Ζεις πραγματικά τη ζωή που θέλεις… ή τη ζωή που έμαθες ότι «πρέπει» να ζεις;
Πόσο εγώ;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Αν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να λέει συνεχώς “δεν πειράζει” ενώ μέσα σου πειράζει πολύ, αν νιώθεις ενοχή όταν βάζεις όρια, ξεκουράζεσαι ή διαλέγεις εσένα, αν έχεις συνηθίσει να προσαρμόζεσαι τόσο πολύ στους άλλους που κάποιες φορές δεν ξέρεις καν τι θέλεις πραγματικά… τότε αυτό το επεισόδιο θα σου μιλήσει περισσότερο απ’ όσο περιμένεις.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Αν σου αρέσει το Πόσο Εγώ, μην ξεχάσεις να το ακολουθήσεις στο Spotify. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν η ζωή που ζεις είναι όντως αυτή που θέλεις? ή αν απλώς ακολουθείς κανόνες που κάποιος άλλος έβαλε για σένα πριν καν προλάβεις να καταλάβεις ποια είσαι. Γιατί κάποια στιγμή αρχίζεις να νιώθεις ότι κάτι μέσα σου δεν ταιριάζει πια.
Μπορεί εξωτερικά όλα να δείχνουν σωστά. Να κάνεις αυτά που πρέπει να λειτουργείς κανονικά, να συνεχίζεις τη ζωή σου όπως την ξέρουν όλοι γύρω σου. Αλλά μέσα σου να υπάρχει μια μόνιμη κούραση. Σαν να φοράς ένα ρόλο που κάποτε σου ταιριάζε αλλά τώρα νιώθεις ότι σε στενεύει. Και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι κάτι που μέχρι πριν λίγο πέφευγες.
Μήπως τελικά δεν διάλεξες εσύ αυτή τη ζωή. Μήπως απλώς έμαθες να χωράς μέσα σε επιλογές που είχαν ήδη αποφασιστεί για σένα. Και κάπου εκεί ξεκινάνε όλα. Όχι όμως όταν τα διαλύεις και φεύγεις αλλά όταν για πρώτη φορά σταματάς και λες «Περίμενε, εγώ τι θέλω πραγματικά». Κανείς δεν γεννιέται με έτοιμη άποψη για το τι αξίζει, τι επιτρέπεται, τι είναι η αγάπη, τι είναι η επιτυχία, τι είναι η ντροπή και τι είναι η αποτυχία.
Όλα αυτά τα μαθαίνουμε σιγά σιγά από τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν. Από το σπίτι στο οποίο μεγαλώσαμε. Από τις φράσεις που ακούγαμε ξανά και ξανά. Από τα βλέμματα που μας σταματούσαν πριν μιλήσουμε. Και από τις αντιδράσεις που μας έδειχναν ποια πλευρά του εαυτού μας ήταν αποδεκτή και ποια έπρεπε να κρυφτεί. Έτσι χωρίς να το καταλαβαίνουμε μέσα μας αρχίζει να χτίζεται ένα αόρατο βιβλίο κανόνων να μην στεναχωρείς τους άλλους να μην κάνεις φασαρία να μην ζητάς πολλά να αντέχεις, να υπομένεις Και κάποια στιγμή επειδή τα ακούσαμε τόσες φορές σταματάμε να τα ακούμε σαν ξένες φωνές και αρχίζουμε να τα περνάμε για δικές μας σκέψεις Ένα από τα πιο υπόλαση μια της ιστορίας είναι ότι πολλές φορές δεν υπερασπιζόμαστε απλώς τις επιλογές μας, αλλά υπερασπιζόμαστε τον προγραμματισμό μας σαν να είναι προσωπικότητα.
Λέμε, εγώ είμαι αγχώδης, εγώ δεν μπορώ τις αλλαγές, εγώ δεν ξέρω να βάζω όρια, εγώ δεν είμαι για πολλά, εγώ πάντα τα χαλάω στις σχέσεις. Χωρίς να σταματάμε να αναρωτηθούμε αν αυτά είναι αλήθειες για το ποιοι είμαστε, ή απλώς στρατηγικές επιβίωσεις που μάθαμε κάποτε για να μην χάσουμε την αγάπη, την ασφάλεια ή την αποδοχή.
