Ποιος είσαι τελικά, Χρήστο Χωμενίδη;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

00:00 Είναι δύσκολη η ερώτηση που βάζεις στην εκπομπή σου. Θα δυσκολευτεί πολλοίς κόσμος να σου μιλήσει. Ο καλύτερος τρόπος για να μάθεις κάποιον είναι να γνωρίσεις ποιοι άνθρωποι τον σημάδεψαν. Γιατί ο καθρέφτης μας είναι οι άλλοι. Είμαι ο Νίκος Μωράητης και σας καλωσορίσω στο ποιος είσαι τελικά. Χρήστο Χωμενίδη, ποιος είσαι τελικά.

00:34 Νίκο Μωραίτη, ποιος είμαι τελικά. Είμαι όσοι περιέχω. Και από όπου τους πήρα και όπου τους πήγα. Και τους πηγαίνω ακόμα. Το πρώτο πρόσωπο που σου ήρθε. Οι γονείς μου. Οι οποίοι ήταν... Εγώ γεννήθηκα το 1966. Στην Κυψέλη. Είμαι τρίτη γενιά Κυψελιώτης. Δηλαδή στην Κυψέλη πήγε η μάνα του πατέρα μου. όταν παντρεύτηκε δεύτερη φορά αποφάσισε το 35 νομίζω αποφάσισε ότι θα σταματήσει τον Νίκο Μόδας που είχε και αποφάσισε να πάρει ένα σπίτι και με τα λεφτά τα οποία είχε βγάλει από τον Νίκο Μόδας πήρε ένα σπίτι στην Οδό Νηρέως και γεννήθηκα σε αυτό το σπίτι μετά από 30 χρόνια από τότε που αγοράστηκε που χτίστηκε μάλλον Το περιβάλλον το οποίο μου δώσαν οι γονείς μου ήταν παραδείσιο. Παραδείσιο στα αλήθεια. Δηλαδή νομίζω ότι έχω, πιστεύω ότι έχω μία από τις πιο ωραίες παιδικές ηλικίες. Σε πείσμα των αντικειμενικών συνθηκών.

01:40 διότι ο μπαμπάς μου ήταν ευγηγόρος εργατολόγος η μάνα μου ήταν υπάλληλος σε μια εταιρεία σε μια θηγατρική της Αγροτικής Τράπεζας που λεγόταν Αγρέξ και ο παππούς μου ήταν βουλευτής ΕΔΑ της Αριστεράς λοιπόν με το που έγινε η Χούντα η Χούντα έγινε όταν ήμουν ξέρω εγώ εγώ γίνηκα 3 Αυγούστου του 1966 η Χούντα έγινε 21 Απριλίου του 1967 έτσι μας πήρε και μας σήκωσε Ο παππούς του είπε Ο θρηλυκός ηγέτης των ταξιτζίδων Μπαντουράκης Τον πήρε τηλέφωνο και του λέει φύγε από το σπίτι Βασίλη γίνεται πραξικόπημα Έφυγε Συνελήφθη τον Αύγουστο Να που ταξιτζίδες τα ξέρουν όλα Και ας κοροϊδεύουμε εμείς Λοιπόν τον έσωσε Του έδωσε έξι μήνες Να προσπαθήσει να οργανώσει κάτι Μαζί με άλλους εννοείται Η γιαγιά Εστάλιστα γιούρα ή γιάρο αυτό το νησί της εξορίας η μαμά μου αρνήθηκε να αποκηρύξει τους γονείς της και απελήθη από την εταιρεία στην οποία δουλεύε και ο συνεταίρος του πατέρα μου πήγε στο δικαστήριο και έτσι είπε μέσα στα μούτρα ότι εξάλλου κύριοι στρατοδίκες δεν είστε άλλο παλακέδες

02:57 των δικτατόρων και τον συλλάβαν και τον στήριναν φυλακή στην Αίγινα άρα έραν όλων των άλλων έτης ελευθερίας, της φήμωσης η οποία αφορούσε όλους τους Έλληνες η δική μου οικογένεια κατέρευσε οικονομικά. Εσές είστε ενός έτους. Εγώ είμαι ενός έτους. Αυτά γίνονται σε ένα βάθος χρόνου. Αλλά το αποτέλεσμα αυτής κατάστασης ήταν ότι είχαμε όλο και λιγότερα λεφτά.

03:28 Εκτός όλων των άλλων. Να φανταστείς δηλαδή ότι την πρωτοσχονιά του 1971 νομίζω το δώρο μου ήταν μια σοκολάτα μέλο δεν ξέρω αν θυμάστε τις μέλο ήταν μια πολύ ωραία σοκολάτα και είχαν κυρίως μέσα χαρτάκια του Disney και νομίζω κάτι μπαλόνια αυτό δεν είχαν οι άνθρωποι τη δυνατότητα να πάρουν κάτι άλλο για πρωτοχρονιά δεν λέω ότι ζούσαμε φτωχά διότι ποτέ δεν το ένιωσα έτσι απλώς μίκραινε το σπίτι δηλαδή πηγαίναμε σε όλο ένα και μικρότερο σπίτι κατά τα άλλα ήταν δύο υπέροχοι τύποι νομίζω δεν έχουν γνωρίσει πιο φιλελεύθερους ανθρώπους όχι πολιτικά φιλελεύθερους, στη ζωή τους φιλελεύθερους με μια πολύ μεγάλη αγάπη για αυτό που λέμε τέχνες και γράμματα δηλαδή ο μπάς μου ήταν ευλιοφάγος, διάβαζε πάρα πολύ στο σπίτι υπήρχαν δύο μπομπινόφωνα γκρούντιχ τα μπομπινόφωνα είναι αυτά με τις μεγάλες ταινίες και ακούγανε συνέχεια μουσική πριν από το βινίλιο ουσιαστικά Πριν από το βινίλιο, ναι. Μετά αγοράσαμε ένα συγκρότημα, συγκρότημα το λέγανε, dual, το οποίο ήταν, έπαιζε δίσκους ας πούμε.

04:39 Α, στο μεταξύ, εγώ ως νήπιο, είχα χοροπηδήσει πάνω στο σοβιετικής κατασκευής πικ-απ, το οποίο είχε η γιαγιά μου. Όταν βγήκε η γιαγιά μου από τη Γιούρα, ήρθε να μείνει μαζί μας και έφερε και ένα πικ-απ, το οποίο ήταν το καμάρι της, καθότι σοβιετικό. Πού το βρήκε όμως στην Ελλάδα? Όχι, το έχει φέρει... Α, δεν το ξέρεις αυτό. Σωστά.

