«Ζητάμε από τα παιδιά μέτρο στα social media, ενώ ούτε εμείς έχουμε»
Ψυχή και ΣώμαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Έχει μετατραπεί το σχολείο σε πεδίο αντιπαράθεσης; Αποζητούν τα παιδιά τα όρια; Η διευθύντρια του Γυμνασίου Φιλοθέης, Μαριλένα Δανοχρήστου, μιλά για τη συμπεριφορά των εφήβων σήμερα και για το πώς το σχολείο, εκτός από το να προσφέρει γνώσεις, θα μπορέσει να αποτελέσει έναν χώρο εμπιστοσύνης και συνύπαρξης.
Πότε έγινε τόσο δύσκολο το μάθημα μέσα σε μια σχολική τάξη; Οι καθηγητές περιγράφουν συχνά μια καθημερινότητα γεμάτη εντάσεις, διακοπές και συγκρούσεις. Οι μαθητές δοκιμάζουν τα όρια, οι γονείς παρεμβαίνουν –κάποιες φορές για να προστατεύσουν το παιδί τους, άλλες με καχυποψία απέναντι στο σχολείο– και μια παρατήρηση ή ένας χαμηλός βαθμός μπορεί να γίνει αφορμή για μεγάλη αντιπαράθεση. Είναι, λοιπόν, το σχολείο ένας χώρος όπου όλοι προσπαθούν να ακουστούν αλλά κανείς δεν καταφέρνει να συνεννοηθεί;
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η συζήτηση για τα κινητά και τα όρια στη χρήση τους από παιδιά κάτω των 15 ετών ανοίγει ένα ακόμη μεγάλο ερώτημα. Μπορεί ένας περιορισμός να βοηθήσει τους μαθητές να συγκεντρωθούν, να επικοινωνήσουν και να συμμετέχουν περισσότερο στην τάξη; Ή κινδυνεύει να μείνει μια απαγόρευση χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, αν δεν συνοδεύεται από ενημέρωση και κοινή στάση από το σχολείο και την οικογένεια;
Μπορούν οι καθηγητές σήμερα να κρατήσουν την προσοχή των μαθητών και να κάνουν το μάθημά τους; Τι έχει αλλάξει στη σχέση παιδιών και εκπαιδευτικών; Και τι συμβαίνει όταν η διαφωνία ανάμεσα στους γονείς και το σχολείο γίνεται τόσο έντονη, ώστε το παιδί βρίσκεται στη μέση;
Για όλα αυτά συζητάμε με τη Μαριλένα Δανοχρήστου, διευθύντρια του Γυμνασίου Φιλοθέης. Για το σχολείο που θέλουμε, για τα όρια που χρειάζονται και για το πώς μπορεί το σχολείο μπορεί να αποτελέσει έναν χώρο μάθησης, εμπιστοσύνης και συνύπαρξης.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Γονέα απέναντι στους καθηγητές. Συζητάμε με τη Διευθύντρια του Γυμνασίου Φιλοθέης, κυρία Μαριλένα Διανοχρίστου, για τους σημερινούς εφήβους, τα όρια, την εμπιστοσύνη και τις συγκρούσεις που φτάνουν πια μέχρι την πόρτα του σχολείου. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς, ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast και στο κανάλι της Λάιφο στο YouTube.
Είναι τα podcast της Λάιφο. Μαριλένα ευχαριστώ πάρα πολύ που είσαι σήμερα στο στούντιο της Life. Εγώ ευχαριστώ. Είναι μια πάρα πολύ χρήσιμη κουβέντα και συζήτηση για να δούμε λίγο πώς έχουν αλλάξει τα πράγματα. Ευχαριστώ πολύ που μου δίνετε η ευκαιρία, ευχαριστώ για την πρόσκληση που μου δίνετε η ευκαιρία να πω και εγώ από τη μεριά μου από τη μάχη μου εκπαίδευση.
Ε, βέβαια, εφήντρια ενός υμνασίου. Είσαι δηλαδή στις επάλξεις. Και στις επάλξεις και για πολλά χρόνια. Στην άγρια εφηβεία που νομίζω το 2013-2015 και εγώ σαν μαμά εφήβου είναι ζόρικο. Το γυμνάσιο είναι γεγονός ότι είναι ζόρικο. Οπότε ευχαριστώ. Πες μου λοιπόν λίγο Μαριλέ να ξυνήσουμε το αρχικό. Τι έχει αλλάξει λοιπόν αφού κάναμε αυτή τη μισογωγή τι έχει αλλάξει στους έφηβους σήμερα και τι έχει αλλάξει και στους γονείς τους μαζί με τους έφηβους.
Τι βλέπεις εσύ με την εμπειρία σου, με τα χρόνια που είσαι σε αυτή τη θέση? Όλη η πραγματικότητα κοινωνική αντανακλάται στα παιδιά και στους γονείς. Ας ξεκινήσουμε από εδώ που είναι το πιο σημαντικό. Οι σημερινοί έφηβοι ουσιαστικά αναζητούν την ταυτότητά τους. Προσπαθούν να καταλάβουν ποιοι είναι και τι θέλουν. Ζητάνε αποδοχή από τους μεγάλους.
