Γιατί μένουμε σε πεθαμένες σχέσεις;
Ψυχή και ΣώμαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να χωρίσουμε; Υπάρχει τέλειος χωρισμός; Τι συμβαίνει όταν η παραμονή σε έναν δυστυχισμένο γάμο γίνεται «θυσία για τα παιδιά»; Ποιο είναι το χειρότερο είδος χειραγώγησης σε μια σχέση; Η ψυχολόγος και κοινωνική ερευνήτρια Αγνή Μαριακάκη μιλά και την τέχνη του χωρισμού και για τη συνεξάρτηση.
Δεν είναι πάντα η αγάπη ή η επιθυμία να συνεχίσουμε μια σχέση που μας κρατά σε αυτήν. Μπορεί να είναι η ενοχή, ο φόβος ότι ο άλλος δεν θα τα καταφέρει χωρίς εμάς ή η ανάγκη να διατηρήσουμε μια οικειότητα που έχουμε μάθει να θεωρούμε ασφάλεια». Όπως εξηγεί η ψυχολόγος και κοινωνική ερευνήτρια Αγνή Μαριακάκη, πίσω από τέτοιες σχέσεις μπορεί να κρύβεται η συνεξάρτηση: μια δυναμική στην οποία ο ένας αναλαμβάνει τον ρόλο του σωτήρα, ενώ ο άλλος αισθάνεται ότι δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν.
Συζητάμε, επίσης, για τα οικογενειακά βιώματα που μπορεί να μας κάνουν να αναπαράγουμε στην ενήλικη ζωή σχέσεις με αστάθεια, απόσυρση και υπερβολική προσκόλληση. Εξηγεί γιατί συχνά επιλέγουμε μια γνώριμη δυστυχία αντί να αντιμετωπίσουμε την αβεβαιότητα μιας νέας ζωής, αλλά και γιατί μπορεί να μας πάρει χρόνια να παραδεχτούμε το τέλος μιας σχέσης.
Τι σημαίνει, όμως, όταν κάποιος λέει ότι μένει σε έναν δυστυχισμένο γάμο για τα παιδιά του; Η Αγνή Μαριακάκη επισημαίνει ότι όταν οι γονείς παραμένουν κάτω από την ίδια στέγη αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά προστατεύονται. Αντίθετα, αντιλαμβάνονται τη σιωπηλή επιθετικότητα, την απόσταση και την απουσία μιας λειτουργικής σχέσης, ακόμη κι όταν οι μεγάλοι πιστεύουν ότι δεν το καταλαβαίνουν.
Η συζήτηση φτάνει και στην τέχνη του χωρισμού: γιατί ο θυμός και η αίσθηση της απόρριψης μπορούν να μετατρέψουν μια δύσκολη αποχώρηση σε πεδίο σύγκρουσης, πώς βάζουμε σαφή όρια χωρίς να αφήνουμε ψεύτικες ελπίδες και γιατί η παθητική επιθετικότητα μπορεί να γίνει μορφή κακοποίησης; Τέλος, η κουβέντα στρέφεται και στο αν μια σχέση χωρίς το ερωτικό στοιχείο έχει αναγκαστικά τελειώσει και τι σημαίνει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της απόφασής μας αντί να περιμένουμε ο άλλος να φύγει πρώτος.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Υπάρχει τρόπος να χωρίζουμε καλύτερα και τι γίνεται όταν μια σχέση έχει παγώσει ή έχει γίνει επιθετική αλλά ο άλλος άνθρωπος δεν φεύγει. Είμαι η Τζούλα Γωράκη και σήμερα θα δούμε αν υπάρχει τρόπος να χωρίζουμε καλύτερα. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast και στο κανάλι της Life στο YouTube Είναι τα podcast της Life Ρώτησα τον Ανδρέα εγώ τι θα κάνω και αυτό που είδω στην κίνηση Η σκληρή αλήθεια για τη σχέση Ανδρέα και Δήμητρας Παπανδρέου μια συναρπαστική on demand τριλογία για τα χρόνια που άλλαξαν την Ελλάδα πέρα από τη μυθιστορηματική ερωτική ζωή ενός πρωθυπουργού.
Η διαπόμπευση, το ιατρικό θρίλερ, οι οικογενειακές κόντρες, οι γυμνές φωτογραφίες, η ροζβίλα, οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές. Επειδή ο Μετρήσος Ιωμήκη είναι αυτοφράστης. Εμένα θέλουν να χτυπήσουν, εδώ είμαι. Χτυπήσου. Σκλήρες αλήθειες on demand από τον Άρη Δημοκίδη. Μόνο στο lifeo.gr. Απόκτησέ το, άκουσέ το Σκέφτομαι μια φίλη μου ζει με τον σύντροφό της και τα παιδιά τους Σε ένα σπίτι όπου δεν ανταλλάσσουν ούτε καλημέρα Όταν της μιλάει την αποκαλεί κυρία Υπάρχει μια επιθετικότητα, την αποκαλεί λοιπόν κυρία Κι όμως εκείνη δεν φεύγει και λέει ότι δεν φεύγει για τα παιδιά της Δεν το λέω για να την κρίνω, ούτε να κρίνω την αποφασίτηση Αλλά να ρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να φύγεις ακόμα και όταν νιώθεις ότι η σχέση έχει τελειώσει.
Έχω βρεθεί κι εγώ σε σχέσεις που ήμουν εγκλωβισμένη, πήγαινα και σε θεραπεία για να χωρίσουμε και ενώ όλα έδειχναν ότι θα καταλήγαμε να πάρουμε απόσταση, τελικά μέναμε μαζί. Μήπως κάποιες φορές μπαίνουμε επειδή αυτό που μας πληγώνει μας είναι και οικείο. Μπορεί μια σχέση με το γονιό ή ένα τραύμα να μας κάνει να μπερδεύουμε την οικειότητα με την ασφάλεια εκεί υπάρχει και αυτή η φράση τον λυπάμαι, πώς να τον αφήσω πόσο συναλληλπών μπερδεύουμε τον έρωτα με τον νύκτο, την ενοχή την ευθύνη να προστατεύσουμε τον άλλον για τις δύσκολες αυτές σχέσεις των εγκλωβισμών και των σχορισμούς θα καλημερίσω σήμερα και θα την ευχαριστήσω που είναι στο στούντιο της Λάιφο την κοινωνική ερευνήτρια και ψυχολόγο Αγνή Μαριακάκη Αγνή μου χαίρομαι που είσαι εδώ σήμερα Καλημέρα Τζουλή, είναι υπέροχο το θέμα που έχεις διαλέξει σήμερα να βάλεις στο τραπέζι Ναι, γιατί είναι όλα αυτά τα παλιά που ακούγαμε στις ταινίες Θα φύγεις και θα φαρμακωθώ Υπάρχουν από παλιότερα αυτά Άμα με φύγεις θα αυτοκτονήσω, θα καταστραφώ
Και μένουμε σε σχέσεις που έχει γίνει καραμέλα η τοξικότητα Αλλά είναι τοξικές, πώς να το κάνουμε, μας αρρωσταίνουν Ας τα πιάσουμε λοιπόν από την αρχή Το πρώτο λοιπόν ερώτημα είναι τον λυπάμαι να πιάσουμε από αυτό πώς να τον αφήσω. Τι μπορεί να κρύβει αυτό πώς ξεχωρίζουμε λοιπόν την αγάπη τον νύκτο την ενοχή και την αίσθηση ότι τελικά είμαστε υπεύθυνοι για τον άλλον.
Έχεις απόλυτο δίκιο ότι πολύ συχνά αυτό είναι ένα σενάριο σε σχέσεις που έχουν τελειώσει. Το ακούει κανείς πολύ πολύ συχνά και θέλω να πω ότι αυτό το «τον λυπάμαι» είναι ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι χειρισμού. ακούγεται συμπονετικό, ανθρώπινο, έως και ιεραποστολικό αλλά στην πραγματικότητα εγκλωβίζει και τους δύο με το χειρότερο τρόπο.
Δηλαδή, αυτός που λέει «την λυπάμαι» ή «τον λυπάμαι, πού να φύγω» υιοθετεί κατά βάση το ρόλο του σωτήρα κάπου ίσως τον εξυπηρετεί. γιατί αν δεν τον εξυπηρετούσε ή αν δεν ήταν άλοθη για άλλα πράγματα θα είχε ήδη διαχωρίσει τη θέση του και τη ζωή του από αυτή τη σχέση. Επομένως δημιουργείται μια πολύ δινή ισορροπία κοίτα σου κάνω και τη χάρη κιόλας, μου χρυστάς, μου οφείλεις έχω το πάνω χέρι, εγώ απλώ ότι θα φύγω αλλά τι καλή που είμαι που δεν φεύγω γιατί εσύ θα διαλυθείς και εγώ δεν θα σε αφήσω να διαλυθείς.
Και αυτό ακούγεται λίγο και με το παπαδιαμαντικό της φώνης σας το θύμα θήτης πόσο μπερδεύεται γιατί και αυτός που το λέει ότι θα φαρμακωθώ ή δεν μπορώ ή αν φύγεις θα κάνω κακό στον εαυτό μου φαίνεται θύμα αλλά έχει και αυτό διτίσημα σημασία λέει είναι και θήτης και κάνει τον άλλο να τον φοβίζει δηλαδή όλα αυτά είναι μπλεγμένα και αυτός που μένει είναι μπλεγμένα αυτό το σανδική σχέση και μαζοχιστική την ίδια ώρα ο όρος στην επιστήμη της ψυχολογίας είναι συνεξάρτηση δηλαδή και οι δύο είναι συνεξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο ο ένας είναι εξαρτημένος από αυτό το σκηνικό του με χρειάζεται, δεν μπορεί χωρίς εμένα πρέπει να μείνω εδώ αλλιώς θα καταστραφούν τα πάντα ο δε άλλος πάλι συνεξαρτημένος ή συνεξαρτημένη, επειδή ζει αυτό το σενάριο που λέει χωρίς εσένα χάνομαι, χωρίς εσένα δεν μπορώ, χωρίς κάποιον ανα πάσα στιγμή στη ζωή μου, σαν αποκούμπησα στήριγμα, σαν παρουσία έστω, δεν μπορώ να επιβιώσω.
Ή καμιά φορά σε αυτές τις περιπτώσεις της συνεξάρτησης υπάρχουν, γιατί πολλές φορές η συνεξάρτηση έχει τη δική της καταγωγή από την οικογένεια της προέλευσής μας από την πατρική μητρική σειρά Ναι, μου απαντάς αυτό που θα ρωτούσα δηλαδή μπορεί να μου θυμίζεις τη μάνα μου και γι' αυτό σ' αγαπάω μπορεί να θυμίζουμε μέλη της οικογένειάς μας που είμαστε πιο διεμένοι μαζί τους να φύγαμε από το σπίτι το γονεϊκό αλλά να το κουβαλάμε στην οικογένεια που θα φτιάξουμε εμείς Σε αυτές τις σχέσεις που υπάρχει αυτό το μοτίβο μην είναι γιατί χωρίς εσένα χάνομαι ή μένω για να σε λυτρώσω από βέβαιο χαμό χωρίς εμένα, πολύ συχνά τα άτομα ασπά έχουν βιώσει το εξής βίωμα.