05:01 Οι άνθρωποι της ηγεσία της αριστεράς ταξίδευε στις χώρες του εφαρμοσμένου σοιαλισμού, κυρίως δεν στην Σοβιτική Ένωση. Και τους έδινε η Σοβιτική Ένωση υλικό το οποίο χρειαζόταν στο κόμμα εδώ πέρα, στην ΕΔΑ. Η ΕΔΑ βέβαια ήταν πολύ ευρύτερη και πολύ πιο ανοιχτή από το ΚΚΕ που υποθέτηκε αυτό το διγούσε. και το οποίο ήταν εκτός νόμου έδρευε στο Βουκουρέστι νομίζω τότε λοιπόν αλλά φέρναν από εκεί εξοπλισμό δηλαδή τον οποίον εξοπλισμό φαινόταν σαν να αγοράζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους καταλαβες άρα έφερνε ο παππούς ένα αυτοκίνητο πολλές φωτογραφικές μηχανές τα είχα δει αυτά γραμμένα και τώρα παππού που είναι το αυτοκίνητο που είναι οι κάμερες και μου λέει δεν ήταν για εμένα, ήταν για το κόμμα αλλά το πικάπ ήταν για αυτόν δηλαδή πήρε και ένα πικάπ με δίσκους με λόντιγια οι δίσκοι με λόντιγια ήταν οι σοβιετικοί δίσκοι πολύ ωραίοι και το πικάπ αυτό το κατέστρεψα εγώ χοροπηδώντας πάνω του η γιαγιά έφρυξε οι γονείς μου γελούσαν μετά η γιαγιά πήγε σε ένα σπίτι δικό της

06:18 και εμείς πήγαμε σε ένα πολύ μικρότερο διαμέρισμα το πιο μικρό διαμέριμα που έχω μείνει ποτέ 50 τραγωνικά στον έκτο όροφο όμως μιας πολυκατοικίας στην οδό Δροσοπούλου Δροσοπούλ 4 εκεί μπορώ να πω ότι μεγάλωσα μίκραινε το σπίτι δηλαδή μίκραινε το σπίτι συνέχεια εσύ δεν ένιωθες την ασφυξία αυτή όχι σου δημιουργούσαν ένα παραμύθι μέσα στο καινούριο μικρότερο περιβάλλον καλά δεν ήμουνα και το λαβή τα εμπέλα Δηλαδή σαν το παιδάκι αυτό το οποίο ο Μπενίνιος μπαμπάς του του λέει Ναι αυτό μου ήρθε η σημεριά Λέει ένα πάρκτο στο τρόπο συγκέντρωσης Όχι Είχα πολλές απολαύσεις Ας πούμε μια τεράστια απολαύση μου όταν ήμουν μικρός Ήταν το Mickey Mouse Το οποίο κυκλοφορούσε κάθε Παρασκευή Και το λάτρευα Δηλαδή μπορείς να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις για τον κόσμο του Disney Και την Ελλημνούπολη και το Mickey City Ακόμα τα θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια Ή ξέρω εγώ, μετά το 1971-1972 έδωσε αμνηστία ο Παπαδόπουλος και ο παππούς μου έφυγε, δηλαδή αποφυλακίστηκε.

07:24 Και καθ' όλη τη διάρκεια της φυλάξης του, επειδή εγώ τον είχα δει μία φορά, είχαν πάει στον Οροπό και μάλιστα είχα πάει μόνος μου μέσα να τον συναντήσω, διότι επιτρεπόταν το ψυχεπτήριο μόνο σε παιδάκια και μου είχαν πει μάλιστα ότι είναι τράπεζα. δεν θέλανε να με σοκάρουν ότι ο παππούς είναι φυλακή και μου είπαν ότι τα κάγκελα αυτά είναι διότι ο παππούς εργάζεται στη τράπεζα και μαμολάνε μέσα και ήταν αγκελή που νομίζω ήταν και ο Κύρκος ή ο Δρακόπουλος, κάποιος που μετά έγινε γραμματέας του Οικοεστρικού και τους βλέπω όλους αυτούς με τα ρούχα της φυλακής και βγαίνοντας λέει επεσήμανας γονείς μου ότι δεν πρόκειται περί τραπέζης αλλά περιφυλακίζεται ότι α μένουν μέσα β είναι εντυπωμένη τελώς στη μέλτα τι τραπεζική είναι αυτή όταν γύρισε λοιπόν ήθελε η σχέση μας να αναπτυχθεί και τι έκανε κάπου βρήκε δεν ξέρω πως 40 βιβλία του Ιουλίου Βέρν και μου τα έφερε εγώ πήγαινα, δεν το θυμάμαι, να μπαίνει στο σπίτι κουβαλώντας δύο ντάνες βιβλία έτσι, δεμένα με σπάγκο

08:27 εγώ πήγαινα θα πήγαινα πρώτοι δημοτικού έτσι και δεν ήξερα να διαβάζω. Μου διάβαζε η μάνα μου. Παραμύθια, Μικημάους κτλ. Της λέω άρχισα να μου διαβάζεις αυτό και διαλέγω το Μυστηριώδης Νησί, τη Μυστηριώδη Νίσο σε εκδόσεις Πεχλυβανίδη αν θυμάμαι καλά ή Άγκυρα ή Μίνοα. Τρεις εκδοτικοί βγάζανε η Ιούλιο Βέρνη. Αρχίζει να μου το διαβάζει και τόσο ενθουσιάστηκα Νίκο που μπήκα στη διαδικασία να μάθω γράμματα για να δω τι γίνεται συνέχεια της μυστηριώδους νήσου χωρίς να έχω ανάγκη τη μαμά μου να μου διαβάζει.

09:09 Άρα με καθόριζε και ο παππούς μου πάρα πολύ, ο Βασίλιστος Ανθαλούδης, και ο Ιούλος Βέρν. Σοβαρό. Ναι. Βέβαια, μισό λεπτό τώρα. Γιατί ο παππούς είναι ένα εμβληματικό πρόσωπο, δεν είναι αστεία περίπτωση. Το ποιος είναι πραγματικά, ότι για ποιο πρόσωπο πρόκειται, ότι δεν είναι μόνο ο παππούς, ότι είναι ένα πρόσωπο το οποίο έχει μια υπόσταση άλλου τύπου. Πότε το αντιλαμβάνεσαι?

09:37 Και αν σε επηρεάζει αυτό. Καλά, ήξερα. Δηλαδή, το πρώτο πράγμα που μου είπανε όταν μιλάει για το άπουλο, όταν σε ανήπη ρωτάς τι δουλειά κάνει ο ένας, τι δουλειά κάνει ο άλλος, ο παππούς μου λέει είναι βουλευτής. Εγώ το βουλευτής το άκου ας δουλευτής, με δέλτα. και λέω τι σημαίνει αυτό, κάποιος που δουλεύει όλοι δεν δουλεύεται στη συνέχεια όταν έπεσε η Χούντα και αρχίσανε να κυκλοφορμούν σου λέω με αγαπούσε πάρα πολύ εγώ έβλεπα στα μάτια των ανθρώπων που τον συναντούσαν έναν σεβασμό και μια αγάπη έτσι ήταν πολύ δημοφιλής ακόμα για μένα ήταν ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος και ο πιο, ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη αυτοεπίθυση που έχω συναντήσει ζωή μου και αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι στις Βλακές της Κέκυρας πριν από την κατοχή ας πούμε, επί διατορίας εντάξει αυτός ο άνθρωπος έρθεσε τρία χρόνια στην απομόνωση μόνος του και όταν ερωτήθη εκ των υστέρων τι σου έλειψε περισσότερο αυτά τα τρία χρόνια το συνειδητοποιείς να έχεις περάσει τρία χρόνια βλέποντας μόνο τον εαυτό σου

10:44 ούτε καν γιατί δεν είχε καθρέφτη εγώ νομίζω ότι θα είχα θα είχε κινδυνέψει πολύ σοβαρά η ψυχική μου υγεία απάντησε στο τι σου έλεψε περισσότερο το μεσημεριανό φρούτο το καταλαβαίνεις τι αυτοπεποίθηση και πόσο στέρεα προσωπικό το απεινάσαι και προφανώς ήταν και πάρα πολύ εμπνευστικός διότι πριν τον βάλω εγώ στην Ίκη στο Μυθιστόρμαν Ίκη ως Αντώνη Αρμάου τον είχε βάλει ο Τσίρκας σε ένα διήγημα ως τίγρη.

11:16 Μάλιστα. Κάτι είχε. Είχε ένα υπέροχο χαμόγελο. Δελφινίσιο. Μοιάζε με δελφίνι. Και μία... Πώς το λένε... Στιβαρότητα. Και ήταν και πάρα πολύ καλός παππούς. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο αντιλαμβάνομαι γενικά από τους ανθρώπους οι οποίοι είναι, ξέρω εγώ, οι πρόγονοι μου. Πόσα στοιχεία έχω πάρει. Δηλαδή, αν έλεγα με ένα από τον παππού ένα από τον πατέρα και ένα από τη μητέρα ποια θα ήταν αυτά τα στοιχεία Από τον πατέρα έχω πάρει το χιούμορ και την καυτικότητα και την ρηξικέλευση ματιά στα πράγματα Από τον παππού έχω πάρει νομίζω την αισιοδοξία την οποία έχω γενικώς και την επικοινωνιακή άνεση και ελπίζω και το γονίδιο διότι ο παππούς ζει σε 98 χρόνια Μακάρι Ναι, από τη μάνα μου έχω πάρει Την τρυφερότητα την οποία δείχνω στη κόρη μου Δηλαδή όταν ασχολούμαι με την κόρη μου Πολύ συχνά Ο τρόπος με τον οποίο της μιλάω Ή τι κάνω μου θυμίζει τη μαμά μου Και η αγαπημένη μου Γκουβερνάντα Επειδή δουλεύαν και δύο γονείς Γιατί μετά βρήκε η μαμά μου μια άλλη δουλειά

12:33 Έτσι Έπρεπε να υπάρχει μια νταντάμες στο σπίτι Πήραν λοιπόν ένα πολύ νέο κορίτσι Πολύ νέο μωρό σχεδόν, 17 χρονών το οποίο ήταν από το χωριό του μπαμπά μου και αυτή ήταν η περίφημη Ιωάννα Ιωάννα μετά ήταν υπέροχη Ιωάννα τρομερά ομιλητική, τρομερά πληθωρική, τρομερά εγκάρδια αυτή πρέπει να είναι για να άμπελο ψυχαναλυθώ το γυναικείο μου πρότυπο ας πούμε, δύο ετή μετά Ιωάννα έφυγε για κάποιο λόγο αποφάσισε να κάνει μια άλλη καριέρα και εμένα μου λείπει ευκτά.

13:12 Δηλαδή από τα δύο μέχρι τα τέσσερα ξέρω εγώ, κάθε βράδυ στον ύπνο μου έβλεπα ότι επιστρέφει η Ιωάννα με δώρα και της κάνω πρόταση γάμου και τη δέχεται και πατριβόμαστε. Δύο χρονών. Ναι. Τέσσερα. Ναι. Άρα εκεί μπαίνουν και οι γυναίκες. Εκεί μπαίνουν και οι γυναίκες, ναι. Εγώ θεωρώ ότι με διαμόρφωσε ότι σε όλη μου τη ζωή με έναν τρόπο ψάχνω την Ιωάννα η οποία ζει και είναι μια χαρά και είναι μια σεβαστή κυρία τώρα πια και έχετε και επαφή έχετε σχέσεις δεν έχουμε καθημερινές σχέσεις αλλά ξέρω ότι είναι καλά την έχω δει, την βλέπω από καιρίς καιρόν έχει και ένα γιο είναι εξαιρετική με πλήγωσε όμως με κατέληψε γιατί έτσι είναι η γυναίκη όχι Κατά τα άλλα οι επιρροές μου ήταν η μουσική πάρα πολύ.

14:12 Δηλαδή όταν πήραμε πια πικ-απ, πέρναμε δίσκους συνέχεια. Και ένα δίσκο τον οποίο θυμάμαι, ο μπάς μου άκουγε κυρίως κλασική μουσική, αλλά και λαϊκά. Θυμάμαι ένα δίσκο και στο λέω γιατί συνδιαφέρει είναι του τομέα σου. ένα δίσκο καταπληκτικό που είχε βγάλει νομίζω η Μίνος και η σειρά λεγόταν Regal και ήταν τα κλειδιά του Τσάνη ένας τριλικός δίσκος μονοφωνικός και υπάρχει το κλειδί στο εξώφυλλο κλειδί χωριού σκουριασμένο και αυτός ο δίσκος έχει όλες τις επιτυχίες του Τσάνη αλλά συντομευμένες ήταν νομίζω ένα ρεφρέν και ένα κουπλέ ένα κουπλέ και ένα ρεφρέν και έχει ίσα με 50 τραγούδια είχε βγει και δεύτερο μετά με τα αντίστοιχα μεγάλα τραγούδια του Μητσάκη και απ' έξω είχε μια βελέντζα χωριάτικη δεν ξέρω ποιο είχε πλέξει από τα εξώφυλλα αλλά εμένα ο Τσίτσανης έπαθα την πλάκα μου μ' άρεσε πάρα πολύ και βεβαίως τον έχω αυτό το δίσκο και βεβαίως ό,τι έβγαζε κάθε φορά ο Σαββόπουλος το Σαββόπουλο τον είχα τόσο πολύ μ' άρεσε τόσο πολύ ώστε μου είχαν πάρει δύο ξόψαρα

15:32 θεώρησα, αποφάσισα το ένα θηλυκό και το άλλο αρσενικό έβγαλα το θηλυκό Συνεφούλα και το αρσενικό Σαββόπουλο ως νήπιο 4 ετών, 5 λοιπόν, γιατί ακούγαμε συνέχεια το περιβόλιο τρελού το φορτηγό το μπάλο, το βρώμικο ψωμί αυτά ήταν τα ακούσματα μου τότε Άρα ο Σαββόπουλος είναι μέσα στα πρόσωπα που σε καθόρισαν Ναι και αισθάνομαι αυτό το πράγμα το οποίο έλεγε ο ίδιος στο γενέθικα Σαλονίκη Να δω τους ποιητές πρόφτασα εγώ Είναι μεγάλη ευλογία για μένα Ότι άνθρωποι τους οποίους θαύμαζα και οι οποίοι με καθόρισαν Από την πιο τριφερή μου ηλικία τελικά τους γνώρισα Και είχα και την ευκαιρία να τους πω πόσο σημαντικοί είχαν υπάρξει για μένα Στην αποχώρησή του υπήρχε κόσμος που μίλησε για αυτόν και υπήρχε μια κοινή συνισταμένη στους ανθρώπους που τον γνώρισαν ότι κράταγε μια απόσταση, υπήρχε μια αυστηρότητα.

16:38 Την άλλαζε στη σκηνή, η σκηνή ήταν σαν παιδί λέγανε. Αλλά υπήρχε μια απόσταση, σου την κράτησε αυτή την απόσταση. Καθόλου. Καθόλου, καθόλου. και όταν μου συνέβη ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε άνθρωπο αλλά δεν θέλω να το συζητήσουμε αυτό τώρα Ήρθε ο Σαββόπλος με κάλεσε ο Σαββόπλος σπίτι του τα έχω γράψει αυτά και μου είπε θα μείνεις εδώ μέχρι το ξημέρωμα μέχρι να αισθανθείς λίγο καλύτερα δεν θα φύγεις, θα αφήσω να φύγεις πριν πεις ότι νιώθεις λίγο καλύτερα μου τραγούδησε, μου είπε ιστορίες μου έπαιξε κιθάρα του είμαι ευγνώμων και μόνο για αυτό καθόλου καμία απόσταση εντάξει προφανώς έπαιρνα να κάνει δηλαδή να σε δοκίμαζε μέχρι να σε δεχτεί κοντά του αλλά άπραξε ξεδεχόταν ήταν εξαιρετικά εγκάρδιος τώρα ως συγγραφέας όμως ναι απέναντι σε ένα ποιητή γιατί αυτό ήταν ο Σαββόπουλος ο μέγιστος ποιητής τι είναι αυτό που είχε μου απεκάλυψε τη γλώσσα ως χρυσορυχείο.

17:45 Αυτό θα έλεγα. Βεβαίως, δεν ήταν μόνο μου επιρροή, δηλαδή η γιαγιά μου η Λόρα, η μαμά του μπαμπά μου, με κάθιζε στο κρεβάτι της, αυτά είναι πιο αστοί. Αυτή είναι η που είχε τον Νίκο Μόδας. Λοιπόν, με κάθιζε στο κρεβάτι της, μυρνιά όμως αστοί. Δηλαδή, τι θα πεις μυρνιά. Ρε παιδί μου, πήγαινε και αγόραζε, όταν έπρεπε να πάω επίσκεψη, δύο-τρεις φέτες ζαμπόν από το σούπερ μάρκετ το Μπακάλικο κάτω από το σπίτι και μου έλεγε για να δεις πως τίθεται ένα θέμα από τη Γαλλία ειδικά για μας ήρθαν αυτά τα υπέροχα ζαμπόν δεν είναι πολύ ωραίο λοιπόν και με κάθιζε στο κρεβάτι της και μου έλεγε τώρα θα πούμε θα πούμε καβάφι και έλεγα μου λέει θα διαβάζεις εσύ θα διαβάσω εγώ τον πρώτο στίχο εσύ τον δεύτερο, εγώ τον τρίτο, εσύ τον τέταρτο και έτσι λέγαμε σαν άξαφνα ώρα μεσάνυχτα ακουστεί αόρατος θείασος με μουσικές εξαίσεις με φωνές κτλ μέχρι το τέλος έτσι διάβασα τα περισσότερα που να του κατάφερες ηλικία 6-7, στο δημοτικό σίγουρα το λογικό για ένα παιδί 6-7 χρονών θα ήταν να πει

19:10 άσε μας για τώρα. Όχι, καταφέρνανε και όλο αυτό το θησαυρό μου τον πλασάρανε με έναν τρόπο που ήταν για μένα θελκτικότατος. Σαν παιχνίδι. Σαν παιχνίδι. Ένα στίχο εκείνη, ένα στίχο εσύ. Ναι. Και αισθανόμουν καλά αυτή η γυναίκα η Λώρα Γκλινού ήταν μια... δεν υπάρχει άλλη δεν έχω συναντήσει τίποτα παρόμοιο ήταν θεατρικότατη με τα βραχιόλια της, τα δαχτυλίδια της, τα ωραία της στα ρούχα, ένα μάτι το οποίο άστραφτε, τις χειρονομίες της, ίσως τελικά, στον τρόπο με τον οποίο κουνάω τα χέρια μου, να μιμούμε τη γιαγιά μου.

19:50 Όταν ήταν πιο μεγάλη, όταν ο μπαζ μου έγινε 49 χρόνια, πέθανε, δεν έγινε καν 49, έπαθε καρκίνο του πνεύματος και πέθανε μέσα σε 6 μήνες, ήταν 48 ας πούμε και κάτι. Και βέβαια στη γιαγιά το είπε η αγαπημένη μου αδελφή του πατέρα μου, η Νατάσα. πήγαμε και την είδαμε τη μάνα μου σπίτι της δεν μας είπε τίποτα σαν να ήταν μια επίσκεψη κανονική και μόνο μια φορά μου είπε εμένα μετά έζησα άλλα 10 χρόνια άλλα 9 χρόνια μου είπε από μέσα μου κλαίω ό,τι και αν σας λέω ό,τι και αν κάνω από μέσα μου κλαίω αλλά δεν το άφηνε αυτό ήτανε αν θέλεις η καβαφική αντίληψη περί αξιοπρέπειας.

20:38 Και εσύ το έχεις? Όχι. Καθόλου. Εγώ όταν έχω ένα θέμα το οποίο με στεναχωρεί με απασχολεί το μοιράζομαι όλους. Δηλαδή έχω παιδάκι μου εγώ για να καταλάβεις και το θεωρώ και ψυχοθεραπευτικό αυτό. Έχω πάρει ταξιτζή όταν είμαι 20 χρονών, 22 ξέρω εγώ είχα μια ερωτική εμπλοκία ας πούμε, μια ερωτική απογοήτευση πες το πως θες ένα εγκομενικό πρόβλημα και τον έβαλα τον άνθρωπο το τοδηγούμενο ο τύπος με πήγε σπίτι δεν είχα τελειώσει την ιστορία του λέω πάμε βόλτα τότε ήταν και πολύ φινάταξη μέχρι να τους τελειώσω και έκατα στο 65 λεπτά και του λέγα την ιστορία εγώ ό,τι με απασχολεί το μοιράζομαι τώρα από την πλευρά της συγγραφική έχουμε βάλει έναν Ιούλιο Βέρν και έναν Καβάφη και πάρα πολλούς άλλους σιγά σιγά ποιοι προσθέσεις έχετε μεγαλώνοντας εσύ μετά όταν ήμουνα 10 χρονών η 11 πεζόταν στη τηλεόραση στην ΕΝΕΔ ο Γιούγκερμαν η πρώτη τηλεοπτική μεταφορά η οποία ήταν πάρα πολύ καλή πρωταγωνιστούσε ο Γιούγκερμαν ο Αλέκος Αλεξανδράκης τον Καραμάνο ο Νικήτα Τσακύρογλου

21:58 και την Ντάινα τη μοιραία γυναίκα η Μιντενίση σε ηλικία νεότατη 25 χρονών και το είδα αυτό και μου άρεσε πάρα πολύ με είχε εντριγκάρει πάρα πολύ βεβαίως γινόταν κάτι για λόγους ο Γιούγκερμαντ συμπεριφερόταν ως κόκορα σε κοτέτσι δηλαδή όποια έβρισκε της μουνταρέα τότε δεν υπήρχαν ούτε πολιτικές ορθότητες τίποτα αλλά για λόγους εμνοτιφίας ελληνικής τηλεόρασης έδειχνε αυτόν τον άνθρωπο να πιάνει την κοπέλα να την πετάει στο κρεβάτι στο τυβάνι, στο καναπέ ή οπουδήποτε αλλά μέναν με τα ρούχα δηλαδή ήταν πολύ αστείο πέφτανε στα κρεβάτια με τα ρούχα τα οποία δεν βγάζανε καθόλου κοστούμι ο Ιγγέρμαν φουστάνει η κοπέλα αλλά με είχε εντριγκάρει πάρα πολύ και όταν έμαθα ότι είναι βιβλίο ζήτησα από τους γονείς μου να μου το αγοράσουν το είχαν διαβάσει κάποτε το είχαν χάσει και τα λοιπά και θυμάμαι το διάλογο λέει η μάνα μου στον παντέρα μου αυτό όμως έχει πολύ σεξ μέσα και λέει ο παντέρας μου καλός ακόμα καλύτερα να μαθαίνει το παιδί και ήταν ένα βιβλίο το οποίο

23:07 πρέπει να έχω διαβάσει έξι φορές το θεωρώ αριστούργημα είναι το πρώτο μυθιστόν αποταμός και να σου πω τι κάνει ο Καραγάτης το οποίο πέραν των αυτοσυντητήσεων που θα τον διεκδάζουν πάρα πολύ αν υπάρχει κάπου κάτι από αυτόν μια ψυχή ξέρω και τα λοιπά ήξερε γιατί έγραφε ρε παιδί μου από τους άλλους ξένους συγγραφείς αυτός τον οποίο λάτρεψα μικρός ήταν ο Μαρκ Τουέιν δηλαδή Τόμ Σόγγερ και Χοκ Φιν πάρε μου την ψυχή γουστάρω τρελά όταν πέθανε ο μπαμπάς μου γιατί τον αγαπούσα τον λάτρευα και δεν τον χόρτασα και οσπαθούσα κάπως να επικοινώνησα μαζί του και τι έκανα έξισαν διαβάζοντα βιβλία του έτσι διάβασα προόρος, το φύλακα σύκαλη το τρίτο στεφάνι τα βιβλία του Ηλία Πετρόπουλου δώσε μου ένα στίγμα σε ποια ηλικία χάνεις τον πατέρα σου 13, άκλιστα δηλαδή πέθανε 3 Ιουλίου του 1979 εγώ έγινα 13-3 Αυγούστου του 1979 και μετά από αυτά αρχίζω και διαβάζω πάρα πολλοί ποιησίες, σουρεαλιστές έτσι διαβάζω πολλά πολύ κλασσική λογοτεχνία Γαλλική και Ρώσκη Τοστογεύσκη

24:21 Τολστόι Μπαλζάκ Το Μπαλζάκ μου το συνέστησε Εν αγνία του ο μπαμπάς μου Διότι βρήκα ένα βιβλίο στο σπίτι που λέω Ήταν εκκληρονόμοι Δύο ήταν εκκληρονόμοι Και ο εξάδελφος ή εξαδέλφη πόνς Ο εξάδελφος πόνς νομίζω Εκδός Γαλαξίας Της εκδός Γαλαξίας ήταν τα πρώτα βιβλία τσέπης που βγήκαν στην Ελλάδα τις είχε τις Εκθόρες Γαλαξίες Ελένη Βλάχου πριν από τη Χούντα και είχε γράψει μέσα ο πατέρας μου ότι έτσι γράφονται τα βιβλία για το βιβλίο του Μπαλζάκ και αυτό μου έδωσε το κίνητρο να αρχίσω να το διαβάζω και έπαθα την πλάκα μου Τώρα πας ακόμα σχολείο και γίνονται αυτά Ναι καλέ, γυμνάσιο πάω Το ναι καλέ δεν είναι αυτονόητο θέλω να πω ότι Δεν απέχουμε και πάρα πολύ σε ηλικία Εγώ ακούγοντας ελληνική μουσική Ενώ όλοι ακούγαν ξένη pop και rock Ήμουνα δαχτυλοδικτούμενος Εσύ διαβάζοντας Παλζάκητος, το Γεύσκι Πώς αντιμετωπιζόσουν Μέσα στο σχολικό περιβάλλον Κοιτάξτε, εντάξει Είμαστε 160 παιδιά Υπήρχαν 10 παιδιά Τα οποία ήταν στο ίδιο μου προσκυμάτος Δηλαδή υπήρχαν παιδιά

25:38 τα οποία ήταν και πιο μορφωμένα από μένα, εντός αγωγικών το μορφωμένα. Ναι, δεν ήταν, δεν ήμουνα ένας και μοναδικός. Τώρα υπήρχαν και οι άλλοι, οι οποίοι ασχολούνται πάρα πολύ με τον αθλητισμό, και οι άλλοι, οι οποίοι ήταν, ξέρω εγώ, πέρα βρέχει κτλ. Το δυσάρεστο, δι' αυτό το κατά τα άλλα καταπληκό σχολείο, τότε ήταν ότι δεν είχε κορίτσια.