είναι πάρα πολύ συνδεδεμένοι με τα social media, την τεχνολογία και βρίσκονται σε μια διαρκή επικοινωνία. Δεν μπορούμε να μην πούμε ότι έχουν ευαισθησίες, προβληματίζονται, πιέζονται από την πραγματικότητα, όπως πες το και οι μεγάλοι, και μέσα σε όλα αυτά ζητάνε την ανεξαρτησία τους, βέβαια με ασφάλεια και με καθοδήγηση από τους μεγάλους.
Τους απασχολεί πάρα πολύ η εικόνα τους και πώς τους βλέπουν οι άλλοι, Θέλουν να τους αποδέχονται, να τους αγαπάνε, αλλά με τα δικά τους μέτρα. Με τα δικά τους μέτρα, δηλαδή, έχει αλλάξει ο τρόπος που οι αιφιβησιατίζονται με τους καθηγητές και τους κανόνες του σχολείου. Τι κρύβεται, δηλαδή, πίσω από τις συμπεριφορές που οι μεγάλοι συχνά αποκαλούν ανυπακοή, είναι πιο ανυπάκοα πια τα παιδιά, πώς θα τα χαρακτήριζες.
Ανυπάκοα, θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, πολύ επιφανειακά. Αν το δούμε όμως λίγο πιο βαθιά θα πρέπει να προβληματιστούμε γι' αυτό Κάτι θέλουν να μας πούν με τη συμπεριφορά τους Αυτό πρέπει να αναζητήσουμε ως εκπαιδευτικοί και να ασκήψουμε λίγο παραπάνω φυσικά Και οι εκπαιδευτικοί προσπαθούν να ισορροπήσουν πάρα πολλά πράγματα μέσα σε ένα σχολείο Είναι το μαθησιακό θέμα, είναι το επικοινωνιακό, η τήρηση των κανόνων η εύρυθμη λειτουργία ενός σχολείου.
Όμως τα παιδιά είναι το κύριο δυναμικό μας και πρέπει να σκύψουμε πάνω σε αυτά να δούμε τι κρύβεται πίσω από την ανυπακοή, την παραβατική συμπεριφορά. Τώρα πολλοί με θευτική μαριλένα λένε ότι το μάθημα έχει γίνει πεδίο αντιπαράθεσης. Το βλέπεις κι εσύ. πώς επηρεάζεται η διεδασκαλία και η σχέση μέσα στη στάξη όταν ένας γονιός θεωρεί ότι αδικήθηκε πια το παιδί του και αυτό το λέω με υπερβολή με εισαγωγικά το αδικήθηκε δεν του βάλαν καλό βαθμό έτσι όπως εκείνος θεωρεί πώς μπορεί λοιπόν να γίνει η συζήτηση με το σχολείο χωρίς να μετατραπεί σε σύγκρουση και τι βοηθάει να χτιστεί ξανά αυτή η σχέση στο λέω επειδή είσαι και διευθύντρια που θα έχεις Πολλά παραδείγματα πάνω σε αυτό.
Ναι, η επικοινωνία δεν είναι κάτι εύκολο και ειδικά μέσα σε έναν χώρο σχολείου. Πρέπει όλη η σχολική κοινότητα, γονείς, καθηγητές, παιδιά, πρέπει να βρίσκονται σε αρμονία, σε ισορροπία για να μπορέσουν να λειτουργήσουν όλα σωστά. Ο σημερινός γονιός είναι αρκετά παρεμβατικός. Ουσιαστικά αντανακλούν και τις δικές τους ανασφάλειες.
ίσως το δικό τους εσωτερικό κόσμο ακριβώς πάνω στα παιδιά Σαν προβολή ας πούμε Σαν προβολή Σαν να παίζουν ταινία πάνω τους Ακριβώς Και ερχόμενοι στο σχολείο σαφώς θέλουν να είναι όλα στην εντέλεια Ξεχνούν όμως ότι το σχολείο είναι μια δυναμική κατάσταση διαρκώς εξελισσόμενοι Όλοι εξελισσόμαστε, δεν είναι μόνο τα παιδιά και εμείς καθημερινά διαμορφωνόμαστε μέσα από αυτή την πραγματικότητα τη σχολική ναι ζητάνε το λόγο πάρα πολλές φορές εκεί θα πρέπει να πούμε ότι και οι δύο πλευρές όταν υπάρχει επικοινωνία έχουμε δύο πλευρές και οι δύο πρέπει να συμπεριφερθούν με έναν τρόπο να βρεθεί η γέφυρα αλλά να μην ρίχνουμε κυμπούνια στη δασκάλα του νηπιαγωγείου όχι βέβαια γιατί πολλοί καθηγητές και εσείς το έχεις ακούσει φοβούνται είναι που μπουν πια στο μάθημα, δεν ξέρω αν στο έχουν μεταφέρει.
Τέλος πάντων είναι... Ναι, είναι σχήμα οξύμορο. Με τα κινητά, πόλεμος να τους τα πάρεις, να μην τα ανοίξουν. Τώρα είναι και καινούργιες συνθήκες, ε! Καινούργιες συνθήκες. Καλά, θα το δούμε αυτό πώς θα κυλήσει. Πρέπει να βρεθούν, αν συζητάμε για τον καινούργιο νόμο, θα έχουμε αρκετές αλλαγές. Αλλά σε πρώτη φάση, ναι, αυτό να πω ότι πρέπει να επικοινωνήσουμε οι ενήλικες για τα παιδιά γιατί έχουμε απέναντί μας το σημαντικότερο πράγμα για τα παιδιά μας δουλεύουμε όλοι και εμείς από την πλευρά μας αλλά και οι γονείς οπότε αναγκαστικά θα πρέπει να έρθουμε σε κάποια συμφωνία να εξερευνήσουμε τι συμβαίνει Εγώ σαν μητέρα Μαριλένα Εφίβου που το παιδί μου πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο και που αργότερα πήγε σε δημόσιο έχω να πω γιατί πάρα πολλοί γονείς με το ειστερημά τους με τις ισίες μιας ζωής, ονειρεύονται την ιδιωτική εκπαίδευση.
Εγώ είδα ότι στο δημόσιο, γι' αυτό είναι φοβερό και πρέπει να το πω και πρέπει να ακουστεί και από τη δική μου πλευρά ο λόγος μου, δεν έχω κανέναν λόγο, βρήκα στο παιδί μου μεγαλύτερη, πόσο σου πω, ανθρωπιά, δεν μπορώ να πω κάτι άλλο, αγάπη, αγκαλιά, κατανόηση. Ναι, εγώ είμαι θερμός υποστηρικτής του δημόσιου σχολείου. θεωρώ ότι προσφέρει, μπορεί να προσφέρει τα πάντα σε ένα παιδί.
Το μόνο να πω εδώ ότι έχουμε κάποιο πρόβλημα με τις υποδομές σε όλη την Ελλάδα, στα δημοσιακά σχολεία. Φυσικά, οι υποδομές δεν είναι οι ίδιες που μπορεί να διαθέτει ένα ιδιωτικό για αθλητικούς χώρους, για οτιδήποτε, αμφιθέατρα. Παλεύεται για αυτό, Μαριλένα. Όμως, πιστεύω ότι όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν. γιατί σε πολύ μικρή απόσταση υπάρχουν γήπεδα να πω ότι έχουμε κάνει πέρσι ειδικά κάναμε δύο καταπληκτικές παραστάσεις μια θεατρική για τη Μαρία Κάλλας για να πω το πιο ωραίο είναι ότι μας ζήτησαν το συγκεκριμένο θεατρικό να παιχτεί στη λυρική σκηνή εντάξει οπότε νομίζω πετύχαμε το στόχο μας εννοείται και εσύ είσαι και δασκάλα μουσικής και μου δίνεις τώρα το κάνουμε μια ωραία γέφυρα για να ρωτήσω κατά πόσο Μαριλένα μου η μουσική και ο αθλητισμός αν το θες από δίπλα και οι τέχνες μια θεατρική ομάδα ένα παιδί το βγάζει και θα το πω το λούκι πάλι σε εισαγωγικά από μια δύσκολη κατάσταση της εφηβείας του της ματαιοδοξίας του της χαμηλής αυτοεκτίμησης που συχνά
συμβαίνει, του μιμητισμού με τα άλλα παιδιά γιατί ξέρουμε ένα 15% είναι φοβερός εις έρευνας, είναι η επίδραση της οικογένειας που όλοι λέμε ότι παλεύουμε με το γονιό μας μέχρι στη ψυχανάλυση μέχρι τα 70 όχι, ο γονιός είναι ένα 15% το υπόλοιπο είναι το σχολείο οι φίλοι 30% 15% πάνω από τους γονείς η επιρροή που θα έχουμε από την παρέα μας και αυτό είναι φοβερό που θα το βλέπεις, οι κλίκες, η παρέα να ανήκω σε μια ομάδα όλα αυτά, ο αθλητισμός οι μουσικοί και οι τέχνες και αν νιώθουμε ότι ανήκουμε σε μια ομάδα και έχουμε ένα στόχο, μας βγάζουν από αυτό. Εγώ λοιπόν θέλω να μου πεις λίγο και για το βιβλίο που έχεις βγάλει και για τη μουσική, γιατί αυτό είναι το μέρος, δεν θα μιλήσουμε για το αθλητισμό πώς μπορεί να βγάλει ένα παιδί από αυτό το εντός εισαγωγικό λέει ο Λούκη και καταλαβαίνουμε όλοι τι εννοώ με το Λούκη. Γενικότερα οι τέχνες το να εμπλακεί ένα παιδί Μια θεατρική παράσταση Να βρίσκεται σε ένα Μουσικό σχήμα Ζωγραφική Μπορεί να του δώσει Να του προσφέρει πάρα πολλά
Ο γονιός μπορεί να το εμπνεύσει Μέχρι ποια ηλικία Αυτό θέλω να μου πεις λίγο τώρα Ακριβώς Σαφώς και μπορεί να το εμπνεύσει Το παιδί ψάχνει Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά Ερεθίσματα Και από εκεί και πέρα το παιδί θα διαλέξει με τι θέλει περισσότερο να ασχοληθεί όμως το σχολείο εδώ έχει συμπληρωματικό ρόλο ο οποίος μπορεί να γίνει και πρωταγωνιστικός από ένα σημείο και έπειτα όπως αναφέρθηκα πριν στη θεατρική παράσταση όταν το σχολείο σέβεται τον εαυτό του και πραγματοποιεί θα βάλω εντός εισαγωγικών σοβαρές και εντός εισαγωγικών επαγγελματικού τύπου δουλειές. Αυτό για τη σημερινή εποχή είναι πάρα πολύ σημαντικό και φέρνει τα παιδιά. Το σπόρο της έμπνευσης ακριβώς. Γιατί βλέπουν ότι αξίζει να ασχοληθούν. Να δοκιμάσουν κάτι, να πιαστούν κάτι μεγαλύτερο.