Γιατί άλλο είναι να είσαι πράγματι έτσι και άλλο να έγινες έτσι επειδή κάποτε δεν υπήρχε χώρος να είσαι αλλιώς. Άλλο είναι να είσαι ήσυχος άνθρωπος και άλλο να έμαθες να σοπαίνεις γιατί κάθε φορά που μιλούσες σε έκαναν να νιώθεις βάρος. Άλλο είναι να είσαι βουλική και άλλο να έμαθες ότι η αγάπη έρχεται μόνο φτιάξει μια ζωή που στα μάτια των άλλων μοιάζει απόλυτα φυσιολογική.
Να μην σου λείπει κάτι συγκεκριμένο, να μην συμβαίνει κάποια μεγάλη καταστροφή. Κι όμως να νιώθεις συνεχώς σαν να βρίσκεσαι έξω από τη ζωή σου. Σαν να συμμετέχεις σε μια καθημερινότητα που την ξέρεις απ' έξω αλλά δεν σε αγγίζει πραγματικά. Κι αυτό είναι το πιο ύπουλο σημείο. Όταν δεν είσαι ακριβώς δυστυχισμένη αλλά ούτε γνιώθεις και πραγματικά ζωντανή.
Αυτή είναι η παγίδα της μαθημένης ζωής. Μπορεί να σε κρατά αποδεχτή αλλά όχι απαραίτητα ευτυχισμένη. Μπορεί να σε κρατά ασφαλή αλλά όχι ελεύθερη. Μπορεί να σε βοηθά να αποφεύγεις συγκρούσεις αλλά την ίδια στιγμή να σε απομακρύνει από την αλήθεια σου. Και το χειρότερο είναι ότι όσο πιο πολύ συνηθίζεις μια ζωή που δεν σε εκφράζει τόσο πιο δύσκολο γίνεται να θυμηθείς πως είναι να θέλεις κάτι πραγματικά δικό σου.
Πώς καταλαβαίνεις όμως ότι δεν ζεις με τους δικούς σου κανόνες στη ζωή σου? Το καταλαβαίνεις από τον τρόπο που φοβάσαι τη γνώμη των άλλων περισσότερο από τη δική σου δυστυχία. Από το ότι μένεις σε καταστάσεις που σε μικραίνουν επειδή έχεις μάθει πως η αλλαγή είναι πιο επικίνδυνη από τη φθορά Από το ότι λες δεν πειράζει, ενώ μέσα σου πειράζει πάρα πολύ Από το ότι ζητάς άδεια για πράγματα που δεν χρειάζονται άδεια όπως το να ξεκουραστείς, να αλλάξεις γνώμη, να προσθετεύσεις την ενέργειά σου ή να σταματήσεις να είσαι διαθέσιμη για όλους Το καταλαβαίνεις επίσης από το ότι η ηρεμία σου φαίνεται άβολη Η γη σε άνθρωποι ίσως είναι βαρετή.
Τα όρια τα νιώθεις επιθετικά. Και η ελευθερία είναι κάπως επικίνδυνη. Γιατί όταν έχεις μάθει να ζεις μέσα σε ένταση, συχνά δεν διαλέγεις αυτό που σου κάνει καλό. Διαλέγεις αυτό που σου μοιάζει γνώριμο. Και το γνώριμο, όσο οικείο κι αν φαίνεται, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και σωστό. Η αλλαγή δεν ξεκινά πάντα με μια μεγάλη απόφαση όμως.
αλλά έρχεται τη στιγμή που θα αρχίσεις να αμφισβητείς γιατί να πρέπει να το κάνω αυτό ποιος το είπε αυτό το θέλω όντως ή φοβάμαι να μην απογοητεύσω αν δεν με είχαν μάθει να ντρέπομαι τι θα διάλεγα εκεί σε αυτές τις ερωτήσεις που κάποια στιγμή θα σου έρθουν στο μυαλό σου εκεί αλλάζει το πράγμα μην περιμένεις βέβαια να τα ανατρέψεις όλα σε μία μέρα το πρώτο βήμα είναι να καταλάβεις ποια κομμάτια της ζωής σου είναι επιλογές και ποια είναι κληρονομιάς από τους άλλους.
Ποια είναι η αληθινή σου επιθυμία και ποιος είναι ο φόβος ντυμένος με λογική. Και κυρίως, ποια φωνή μέσα σου είναι δική σου και ποια ανήκει σε ανθρώπους που κάποτε σε έμαθαν να μικραίνεις για να χωράς. Και ύστερα έρχεται η ενοχή. Πολλοί φοβούνται ότι αν αρχίσουν να ζουν με τους δικούς τους κανόνες θα γίνουν εγωιστές, θα γίνουν απόμακρια από τους άλλους ή θα είναι αχάριστη.