26:05 Το κολέγιο. Το κολέγιο, ναι. Ήταν ένα σχολείο αρένων, πράγμα το οποίο με έκανε, τουλάχιστον εμένα, να στερηθώ τα κορίτσια στη πιο τρυφερή ηλικία. Αφού να φανταστείς, στα 16 πήγαμε με τους φίλους μου στο φροντιστήριο, γραφτήκαμε στο φροντιστήριο του Μπελεζίνη, μόνο και μόνο για να βρούμε κορίτσια. Πράγμα το οποίο βέβαια συνέβη.

26:24 Α, εκεί συμβαίνει, στα 16. Ναι. Οπότε μέχρι τα 16 έχει μυθοποιηθεί πια η κουβερνάντα έχει γίνει Όχι, η κουβερνάντα μάλλον είναι χρεχάσει δεν είναι η κουβερνάντα, είναι ότι πηγαίναμε σε πάρτι και ένα κοριτσάκι να συναντούσες το σκεφτώσουν μετά για ένα μήνα ή ξέρω εγώ ή χαροτευτεί την από κάτω την γειτόνισσα, την Άγγι την πέφερα τετάρτη και της έλεγα να βγούμε Παρασκευή όχι μου έλεγε να βγούμε Σάββατο, όχι μου έλεγε αυτό συνέχισε για επί μήνες έδινε καιρόες δικαιολογίες να βγούμε Παρασκευή μου έλεγε έχω να βγάλω βόλτα το σκύλο να βγούμε Σάββατο, έχω να βγάλω πλυντήριο κάτι τέτοια, εξωφρενικά ας πούμε τέλος πάντων κάποια μέρα την παίρνω τηλέφωνο και της λέω ξέρω ότι θα βγούμε και μου λέει όχι, γιατί δεν θα βγούμε ας βγούμε δεν ξέρω, μου κάνει πλάκα ναι, και ο καημένος ήμουν τόσο κομπλαρισμένος ώστε με το που συναντηθήκαμε να πάμε σινεμά εκεί παρακάτω το πρόβλημα που της είπα ήταν ότι πρέπει να σου πω ότι δεν μ' αρέσεις ερωτικά σε βλέπω σαν φίλοι δηλαδή είχα τέτοιο τρόμο της χιλόπιτας

27:35 καταλαβαίς τώρα μεγαλώνοντας μου χρωστάς και το συγγραφέα που σε καθόρισε αυτό που προσπαθώ να βρω τώρα θα σου έλεγα ότι ο μπαμπάς όλων μας είναι ο Παλζάκ θα σου έλεγα ότι Το πρώτο βιβλίο ενλήκων το οποίο διάβασα και με ενθουσίασε, το λάτρεψα, ήταν ο Γιώγκερμαν. Άρα και ο Καραγάτσης. Θα σου λέγα ότι ο άφθαστος στη λίστα των ελληνικών γραμμάτων τελευταία πέντε κονταετία, έξι, εβδομή κονταετία, είναι ο Ταχτσής.

28:08 Τι είχε αυτό το τρίτο στεφάνι. Είναι μαγικό. Το λέω και το υπογράφω, δηλαδή το διάβασα πρόσφατα, το έχω διαβάσει πολλές φορές. Το διάβασα και εγώ πρόσφατα, γι' αυτό ξανά. Συμφωνείς. Ναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να το αναλύσω με την έννοια του συγγραφέα, δεν είμαι. Μου έβγαλε αυτή η απίστευτη προφορικότητα που έχει, υπήρχε πριν.

28:30 Δεν ξέρω, νομίζω πως όχι. Εσύ όμως θα ήθελα να μου πεις τι πιστεύεις ότι το κάνει τόσο μαγικό αυτό το βιβλίο. Ακριβώς αυτό, ότι έχει μια απίστευτη ακρίβεια. Ξέρεις, είναι ένα πράγμα με το οποίο να μετράται ένας συγγραφέας κάθε μέρα Να βρει τη σωστή λέξη Μία λέξη υπάρχει για να πεις αυτό που θέλεις Αν βάλεις την πλανήτης, έχεις κάνει έκπτωση Ο Ταχτσής λοιπόν ήτανε απίθανα ακριβής Ένα κείμενο το οποίο είναι ακριβές είναι και θελτικό είχε μια καταπληκτική οικονομία και αρχιετικονική μπορεί να φαίνεται κάποια στιγμή ότι είναι οι εκάβοι φλιαρούν ας πούμε δεν φλιαρούν καθόλου λένε ακριβώς ό,τι χρειάζεται να υποθεί φαίνεται μέσα στο βιβλίο η βαθύτατη παιδεία του και το οξύδατο πνεύμα του όταν ήμουν πιο μεγάλος δηλαδή στο νομική είχα πάει στον εκδοτικό του οίκο τότε που ήταν νομίζω ο Οδυσσέας Είχε αλλάξει πολλούς, γι' αυτό λέω νομίζω.

29:40 Και είχα ζητήσει να τον γνωρίσω ή να του δώσουν ένα σημείωμα. Όχι, σημείωμα δεν του είχα. Ψέματα. Είχα ζητήσει το τηλέφωνο του. Και ο άνθρωπος στο βιβλιοπολείο δεν μου το έδωσε. Μου λέει, τι το θες στο τηλέφωνο του. Λέω να τον πάρω τηλέφωνο. Μου λέει, να σου αρκούν τα βιβλία του. Θεώρησε, νομίζω, ότι με προστατεύει έτσι.

30:01 Τον γνώρισες τελικά Όχι ποτέ Κοίταξε γνώρισα Από τους ανθρώπους Τους που με έχουν καθορίσει Γνώρισα τον Σαββόπλο Γνώρισα Και έμεινα άναυδος Το Μίκη Και μάλιστα με το Μίκη Είχαμε μια άλλη Σχέση Δηλαδή τι σχέση Ότι αισθανόμουν πολύ κοντά του ιδίως ογκλαισιακά ας πούμε και μου έκανε και ένα το μεγαλύτερο παράσημο που έχω πάρει ζωή μου είναι ότι για το βιβλίο μου το μυστόρμα μου ο Φίνικας μου έγραψε ένα γράμμα το οποίο το έχω κορνιζάρει και λέει ότι είναι αριστούργημα με την υπογραφή του από κάτω το ξέρεις ότι έχει στοιχεία του δεν υπάρχει προφανώς στο έχουν πει ναι σαφώς αλλά νομίζω ότι ήταν ο πιο μεγαλοπρεπής άνθρωπος που έχω δει ζωή μου και την τελευταία φορά τον είδα που ήταν στο κρεβάτι πια και εξαπλωμένος με μια μεταξυστή πιζάμα υπέροχη κτλ και είχε και τα σημάδια από το νοσοκομείο, τα τρυπήματα αλλά τα χέρια του ήταν σαν χέρια λιονταριού και η χέτη του.

