναμη αποφασίζεις να τα κάνεις εργαλεία αποφασίζεις αυτά να τα χρησιμοποιήσεις για να ζήσεις για να γίνεις καλύτερος εκτός αν δεν μπορείς και φεύγεις Εκείνος αυτό δεν ήθελε επειδή της ουσίας δεν ξέρω τι ήθελε δεν ξέρω καν και αυτός δεν ξέρω, και αυτός ήξερε τι θέλει.
Δηλαδή, αυτός ήθελε να κάνει θέατρο. Και για να κάνει το θέατρο που ήθελε, ήθελε τους ανθρώπους εντελώς γυμνούς. Ενώ εντελώς εκτός συμπεριφορισμών και προσωπείων ή οτιδήποτε. Ήθελε, ας πούμε, να πεις μια ατάκανα, ναι αυτό και μόνο αυτό να σημαίνει. Μόνο αυτά τα λόγια. Μπορείς να πεις μια ατάκα, μια καλημέρα, και να εννοείς καλημέρα, χωρίς να μου λες και την ιστορία του ποιος είσαι, και του πόσο χρονών είσαι και πώς ξύπνησες σήμερα.
Γιατί έχετε αρχίσει να μάθετε όλοι να παίζετε περιπολά, ενώ δεν ξέρετε να παίζετε το ένα. Μπορείς να μην παίζεις, μας έλεγε. Εννοούσε όχι να μην παίζεις, εννοούσε όχι να μην παίζεις κακά. Αλλά το να μην παίζεις σημαίνει ότι μπορείς να ανακαλύψεις ότι κάθε μέρα αυτό που κάνεις, η φωνή σου, η στάση σου, η χειρονομία σου, το βλέμμα σου λέγοντας κάτι, λένε και αυτά μια ιστορία Τώρα μου θυμίζεις την ατάκα που έχει πει ο Μάρλον Μπράντου ότι επειδή ξεκίνησε να γράφει κάμερα δεν σημαίνει ότι εσύ πρέπει να κάνεις κάτι Ναι αλλά αυτό το πράγμα σημαίνει ναι όντως δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι και ο Λευθέρης μας έλεγε γιατί και στη ζωή σου πώς μιλάς, ας πούμε, όταν λες τα λόγια που λες και μιλάς αυτούς που μιλάς.
Κάτσε και σκέψου τι άλλα λες εκτός από αυτά που λες. Γιατί ανεβαίνετε στη σκηνή και νομίζετε ότι μπορείτε να ξέρετε πώς παίζετε αυτό ή πώς παίζετε εκείνο. Και εγώ βαριέμαι να σε βλέπω, μας έλεγε. Βαριέμαι γιατί μου παίζετε αυτό που έχετε δει κάποιον να κάνει και δεν το μιμήσετε και πολύ καλά. Μου μιμήσετε τον Μπάνλον Μπράντο, τον Άλ Πατσίνο, τον Ρόμπερν Τενίρο, αλλά δεν τους μιμήσετε καλά.
Και όχι επειδή αυτοί έχουν ταλέντο και εσείς δεν έχετε, μπορεί να έχετε, μπορεί να έχετε λιγότερο, μπορεί να έχετε και περισσότερο. Αλλά γιατί για κάποιον άλλο λόγο. Γιατί αυτοί είναι αυτοί, κάνουν αυτό, είναι δικό τους. Και επίσης είναι κάτι που δεν με αφορά. Μπορείς να κάνεις ένα πράγμα αντί να κάνεις δεκαπέντε. Μας έλεγε.
Κάποια στιγμή είχε φτάσει το σημείο να μου πει εμένα, κάποιος κάποτε σου είπε κάτι. Αυτόν βρες τον και βρεις τον. Ότι αυτό που μου είπε κάποιος κάποτε για κάτι... Χωρίς το σπίτι. Ότι αυτό είναι που με κρατάει πίσω. Το βρήκες. Ναι. Όντως ήσυχε. Ναι. Τον έβρισες. Ναι, μέσα μου. Δεν πήγα να το πω στον άνθρωπο να σου πω στο διάλογο.
Όχι. Ναι, αλλά είναι αυτό το πράγμα με το ελευθέριο. Είχε πάντα δίκιο. Α, ναι. Ήταν κακότροπος, δεν είχε καθόλου δίκιο στον τρόπο του. Υπονόμευε την προσπάθειά του και του γυρνούσε μπούμερανγκ όλο αυτό. Κατάστρεψε ανθρώπους. Αλλά αυτό που τους έλεγε ήταν... Είχε δίκιο. Εσύ πώς φεύγεις νικητής από εκεί. Μην... Ζωντανός.
Απλά επειδή είμαι στα πόδια. Αυτό είναι. Ζούσα. Δεν σε κατεσταθούσα. Όχι. Αυτό ήταν η νίκη μου, το ότι μπορούσα και πήγα, έφυγα από το Λευτέρη και βέβαια έκανα πολλά χρόνια να ξεπεράσω, να τον βγάλω από μέσα μου. Πάντα τον έχω μέσα μου ως έναν βαθμό. Αλλά έκανα πολλά χρόνια να σταματήσω να λογοδοτώ σε αυτόν, ακόμα και όταν δεν ήμουν σε αυτόν.