Όμως, το να επιλέγεις τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι πάβεις να αγαπάς τους άλλους. Σημαίνει ότι σταματάς να προδίδεις σε σένα για να νιώθουν οι άλλοι άνετα. Δεν σημαίνει ότι δεν θα ακούς κανέναν. Σημαίνει όμως ότι δεν παραδίδεις τη ζωή σου σε όποιον έχει πιο δυνατή φωνή, πιο έντονη άποψη ή μεγαλύτερη ικανότητα να σε ενοχοποιεί.
Οι δικοί σου κανόνες δεν χρειάζεται να είναι επαναστατικοί. Μπορεί να είναι απλή, αλλά και βαθιά προσωπική Δεν χρειάζεται να απαντάς σε όλα αμέσως Να εξηγείς υπερβολικά τα όρια σου Να μένεις κάπου που σε μικραίνουν Να κυνηγάς ανθρώπους που σε κάνουν να αμφιβάλλεις για την αξία σου Ή να λες ναι μόνο και μόνο για να μην σε πουν δύσκολοι Και κυρίως δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι σε ανθρώπους που ξέρεις ότι δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ τους Και αφού έχεις αποφασίσει πια να κάνεις την αλλαγή πάμε να δούμε και πώς θα το κάνεις.
Το πρώτο βήμα φυσικά δεν είναι να τα αλλάξεις όλα με τη μία γιατί ξέρεις ότι αυτό δεν γίνεται. Είναι όμως να αρχίσεις να παρατηρείς τη ζωή σου χωρίς πανικό και χωρίς να σε μαλώνεις. Να κοιτάς την καθημερινότητά σου και να ρωτάς με ειλικρίνεια αυτό που κάνω τώρα με γεμίζει ή απλώς με κρατά αποδεκτή. Αυτό που φοβάμαι είναι πραγματικός κίνδυνος ή μία παλιά ντροπή που έμαθα να κουβαλάω.
Όταν λέω δεν μπορώ, είναι αλήθεια ή είναι μια φωνή που κάποτε μου έμαθα να πιστεύω Γιατί πολλές φορές δεν ζούμε τη ζωή που θέλουμε, όχι επειδή δεν έχουμε τη δύναμη Αλλά επειδή έχουμε εκπαιδευτεί να μην ζητάμε πολλά Να μην χαλάμε την εικόνα, να μην σαναχωρούμε κανέναν, να μην φαινόμαστε δύσκολες Είναι ο προγραμματισμός που λέγαμε Έτσι όμως, μπερδεύουμε την ησυχία των άλλων με τη δική μας ηρεμία Μόνο που αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο Η ηρεμία δεν είναι να μην δυσαρεστείς κανέναν Είναι να μην χάνεις εσένα για να είναι όλοι οι άλλοι βολεμένοι Και μετά αρχίζουν οι μικρές επιστροφές στον εαυτό σου Οι μικρές καθημερινές επιλογές σου που αλλάζουν σιγά σιγά τον τρόπο που βλέπεις εσένα Να πεις ένα όχι χωρίς να χρειαστεί να γράψεις ολόκληρη απολογία Να μην δώσεις εξήγηση εκεί που δεν χρωστάς εξήγηση Να διαλέξεις κάτι επειδή σου αρέσει, όχι επειδή εγκρίνεται από τους άλλους Και φυσικά να σταματήσεις να ζητάς άδεια για πράγματα που αφορούν τη δική σου ζωή Και ναι, στην αρχή θα νιώθεις άβολα
Θα σου φανεί ξένο, μπορεί να έρθει ξανά ενοχή, φόβος ή μια εσωτερική φωνή που να σου λέει μήπως δεν θα έπρεπε Αλλά εκεί ακριβώς φαίνεται η αλλαγή Όχι όταν δεν νιώθεις πια ενοχές, αλλά όταν δεν αφήνεις την ενοχή να κρατάει το τιμόνι Και έτσι σιγά σιγά θα περάσεις από τη ζωή που σου φόρτωσαν Στη ζωή που διαλέγεις εσύ για εσένα Όχι επειδή ξαφνικά βρίσκεις όλες τις απαντήσεις Αλλά επειδή αρχίζεις να κάνεις καλύτερες ερωτήσεις στον εαυτό σου Τι θέλω εγώ, τι με κουράζει πραγματικά Που λέω ναι ενώ μέσα μου φωνάζω όχι Ποιοι άνθρωποι με θέλουν ελεύθεροι και ποιοι με θέλουν βολικοί Τι θα έλεγα αν δεν φοβόμουν τόσο την κριτική Αυτές οι ερωτήσεις σου ανοίγουν το δρόμο Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι η δική σου ζωή δεν είναι μια τέλεια ζωή Χωρίς φόβο, χωρίς λάθη και χωρίς συγκρούσεις Είναι μια ζωή όμως που δεν προδίδει συνεχώς τον εαυτό σου Για να χωράς τις προσδοκίες των άλλων Είναι η στιγμή που λες Δεν θέλω απλώς να είμαι εντάξει για τους άλλους Θέλω να γίνω αληθινή για εμένα
