Θέλεις σχέση ή κάποιον να σου καλύψει τα ψυχολογικά σου;
Πόσο εγώ;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πόσες φορές ένιωσες ότι “δέθηκες” υπερβολικά γρήγορα με κάποιον;
Ότι η διάθεσή σου άρχισε να εξαρτάται από ένα μήνυμα, μία απάντηση ή λίγη προσοχή; Και πόσες φορές μπέρδεψες την αγάπη με την ανάγκη να μη νιώθεις μόνη;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Αν σου αρέσει το Πόσο Εγώ, μην ξεχάσεις να το ακολουθήσεις στο Spotify. Αυτό είναι ένα ακόμη podcast του Pink.gr Στο σημερινό μας επεισόδιο θέλω να μιλήσουμε για ένα θέμα που κρύβεται πίσω από πολλές σύγχρονες σχέσεις αλλά σπάνια το παραδειχόμαστε ανοιχτά Γιατί λέμε πως ψάχνουμε έναν μεγάλο έρωτα ενώ στην πραγματικότητα αναζητάμε έναν άνθρωπο που θα μας προστατεύσει από το χάος που κουβαλάμε μέσα μας.
Έναν άνθρωπο που θα μας κάνει να νιώσουμε αρκετοί, σημαντικοί, ασφαλείς, επιθυμητοί. Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να του ζητάμε πράγματα που κάποιος δεν μπορεί εύκολα να αντέξει. Γιατί όταν ο άνθρωπος απέναντί σου γίνεται το μοναδικό καταφύγιο από όσα σε πονάνε, τότε αυτό το άτομο πάβει πια να είναι επιλογή και αρχίζει να μοιάζει με ανάγκη επιβίωσης.
Και μήπως τελικά δεν ερωτευόμαστε πραγματικά έναν άνθρωπο Αλλά την αίσθηση ότι κοντά του δεν θα νιώθουμε τόσο χαμένοι Γιατί μας τρομάζει τόσο πολύ το να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας Ναι υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν τις δυσκολίες της ζωής Αλλά δεν αντέχουν τη σιωπή ενός άδειου σπιτιού το βράδυ Γιατί εκείνες τις στιγμές που όλα ησυχάζουν Έρχονται στην επιφάνεια σκέψεις, φόβη και συναισθήματα που προσπαθούν καθημερινά να αποφύγουν.
Ανασφάλειες που έμειναν αθεράπευτες. Σκέψεις που ποτέ δεν υπόθηκαν δυνατά. Και την αίσθηση πως ίσως δεν αγαπήθηκαν όσο είχαν ανάγκη. Και έτσι πολλοί άνθρωποι δεν ψάχνουν σχέση από επιθυμία. Ψάχνουν μία παρουσία όμως για να μην έρθουν να αντιμέτωπη με το κενό τους. Έναν άνθρωπο που θα γεμίζει το χρόνο, τις σκέψεις, τις νύχτες και τις σιωπές τους.
Για λίγο αυτό μοιάζει ανακουφιστικό Όμως καμία ανθρώπινη παρουσία δεν μπορεί να καλύψει οριστικά μια εσωτερική απουσία Όταν δεν αντέχεις να μείνεις μόνη με τον εαυτό σου αρχίζεις να κρατιέσαι από τους άλλους σαν να εξαρτάται από αυτούς η ίδια σου ηρεμία Και αυτό μπορεί να σε οδηγήσει να σχετιστείς με ένα άτομο από ανάγκη και όχι από επιλογή Αρχίζεις να μετράς την αξία σου μέσα από το ενδιαφέρον που λαμβάνεις.
Και τότε ο άνθρωπος που γνώρισες πάβει να είναι απλός ένας σύντροφος. Γίνεται ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο προσπαθείς να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι αξίζεις να αγαπηθείς. Όμως, μία σχέση που γεννιέται από φόβο δεν μπορεί ποτέ να σε ηρεμήσει πραγματικά. Γιατί όσο περισσότερο εξαρτάσεις συναισθηματικά από έναν άνθρωπο, τόσο περισσότερο φοβάσαι και ότι θα τον χάσεις.
Όταν αρκεί να κλώνει αυτός ο φόβος, τόσο αρχίζεις να ζητάς από τη σχέση περισσότερα πόσα μπορεί να σου προσφέρει. Μέχρι που η αγάπη γίνεται ένα βάρος που κανείς δεν πρόκειται να αποβαλήσει μόνος του. Καμία σχέση δεν μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και οικογένεια και θεραπεία και επιβεβαίωση και σωτηρία για σένα. Κι όμως, πολλές φορές αυτό ακριβώς ζητάμε, χωρίς να το συνειδητοποιούμε.
