Γιατί φοβάσαι να πετύχεις… ενώ λες ότι το θέλεις;
Πόσο εγώ;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αν έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να λέει “θέλω να προχωρήσω”… αλλά να μένει τελικά στο ίδιο σημείο, αν ξεκινάς με ενθουσιασμό αλλά κάπου στη διαδρομή κάνεις πίσω, αν νιώθεις ότι κάτι σε κρατάει — χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις τι ακριβώς είναι, τότε θα αναγνωρίσεις αμέσως το θέμα του νέου επεισοδίου.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Επιστρέψαμε λοιπόν μετά το Πάσχα Ίσως λίγο πιο ξεκούραστες, με πιο καθαρό μυαλό Ίσως και με κάποιες αποφάσεις, μικρές ή μεγάλες δεν έχει σημασία Αλλά με εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι τώρα κάτι θα αλλάξω Ότι αυτή τη φορά θα τα κάνω λίγο πιο διαφορετικά τα πράγματα Λίγο πιο συνειδητά, λίγο πιο υπέρ μου και για λίγο όλα μοιάζουν πιο απλά, πιο εφικτά σαν να έχεις βρει μια μικρή απόσταση από ό,τι σε πίεζε πριν σαν να βλέπεις πιο καθαρά τι θέλεις και τι όχι.
Και όμως κάπου εκεί, πολύ γρήγορα αρχίζει πάλι να μπαίνει ένα φρένο. Όχι από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά από μέσα σου. Σαν κάτι να σε κρατάει πίσω τη στιγμή που πας να κάνεις το επόμενο βήμα και χωρίς να το καταλάβεις βρίσκεσαι ξανά στο ίδιο σημείο να σκέφτεσαι, να αναβάλεις, να περιμένεις. Και τότε έρχεται αυτή η ερώτηση που ίσως δεν την έχεις κάνει ποτέ έτσι ξεκάθαρα στον εαυτό σου.
Μήπως τελικά δεν σε σταματάει ο φόβος της αποτυχίας, αλλά κάτι πολύ πιο βαθύ. Μήπως σε φοβίζει περισσότερο αυτό που θα γίνει αν τελικά τα καταφέρεις Γιατί στην πραγματικότητα το πιο δύσκολο πράγμα να παραδεχτείς Δεν είναι ότι φοβάσαι να αποτύχεις Αλλά να πετύχεις Έχουμε μάθει να λέμε ότι φοβόμαστε την αποτυχία Γιατί αυτή είναι μια απάντηση που μας προστατεύει Και μας κρατάει σε ένα ασφαλές πλαίσιο Όπου δείχνουμε λογική και προσεκτική χωρίς να χρειάζεται να κοιτάξουμε πιο βαθιά τι πραγματικά μας σταματά.
Η αποτυχία είναι ένας φόβος κοινωνικά αποδεκτός που σου δίνει το δικαίωμα να μην προχωρήσεις χωρίς να φανεί ότι απλώς αποφεύγεις να δοκιμάσεις. Όμως αν το δεις ειλικρινά δεν είναι πάντα η αποτυχία που σε κρατά πίσω. Για τις άλλες στιγμές ρισκάρεις και εκτίθεσαι κανονικά. Αυτό που σε φαίνει σε αμηχανία είναι το ενδεχόμενο να πετύχεις Γιατί τότε δεν υπάρχει πια το αν για να σε προστατεύει Όσο λες ότι φοβάσαι την αποτυχία Κρατάς μια απόσταση από αυτά που μπορείς να γίνεις Αν όμως παραδεχτείς