Έχουν βιώσει μία μητρική πατρική σχέση όπου η αδιαφορία, η έλλειψη συναισθήματος συνεπήρχε και με την υπερπροστασία ή μερικές φορές και με την ασίδωτη χαοτική αγάπη. Δηλαδή, φαντάσου δύο φέτες και ένα τόστ στη μέση οι οποίες μπαίνουν στην τοστιαίρα και ψήνονται και κολλάνε μαζί απόλυτα. Τι ωραία το περιγράφεις, ναι. Η μία φέτα είναι η εγκατάληψη.
Το παιδί γυρίζει με ένα κακό βαθμό από το σχολείο, η μαμά κρεμάει τα μούτρα, αποσύρει την αγάπη εντελώς ή έχει τα δικά της κάτι συνέβη στη ζωή της στο γραφείο στην υγεία της και αποσύρει την αγάπη τη μεθεπόμενη μέρα το λούζει στην αγάπη του παιδί δηλαδή υπάρχει ταυτόχρονα η απόσυρση της αγάπης μαζί με την υπεραγάπη ή την χαοτική αγάπη την αστατή αγάπη και σαν αποτέλεσμα αργότερα όταν ενηλικιώνεται αυτό το παιδί μαθαίνει ότι αυτό είναι το κανονικό η αγάπη να πηγαίνει και να έρχεται κάτσε κάτσε μη φεύγεις αυτό το κάτσε κάτσε μη φεύγεις αναπαράγει αυτό που έχει ζήσει κάποτε ο άνθρωπος με κάποιο γονιό, πιθανόν να κάνουμε διαγνώσεις Ναι, ναι και είναι συγκινητικό εδώ αγνεή μου που προσπαθεί ο ενήλικας μέσα από τη σχέση πια που θα κάνει, να λύσει και αυτό το τραύμα που σπάνια γίνεται αλλά τότε μιλάμε για πραγματική θεραπεία αν καταφέρεις και με την ψυχοθεραπεία σου από δίπλα και με δική σου δουλειά κάπως να το λύσεις και να πάρεις την αγάπη που δεν δόθηκε
βέβαια πόσες φορές γίνεται αυτό και εδώ παρατηρώ κάτι εντυπωσιακό μπορεί ακόμα και τη μαμά που είναι το αστείο του Φρόιντ πότε σταματά με την ψυχοθεραπεία όταν δεν έχουμε να πούμε τίποτα άλλο για τη μάνα μας που πάντα θα έχουμε δηλαδή ποτέ έχω δει όμως να τακτοποιείται η γονεϊκή σχέση με τον μπαμπά με τη μαμά με δουλειά, με προσπάθεια, με χρόνο αλλά να μην μπορείς την σχέση που έκανες με τη σύζυγο παραδείγματος χάρη που σου θυμίζει τη μαμά να τα χτωπήσεις τόσο εύκολα όσο τη μητέρα γιατί εδώ γίνεται και κάτι παραπάνω έτσι δεν είναι δεν είναι μόνο, είναι και το ερωτικό είναι και το μπορεί να είναι ένα λανθάνον ειδιπόδιο που πλέον εδώ το καθρεφτίζω και δεν τρέπομαι να το παρουσιά είναι πολλά έτσι δεν είναι είναι πολλά, είναι πολυεπίπεδο το θέμα Ας βάλουμε τα κομμάτια του παζλ ένα ένα κάτω Το πρώτο από αυτά είναι ότι η οικειότητα την οποία ανέφερες πολύ όμορφα στην εισαγωγή σου Η οικειότητα δημιουργεί αυτό το αίσθημα της ασφάλειας που είναι στη ζωή των ανθρώπων
Και ισχύει για όλους μας αυτό, είναι πάρα πολύ σημαντικό Άρα λοιπόν είναι πολύ εύκολο να παρασυρθείς και να πεις εντάξει μπορεί να είμαι δυστυχισμένος εδώ αλλά είναι μια δυστυχία που την ξέρω, την καταλαβαίνω και την διαχειρίζομαι και δεν είμαι έτοιμος να ζήσω μόνος χωρίς αυτή τη δυστυχία άρα λοιπόν είναι φτύκιο οικία δυστυχία αυτό που μάθαμε ακριβώς αυτό είναι το ένα επίπεδο ένα δεύτερο επίπεδο είναι ότι μια σχέση μπορεί να έχει τελειώσει αλλά δεν τελειώνει το πένθος που βιώνουν Και ο ένας και ο άλλος.