Πρέπει ο πύχης να ανέβει λοιπόν και πρέπει να ενταχθούν στην ομάδα να δουν ότι αυτό αξίζει να το κάνουν και να το φέρουν έως το τέλος. Πραγματικά τα παιδιά που ασχολήθηκαν πέρσι με την θεατρική που ήταν στη θεατρική ομάδα και ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο με τη Μαρία Κάλλας είναι σαν να τους έδωσες φτερά φτερά πραγματικά όταν τελείωσε έπαιξαν και τελείωσε όλη αυτή η διαδικασία που κράτησε ένα χρόνο κάθε Σάββατο απόγευμα πρόβες πραγματικά θα πω ότι μεταμορφώθηκαν πάρα πολλά παιδιά άλλαξαν τελείως και τη συμπεριφορά τους φέτος είναι εντελώς διαφορετικά παιδιά είναι απίστευτο που λες Είναι απίστευτο.
Πόσο μπορεί να κάνει, οι τέχνες πόσο μπορούν να εμπνεύσουν και να αλλάξουν. Έχω να μοιραστώ κάτι δημόσια και μαζί σου σήμερα, ότι εγώ πήγαινα στο Σαν Ζοζέφ, μια λογαλική σχολή, είχα από εκείνα τα χρόνια το 85 δις λεξία που τότε ακουγόταν πολύ περίοδο, αν ακόμα και σήμερα δεν την έχουμε ακοδικοποιήσει εντελώς, και μία δασκάλα στη τέτοιου γυμνασίου στο Σαν Ζοζέφ, Φίδι Μαγκανιώτη, ξεχνάμε ονόματα, ξεχνάμε ανθρώπους δεν θυμάμαι συμμαθητές αλλά θυμάμαι το όνομά της διαβάζοντας μια έκθεση μου πει Τζούλη μου εσύ θα γίνεις συγγραφέας κάποτε δεν ήμουν για να γίνω σίγουρα συγγραφέας διαβάζοντας την έκθεση αλλά αυτή μου έβαλε το σπόρο, πέταξε τη ψυχή μου μακριά και τρέξα εγώ να τη φτάσω χρόνια μετά την έψαχνα, δεν την βρήκα στο facebook και να τη στείλω το βιβλίο μου όταν έγινε να πιάσει η γραφέας γιατί αυτός ο άνθρωπος και εδώ θέλω να σταθώ τι μπορεί να κάνει ένας καθηγητής, ένας εκπαιδευτικός μπορεί να σου βάλει να σε εμπολιάσει με κάτι μεγαλύτερο από αυτό
και που εσύ ήσουν φτιαγμένη να κάνεις. Εγώ νομίζω σε αυτόν τον άνθρωπο και αναφέρω το όνομά του του στηρίζω το οικοδόμημα που ό,τι γονείς μου μπορούσαν να δουν η μαμά μου με αναρωτιόταν θα το βγάλεις παιδάκι μου άραγε το σχολείο έριξε αυτό που λέω μακριά και με τρέξε να φτάσω, να το πάω, να πάω εκεί. Ακριβώς πρέπει να δούμε τις δυνατότητες ενός παιδιού και αυτή είναι η ικανότητά μας, αυτή είναι η δουλειά μας.