ότι φοβάσαι την επιτυχία Τότε θα χρειαστεί να έρθεις αντιμέτωπη με τον εαυτό σου Γιατί η αποτυχία σε αφήνει όπως είσαι Ενώ η επιτυχία σε αναγκάζει να αλλάξεις Η επιτυχία δεν είναι πάντα εύκολη αλλά είναι μια διαδικασία που σε αλλάζει που σε εκθέτει και που σου ζητά να αφήσεις πίσω σου μια εκδοχή του εαυτού σου που μέχρι τώρα ήξερες καλά και να μπεις σε μια νέα πραγματικότητα όπου δεν έχεις ακόμα ισορροπία δεν έχεις βεβαιότητα και δεν έχεις και τον έλεγχο Ξέρεις ότι αν πετύχεις
Δεν θα μπορείς πια να είσαι αόρατη, δεν θα μπορείς να περνάς απαρατήρητη, δεν θα μπορείς να κινείσαι χωρίς να σε σχολιάζουν, να σε κρίνουν, να σε παρατηρούν. Και αυτό για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να προστατεύεται, να μην ξεχωρίζει και να μην προκαλεί, μοιάζει σχεδόν απειλητικό. Υπάρχει μέσα σου μια φωνή που δεν ακούγεται δυνατά αλλά σου ψιθυρίζει πολύ συχνά ότι ίσως δεν είσαι αρκετή ότι αυτά που θέλεις είναι για άλλους ανθρώπους πιο έτοιμους, πιο ικανούς, πιο τυχερούς και αυτή η σκέψη περνά τόσο αθόρυβα που μοιάζει σχεδόν αλήθεια Δεν είναι όμως κάτι που γεννήθηκε τώρα είναι κάτι που χτίστηκε μέσα στα χρόνια από λόγια που άκουσες, από συγκρίσεις, από στιγμές που ένιωσες ότι δεν θα τα καταφέρεις.
Και έτσι, κάθε φορά που πας να κάνεις ένα βήμα μπροστά αυτή η φωνή εμφανίζεται για να σε προστατεύσει να σου πει να μην εκτεθείς, να μην ρισκάρεις, να μην δοκιμάσεις κάτι που ίσως σε ξεπερνά. Στην πραγματικότητα όμως δεν σε προστατεύει και το ξέρεις αλλά σε περιορίζει γιατί σε κρατάει σε μια εκδοχή του εαυτού σου που είναι πολύ μικρότερη από αυτή που μπορείς να γίνεις.
Όσο δεν την αμφισβητείς, θα συνεχίσει να σε οδηγεί χωρίς να το καταλαβαίνεις. Και έτσι, δεν σταματάς επειδή δεν μπορείς, αλλά επειδή έχεις πιστεί ότι δεν σου επιτρέπεται. Γιατί αν το αξίζεις, τότε θα πρέπει και να το διεκδικήσεις. Και εκεί είναι που αρχίζει... Και εκεί είναι που αρχίζει ο πραγματικός φόβος. Ο φόβος ότι θα αλλάξουν οι σχέσεις σου Γιατί βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι αν εξελιχθείς Αν ξεφύγεις από το σημείο που βρίσκεσαι Δεν θα μπορούν όλοι να σε ακολουθήσουν Κάποιοι ενδεχομένως να απομακρυνθούν Κάποιοι θα σε δουν διαφορετικά Και αυτό το ενδεχόμενο της απώλειας είναι αρκετό για να σε κρατήσει εκεί που είσαι Απλώς και μόνο για να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες Γιατί όσο δεν προχωράς, όσο δεν δοκιμάζεις, όσο δεν τολμάς, έχεις πάντα ένα αν να σε προστατεύει.
Μια σκέψη που λέει ότι αν ήθελες πραγματικά θα μπορούσες. Θα μπορούσες και αυτό σου δίνει μια ψευδέσεις δύναμης χωρίς να χρειάζεται να την αποδείξεις. Όμως τη στιγμή που πετυχαίνεις αυτή η απόσταση εξαφανίζεται γιατί δεν υπάρχει πια το περιθώριο της θεωρίας. Υπάρχει μόνο η πράξη και αυτό που έχεις ήδη καταφέρει. Και τότε γεννιέται μια διαφορετική ευθύνη Πιο βαριά και πιο απαιτητική Γιατί δεν αρκεί να φτάσεις κάπου Χρειάζεται να σταθείς εκεί κιόλας Να το υποστηρίξεις και να το εξελίξεις Δεν μπορείς πια να πεις ότι δεν ήσουν έτοιμη Ή ότι δεν σου δόθηκε η ευκαιρία Η ευθύνη γίνεται δική σου Καθαρή και χωρίς διαφυγή Και αυτό είναι που σε φοβίζει Όχι η προσπάθεια Αλλά το ότι μετά δεν υπάρχει επιστροφή στην άνεση του θα μπορούσα και έπειτα υπάρχει και η ασφάλεια του γνώριμου ο εγκέφαλός σου δεν ενδιαφέρεται για το αν είσαι ευτυχισμένη ενδιαφέρεται για το αν είσαι ασφαλής και το γνώριμο ακόμα κι αν σε περιορίζει ακόμα κι αν σε μικραίνει είναι πάντα πιο ασφαλές από το άγνωστο
που μπορεί να σε μεγαλώσει μεν αλλά δεν ξέρεις ακόμα πως να το διαχειριστείς και έτσι χωρίς να το καταλαβαίνεις αρχίσεις να σαμποτάρεις τον εαυτό σου με τρόπους που μοιάζουν αθώοι αλλά στην πραγματικότητα σε κρατούν στάσιμοι αναβάλλοντας συνεχώς αυτά που λες ότι θέλεις να κάνεις περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που σχεδόν ποτέ δεν έρχεται ή προσπαθώντας να τα κάνεις όλα τέλεια πριν κάνεις ξεκινήσεις ανοίγεις πολλά μέτωπα μαζί γεμίζεις το μυαλό σου με ιδέες και σχέδια αλλά σπάνια φτάνεις στο τέλος γιατί το τέλος είναι εκείνο το σημείο που δεν μπορείς πια να κρυφτείς πίσω από την προετοιμασία.
Και όσο μένεις σε αυτή τη διαδικασία νιώθεις ότι προσπαθείς, ότι κάτι κάνεις ενώ στην ουσία αποφεύγεις να εκτεθείς πραγματικά. Δεν είναι ότι δεν μπορείς να προχωρήσεις. Είναι ότι έχεις βρει έναν τρόπο να μην χρειαστεί να αποδείξεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις. Γιατί τη στιγμή που θα το κάνεις δεν θα υπάρχει πια αμφιβολία και αυτό είναι που αποφεύγεις περισσότερο.
Ίσως ως την διακριτική, τη λογική, την καλή Και η επιτυχία απαιτεί να αφήσεις πίσω σου αυτή την ταυτότητα Και να γίνεις κάτι που ακόμα δεν έχεις συνηθίσει να είσαι Κάτι που ίσως σε τρομάζει περισσότερο από όσο σε ενθουσιάζει Εδώ όμως έρχεται η αλήθεια που δεν θέλεις να ακούσεις Αν πετύχεις, δεν θα μπορείς πια να λες ότι φταίνε οι άλλοι Φταίνει η συνθήκη και η τύχη σου γιατί θα έχεις αποδείξει ότι μπορείς να δημιουργήσεις κάτι διαφορετικό και αυτό σημαίνει ότι από εκεί και πέρα η ευθύνη θα είναι δική σου καθαρή, ξεκάθαρη, χωρίς περιθώρια να την αποφύγεις.
Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι γιατί δεν προχωράς αλλά τι είναι αυτό που φοβάσαι ότι θα χάσεις αν προχωρήσεις. Ποια εκδοχή του εαυτού σου θα έπρεπε να αποχαιρετήσεις Ποια ασφάλεια θα πρέπει να αφήσεις πίσω σου Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν φοβάσαι την επιτυχία ως αποτέλεσμα Φοβάσαι το άτομο που θα χρειαστεί να γίνεις για να τη διατηρήσεις Και ίσως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθείς Όχι αν μπορείς να πετύχεις Αλλά αν είσαι έτοιμη να σταματήσεις να κρύβεσαι Από αυτό που είσαι ήδη ικανή να γίνεις
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