Τι εννοώ το πένθος. Πενθούμε τις προσδοκίες μας. Πενθούμε το μέλλον. Καταλαβαίνουμε ότι δεν θα έχουμε μαζί παρότι το ονειρευτήκαμε. Πενθούμε αυτά που θα θέλαμε να ζήσουμε ή την ερωτική έκφραση όπως θα τη θέλαμε με βάση τις προσδοκίες μας και δεν δείχνει να συμβαίνει. Η παραδοχή αυτή του τέλους, πολλές φορές με πάνε και χρόνια, η παραδοχή του πόσο δύσκολα απομακρύνεις από τις προσδοκίες σου από το μέλλον που έχτισες μέσα στην ψυχή σου σαν προσδοκία αυτό μπορεί να πάρει χρόνια και μετά πάνω σε αυτό έρχεται και κάθεται αυτή η αίσθηση της αποτυχίας δεν τα κατάφερα, δεν διάλεξα σωστά, δεν το πάλεψα σωστά και εκεί εκλοβίζεται κανείς και συνήθως εκλοβίζονται οι καλύτεροι όλων μας από μια πλευρά λένε το εξής, να το παλέψω κι άλλο να προσπαθήσω κι άλλο να μην τα παρατήσω, να μην τα παρατήσω να μην τα παρατήσω και στο τέλος πατώει όλη η ζωή και ζει κανείς κυριολεκτικά στο κημητήριο μιας σχέσης χωρίς να δίνει στον εαυτό του αυτό που του αξίζει Να σε ρωτήσω τώρα το μένο για τα παιδιά μου που κολλάει με αυτό
πόσο δεν το έχουμε ακούσει, θυσιάστηκα λένε κάποιες παλιότερες έχω ακούσει ότι έμεινε ας πούμε χείρα στα 40 και ήταν ο Γιαννάκης μου 7 και εγώ δεν βρήκα και σου λέω ο Ιαννάκης η μαμά μου δεν γνώρισε ποτέ άλλον άντρα και λες εσύ καλό ήταν αυτό για να μας μεγαλώσει και δεν έβαλε κανέναν στο σπίτι μας όλο αυτό το πράγμα για τα παιδιά μου θυσιάζομαι ότι δεν θα φύγω από το κακό τοξικό γάμο όπως μου λέει η φίλη μου που με λέει κυρία και έχουμε αυτήν το άσχημο κλίμα γιατί υπάρχει όπως ξέρεις και εσύ και είπα η επιθετικότητα η σιωπηρή που όμως τα παιδιά φυσικά θα την αντιληφθούν και λες Θα μείνω για τα παιδιά μου. Τι είναι αυτό που μένω για τα παιδιά μου.
Ναι, ναι, ναι. Δώσε μου λίγο χρόνο να το πιέσω από δύο πλευρές. Από την πλευρά του τι συμβαίνει στα παιδιά και από την πλευρά του γιατί το κάνει αυτό ο γονιός. Να ξεκινήσω από τα παιδιά. Η ανάγκη των παιδιών είναι μία και είναι απόλυτη. Τα παιδιά χρειάζονται, νούμερο ένα, σταθερότητα και ασφάλεια. Νούμερο δύο, χρειάζονται πρόσβαση σε σχέσεις που λειτουργούν.
λειτουργών. Τα δύο είναι αλληλέντετα. Αν υπάρχει λοιπόν μια σχέση ανηλίκων που δεν λειτουργεί, αυτονόητα το παιδί δεν νιώθει ασφάλεια και αυτονόητα παραλαμβάνει τους γονείς του εγγραφές που θα καθορίσουν το αύριο του. Το να έχει τους δύο γονείς το παιδί στο ίδιο σπίτι δεν εξασφαλίζουν περισσότερη ισορροπία ή ψυχική υγεία ή κάθε είδους αρμονία στην ψυχή του παιδιού μάλλον το αντίθετο άρα είσαι κατηγορηματική σε αυτό η παλιά αντίληψη τα παιδιά των χωρισμένων γονιών ότι έχουν πάντα ψυχολογικά όλο αυτό που είχε παλιά μου έλεγε η μαμά μου δεν χωρίζουμε ποτέ γιατί τα παιδιά των χωρισμένων έχουν προβλήματα, ήταν αυτή η παλιά αντίληψη τι απαντάμε τώρα σε αυτό θα απαντήσω βεβαίως τα παιδιά που έχουν ζήσει πολύ κακά η διασύγεια ποιο είναι το κακό διασύγειο ο ενθήλειος πόλεμος να σέρνονται στα δικαστήρια να μαλώνουν ας πούμε ποιος θα πάρει το σερβίτσιο να βρίζονται στο τηλέφωνο να μιλάει άσχημα και το σερβίτσιο καμιά φορά είναι και το ίδιο το παιδί δυστυχώς
ακριβώς να μιλάνε πολύ άσχημα στο τηλέφωνο ένας για τον άλλο να μιλάνε πολύ άσχημα στα παιδιά ένας για τον άλλο φυσικά αυτό είναι καταστροφικό διαζύγιο φυσικά είναι καταστροφικό είπαμε πριν ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη να έχουν πρόσβαση σε σχέσεις που λειτουργούν εάν βλέπουν κάτι τέτοιο αλλημονόμασο βεβαίως και δυστυχώς παλιότερα τουλάχιστον τώρα είμαστε λίγο πιο ενημερωμένοι κάπως έτσι συνέβαιναν τα διαζύγια γιατί ήταν και ταμπού το αναχωρήσεις τώρα ωραία και αποφασίζουν οι γονείς και λένε ο ή ο ένας με τους δύο τελεσπάνων θα μείνω για τα παιδιά ναι αλλά τι έχω δει εγώ στην πράξη, στη δουλειά πάνω τι έχω δει εγώ βλέπω ανθρώπους που είναι πιο παγωμένοι συναισθηματικά είναι άνθρωποι που δεν μπορούν να δώσουν συναισθηματικά γιατί φοβούνται είναι άνθρωποι οι οποίοι βλέπεις ότι έχουν ένα απέραντο φόβο να σχετιστούν δηλαδή αποφεύγουν τις σχέσεις και είναι άνθρωποι που έχουν ζήσει σε ολόκληρες οικογένειες οι οποίες όμως ήταν οικογένειες με σχέσεις ανηλίκων μέσα στο ψυγείο
στην κατάψυψη αυτή η κατάψυψη πήγες στα παιδιά ζουν κατεψυγμένες ερωτικές ζωές δηλαδή βλέπεις πάει να φλερτάρει και το μαζεύει γρήγορα πάει να επενδύσει σε μια σχέση και μετά έχει δεύτερη σχέση και αν με αφήσει και αν με χωρίζει αποκλείται να με αγαπά και το καταλαβαίνεις αυτό γιατί αυτό έχει ζήσει το παιδί στην παιδική της ζωή Και το βλέπουμε και στις σχέσεις, πάει να συνδεθεί ο άλλος, σε γνωρίζει, περνάει ωραία, έχετε ας πούμε μια ερωτική πολύ δυνατή ωραία επαφή και μετά ξαφαποσύρεται. Μη τον πληγώσεις, θα αποσυρθώ μόνος μου, ξαναεμφανίζεται, το βλέπουμε δηλαδή το μοντέλο, πολύ συχνά να γίνεται αυτό, του αποσύρωμαι και ξανά, επειδή φοβάμαι να δεσμευτώ και ξανά έρχομαι όταν πια φορέσω τη καινούργια πανοπλία.
Βλέπουμε και στους ενήλικες να συμβαίνει Και ίσως έχει να κάνει Με όλο αυτό που περιγράφεις Με την κατάψυξη της συναισθηματική Με τους γονείς που Γιατί αυτά τα παιδιά δεν ακούνε το κυρία Κυρία που σου λέω άλλωση Και σου απευθύνεται Δεν βλέπουν Ο γιος μου είχε πει το πιο ωραίο Σε ένα καύγα ήταν μόνο 9-10 χρονών Που νομίζουμε τα παιδιά Δεν το νομίζουμε πια Ότι τα παιδιά δεν τα καταλαβαίνουν όλα και υπήρχε μία ένταση σιωπηλή που βρίζει στον άλλον αλλά είναι κομιλφό με λέξεις λίγο δύσκολες που νομίζεις δεν τις αντιληφθεί το παιδί και ήμασταν στη Βενετία και λέει το εννιάχρονο παιδί γυρνάει και λέει ο Κωνσταντίνος παιδιά, παιδιά κιόλας αν δεν μπορείτε εδώ και μας δείχνουμε το χεράκι του την ομορφιά εσείς δύο δεν μπορείτε πουθενά στα εννιά του που νομίζαμε ότι δεν έχει καταλάβει αυτό είναι έτσι να το ακούσουμε όσο τροφή για σκέψη για το τι αντιλαμβάνονται τα παιδιά τι καταλαβαίνουν και αν υπάρχει αυτή η επιθετικότητα ο έλεγχος και ο φόβος της σχέσης αυτό που λες δεν καταλαβαίνει τον μπαμπά που μπορεί να λέει
τη μαμά αν φύγεις θα φαρμακωθώ και αν μένει και κάποιος εντός εισαγωγικά με το ζόρι και αυτά νομίζω θα τα καταλαβαίνουν ναι ασφαλώς τώρα Αχνίκη το είναι και το θέμα της σημερινής κουβέντας και με ενδιαφέρει πολύ να το ακούσω από σένα αυτό. Υπάρχει η τέχνη εντός αγωγικών του χωρισμού. Πώς λέμε καθαρά ότι μια σχέση τελειώνει χωρίς να αφήσουμε τον άλλον σε αναμονή ψεύτικη ελπίδα.
Και ίσως κι εσύ έχεις πει ότι έχεις χωρίσει. Γιατί μας παίρνει τόσο πολύ. Γιατί, γιατί. Καταρχήν, ναι όντως θεωρώ ότι υπάρχει τέχνη του χωρισμού. Ας πάρουμε όμως στην πραγματικότητα. στην πραγματικότητα από τη δική μου εμπειρία τουλάχιστον πολύ σπάνιο είναι το διαζύγιο το ανέμακτο, πολύ σπάνιο συνήθως ο ένας περισσότερο ο άλλος λιγότερο και οι δύο εξίσου αποχωρούν με βαριές πληγές και τσακισμένοι από τη διαδικασία του χωρισμού έτσι από τη διαδικασία αυτό που ονομάζουμε ένας τέλειος χωρισμός υπάρχει, όχι δεν υπάρχει γιατί γιατί για να χωρίσουν τέλεια δύο άνθρωποι θα πρέπει να είναι και οι δύο συναισθηματικά όρημοι σε παρόμοιο βαθμό αν μη τι άλλο και αυτό είναι εξαίρεση δεν είναι ο κανόνας για να είμαστε πολύ ρεαλιστές δεν θα ήθελα να μιλήσουμε από καθέδρας στους ανθρώπους που μας ακούν γιατί το θεωρώ αυτό πάρα πολύ σημαντικό δεν μπορούμε να μιλήσουμε από καθέδρας πρέπει να μιλήσουμε ρεαλιστικά Αν ήταν στο ίδιο επίπεδο συναισθηματικής ορειμότητας Ίσως θα μέναν και μαζί
Ακριβώς, ακριβώς Σούλη Άρα τι συμβαίνει Πάμε στο αμέσως επόμενο που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε Ότι συνήθως ο ένας λέει το φεύγω Ο ένας είναι ο κακός στην ιστορία Ναι, ο κακός στην ιστορία Μπορεί και οι δύο να έχουν φύγει Αλλά ο ένας το έχει πάρει απόφαση και ξεκινά πρώτος Ή ο ένας ξεκινά και ο άλλος δεν θέλει. Ένα από τα δύο θα έχει συμβεί.