Και υπάρχουν, συγγνώμη σε διακόπτω, άνθρωποι μου λένε και για το παιδί μου, σήμερα το παιδί σου δεν παίρνει τα γράμματα. Ποιος μπορεί να το πει αυτό, δεν το λέω για το παιδί μου. Ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να πει σε ένα παιδί που είναι σε εξέλιξη δεν παίρνει τα γράμματα πρέπει να γίνεται και τούλαιο μπορεί και να υπάρχει και μπορεί να μην τα παίρνει όντως δεν λέω σα κουκουβάγια αλλά πρέπει να ξαντλήσουμε τη πιθανότητα του δεν το παίρνει και πάλι να μην το πούμε καταλαβαίνεις τι θέλω να πω να φτάσουμε σε αυτό θα επιμείνω σαφώς όλα τα παιδιά δεν έχουν τις ίδιες δυνατότητες αλλά αυτό δεν ισχύει ο τρόπος με τον οποίο διδάσκουμε, ο τρόπος με τον οποίο δίνουμε στα παιδιά δεν είναι μόνο η γνώση, είναι και γενικότερα όλο το κλίμα το μαθησιακό παίζει τεράστιο ρόλο.
Και θέλω σήμερα που μας ακούν από το στόμα σου να ακουστεί ο καλύτερος μαθητής άραγε έγινε πάντα και ο καλύτερος στη ζωή. Όχι βέβαια. Θέλω να το πει όμως αυτό η Δανοχρίστου, όχι η Τζούλη Αγοράκη. Ο πιο καλός σου μαθητής έγινε και ο καλύτερος στη ζωή. Είχες παραδείγματα μαθητών που ήταν πολύ μέτρη και διέπρεψαν. Αυτό θέλω να ακουστεί όμως και από το δικό σου στόμα έχει βαρύτητα.
Νομίζω ότι το ξέρουν οι περισσότεροι. Όχι, αλλά πάρα πολύ ωραίο είναι να ακούγεται από εσένα. Και φυσικά δεν θα εννοείται ότι το πιστεύουμε όλοι αυτό. Αλλά θέλω να τονίσω ότι τα παιδιά ας πούμε με μαθησιακές δυσκολίες, με δυσλεξίες, με οποιοδήποτε κάποιο ιδιαίτερο θέμα θέλουν άλλη προσέγγιση. Το σύστημα του εφεδευτικού...
Τους παίρνει το σύστημα αυτό είναι φτιαγμένα για αυτά. Εδώ μπαίνει το δικό μας κομμάτι, η ευαισθησία του εκπαιδευτικού και η διαφορετική προσέγγιση. Σιγά-σιγά μπαίνουν στο εκπαιδευτικό σύστημα και καθηγητές. Εμείς, ας πούμε, στο σχολείο έχουμε τμήμα ένταξης. Μπαίνουν καθηγητές στον χώρο της εκπαίδευσης με ειδικές γνώσεις.
Αυτό γίνεται όμως σιγά-σιγά. Για να εδρεωθεί αυτή η νοοτροπία χρειάζεται χρόνος. θεωρώ ότι στο μέλλον δεν θα συζητάμε κάτι τέτοιο το πιστεύεις το πιστεύω γιατί θεωρώ ότι ο κάθε άνθρωπος έχει την ιδιαιτερότητά του δεν μπορούμε να χωρίζουμε και να λέμε ότι κάποια παιδιά είναι διαφορετικά γιατί ξέρω εγώ έχουν και σε κάποια υπολείψη λαού IQ φυσικά εννοείται δεν συζητάμε για IQ συζητάμε για τη διαφορετικότητα η διαφορετικότητα θέλει διαφορετική αντιμετώπιση και το αποτέλεσμα μετά θα είναι το ίδιο.
Μάρι Λέντα, θα σου κάνω τώρα την ερώτηση στον 10.000 ευρώ που λένε δύσκολη. Το σχολείο λοιπόν, και αυτό είναι και πορεία και δική μου, μας μαθαίνει αυτά που χρειαζόμαστε, δηλαδή φυσική, αυτά χημεία που δεν θυμάμαι τίποτα που δεν θα κάνω, δεν έχω καμία στη ζωή μου γιατί έπρεπε να το κάνω αυτό όχι σε ρωτάω και σαν Τζούλη λοιπόν, ναι εδώ θα υποστηρίξω θα το υποστηρίξω γιατί χρειάζεται χρειάζεται όταν μαθηματικών η παιδεία είναι αυτό που μένει όταν όλα τα υπόλοιπα ξεχαστούν θα ξεχαστούν βεβαίως μένουν μέσα μας σαν μια συνείδηση φυθαρχία δεν είναι μόνο, είναι όλο πως να το πούμε, αυτό το βλέπουμε και στην καθημερινή μας ζωή άλλωστε και η μουσική μαθηματικά δεν έχει μαθηματικά έχει και η μουσική βέβαια η πίεση ακόμα ένα μέτρο όλα μαζί είναι αλλά να σκεφτούμε ότι αφού φύγουν όλα αυτά γιατί μπορεί να μην θυμόμαστε κανέναν τύπο να μην θυμόμαστε χρονολογίες ιστορίας ιστορία κάποιες συγκεκριμένες χρονολογίες. Αυτό το κατακάθι, αυτό που έχει μείνει φεύγοντας, αφήνοντας όλα αυτά
και μετά... Ήταν ο τρόπος μας για να το πιάσουμε και μετά... Είναι ο αέρας μας, η παιδεία μας. Μ' αρέσει αυτό που λες. Τώρα θέλω να σε πάω στη κυβέρνηση βί, σου έκανα περίεργο τέτοιο από την παιδεία στην κυβέρνηση που προωθεί το ηλικιακό πια όριο των 15 ετών για την πρόσβαση της υπηρεσίας κοινωνικής διαδικτύωσης με προβλεπόμενη εφαρμογή την 1η Ανιωρίου πάνω του 27.
Ως διευθύντρια λοιπόν του σχολείου θεωρήσετε ένας τέτοιος περιορισμός μπορεί να βοηθήσει και τι θα πρέπει να τον συνοδεύει. Φαντάζομαι δεν πρέπει να είναι μόνο το μέτρο, τι άλλο. Σαφώς. Επίσης έχω χιλιάδες απορίες πώς θα γίνει αυτό και δυστυχώς με παίρνεις το έβγα του παιδιού μου γιατί τώρα που γίνεται αυτό, τον Απρίλιο γίνεται 15 και λέω όχι ρε γαμώτο δεν ήτανε τρία χρόνια πριν να είναι 12 να σωθούμε εγώ είμαι πολύ υπέρ αλλά θέλω να έχω στεντική σου φυσικά θέση θεωρώ ότι θα πρέπει να γίνει το θέμα είναι ότι τα παιδιά στο ενδιάμεσο που βρίσκονται που έχουν την επαφή με τα social και ξαφνικά θα βρεθούν στο κενό θα έχουν ένα προβληματάκι Κανένα μέτρο Το λες πολύ το προβληματάκι Το ακούμε λίγο προβληματάκι Και ενώ βλέπουμε ξέρεις αφνικά ένα βουνό Ναι να σκεφτούμε Ότι μέσα από την Ασχόλησή τους με τα Social media Υπάρχουν δηλαδή Οι αποδοχοί που έχουν οι άλλοι Πέναντί τους είναι ουσιαστικά Το λέω πολύ τώρα Απλά είναι τα likes που τους κάνουν Η επικοινωνία τους γίνεται
Μέσω όλων των μέσων αυτών. Δηλαδή είναι η ύπαρξή τους όλοι τα social. Οπότε ξαφνικά τώρα αυτοί που βρίσκονται στο ενδιάμεσο ηλικιακά διάστημα, θα βρεθούν λίγο στο κενό. Όμως, σαν μέτρο που πρόκειται να κρατήσει θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όμως, κανένα μέτρο δεν στέκεται από μόνο του. Δηλαδή, το να πούμε απαγορεύεται αυτό και το κόβουμε.
όχι, πρέπει να συνδυαστεί με κάτι άλλο. Δηλαδή, να συνδυαστεί με προτάσεις άλλης ενασχόλησης των παιδιών. Και αυτό θέλει προσπάθεια και από τη μεριά των γονιών και οπωσδήποτε και από τη μεριά της πολιτείας. Είναι απαραίτητο να υπάρχει το αντίδοτο. Γιατί μόνο του ένα μέτρο δεν θα τα καταφέρει. θεωρείς Μαριλένο ήταν και μία γενιά που το ψηφιακό κομμάτι ήταν και μία νταντά ή κάποιος δηλαδή αυτά τα παιδιά από το 12 και μετά ο γονιός για να ξεκούραστη γιατί δεν τον κατολογίζουμε και όλα γιατί και εγώ παιδί στο 2012 απέκτησα ήταν μια ευκολία να του βάζεις να βλέπει την Peppa Pig επί ώρες στο τάμπλε του ήταν η νταντά πολυτελείας που δεν μπορούσες να έχεις και μεγάλωσα μέσα από αυτό για να μην το δαιμονοποιούμε επειδή είσαι και στην προηγούμενη γενιά και σε αυτή, σε αυτό το πόστο τους δίνει και κάτι παράλληλα μήπως λέω τώρα, δεν ξέρω, μπορεί να κάνω και τελείως λάθος δεν μπορώ να αντιχρύνω αυτή τη γενιά αφού είναι σε εξέλιξη αλλά μήπως έχουν και πιο γρήγορες προσλαμβάνωσες
μήπως μπαίνουν πιο γρήγορα σε πράγματα μήπως το μυαλό τους παίζει σε πολλές φέρες γιατί κατηγορούμε αυτή τη γενιά που δεν την έχουμε ακόμη δει αλλά κάτι παραπάνω έχουν πάρει δηλαδή εμείς παλιά δεν ξέραμε να ανοίξουμε το κινητό αυτά τα βλέπεις είναι πολυδιάστατα σε πολλά τάμπλετς ας πούμε ανοιγμένα Ναι είναι γεγονός, τα παιδιά έχουν άλλες ικανότητες άλλες, με τις προσλαμβάνωσες που έχουν είναι τελείως διαφορετικά όμως αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν τα παιδιά και δεν μπορούν να το διαχειριστούν είναι το μέτρο, εδώ δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε εμείς πόσο μάλλον να το ζητάμε που δεν μπορεί να υπάρξει και αυτό η οποία δεν είναι εύκολη δηλαδή να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία σε ωφελός τους τόσο όσο και να σταματήσουν εκεί να μάθουν και να σταματήσουν εκεί δεν είναι εύκολο και πραγματικά οι ενήλικες δεν το καταφέρνουν με αυτό εγώ θέλω να μου πεις τώρα τι σου έχει δείξει η καθημερινή υπαφή σου με τους εφήβους γιατί σε αυτή την ηλικία που είναι και πολλοί
κάποιοι λένε ότι η άγρια εφηβή είναι 13-16 μετά κάπου συρρεουμούν τα παιδιά είσαι εκεί στο μάτι του κυκλώνα που είναι πολύ μεγάλη για μικροί και πολύ μικρή για έφηβοι είναι αυτό το between που νομίζω είναι η έκρηξη και ορμονών και όλα, είναι ζόρικο το 13-16 λοιπόν εσύ που είσαι σε καθημερινή επαφή με τους εφήβους και τις δυνατότητές τους υπάρχει κάτι που οι ενήλικες πολύ συχνά υποτιμούμε σε αυτούς ή που δεν το βλέπουμε τι έχεις να μου πεις αυτό, τι βλέπεις εσείς σε αυτά τα παιδιά Τα τωρινά, το τώρα.
Ναι, παλεύουν. Ο εσωτερικός τους κόσμος είναι μέσα στην τρέλα. Προσπαθούν να ισορροπήσουν, προσπαθούν να κάνουν πάρα πολλά πράγματα, γιατί η σημερινή εποχή ζητάει πάρα πολλά. Δεν έχουν βρει τον εαυτό τους καλά-καλά. Και πάνω σε αυτή την αναζήτηση της ταυτότητάς τους που είπα και πριν, παλεύουν. Σε συνδυασμό με τις ορμόνες τους που είναι στο Θεό, γίνεται ένας χαμός.
Ένα μελ, ένας φοβικό. Ναι, ακριβώς. Και εμείς βρισκόμαστε εκεί να ισορροπήσουμε και το μεθυσιακό κομμάτι, να ισορροπήσουμε τη διαφορετικότητα, γιατί θέλω να το τονίσω αυτό, πλέον σε όλα τα επίπεδα, τη διαφορετικότητα, και να σταθούμε δίπλα τους με κάθε τρόπο δίνοντας τα ερεθίσματα για να μπορέσουν να ξεπεράσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο υγιώς όλη αυτή την κατάσταση για να βρεθούν αύριο μεθαύριο σε μια να ομαλοποιηθεί πορεία τους ας πούμε.
και τι είναι αυτό και ποιες διάφυρες πρέπει να κρατήσεις και ποιες να γκρεμίσεις και ότι δεν είναι πάντα τόσο εύκολα αυτά τα όρια που οι ψυχολόγοι λένε Ναι, δεν είναι εύκολο Μάλιστα είχαμε μία συνάντηση την πρώτη συνάντηση που είχαμε στο σχολείο μας την τρίτη στην οποία μίλησε μία ψυχολόγος για τα όρια και είπε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα Να μας τη δώσει να μιλήσουμε και εδώ να κάνουμε ένα ωραίο podcast γιατί μας ενδιαφέρει όμως Ναι, ναι, ναι. Εντάξει, χρειάζονται τα όρια.
Χρειάζονται γενικά στις ανθρώπινες σχέσεις τα όρια. Στα παιδιά ακόμα περισσότερο, και να τονίσω εδώ, όσο και αν μας φαίνεται περίεργο, τα παιδιά τα αποζητούν τα όρια. Το λένε αυτό συνέχεια, τα βοηθάνε. Τα αποζητούν τα όρια γιατί θέλουν μία σειρά για να μπορέσουν να τα υπερβούν. Έχουν αυτή την ανάγκη να ξέρουν ότι αυτό, ας πούμε, δεν επιτρέπεται.
για να μπορούν να κάνουν γιατί θέλουν να κάνουν το πέρασμα των ορίων να πάνε παραπέρα οπότε είναι απαραίτητα φυσικά με σεβασμό δεν μπορούμε να παραμένουμε και εδώ θέλω να μου πεις και κάτι μου βγάζει και ένα άλλο ρώτημα αυτό ήταν η πρώτη τελευταία ερώτηση αυτή είναι η τελευταία πόσο ρόλο βλέπεις μέσα από το γυμνάσιο και την εμπειρία σου να παίζουν αυτό που λένε στους γονείς ρόλο οι παρέες των παιδιών και πόσο έλεγχος μπορεί να έχει ένας γονιός πάνω σε αυτό και αν πρέπει και να έχει.