31:21 Ποιον άλλον είδα τώρα από τους σπουδαίους. Είχε έρθει μια φορά στο σχολείο μας ο Κουν. Μάλιστα. γιατί είχε ασχοληθεί, είχε δουλέψει στο κολέγιο προγραμματικά και ήρθε να μας δει και πρόκειται να σχεδιάζουμε εμείς να βιβάσουμε ένα έργο του Ούντι Άλεν και ο καθηγητής που ήταν σύμβουλος στον Όμιλο Θεάτρου ήθελε να μας το λογοκρίνει.

31:44 Και πηγαίνουμε στον Κούν, τελείωσα, θρασίμια να πούμε. Εγώ και ένας πολύ αγαπημένος φίλος ο οποίος δυστυχώς έφυγε από τη ζωή, ο Ιωνίκος Ζαχαριάδης, ήταν δημοσιογράφος. Και του λέμε κύριε Κούν και τα λοιπά και μας λέει και το εκτιμώ επί των υστέρων να κάνετε αυτό το οποίο σας λέει ο δάσκαλός σας. Καταλαβαίνεις, δεν μπήκε ο Κούν στη διαδικασία να εκθέσει το δάσκαλο και να πει παιδιά μου εγώ τώρα εδώ πέρα η δύναμη της απελευθέρωσης.

32:15 Πολύ σωστός. Πολύ σωστός. Αυτό που σου είπε ο άνθρωπος στον εκδοτικό οίκο ότι να σου αρκεί το έργο του όταν θέλησες να γνωρίσεις τον Ταχτσή ναι εσύ το σημερίζεσαι ως συγγραφέας δηλαδή αν εγώ είμαι φανατικός αναγνώστης και θέλω να σε γνωρίσω και είμαι 20 χρονών, 18, 15, 24 και πάω στον εκδοτικό σου οίκο και ζητήσω το τηλέφωνο σου θα θέλεις να το δώσουν ή να μην το δώσουν Σου πω την αλήθεια τώρα απροκατάληπτα και ελεύθερα θα ήθελα να μου το δώσουν, δεν θα έχω καμία αντίρρηση, δεν θα μπορούσα να υποσχεθώ ότι θα ασχοληθώ μαζί του.

32:57 Δηλαδή, ότι έχω τον χρόνο να τον συναντήσω. Τον όποιον. Αλλά, ναι, μάλλον τελικά θα τον συναντούσα. Δηλαδή, άμα έβλεπα ότι η άμυ προσέγγιση ήταν τσαχπίνικη, δεν εννοώ ερωτική προς Θεού, έτσι. Τσαχπίνικη εννοώ, αν έλεγε κάτι το οποίο θα μου θυμίσει τον εαυτό μου στην ηλικία του θα τον συναντούσα είμαι λίγο εναντίον του να γιατί υπάρχει κίνδυνος της προσκόλλησης δηλαδή το χειρότερο δεν είναι να σε απογοητεύσει αυτός τον οποίο θαυμάζεις το χειρότερο είναι να σε εγωιτεύσει και να κολλήσεις πάνω του, το έχω δει και αυτό να συμβαίνει αυτός που το έκανε αυτό συνέχεια αλλά όχι με αυτόν τον τρόπο με έναν τρόπο καταπληκτικά και νεόδωρο, ήταν ο Σαμαράκης ο Σαμαράκης περνούσε πολύ μεγάλο χρόνο μιλώντας με νέους ανθρώπους που στέλναν γράμματα καλώντας στο σπίτι του ήταν σαν τον Άγιο Βασίλη αλλά όχι με την έννοια τη γραφική με την εννοια την ουσιαστική έδινε συνέχεια στους ανθρώπους του έλεγε ο Σαμαράκη τον συναντούσε στο καφενείο ας πούμε της γνωσμίας και του έλεγε

34:10 σε έχω ένα πρόβλημα ή σε ρώταγε τι έχεις δεν είχες να τον το πεις, σε ρώταγε ο ίδιος και του έλεγες έχω ένα πρόβλημα αυτό. Έπαιρνε το τηλέφωνο σου και σου έλεγε θα το λύσω εγώ. Και κυκλοφορούσε ο Αντώνης Σαμαράκης στην Αθήνα με μια σακούλα πλαστική κάθε μέρα, με χαρτάκια, ετήματα και τα πήγαινε σε ανθρώπους που ήξερε από τράπεζες, από υπουργεία κτλ για να βοηθήσει ανθρώπους που δεν ήξερε ή που τους ήξερε ελάχιστα.

34:40 Τέτοιος ήταν. Τόσο μάγκας. Τώρα επειδή έχουμε μείνει πολύ στο έχουμε καλύψει το οικογενειακό και έχουμε καλύψει και το συγγραφικό αν θέλεις Ναι Η κόρη σου είσαι Εγώ είμαι η κόρη μου ελπίζω η κόρη μου να μην είναι εγώ Υπάρχει και αυτός ο κίνδυνος όμως Της λέω αυτό το τραγούδι ανήκω σε εμένα και στα όνειρά μου Ποιος το λέει Μαζονάκης Ποια νομίζεις στοιχή Θα σε γλάσω στις στιγμές Επίσης Η ιδέα είναι Και είναι πολύ ωραίο αυτό Ότι τη γη Δεν την κληρονομήσαμε από τους προηγούμενους Την δανειστήκαμε από τους επόμενους Άρα Αλίμονο Αν εγώ είμαι Μέτρο ή δέσμευση Για το παιδί μου Άρα ένας φιλελεύθερος πατέρας κι εσύ. Όπως οι δικοί σου γονείς.

35:42 Ε, ναι ρε. Πάρα πολύ. Ναι. Επίσης νομίζω ότι ο γονιός, αυτό το οποίο πρέπει να είναι, είναι ξεναγός. Δηλαδή δεν είσαι ούτε γονιός αφέντης προς Θεού, ούτε γονιός δάσκαλος. Ούτε γονιός φιλαράκι όμως. Να τα λέμε και τα λοιπά. Είσαι γονιός ξεναγός. Δηλαδή δείχνεις το παιδί, και όχι τώρα που η κόρη μου είναι 15, όταν ήταν παιδάκι.

36:08 Του δείχνεις τον κόσμο, του συστήνεις τον κόσμο Αυτό είναι ο ρόλος σου Και εκεί εξαντλείται Σαν να ξαναγώσεις Δεν θα σου πει ότι κάτσε το πράγμα και θαύμαζε Ή δεν θα σου πει Δεν θα σε διατάξει Να μείνεις αποσβολωμένος μπροστά σε ένα αριστούργημα Αυτά σου πει ότι είναι αριστούργημα Και εις αρέσει δεν σε αρέσει Και όταν έρθει ο αποχαλακτισμός Ποιος δεν αργεί Νομίζω ότι έχει ήδη έρθει όταν έρθει ο επακαλυπτισμός θα κάνουμε άλλα πράγματα θα πάω να μείνω καταρχήν σκέφτομαι ότι όταν η κόρη μου θα πάει να σπουδάσει θέλω να πάω να μείνω ένα χρόνο σε μια άλλη χώρα να ζήσω δηλαδή εκτός Ελλάδας Να σε ρωτήσω κάτι δύσκολο γιατί όπως και αν μου το ρωτούσαν εμένα για τραγούδια θα ήταν πολύ δύσκολο αλλά όχι με την έννοια του καλύτερου βιβλίου σου του βιβλίου που έχει τα πιο πολλά στοιχεία από σένα, από το χαρακτήρα σου ποιο βιβλίο σου είσαι ο Φινικας αν το δω κάπως αποστασιοποιημένα πιστεύω ότι το μεγάλο μου έργο μέχρι στιγμή ήσουν ο Φινικας και όχι νίκη ούτε το σοφαπέδι

37:18 παρότι αν ρωτήσεις στον κόσμο θα σου πει την ίδια και το σοφαπέδι όταν πεθάνω έχω πει στον Φερετρόμα πάνω το Φινικα γιατί γιατί θεωρώ ότι ναι ότι εκεί σε αυτό το βιβλίο έβαλα μέσα όλη μου τη σκέψη και όλο μου το αίσθημα. Άλλα βραβεύτηκαν. Τα βραβεία έρχονται και παρέρχονται. Ναι, όχι τέτοια βραβεία. Επίσης το μεγαλύτερο βραβείο, δεν το ευρωπαϊκό βραβείο βιβλίου, είναι ούτε το νόμπελ, θα σου λέγαμε, άμα το έπαιρνα.

37:52 Είναι να σταματάει να στάθει προς τον δρόμο και να σου λέει, διάβασα κάτι δικό σου και μ' άρεσε. Αυτό είναι το μεγαλύτερο βραβείο. και πόσο μάλλον νομίζω αν πιάσουμε και την συζήτηση από τότε που πήρα να σε καλέσω αν διαφωνεί μαζί σου σε άλλα πράγματα και παραδέχεται ότι είσαι πολύ ωραίος, γράφεις πολύ ωραία δυστυχώς να διαφωνεί πολιτικά αυτό το υφίσταμε συνέχεια και μάλλον οι άνθρωποι από τους οποίους το υφίσταμε δεν ξέρουν καν την πολιτική μου σκέψη μπράβε το, εμείς ποιούμε εκεί αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα, μπορεί και διεθνώς δεν λέω ότι είναι δικό μας πρόβλημα άμα απορρίπτεις έναν δημιουργό πολιτικά, απορρίπτεις και το έργο του.

38:38 Φοβερό. Δεν είναι φοβερό αυτό. Φοβερό. Δεν το κατάλαβα ποτέ. Δεν μπορείς να φανταστείς ότι κάποιον τον οποίο διαφωνείς πολιτικά μπορεί να είναι καλός. Υπάρχει ανάγκη της ταύτισης, ρε παιδί μου, ότι αυτός είναι δικός μας. Αυτός είναι άλλος. Θα δεχτώ έναν μέτριο να τον πεις πουθέο επειδή είναι δικός σου. αλλά έναν πολύ σημαντικό να τον υποτιμήσεις επειδή δεν είναι δικό σου όπως έγινε με το Σαββόπουλο ας πούμε και με το Μίκη γινόταν αυτό και με το Μίκη γινόταν κατά περιόδους λοιπόν απλώς ο Μίκης έζησε τόσα χρόνια που γινόταν ξεκινόταν ξαναγινόταν δεν ξέρω τι συμβαίνει έξω να σου πω την αλήθεια αλλά σε μεγαλύτερες χώρες δεν υπάρχει έχει πάψει εδώ και πολλές δεκαετίες να υπάρχει αυτή η ανάγκη του εθνικού συγγραφέα, του εθνικού συνθέτη, του εθνικού στιχουργού, την οποία εμείς έχουμε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

39:37 Με αποτέλεσμα να δημιουργούμε και τεχνητές αντιθέσεις. Πόλωση, ναι. Πόλωση. Δηλαδή, Σαββόπουλος αντίον Μικρούτσικου. Α, πού και σου. Δηλαδή, έχει χώρο και για τους δύο. Θέλω να πω. Χατζιδάκης αντίον Θοδωράκη. Βέβαια. Γιατί. Ολυμπιακός δεν ήμασταν. Βουγιουκλάι καρέζι, ναι. Δεν είναι ωραίο αυτό. Μπορούμε να είμαστε συμπεριληπτικοί, μπορούμε να αισθανόμαστε Ελλάδα, θα έπρεπε, ως μια μεγάλη αγκαλιά που χωράει, που δίνει δυνατότητα σε όλα τα λούδια να ανθίσουν.

40:15 Αυτός είσαι τελικά. Μεταξύ των άλλων. Μεταξύ των άλλων. Αλλά επειδή είμαι σίγουρος ότι μέσα σε όλο αυτό το ποταμό κάτι είχε ξεχάσει, ένα πρόσωπο που το αδίκησες θα ήθελα να κοιτάξεις την κάμερα τι να πω ένα πρόσωπο το οποίο αδίκησα δεν το πες είσαι και ένας ακόμα που δεν είπες ο Βασίλης Βασιλικός σπουδαίος και δεν έχει την ιστεροθυμία που του αξίζει ήταν ένας ενεργευτικό ιερό τέρας ο καλύτερος αφηγητής που γνωρίζει η ζωή μου και ο πιο κοσμοπολίτης και γενναιόδορος άνθρωπος και πιστεύω θα κάνω και εγώ προσωπικά το έχω πει, το έχω συζητήσει και με τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης να κάνουμε κάτι στη μνήμη του Βασιλή γιατί το αξίζει Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ Να είσαι καλά