Σίγουρο αυτό. Ακριβώς. Αυτό λοιπόν δημιουργεί κάτι τεραστίο. Την βαθύτερη απόρριψη που μπορεί να διώσει ένας άνθρωπος. Αυτό το δεν μου κάνεις πια. Το οποίο μπορεί να μην λέγεται. Αλλά θα χρειαστεί να το πεις. Με τις πράξεις σου. Και μπορεί, μπράβο, να μην λέγεται, αλλά μπορεί να υπάρξει ένα τρίτο πρόσωπο, να το μάθεις πόλη χωρίς μήναι και αυτός ο λόγος, να νιώσεις ότι κάποιος άλλος έχει έρθει στην ζωή του ή στην καρδιά του και δεν είμαι εγώ.
Ακριβώς. Αυτό για τον άλλον θα είναι μια ζωή η βαθύτερη τοπόρριψη. Γιατί σε απορρίπτει αυτός που σε διάλεξε, οτίθεται, για μια ζωή. Αυτός λοιπόν που φέρνει πρώτος, η αλήθεια είναι ότι προκαλεί ένα πόνο ο οποίος είναι και υπαρξιακός και αδυσόπιτος το αποτέλεσμα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα? Θυμός. Ακρατός θυμός. Γιατί? Και ο θυμός είναι που τα κατεστρέφει όλα.
Έχουμε ζήσει πρόσφατα ένα διασύγειο επαγγελματικό, Βίση Καρβέλλας που υπήρξαν και ζευγάροι και είδαμε ας πούμε τι σημαίνει το Ινάτι τι σημαίνει στυλώνω τα πόδια και από τις δύο πλευρές λοιπόν, εγώ δεν γνωρίζω ούτε εσύ ούτε εγώ γνωρίζουμε αλλά στο βαθμό που μπορούμε το έχουμε σαν ένα μικρό στο περίπου παράδειγμα λοιπόν, τι σημαίνει θυμός ο άλλος άνθρωπος εκείνη τη στιγμή θυμώνει γιατί νιώθει προδοσία αλλιώς μου τα είχες πει, αλλιώς τα είχαμε συμφωνήσει αλλιώς τα είχα ονειρευτεί τώρα μου τα ανατρέπεις όλα και αυτός ο βαθύς τιμός οθεί αυτόν που μένει είτε να γραπώσει τον άλλο να τον κρατήσει ακριβώς το οποίο δημιουργώντας του ενοχές μην είναι γιατί θα φαρμακωθώ μην είναι γιατί θα αυτοκτονήσω δημιουργώντας του ενοχές και νομίζοντας ότι αυτό θα λειτουργήσει στην πραγματικότητα απομακρύνει τρεις χειρότερα γιατί να σου πω μια εξίσωση τάθετη και απόλυτη κανένας δεν παραμένει ερωτευμένος με έναν άνθρωπο που ζητά οίκτο, να το ξέρουμε αυτό είναι απόλυτο αυτό
ο έρωτας αν υπήρχε ένα ψήγμα ερωτικό αν πας να το ζωντανέψεις προκαλώντας οίκτο εκεί είναι που θα το σβήσεις ολότερα οίκτο οι ενοχές Τι είναι η φράση και του Ιμπρυκνέρω, τι το ένιγμα που εκπροσωπεί ο άλλος, αν το λύσεις μετά τον πεζοποιείς και πόσο μάλλον μετά για να τον λυπηθείς κιόλας. Δηλαδή, αν στο δώσει όλος το πιάτο και δεν υπάρχει κι όλο αυτό το κομμάτι του που δεν κατέχεις, που θες, αυτό είναι έλλωστε και ο ορισμός του έρωτα.
Να θέλω να πλησιάσω το που δεν κατέχω. Ακριβώς. Θέλω όμως να πω κάτι άλλο. Ο θυμός τι κάνει. είναι σχεδόν υποχρεωτικό στάδιο για αυτόν που μένει γιατί εάν δεν σου θυμώσει και δεν σε κάνει εσένα που χωρίζεις τον κακό θα πρέπει να κάνει μέσα του μια παραδοχή ότι είμαι άχρηστος την οποία παραδοχή δεν θα την κάνει ποτέ οπότε θα γυρίσει και να σε βγάλει κακό και στον εαυτό του και στα παιδιά και να σου κάνει και κακό, να συγκριθεί δηλαδή αυτό είναι τώρα που πρέπει να τακτοποιηθεί με θεραπεία όμως το κάνουμε αυτό, πώς θα τακτοποιήσουμε το θυμό μας.
Γιατί τώρα μου δίνεις τροφή να ρωτήσω αυτό τώρα. Πώς τακτοποιείται ένας θυμός. Λοιπόν, ακριβώς, πώς θα διαχειριστείς αυτό το θυμό. Υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή σε αυτές τις περιπτώσεις. Υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή. Η αρχή είναι η εξής. Έχεις υπόψη σου τι κάνουμε σε κλειδαριές που είναι πολύ σκουριασμένες, τι τις κάνουμε.