Και αυτή ήταν η νίκη μου. Δηλαδή μπόρεσα και περπάτησα χωρίς αυτόν. αλλά κουβαλώντας τον, όχι τα κακά του, προσπαθώ, τα καλά του. Εντάξει, ήταν ένας άνθρωπος πολύ σχορητικός, πολύ επιδραστικός και πολύ έμπαινε μέσα σου και σαν να κάτευε πάρα πολύ, σου τα κάνε όλα έτσι. Και αυτό πονάει πολύ και μετά δεν ξέρεις ποιος είσαι και δεν ξέρεις πώς περπατάνε οι άνθρωποι, πώς μιλάνε.
Οκ. Αλλά σου λέω, ήμουν χειρός γιατί μετά ήρθαν άνθρωποι η Λυδία Εκωνιόρδου, που έκαναμε τον Ιώνα πουδέα δασκάλα, ήρθε μετά ο Θωμάς Ομοσχόπουλος έκανε πάρα πολλά πράγματα, ήρθε ο Γιάννης Οχοβαρδάς ήρθε ο Νίκος Οκαραθάνος που ακόμα είμαστε και δουλεύουμε μαζί, ο Καρατζάς δηλαδή Υπήρχε μια αλυσίδα ανθρώπων που με έχουν δει και από την καλή και από την ανάποδη.
Πες μου, δώσε μου μια ατάκα του τι σου έδωσε ο καθένας. Ας πούμε, η Λυδία μου έδωσε την αξία της πειθαρχίας. Ο Θωμάς μου έδωσε την αξία της ανατροπής. Ο Χουβαρδάς μου έδωσε την αξία του να μην λες ψέματα. στον εαυτό σου, ενώ την ώρα που παίζεις. Και του να είσαι αποτελεσματικός. Ξεκίνα με το αποτελεσματικό και θα προχωρήσεις αν είσαι τυχερός στο καλό.
Ο Νίκος ο Καραθάνος μου δώσε την αξία της πολύ μεγάλης συγκίνησης για κάτι. Και ότι αξίζει να καβαλήσεις το κύμα του αισθήματος και να γίνεις σερφ, να σερφάρεις. Να γίνει μια μεγάλη στιγμή αυτό το αίσθημα. Ο Καρατζάς, οι φλέβες και τα κόκκαλα των κοιμένων. Δεν ήταν ενδιαφέρειτος πολύ η εικόνα. Από όλα αυτά τα κείμενα που έχεις παίξει που έχεις παίξει μεγάλα έργα και πιο σύγχρονα και αρχαιοδράμα και τα πάντα Ποιο είσαι τελικά Το μικρόφωνο εντάξει Θέλω να αποφύγω την ερώτηση Ποιο είμαι Όλα είμαι Είμαι όλα Αυτό που ας πούμε υπάρχει μεγάλη δυσκολία και γενικά και στις σχέσεις των ανθρώπων γνωρίζουμε κάποιον γνωρίζω εσένα τον Νίκο και είμαστε φίλοι για 15 χρόνια και εγώ θα έχω στο μυαλό μου ότι εντάξει περνάνε τα χρόνια σου έχουν συμβεί πράγματα αλλά εγώ θα έχω στην αίσια στο μυαλό μου αυτό που γνώρισα χωρίς να είμαι ευαίσθητος σε αυτό που γίνεσαι ανά πάσα στιγμή οι άνθρωποι, ξέρεις, που είμαι και αυτό έχω και εκείνο, έχω το άλλο, έχουμε πολλές αντιφάσεις
μόνο αντιφάσεις είμαστε δηλαδή στην ουσία ναι, εμένα μ' αρέσει το αρχαιοδράμα μ' αρέσει η Επίδαυρος και το Τζιτζίκι να ακούω τον Γκιόνι ας πούμε και να έχω σκόνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών μου και υδρότα στο πίσω μέρος της πλάτης μου και της μπλούζας μου μ' αρέσει και ο Σέξπιρ πολύ το οποίο κάνει με το μυαλό κάτι που δεν τελειώνει ποτέ και τίποτα δεν θα συγκριθεί με το σύγχρονο βράμα που παίζει ένα θέατρο με ιταλική σκηνή είναι μ' αρέσουν όλα αυτό είναι, μ' αρέσουν όλα μ' αρέσει και το σινεμά, μ' αρέσει τηλεόραση μ' αρέσουν Ποιος από τους συγγραφείς είσαι που λες δηλαδή Αυτόν μου προτείνεις να παίξω έργο του, μου προτείνεις τι ωραία.
Ναι. Σας σκέψει ή το λέω πολύ απλοϊκά. Όχι, δεν το λες απλοϊκά. Το λες έτσι τηλεοπτικά. Νομίζω πως είμαι η Sarah Kane. Πιο πολύ. σαν να βγαίνουν λέξεις μέσα από το στόμα της, φράσεις, που και οι ίδια είναι λίγο... τις έχει ακατέργαστες μέσα της, δεν ξέρει ακριβώς πού το πάει. Ξέρει στο τέλος πού, αλλά πετύνται έτσι πράγματα.
Μπορείς να πάρεις και τέσσερις ανάσες πριν την... τέσσερις πλωτές πριν την ανάσα. Βέβαια, μπορείς να πάρεις και τέσσερις απλωτές. Και βέβαια φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλος και δεν μου έχεις πει καθόλου για ένα κομμάτι που είναι καθοριστικό για έναν άνθρωπο. Και καταλαβαίνεις τι εννοώ το κομμάτι, το εκτός σκηνής. Που δεν είναι και εκτός σκηνής, γιατί γνωριστήκαμε με την Έμινη...
Ένανται, βέβαια, γιατί η σύζυγός σου είναι ηθοποιός. Άλλωστε δεν μπορείς να γνωρίσεις και άνθρωπο όταν είσαι ηθοποιός, δεν μπορείς και να γνωρίζεις εκτός, τι να κάνουμε, είμαστε σε αυτά τα θέατρα. Συγγνώμη, προσπάθησατε να το αποφύγεις. Να γνωρίσεις ηθοποιό. Ή όχι, δεν είχες τέτοια συστήματα. Όχι, όχι, δεν είχε συμβεί.
Κοίταξε, είμαστε με την Έμιλη 25 χρόνια τώρα μαζί. Δηλαδή, εγώ είμαι από 25 χρόνων μαζί της. Εκείνη είναι από 22, ξέρω εγώ. Κάπως, μπερδεύτηκαν οι ηγοητείες μας. Η ηγοητεία που νιώθαμε έως για τον Άνον, δηλαδή. Επειδή ήμασταν και νέοι στη δουλειά. και με τη γοητεία του θεάτρου, με τη γοητεία της πορείας ενός ανθρώπου στο θέατρο, του χειροκροτήματος, μπερδεύτηκε με το πόσο δύσκολος άνθρωπος ήταν ο Λευτέρης Βογιατζής, στο οποίο την πρόβα γνωριστήκαμε.
Πόσο καθοριστικός λοιπόν και στη ζωή σου. Ναι, πολύ. Και αυτό το συγκεκριμένο έργο που παίζω τώρα, το Καθαρή Πια, το Clensed, όταν μειγνώσα την Έμιλη και τα φτιάξαμε έπαιζα αυτό το έργο με το Λευτέρη με την Έμιλη λοιπόν είμαστε σαν δύο δεντράκια που έχουν τυλιχτεί νωρίς και που τώρα δεν μπορούσαν να ξεχωρίσεις εύκολα τον κόρμο του ενός από το άλλο έχουν λίγο μεγαλώσει και έχουν μπει λιγάκι το ένα μέσα στο άλλο κάναμε και δύο παιδιά μαζί έχουμε μια οικογένεια με την Έμιλη Και ήταν εκείνη που με κρατούσε πάντα στο να μην κάνω τη σκέψη μου πολύ πλοκή.
Πάντα μου έλεγε με γίονε λιγάκι. Δηλαδή, πιο απλά. Δηλαδή με δύο λέξεις. Τι ωραίο. Πάντα χρειαζόμαστε αυτό που δεν έχουμε. Ναι. Αλλά βλέπεις ότι για τον άνθρωπο τελικά που είσαι μαζί 25 χρόνια, Μπορείς να πεις... Δηλαδή δεν ξέρω... Ή θα αρχίσω να μιλάω για πέντε χρόνια τώρα, να κλαίω και να συγκινούμαι, ή δεν θα πεις και τίποτα.
Τι ωραίο που μπορείς να το κάνεις όμως τόσα χρόνια μετά. Και να σου πω και κάτι. Μου πες την ωρότερη έκφραση. Τα δύο δεντράκια τα οποία έχουν γίνει σαν κλιματαριά μουρθέ. Ναι, που είναι πια δεν ξεχωρίζεις. Ποιο είναι ποιο. Λοιπόν, Χρήστο Λούλη, αυτό είσαι τελικά. Κούνια που σε κούναγε, Νίκο Μωραήτη. Μπράβο. Λοιπόν, εδώ ήθελα να έρθω.
Είμαι βεβαιός ότι έχεις ξεχάσει ένα πρόσωπο και θα ήθελα να γυρίσεις την κάμερά σου και να μας πεις ποιο είναι αυτό που ξέχασες. Ξέχασα ένα πρόσωπο. Εμένα. Ποιος είσαι τελικά Χριστολούλη Είμαι ο φίλος μου Τι ωραίο να είσαι φίλο σου Μετά από τόσα χρόνια Και όχι αντίπαλος σου Ας πάρουμε αυτό Ας το πάρουμε για καλό Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Εγώ ευχαριστώ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