Και από εκεί αρχίζει η πραγματική αλλαγή Ίσως τελικά το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής δεν είναι να γίνουμε κάτι εντελώς καινούριο Αλλά να ξεχωρίσουμε ποιοι θα ήμασταν αν δεν είχαμε μάθει να φοβόμαστε τόσο πολύ Αν δεν μας είχαν πείσει ότι η αξία μας μετριέται με την αντοχή μας Ότι η αγάπη κερδίζεται με αυτοθυσία Ότι η ασφάλεια αξίζει περισσότερο από την αλήθεια Και ότι το να μην στεναχωρείς κανέναν είναι σημαντικότερο από το να μην χάσεις εσένα Και ίσως η ερώτηση «ζω όπως θέλω» ή «ζω όπως με έμαθαν»
να μην απαντιαίνεται μία φορά, αλλά κάθε μέρα μέσα από μικρές επιλογές Κάθε φορά που λες την αλήθεια σου λίγο πιο καθαρά Κάθε φορά που δεν επιστρέφεις σε κάτι απλώς επειδή σου είναι γνώριμο Όταν δεν πειρδεύεις την ενοχή με την ένδειξη ότι κάνεις λάθος Και κάθε φορά που γράφεις έναν δικό σου κανόνα πάνω από έναν παλιό κανόνα που δεν σου ανήκει πια Τότε ξέρεις ότι κάνεις το σωστό Γιατί στο τέλος η ζωή που αξίζει δεν είναι αυτή που εγκρίνουν όλοι.
Αλλά αυτή που όταν μένεις μόνη με τον εαυτό σου δεν χρειάζεται να σε κάνει να απολογείσαι γι' αυτό που είσαι. Αλλά αυτή που όταν μένεις μόνη με τον εαυτό σου σε κάνει να νιώθεις υπέροχα και δεν θέλεις να απολογείσαι γι' αυτό που είσαι. Ένα ακόμα επεισόδιο του «Πόσο εγώ» έφτασε στο τέλος του. Και αυτό που θέλω να κρατήσεις Είναι να αρχίσεις να αναρωτιέσαι Ποια κομμάτια της ζωής σου είναι όντως δικές σου επιλογές Και ποια είναι πράγματα που έμαθες να κάνεις Απλώς για να μην τις αρεστήσεις Γιατί πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε Κάνω ότι ζούμε με κανόνες που δεν διαλέξαμε εμείς Το βλέπουμε όμως Τον τρόπο που μικραίνουμε τον εαυτό μας Για να μην χαρακτηριστούμε υπερβολικές ή αχάριστες Και χωρίς να το καταλάβουμε Αρχίζουμε να ζούμε περισσότερο με βάση τον φόβο παρά με βάση την αλήθεια μας.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι η ζωή σου δεν χρειάζεται να μοιάζει σωστή μόνο στα μάτια των άλλων. Χρειάζεται να μπορείς να τη νιώθεις και δική σου. Να αρχίσεις λίγο-λίγο να ακούς περισσότερο εσένα. Να κάνεις χώρο για αυτά που θέλεις πραγματικά ακόμα και αν δεν τα καταλαβαίνουν όλοι γύρω σου. Γιατί τελικά η ελευθερία δεν είναι να ζεις χωρίς φόβους ή δυσκολίες αλλά να μην χρειάζεται να προδίδεις συνεχώς τον εαυτό σου για να νιώθεις ασφαλής ή αγαπητή.
Και κυρίως να μπορείς κάποια στιγμή να κοιτάξεις τη ζωή σου και να πεις «Μπορεί να μην είναι η τέλεια ζωή, αλλά είναι η δική μου ζωή». Μοιράσου αυτό το επεισόδιο με κάποιον που ίσως χρειάζεται να το ακούσει και ακολούθησε το «Πόσο Εγώ» στο Spotify για να βρίσκεις πιο εύκολα όλα τα επεισόδια. Τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