Να κλείσουμε με αυτό σαν τροφή για σκέψη και για τους γονείς που μας ακούνε. Σαφώς, η παρέσση είναι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικοποίησης των παιδιών. Γιατί κάνουν και ομάδες τα παιδιά, τα δύναμα παιδιά, η Αγέλη, όλα αυτά τα ξέρουμε λίγο. Ακριβώς. Και σε συνδυασμό με, πάλι θα πω για τα σώσια λεδό, γιατί βλέπουμε ξεκάθαρα πως όλα αυτά αντανακλώνται στην επικοινωνία τους.
Να είμαι ο μάγκας. Ναι, ναι. Το να ανήκουν σε μια ομάδα είναι πάρα πολύ ουσιαστικό για τα παιδιά. Το ανήκει. Το ανήκει, ακριβώς. Οπότε το να ανήκουν σε μια καλή ομάδα είναι ακόμα πιο σημαντικό. Ο γονιός εκεί πρέπει να έχει έλεγχο. Θεωρώ πως όσο μπορεί θα πρέπει να τον έχει τον έλεγχο. Ποιος είσαι, που πας, τι κάνεις, μέχρι κάποια λεγεία.
Ναι, όχι πιεστικά. Δεν μπορεί να γίνει πιεστικά αυτό γιατί θα αντιδράσει το παιδί. Αλλά αν δώσει τις κατευθυντήριες γραμμές από μικρή ηλικία, κάποιες αρχές για το πώς, σε ποιο πλαίσιο θα κινηθεί, νομίζω ότι μεγαλώνοντας θα κινηθεί. Και σαφώς πάντα κάνουμε το σταυρό μας. Και εδώ το λέω, το σταυρό μας είναι φανταστικό. και εγώ λέω ακόμα και ο δικός μου 14χρονος γιος πολύ συχνά μου λέει μου αρέσει που με απαγορεύεις με αυτό γιατί αυτά τα παιδιά είναι μεγαλύτερα και με βάζουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω. Άρα το όριο του αρέσει για να νιώσει ότι δεν το λέω εγώ, το κάνει η οικογένειά μου αλλά και εγώ νιώθω ασφαλής τελικά μέσα σε αυτό γιατί με βάζω να κάνω πράγματα τα οποία δεν είναι της στιγμής μου. Οπότε να κλείσουμε με αυτό και τη θέλουν να νιώσουν ότι υπάρχει αυτό το πλαίσιο, γι' αυτό βάζω και την προσωπική μαρτυρία, που τους δημιουργεί μια μορφή ανακούφησης ότι δεν τον κάνω εγώ φταίει, ας πούμε η μαμά μου, ο μπαμπάς μου που δεν με αφήνει, εγώ θα το έκανα
εν δυνάμει, αλλά τι καλά που δεν με αφήνουν να μπω στο πιο παραβατικό όπως το νιώθουν. Μαριλέ μου, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα χρήσιμα που μας είπες. Εγώ ευχαριστώ. Να ελπίσουμε σε καλύτερες μέρες, ελπίζω το μέτρο αυτό και της κυβέρνησης να φέρει κάποια αποτελέσματα, γιατί αν αυτό το πράγμα το τηρήσουν όλοι και τα παιδιά δεν έχουν τόσο εύκολη πρόσβαση τουλάχιστον με τα 15, κάτι σίγουρα θα αλλάξει, γιατί το δικό μου το παιδί δεν είχε αφητητήχη και έμπαινε από πάρα πολύ μικρό σε μια πληροφορία ανεξέλιχτη όσο για να προσπαθούν οι γονείς, που είναι ένα σοβαρό ζήτημα αυτό, τι βλέπαν με τι έρχονταν αντιμέτωπα ποιες θα ήταν αυτές οι εικόνες οπότε τουλάχιστον τώρα δεν είναι ο γονιός που το αποφασίζει είναι κάτι πιο μεγάλο από αυτό να σε ευχαριστήσω πολύ και να κλείσουμε με τα δημόσια σχολεία που είναι δύναμη και να μην οι γονείς νιώθουν ότι το ειστέρημά τους η δυνατότητά τους όλα είναι για ένα ιδιωτικό να σε επενδύσουν απλά στην εκπαίδευση Εδώ θα ήθελα να πω κάτι πάρα πολύ
σημαντικό το ότι το ιδιωτικό σχολείο προσφέρει και μία συγκεκριμένη ομοιογένεια μαθητικού δυναμικού. Το δημόσιο σχολείο δίνει τη δυνατότητα να δουν τα παιδιά την ποικιλότητα της κοινωνίας. Είμαι η Τζούλη Αχωράκη και ήταν ακόμα επεισόδιο της σειράς ψυχή και σώμα. Σήμερα μιλήσαμε με την διευθύντρια του γυμνασίου Φιλοθέης Μαριλένα Δανοχρίστου για το πώς έχουν ελάξει οι σχέσεις γονέα και παιδιού και για τα παιδιά και τη δυναμική στο γυμνάσιο και τους εφήβους γενικότερα.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς, ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast και στο κανάλι της Life στο YouTube.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