Θα τις λαδώσουμε. Ακριβώς. Ναι, τις λαδώνουμε για να μπορέσει το κλειδί να ξαναμπεί και να κάνει επικοινωνία και να ξεκλειδώσει. Τι έχουμε να κάνει εκεί. Καταρχήν, να είμαστε σαφείς και ξεκάθαροι έναν το κρετούμενο. Αλλά αυτό το σαφείς και ξεκάθαροι πρέπει να μπει σε ένα πλαίσιο που στηρίζει τον άλλο αντί να τρέφει την απόρριψη.
δηλαδή παραδείγματος χάρη ναι η αλήθεια είναι ότι έχεις 100 πράγματα που εκτιμώ μέχρι το Θεό που λατρεύω σε εσένα είσαι υπέροχος πατέρας είσαι υπέροχη μητέρα είσαι συνεπής, είσαι σωστή είσαι εντάξει, έχεις συμπόνια, έχεις καλοσύνη δηλαδή αυτά να βρεις πράγματα να πεις ναι ναι ναι να τα πιστεύεις εννοείται αλλά έχουμε απομακρυνθεί αυτή είναι η αλήθεια ή εγώ έχω απομακρυνθεί γιατί είμαι σε άλλη φάση ζωής ή σε άλλο μήκος συμβαίνουν άλλα πράγματα μη πείτε μόνο είσαι καλό παιδί αυτά δεν θέλουμε να πούμε είσαι πολύ καλός για μένα αυτό απαγορεύεται να το λέτε αυτό απαγορεύεται, ευχαριστώ αν είμαι τόσο καλός να μείνεις λοιπόν, αυτό είσαι πολύ καλός για μένα θα το πει αυτό είσαι πολλά πράγματα πολύ καλά μαζί και εγώ να είμαι λίγος όχι, μην τα λέτε αυτά αυτό δεν το λέμε σε καμία περίπτωση, αλλά θα σου πει αφού έχω τόσα ωραία χαρακτηριστικά τότε γιατί να χωρίσουμε εκεί είναι που πρέπει να εξηγήσεις εκεί που πρέπει να εξηγήσεις ότι πάντα θα είμαστε μαζί για τα παιδιά μας
αν υπάρχουν παιδιά πάντα θα κρατήσω μέσα μου αυτά τα χρόνια που ζήσαμε μαζί και όλες μας τις καλές στιγμές αλλά είμαι σε άλλη φάση, είμαι σε άλλο μυθοσκήματος έχω άλλες ανάγκες τώρα, μπορείς να είσαι σαφής και ξεκάθαρος αυτό. Με σταθερότητα λοιπόν. Και το τελευταίο ερώτημα αυτό που δεν έκανα πριν για να κλείσουμε και με αυτό σχέσεις που θα το έχεις δει και θα σου έρχονται και ασθενείς σου και θα σου λένε ότι δεν έχουμε ερωτικές σχέσεις καθόλου δηλαδή δύο χρόνια μιλάμε για καιρό Τρία, διατηρούμε που και που Κανένα, καμία εφαρμογή Γνωρίζουμε και κανέναν Ένα σχημάτι από τη μια πλευρά Στέλνω και στη μερούλα ένα μήνυμα Μπορεί και να μην τη δω τη μερούλα Είναι πλασματικές σχέσεις στο κεφάλι μας Αλλά εμείς οι δύο τελικά Δεν χωρίζουμε Μεγαλώνουμε και τα παιδάκια μας Ο καθένας μπορεί μία στο τόσο Να γίνει και κάτι, μπορεί και να μην γίνει ερωτικά Και κάπως έτσι περνάει η ζωή και όταν τα παιδιά τελειώσουν το σχολείο θα χωρίσουμε που βλέπεις αυτά τα ζευγάρια να μην χωρίζουν ούτε όταν τα παιδιά φεύγουν για το σχολείο.
Τι λες εσύ. Ναι, αχ είναι πάρα πολύ δύσκολη η απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Θα πω το εξής, δεν υπάρχει κάτι απόλυτο να πει κανείς εδώ. Όλα εξαρτώνται από το ιστορικό του ζευγαριού. Εάν ξεκίνησαν ως ένα πολύ καυτό ερωτικά ζευγάρι και έχουν καταλήξει τώρα, να μην έχουν σεξουαλικές επαφές ή ο ένας από τους δύο να μην θέλει τέλος πάντων ή ο ένας από τους δύο να μην θέλει αυτό είναι ένα θέμα νομίζουμε ότι δεν περνάει στα παιδιά εγώ προτείνω αυτό να το πιάσουμε να το δούμε, να το δουλέψουμε ειδικά στην ψυχοθεραπεία έχει πεθάνει σχέση όταν πεθαίνει το ερωτικό αυτό μπορείς να το απαντήσεις δεν το θεωρώ απόλυτο όχι, δεν το θεωρώ απόλυτο αλλά δεν θεωρώ ότι δεν αναβιώνει και το ερωτικό να πω γιατί δεν το θεωρώ απόλυτο δεν το θεωρώ απόλυτο γιατί μπορεί η βαθιά σύνδεση που έχουν δύο άνθρωποι να έχει περάσει σε ένα στάδιο να το πω έτσι συντροφικότητας που δεν περιέχει τον ερωτισμό και εγώ δεν είμαι αυτός που θα το κρίνει αυτό αν η συντροφικότητα είναι αληθινή το ερώτημα όμως είναι το εξής
σε μια τέτοια περίπτωση πολλές φορές οι άνθρωποι έχουν ερωτικές ανάγκες που κοιμούνται ή που είναι πολύ αδύναμες δύναμες και εκεί τρουσαρκεί η συντροφικότητα και έτσι μην υπάρχει το ερωτικό στοιχείο. Αλλά εάν πεις θα κρατήσω εδώ το συντροφικό μου και θα πάω αλλού να βρω το ερωτικό μου, αυτό εγώ θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που πρέπει κανείς να το δουλέψει να το ψάξει.
Και είναι και λίγο σάρτσι μόντε μπουβουάρ ότι υγιές ή όχι κάποια σχέσεις, κάποια ζευγάρια αν το έχουν και δεχτεί μπορεί να λειτουργούν έτσι ότι σε κρατάω γιατί μ' αρέσει το μυαλό σου μ' αρέσουν οι ιδέες σου θέλω να μείνουμε μαζί αλλά και οι δύο έχουμε ας πούμε άλλους ερωτικούς συντρόφους δηλαδή αυτό που είπες πριν κάθε ζευγάρι δεν είναι το ίδιο κάθε ζωή δεν είναι ίδια και πόσο μάλλον τι έχουμε τα συμφώνησέ δηλαδή τι έχουμε τελικά στη σχέση μας αποδεχτεί και για ποιους λόγους βέβαια το έχουμε αυτό όμως είναι άλλο παπαευαγγέλιο εγώ λοιπόν δεν θα είμαι αυτή που θα κρίνει αυτή την περίπτωση εκείνο όμως που θέλω να πω είναι ότι πρέπει είναι αυτό που είπες, τα συμφωνημένα δηλαδή εάν περιμένει ένα σύντροφος από εμένα το ερωτικό και εγώ το βρίσκω αλλού αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα και ξέρεις ποιο είναι το ζήτημα δεν είναι το ηθικό στερεότυπο είναι το αυθεντικό δεδομένο η αυθεντική ουσία δηλαδή κατά πόσο κολληδεύω τον εαυτό μου, κατά πόσο είμαι αυθεντικός
στις σχέσεις μου, σε τι βαθμό είμαι αυθεντικός και κατά πόσο έχω αποκόψει τη σεξουαλική μου έκφραση από την ερωτική τα οποία είναι όλα θέματα που δεν είναι ας προμαύρο και δεν θα πούμε τώρα αυτό είναι το σωστό, αυτό είναι το λάθος σε καμία περίπτωση, αλλά ανάλογα με το θέμα, κανείς πιστεύω θα πρέπει να τα κρατάει ανοιχτά να τα επεξεργάζεται και να τα δουλεύει Έχεις πάρα πολύ δίκιο και μία τελευταία ερώτηση γιατί αυτό το θέμα είναι τεράστιο όλα πρέπει να το κλείσω είναι όλος ολό μια τελευταία και σκέφτομαι άλλη μία αλλά υπόσχομαι αυτή να είναι η τελευταία είναι ότι αχ να φύγει ο άλλος θέλω να με βγάλει από τη δύσκολη θέση δεν θέλω να το πάρω εγώ τα έχω κάνει μαντάρα εντός αγωγικών αλλά να φύγει αυτός εγώ δεν παίρνω την ευθύνη αυτό αγνή μου ναι, ναι θα σου πω ότι αυτό το έχει υποθάλψει σε πολύ μεγάλο βαθμό και η θεολογία δεν αναφέρω η πνευματικότητα ή η πίστη, αναφέρομαι στη θρησκεία και τη θεολογία, κάνω αυτό το διαχωρισμό που παλιότας έλεγε ήταν λάβαρο και σημαία ο Θεός
συνέσευξε άνθρωπος μη χωριζέτο οπότε ένας λίγο πνευματικότερος και λίγο πιο θρησκευόμενος άνθρωπος έλεγε εγώ αυτή την αμαρτία δεν θα την κάνω αλλά τη ζωή του άλλου θα του την κάνω πατήνει, θα κυκλοφορώ με τις μουτράκλες με το λεγόμενο passive aggressive, δηλαδή παθητική επιθετικότητα ώσπου να αναγκριστεί ο άλλος να φύγει και εκεί θα ελευθερωθώ αλλά σιωπηρά θα κλαίγομαι και θα παρουσιάζομαι ως θύμα δεν υπάρχει χειρότερη βία από αυτήν είναι κακοποίηση αυτό το πράγμα είναι βία ρυθμία άρα το αναλαμβάνω τις ευθύνες μου την ευθύνη και του εαυτού μου είναι νομίζω Ναι, είναι η ευκαιρία μου Να είμαι ένας υγιής άνθρωπος Δηλαδή, αυτός που εξώθησε κάποιον στο χωρισμό Και τα ξέρω αυτά τα περιστάτικα Που τα ξέρεις και εσύ Τα έχω δει αυτά τα περιστάτικα και εγώ Αυτός που εξωθεί τον άλλο στο χωρισμό Είναι το χειρότερο βάθος της χειραγώγησης Πιο κάτω δεν μπορεί να πέσει κάποιος χειραγωγό Γιατί κρύβεται και από τον εαυτό του Ναι αυτό που λες είναι πολύ σημαντικό Να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ για τα χρήσιμα που είπαμε
Ελπίζω να πήρατε και εσείς κάτι χρήσιμο Είμαι η Τζούλια Γωράκη Και ήταν ένα ακόμα επεισόδιο Της σειράς ψυχή και σώμα Σήμερα μιλήσαμε για το αν υπάρχει τρόπος να χωρίζουμε καλύτερα Με την ψυχολόγο Αγνή Μαριακάκη Για να μην χάνετε Κανένα επεισόδιο της σειράς Ακολουθήστε μας στο Spotify Στα Apple Podcast και στο κανάλι της Λάιφο στο YouTube.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