Περιμένουμε που έναν άνθρωπο να απαλύνει πληγές που δημιουργήθηκαν πολύ πριν εμφανιστεί στη ζωή μας Να μας μάθει να αγαπάμε τον εαυτό μας Να μας κάνει να νιώσουμε ασφαλείς Να εξαφανίσει κάθε φόβο εγκατάλειψης Και όταν ο άλλος αδυνατεί να σηκώσει αυτό το βάρος Αποβοητευόμαστε και φημώνουμε και πανικοβαλόμαστε Και όχι γιατί δεν μας αγαπάει αρκετά Αλλά γιατί του ζητήσαμε να κάνει κάτι αδύνατο Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεραπεύσει ολοκληρωτικά όσα εμείς δεν αντέχουμε ακόμα να κοιτάξουμε μέσα μας Και εδώ έρχεται η απορία Γιατί κολλάμε τόσο έντονα με ανθρώπους που μας δίνουν λίγη προσοχή Ίσως γιατί μέσα μας έχουμε μάθει ότι η αγάπη είναι κάτι που πρέπει να κερδίσουμε Κάτι που απαιτεί προσπάθεια, απόδειξη, συνεχή υπομονή και διαρκή αναμονή Γι' αυτό και συχνά μας ελκύουν άνθρωποι που είναι μισό παρόντες και μισό απόντες Γιατί κάθε ψίχουλο ενδιαφέροντος μοιάζει με επιβράβευση για τον εγωισμό μας Δεν σημαίνει ότι δεν βλέπουμε την πραγματικότητα Αλλά επειδή βαθιά μέσα μας φοβόμαστε ότι ίσως αυτό είναι το περισσότερο που μας αναλογεί
Και έτσι η σχέση σταματά να είναι ένας χώρος αμοιβέας αγάπης και γίνεται πεδίο απόδειξης της προσωπικής μας αξίας. Μόνο που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γεμίσει οριστικά ένα κενό που δημιουργήθηκε πριν καν έρθει στη ζωή μας. Γιατί ξέρουμε ότι η πραγματική πληγή δεν βρίσκεται στον άλλον, αλλά στον τρόπο που έχουμε μάθει εμείς να βλέπουμε τον εαυτό μας.
Ναι, μία σχέση μπορεί να γίνει καταφύγιο Αλλά δεν μπορεί να γίνει ολόκληρη σωτηρία σου Μπορεί να σε στηρίξεις στις δύσκολες στιγμές Όχι όμως και να εξαφανίσεις ως διαμαγείας όλα όσα σε έχουν πληγώσει Κι όμως, πολλοί άνθρωποι όταν μπαίνουν σε μία σχέση και ερωτεύονται ερωτεύονται και την ελπίδα πως τώρα επιτέλους θα νιώσουν πλήρεις.
Πως η αγάπη θα τους βύσει όλες τις ανασφάλειες, θα ηρεμήσει όλους τους φόβους και θα καλύψει τα κενά που κουβαλάνε χρόνια. Αλλά όταν περνά ο πρώτος ενθουσιασμός και οι ίδιες οι πληγές συνεχίζουν να υπάρχουν, τότε έρχεται και η απογοήτευση. Και η συνειδητοποίηση πως ούτε αυτή η σχέση κατάφερε να του σώσει από κάτι. Και έρχονται μετά και υπερβολικές απαιτήσεις, η συνεχής φόβη, η αγωνία να μην χαθεί αυτό που μοιάζει με μοναδική πηγή ευτυχίας Τι χρειάζεται λοιπόν να χτίσεις μέσα σου πριν ζητήσεις να σου δώσει κάποιος άλλος Γιατί να υπάρχουν πράγματα που καμία σχέση δεν μπορεί να σου χαρίσει, αν δεν αρχίσεις πρώτα να τα καλλιεργείς μέσα σου Την αίσθηση ότι αξίζεις ακόμα και όταν κανείς δεν σε επιβεβαιώνει Την ηρεμία που δεν εξαρτάται ποτέ από την παρουσία ενός ανθρώπου Την αυτοεκτήμηση που δεν καταραίει κάθε φορά που κάποιος απομακρύνεται Γιατί αν δεν έχεις χτίσει αυτά τα θεμέλια θα τα ζητάς διαρκώς από τους άλλους για να σου αποδεικνύουν ότι αξίζεις την αγάπη
Και όσο περισσότερο τα ζητάς, τόσο πιο πολύ θα εξαντλείσαι προσπαθώντας να κρατήσεις τους πάντες κοντά σου Μην ξεχνάς λοιπόν ότι η πιο σημαντική σχέση της ζωής σου δεν είναι η ειρουτική Είναι εκείνη που έχεις με τον εαυτό σου όταν μένεις μόνη με τις σκέψεις σου και δεν χρειάζεσαι κανέναν για να νιώσεις ολόκληρος Γιατί μόνο τότε μπορείς να αγαπήσεις χωρίς να φοβάσαι διαρκώς ότι θα χάσεις τον εαυτό σου Πώς μοιάζει τελικά μια υγιή σχέση χωρίς ανάγκη, φόβο και πανικό Έρχεται καταρχάς και ενώνει δύο ανθρώπους που έχουν μάθει σιγά σιγά να στέκονται και μόνοι τους Δεν βασίζεται στην αγωνία της εγκατάληψης αλλά στην ασφάλεια ότι η αγάπη δεν χρειάζεται συνεχής αποδείξεις για να υπάρχει Υπάρχει χώρος να αναπνεύσετε να εξελιχθείτε να εκφραστείτε χωρίς φόβο ότι θα χάσετε τον εαυτό σας Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψεις την προσωπικότητά σου για να κρατήσεις κάποιον δίπλα σου Ούτε να αποδείξεις διαρκώς ότι αξίζεις να αγαπηθείς Γιατί η πραγματική αγάπη σε κάνει να νιώθεις ασφαλής
ακόμα και μέσα στις σιωπές της Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στην αγάπη και στην ανάγκη Η μία σε γαλινεύει ενώ η άλλη σε τρώει μέσα σου
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα