Πότε θα σταματήσει να μας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος;
Ψυχή και ΣώμαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πότε μια επιλογή είναι πραγματικά δική μας και πότε υπαγορεύεται από την οικογένεια, την κοινωνία και τον φόβο για το «τι θα πει ο κόσμος»; Εξηγεί η διδάκτωρ Φιλοσοφίας και Συνθετικής Ψυχολογίας Χαρά Τράπκου.
Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Ψυχή & Σώμα», η Τζούλη Αγοράκη συναντά τη διδάκτωρ φιλοσοφίας και συνθετικής ψυχολογίας Χαρά Τράπκου και συζητούν για τις γκρίζες ζώνες της ζωής: εκεί όπου δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, ξεκάθαροι κανόνες και ασφαλή «ή το ένα ή το άλλο». Από μικροί μαθαίνουμε να λειτουργούμε μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο «πρέπει» — να είμαστε καλοί γονείς, σωστοί σύντροφοι, διακριτικοί άνθρωποι, να μην απογοητεύουμε και, κυρίως, να μην ξεφεύγουμε από όσα θεωρούνται κοινωνικά αποδεκτά. Όμως η πραγματική ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη.
Στη συζήτηση μπαίνει στο επίκεντρο η δύναμη του «και» απέναντι στο «ή»: το δικαίωμα να συνυπάρχουν μέσα μας διαφορετικές επιθυμίες, αμφιβολίες και αντιφάσεις. Η Χαρά Τράπκου μιλά για τα διλήμματα που φέρνουν οι άνθρωποι στην ψυχοθεραπεία, για την ενοχή, την απιστία, τα «πρέπει» που μπορεί να λειτουργούν άλλοτε ως προστασία και άλλοτε ως φυλακή, αλλά και για την ανάγκη να αναπλαισιώσουμε τον ηθικό μας χάρτη.
Ιδιαίτερη θέση έχει η πίεση που βιώνουν οι γυναίκες γύρω από τη μητρότητα, την ηλικία και την κοινωνική προσδοκία, αλλά και η αμφιθυμία που μπορεί να συνοδεύει τη μητρότητα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποια είναι «κακή μητέρα». Μιλούν ακόμη για την ελευθερία και την ευθύνη στις σχέσεις, για τις διαφορετικές αξίες μέσα στην οικογένεια και για όσα τα παιδιά αντιλαμβάνονται ακόμη κι όταν δεν λέγονται.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
αυτό το τι θα πει ο κόσμος. Από το σπίτι, το σχολείο, τη κοινωνία, έχουμε μάθει έναν ολόκληρο κατάλογο από πρέπει, που τελικά είναι σαν μπάλα κατάδικου, πολύ συχνά, στα πόδια μας. Είμαι η Τζούλη Αγοράκη και σήμερα μιλάμε για τις γκρίζες ζώνες της ψυχής. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο, ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcasts και στο κανάλι της Life, και στο YouTube.
την εικόνα να χωράμε σε μια εκδοχή καθοσπρεπισμού κι όμως η πραγματική ζωή δεν είναι ποτέ μόνο άσπρο ή μαύρο. Είναι γεμάτη επιθυμίες, αμφιβολίες, λάθη, ευθύνες και επιλογές που δε έχουν εύκολα σε κανόνες. Μια μεγάλη γκρίζα ζώνη αφορά ειδικά τις γυναίκες και τη μητρότητα. Το να κάνεις παιδί ακόμη παρουσιάζεται συχνά όχι σαν μια βαθιά προσωπική επιθυμία αλλά σαν μια κοινωνική οφειλή.
σαν να χρωστά στους γονείς σου, στον σύντροφο και στη κοινωνία σαν να υπάρχει σε κάθε γυναίκα ένα αδιαπραγμάτευτο μητρικό ένστικτο και σαν να πρέπει μετά τα 40, αν δεν το έχει αποκτήσει, να λείπει κάτι, να νιώθει μισή Όμως μια γυναίκα, και αυτά θα πούμε σήμερα, δεν οφείλει να γίνει μητέρα για να είναι πλήρη, στριφερή και χρήσιμη και η απελευθέρωση από την πατριαρχία δεν είναι να ανεκαταστήσουμε ένα πρέπει με ένα άλλο είναι να μπορέσουμε να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια τι θέλουμε εμείς.
Όλα αυτά λοιπόν σήμερα θα συζητήσουμε σήμερα και έχω τη χαρά να έχω μαζί μου τη διδάκτορ φιλοσοφίας και συνθετικής ψυχολογίας, χαρά τράπκου, χαρά είμαι πολύ χαρούμενη που είσαι σήμερα εδώ στο στούντιο της Λάιφο για ένα θέμα που είδες, δεν έβαλα τελεία, γιατί είναι όλα αυτά οι γκρίζες ζώνες. Είναι όλα αυτά μαζί, ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση.
Πολύ μεγάλη ευκαιρία να συζητήσουμε με πολύ μεγάλη χαρά, με ιδιαίτερη χαρά ήρθα σήμερα εδώ, να ανοίξουμε θέματα των γκρίζων ζωνών και να βγούμε ή να αρχίσουμε να ανοιχνεύουμε λίγο την έξοδο, τη διέξοδο από αυτό το ή το διαζευκτικό, Τζούλε. Ή διαζευκτικό. Το ή το διαζευκτικό. Το ένα ή το άλλο. Και όχι το και με το οποίο μας μεγάλωσαν.
Με τι μας μεγάλωσαν. Ή θα γίνεις γιατρός ή δικηγόρος. Ή θα φορέσεις ή θα σου αγοράσω το άσπρο φόρεμα ή θα πάρεις το κόκκινο. Ή θα πας έξω εκεί ή θα πας έξω αλλού. Λες και έπρεπε πάντοτε να επιλέγουμε και να επιλέγουμε και για βαθύτερα ζητήματα της ζωής μας, γιατί δεν μας είπε ποτέ κανείς ότι επιτρέπεται και το και. Μας μάθανε λοιπόν το ή το διαζευτικό και όχι το και.
πολύ ενδιαφέρον. Είναι ανάμεσα σε κάτι ή θα κάνεις αυτό ή το άλλο και ποτέ το και. Τι είναι το και? Ποια είναι η δύναμη του και? Είναι μία άμυνα απέναντι σε αυτή την τον κώδικα ηθικής με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει ο καθένας. Το και λοιπόν εμείς το προτάσουμε οι ειδικοί ως μία μία άμυνα να βγούμε από το αδιέξοδο. Γιατί έρχονται άνθρωποι, οι θεραπευόμενοι που μας χτυπάνε την πόρτα και έρχονται με αυτά τα βαθιά, βαριά διλήμματα, τα οποία αφορούν τους...
Γιώργος ή Νίκος. Νίκος. Στην απιστία ειδικά. Στην απιστία ειδικά. Τα γυναίκες, άντρες έρχονται για επαγγελματικά, έρχονται για πάρα πολλά θέματα με τα υπέροχά τους βαθιά διλήμματα, τα οποία, αν τα φιλοσοφήσεις λιγάκι και τους βοηθήσεις να τα φιλοσοφούν, διαλεκτική, να αρχίσουν να κατανοούν τι είναι αυτά τα ιταδιαζευτικά που κουβαλάμε θα αρχίσουν να βλέπουν ότι υπάρχει αρκετή ασφάλεια ένα ασφαλές πεδίο μέσα σε αυτό το γκρι που βρίσκονται σε αυτή την περίοδο της ζωής τους να διερευνήσουν τον εαυτό τους εντάξει, να πάρουν το χρόνο που χρειάζονται και ο εαυτός ύστερα από τη διεργασία όσο πάρει εγώ λέω αγοράζω χρόνο πολύ συχνά Καμία φορά αγοράζεις χρόνο για να δεις, για να δώσεις χώρο στην ζωή σου.
Και θα δεις. Και η αγωνία τους ποια είναι. Καλά θα μείνω μέσα στο δίλημα, θα πεθάνω. Θα πάθω κρίση πανικού. Που έρχονται με κρίσεις πανικού, κλινικά, περιστατικά έρχονται. Και όταν τους λες ότι είναι οκ, είναι οκ να σου αρέσουν δύο άντρες. Και εκεί είναι που... Ελευθερώνεις λίγο την... Νιώθουν όλοι αυτή την κοινωνική πίεση.
Γιατί έχουν μάθει, Τσούλη, έχουμε μάθει, ξέρεις, το διαδικό σύστημα, το διαδικό. Δηλαδή, η τροφός και το παιδί, για να το σκεφτούμε λιγάκι, έχουμε μάθει να αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από διαδικές σχέσεις περισσότερο, έτσι δεν είναι. Δηλαδή, ο εικέφαλος νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια στο διαδικό. Μην με κοιτάς εμένα, εγώ όχι.
Η πλειοψηφία. Υπάρχουν όμως άνθρωποι οι οποίοι έχουν νιώσει ασφάλεια με δύο άτομα που μεγαλώνουν και με τρία. Και φτιάχνουν δεσμούς. Κάποιοι στιγμή αυτοί οι δεσμοί είναι λίγο απορριπτικοί και είναι λίγο διπλή. Λίγο κοντά, λίγο μακριά, λίγο. Αυτά εκεί μπαίνουν τα γκρι. Εντάξει. Οι 50 αποχρώσεις του γκρι θα γίνουν. Οι 50 αποχρώσεις του γκρι.
Για μένα το σημαντικό στις γκρίζες ζώνες είναι να μην ενοχοποιηθείς για τίποτα. Γιατί ουσιαστικά δεν επιλέγεις. Και εκεί είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Δεν ξέρω αν είναι για τώρα ή για κάποια άλλη φορά. Τελικά εγώ επιλέγω την παράλληλη σχέση. Τι σημαίνει επιλογή. Είναι συνειδητή ή υποσυνείδητη. Ή με πέλεξε μια κατάσταση και εγώ την έφτιακα με αδυναμία να πράξω.
Μπράβο. Πολύ μεγάλο ζήτημα. Θα το κατάλαβες οπότε δεσμεύομαι τώρα μια εκπομπή μόνο για την απιστία. Εγώ τώρα θέλω να πάω στα πόσα από τα μην που ακολουθούμε είναι δικά μας και πόσα τα μάθαμε από την οικογένεια, το σχολείο, τη κοινωνία. Δηλαδή η ηθική είναι κάτι που γεννιόμαστε με αυτή ή είναι κάτι που διαμορφώνεται. Λοιπόν η ηθική είναι κάτι στο οποίο γεννιόμαστε γιατί γεννιόμαστε σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα κοινωνικοπολιτισμικά.
Έτσι δεν είναι και οικογενειακά. Παρ' όλα αυτά, η οικογένεια μας στην οποία γεννιόμαστε μπορεί να είναι λίγο διαφοροποιημένη αρκετά ή τελείως αντίθετη από τα κοινωνικά δεδομένα στα οποία ζει, δηλαδή είναι πολύ παραγοντικό Οι μελέτες μας, η εμπειρία μας, τι μας δείχνει ότι γύρω στα 18 με 22 έτη έχουμε παγιώσει ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι του ηθικού μας χάρτη που εκεί μέσα υπάρχουν πάρα πολλά διλήμματα πάρα πολλά πρέπει και έχουμε αυτό που λέει και η ψυχανάλη ένα πολύ αυστηρό υπερ-εγώ δηλαδή ο ανώτερος εαυτός που είναι ο δικαστής ο οποίος μας λέει δεν πρέπει να το κάνεις αυτό θα τον πληγώσεις κάτι πολύ σημαντικό δεν λέει το υπερ-εγώ σκέφτεται όχι εμένα αλλά των άλλων κάτι πολύ σημαντικό δεν μ' αρέσει αυτό το υπερ-εγώ να το αλλάξουμε καμία πράξη που κάνει ο άνθρωπος Δεν την κάνει ουσιαστικά, δεν την κάνει για να πληγώσει τον άλλον.
Οτιδήποτε κάνεις, επειδή το αντίκτυπο το παίρνεις εσύ και στρέφεται σε σένα, ό,τι κάνεις γυρνάει σε σένα. Για σένα το έχεις κάνει. Ναι, να το σκεφτούμε αυτό είναι βοηθητικό και απελευθερωτικό. Ναι. Γιατί νομίζω ότι μαζί με τις γκρίζες ζώνες πάνε και πάρα πολλές, θα το βλέπεις και στο ιατραίο σου, πάρα πολλές ενοχές. Πάνε χέρι-χέρι όλα αυτά.
Μαζί. Ένα νόμισμα είναι δύο όψεις. Πότε τώρα το πρέπει, πώς μας προστατεύει, γιατί καμιά φορά τα πρέπει μας προστατεύουν κιόλας, είναι και μια ασπίδα προστασίας. και πότε γίνονται φυλακή, τι είναι αυτά τα, είναι διαφορετικό το πρέπει που είναι φυλακή και διαφορετικό αυτό που ξέρω ότι είναι η άμυνά μου και η προστασία μου.
Έτσι όπως το νιώθω που με ρωτάς, είναι όταν είμαι δυσλειτουργικός, εντάξει δεν ρέει η πραγματικότητά μου, εκεί είναι εγκλωβιστικό. όταν είμαι λειτουργικός και ρε υπάρχει flow, είμαι καλά είμαι καλά, αισθάνομαι καλά, δεν έχω βάρος εκεί έχω καταφέρει αυτό τώρα, έχω αναπλαισιώσει τα πρέπει μου ωραία για αναπλαισιώση των πρέπει οπότε για τον καθένα είναι ξεχωριστό δεν μπορώ εγώ να σου επιβάλλω τον δικό μου τρόπο που αντιλαμβάνω με την πραγματικότητά μου εσύ φτιάχνεις το δικό σου, εγώ φτιάχνω το δικό μου ναι, ωστόσο αν όλο αυτό είναι μέσα από το πρίσμα της δικής μου ματιάς των δικών μου αξιακών αρχών και από το σπίτι μου και από όλα. Πώς μπλέκονται οι ηθικές αν εγώ θεωρώ ένα άλλο πράγμα για ηθική και εσύ ένα τελείως διαφορετικό πώς εμείς οι δύο θα κάνουμε χωριό πώς θα τα κοιμιάσουμε Η απάντηση σε αυτό επειδή μου το ρωτάνε πολλοί είναι φιλοσοφώντας τώρα ε γιατί είσαι και διδάκτωρο πότε μπορούμε να το φιλοσοφήσουμε γιατί χρειάζεται εμείς οι δύο γιατί πρέπει να κάνουμε χωριό
θα κάνουμε με άλλους που ταιριάζουν άρα έρχεσαι όμως τα λόγια μου ότι τελικά η κοινή ηθική είναι μια κίνδυνη όσμως πώς μυρίζονται τα ζωά και αναγνώρισεις και μπορούμε πάνω σε αυτό να πατήσουμε και να χτίσουμε σχέσεις να εμφανιζόμαστε σε ένα κυρίως ηθικό κώδικα κοινό κριτήριο σχέσεις είναι βέβαια τώρα πάμε λίγο σε ένα θέμα που το έθιξα αρκετά και είναι κάτι που εμένα με βασανίζει πολύ την πότα της πατριαρχίας και με το κομμάτι τι οφείλουμε οι γυναίκες στη κοινωνία ότι οφείλουμε να δώσουμε ένα παιδί αν δεν κάνεις παιδί πώς είναι αυτή η πίεση και ειδικά εκεί στα 40 πώς σε κοιτάει η κοινωνία αυτό κι αν είναι μια γκρίζα ζώνη με πρέπει που σου έχουν επιβάλλει και δεν ξέρεις τελικά είναι κάτι που το θέλω ή το χρωστάω στους άλλους στους γονείς μου που περιμένουν γόνοι στον σύντροφο που μπορεί να θέλει και να με πιέζει στη κοινωνία που περιμένει να κάνω παιδί εκεί τι γίνεται και τι έρχεται στο γιατρείο σου και εκεί Τσούλη είναι τεράστια γκρίζα ζώνη γιατί θα σου πω κάτι έτσι για να
βοηθήσουμε και αυτούς που ακούνε έρχονται περιστατικά οι γυναίκες και λένε εγώ έκανα παιδιά όχι γιατί μου το έπεβαλε ο πατέρας μου και η κοινωνία αλλά αρχάρα το ήθελα τόσο πολύ να γίνω μάνα έχω το μητρικό ένστικτο τα περισσότερα περιστατικά και μέσα στη ψυχοθεραπεία, καθώς προχωράει η ψυχοθεραπεία και ανοίγουν οι κομμάτια, ανακαλύπτουν ότι δεν υπάρχει καθαρό πεδίο επιλογής ότι εγώ θέλω. Και τι ήταν αυτό το Μητρικό Ινστιτούτο, το νομίζουν ότι επειδή χαϊδεύαν πολύ ένα κατάκι ότι θα γινόταν καλή μάνα οπότε το λέει εγώ τελικά αποφάσισα ότι θέλω παιδί και τους ρωτάω, αυτό το εγώ από τι συντίθεται, από τι αποτελείται το εγώ, δεν είναι φωνές δεν είναι οι φωνές από πίσω των προγόνων τι σημαίνει εγώ υπάρχει καθαρό εγώ δηλαδή υπάρχει καθαρή τσούλη και καθαρή χαρά νομίζουμε και πολύ συχνά μας είναι και οι παγίδες οι προβολές που κάνουμε στο μέλλον εγώ δηλαδή όταν ξεκίνησα πριν κάνω το γιο μου με βασάνιζε πολύ σκεφτόμουν μια εικόνα λέω τι θα είμαι η κυρία στα μπαρ που θα μου λένε
κυρία κλείσαμε γιατί ξέρω γιατί έβαζα το τόσο φοβικό πρότυπο ενός ανθρώπου που θα μένε μόνος, θα πίνε και θα του λέγανε γιατί δεν έπινα κιόλας αλλά μου έκανε ότι θα μπορεί να έρθει κάποια στιγμή που θα νιώσω αυτή τη μοναξιά που θα μου λένε η κυρία Τζούλη που θα με ξέρανε ή Τζούλη κλείσαμε και έτρεχα να προλάβω κάτι που ούτε ευτυχώ να μάλλον θα γινόταν ούτε δηλαδή καμία φορά γιατί το αναφέρω αυτό το δικό μου παραδείγμα γιατί οι προβολές που κάνουμε στο μέλλον οι περισσότερες είναι φοβικές Οι περισσότερες δεν έχουν λόγο ύπαρξης και πάνω σε αυτές μπορούμε να χτίσουμε κάτι πολύ αυθαίρετο και κάτι ένα οικοδόμημα πολύ σαθρό.
Είναι ανασταλτικές για την εξέλιξή μας. Βασικά φοβόμαστε να εξελιχθούμε ελεύθερες, να είμαστε ελεύθερες, χωρίς φόβους. Δημιουργούμε υποσυνείδητα φοβικά οικεία συστήματα γιατί έτσι μεγαλώσαμε. αλλά ξέρεις τι όταν κάνεις αυτό το πρώτο βήμα και τα σπάς αυτά δεν είναι γιατί ένα πολύ όμορφο πεδίο ενεργειακό έτσι δηλαδή ακόμα και σε αυτό το στο δεν έχω αποφασίσει στο ίσως ε όταν σε ρωτάνε τελικά τι θες να κάνεις να κάτσεις στο μπαρ ή να φύγεις λέω εγώ τώρα και λες αυτό το απελευθερωτικό δεν ξέρω ακόμα δεν είναι πολύ απελευθερωτικό νομίζω το όλο είναι μαρία ρίλ και ότι αν δεν μπορείς να έχεις απαντήσεις, αγκάλιασε τις ερωτήσεις σου.
Δεν ξέρω αν το λέει κινούσα, αλλά είναι πολύ ωραίο. Αν δεν έχω τις απαντήσεις, ας αγκαλιάσω τουλάχιστον τις ερωτήσεις μου. Ας φερθώ στοργικά στις ερωτήσεις μου. Ας αφουγκραστώ τον εαυτό μου. Ας δω μέσα από αυτό το πεδίο, όπως λες, να φύγουν τα ή τα διαζευστικά και να έρθει το και. Σιγά σιγά. Και ξέρεις Τσούλη, δεν είμαστε έτοιμοι να το αγκαλιάσουμε το και.
να βάζουμε τη σύνθεση στη ζωή μας να γίνουμε συνθετικοί, δυσκολευόμαστε πάρα πολύ Τώρα θέλω να μου πεις γιατί οι γυναίκες κρινόμαστε ακόμα πιο αυστηρά από τους άντρες αν θέλουμε να φλερτάρουμε ή να κάνουμε μια παράλληλη σχέση γιατί για τον άντρα είναι κάτι πιο σύνηθες και για τη γυναίκα είναι ακόμα πώς να σου πω, είναι ταχτιλοδικτούμενη έφυγε και άφησε ένα χρόνο τα παιδιά της όχι απλά την πατάει μπότα της πατριαρχίας όποιο το έχει κάνει αυτό την αντιμετωπίζουν σαν εγκληματία ο άντρας τίποτα να φύγει και να γυρίσει σου λένε άντρας ήταν γιατί τόσο μένος για να απενεχοποιήσουμε στις γυναίκες υπάρχει το ενδεχόμενο και αυτά τα ακούμε και τα βλέπουμε και για μένα είναι να απενεχοποιηθούν και οι γυναίκες που το έχουν αισθανθεί αυτό γιατί έρχονται στα γραφεία μας και μας λένε υπάρχουν στιγμές που θέλω απλά να φύγουν τα παιδιά μου να εξαφανιστούν από μπροστά.
Θέλω να φύγω, θέλω να πάρω τη βαλίτσα και θέλω να φύγω. Να μείνω μόνη μου. Είμαι κακιά μάνα, είμαι και ξαναπαίνει όλο αυτό το προσπάθει. Το ενοχικό είναι το μεταρρύστη. Να τους βοηθήσεις. Βγάζω και το ορμανολογικό το κομμάτι, δεν το συζητώ. Μην ανοίξουμε καν αυτό το κομμάτι. Εμμηνόπευση και υπερημηνόπευση. Και μητρότητα μαζί.
Και μητρότητα μαζί, δεν το συζητώ. Και θηδεία παιδιών μαζί συχνά. Ναι. Πέθουν μαζί αυτά. Και χωρίς υποστήριξη ψυχοσυναστηματική από τον σύντροφο. Οπότε, ναι, ναι. Και το έχω πει και ξανά παντού. Και κάποιοι είπαν, α, τι είναι αυτά που λέτε. Θα το ξαναπώ εδώ. Ναι, είναι φυσιολογικό, φυσιολογικό, μία μάνα να μην θέλει για κάποια στιγμή να δει τα παιδιά της με ποια έννοια.
ότι θέλω να χαλαρώσω, δεν θέλω κανένα μπροστά μου. Ποια μάνα δεν είναι αμφίθιμη. Αυτό που λατρεύει την πνίγει κιόλας. Δηλαδή είναι εξορισμού η αυτή η αμφιθιμία. Δεν τίθεται ούτε θέμα κλινικό, ούτε θέμα ηθικής, ούτε θέμα τίποτα. Χρειάζεται να προχωρήσουμε μπροστά, να αγκαλιάσουμε κάθε μητέρα που αναθρέφει παιδιά. Βέβαια, πού σταματά η προσωπική ελευθερία γιατί κάναμε λόγι την ελευθερία και πού η ευθύνη απέναντι στους άλλους γιατί και αυτό είναι μια ερώτηση τι σημαίνει είμαι ελεύθερη δηλαδή καμιά φορά θέλω να ζήσω με τους δικούς μου κανόνες αλλά αυτοί οι κανόνες θα βλάψουν το περιβάλλον μου πού σταματάει δηλαδή δική μου η ελευθερία και πού ξεκινάει αυτό είναι τεράστιο είναι σαν φιλοσοφικό debate είναι φιλοσοφικό debate αυτό Λέμε τώρα, ρίχνουμε μία ερώτηση και λέμε μία απάντηση που είναι τροφή για σκέψη και όχι για να λύσουμε αυτό το δύσκολο θέμα που τελειώνει η ελευθερία μου.
Συνήθως η απάντηση σε αυτό είναι εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου. Δηλαδή εκεί που σου βάζει όρια ο άλλος. Γιατί οι σχέσεις πλάθονται. Οπότε όταν εγώ γνωρίζω έναν καινούριο άνθρωπο, σκέφτομαι πώς θα είμαι ελεύθερη, θα του επιβάλλω τη δική μου ελευθερία, ότι εγώ είμαι ελεύθερη να βγαίνω ποτέ θέλω, να κάνω τι θέλω και αυτός από την άλλη πλευρά τι κάνει αδέχεται όλα στην αρχή είτε αδέχεται είτε μετά άλλη λόγια μορφώνεστε δηλαδή και αυτός έχει το δικό του πρόγραμμα, το δικό του τρόπο που ζει και προσπαθεί, βάζει όριο κάνεις πίσω μετά βάζεις εσύ όριο κάνει πίσω χορογραφία είναι άρα είναι μια χορογραφία, ένα ταγκό, εγώ έτσι θα το πω που είτε βγαίνει είτε όχι, είτε τα βήματα θα τα ακολουθήσουμε είτε θα βγει, είτε δεν θα βγει δεν υπάρχουν κανόνες άνθρωποι πολύ διαφορετικών ηθικών αξιών που κάπως στη ζωή βρέθηκαν μαζί και κάναν παιδιά αυτές οι δύο διαφορετικές ηθικές διχάζουν τα παιδιά ή καμιά φορά τα κάνουν πιο πώς να πω πολύ συλλεκτικά πιο ανοιχτά στις διαφορετικές
και τα δύο η απάντηση είναι και δεν είναι η πάλι ναι τα και είδες πάλι εγώ πήγα με η πολλά εις τη ζωή και μάλιστα μη σου πω ότι τα παιδιά αυτά έχουνε τόσο έχουνε σμιλευτεί τόσο πολύ με αυτές τις εμπειρίες και οριμάζουν πολύ γρήγορα, όχι με αρνητικό τρόπο και ξέρουν να κάνουν και τις καλύτερες επιλογές για τον εαυτό τους για τα ωριά τους, τις μετέπειτα σχέσεις δεν είναι αρνητικό μην φάσουμε σαν τελείωση ότι δύο γονείς που δεν είναι τελείως γιατί και όλοι οι ψυχολόγοι λένε πρέπει οπωσδήποτε οι γονείς ακόμα και αν διαφωνείτε να συμφωνείτε και εγώ αναρωτιέμαι πάντα αν δεν είμαι εγώ αυτό μου ζητάς να γίνω κάτι άλλο και το παιδί μου να μάθει σε μια ψεύχη κατάσταση ώστε να συμφωνούμε για αυτόν ποτέ δεν το καταλάβει αυτή τη κατάσταση των ψυχολόγων, οπωσδήποτε οι δύο γονείς και να είστε εκδιαμέτρου αντίθετοι πρέπει οπωσδήποτε προς αυτό το παιδί να συμφωνείτε και εν μέρη το κάνω αλλά πάντα πίστευα μέσα μου μα γιατί, γιατί να πρέπει να μάθω στο παιδί μου αυτή τη ψεύτικη
πλασματική κατάσταση ναι δεν είναι καλό τα διπλά μηνύματα αλλά θα βρει και αυτό μια δική του χορογραφία από τα διπλά μηνύματα για να πάρει τελικά αυτό που είναι να κερδίσει στη ζωή του. Ναι. Είναι σημαντικό να δούνε τα παιδιά ότι γίνεται και βγαίνει εξυμπροστά τους. Δεν μπορείς να τα προστατεύεις συνέχεια να είναι στη γιάρλα και εγώ σε αυτό με βλέπεις είμαι διαφοροποιημένη.
Δεν είναι ανθρωπίνως δυνατό, ξέρεις γιατί. Γιατί σε ένα τεράστιο ξέσπασμα που, εντάξει, το προστατεύεις. τι θα το κάνεις όλο αυτό, θα το μασείς, θα το καταπιείς τι θα το κάνεις, τα παιδιά νομίζεις δεν σμιγλεύονται υποσυνείδητα από ότι είναι περί ρεός ατμόσφαιρα ε βέβαια, ακόμα και να λες τίποτα, το μη λεχθέν καμιά φορά είναι το πιο σημαντικό μα έτσι διαμορφώνεται, η παιδική ψυχή από το άρρητο και τώρα κλείνοντας θέλω να μου πεις ποιο είναι το μην που ίσως χρειάζεται ο καθένας μας να ξανασκεφτεί Όπου, τι ωραία φιλοσοφημένη ερώτηση βαθιά.
Δηλαδή, να πούμε από όλα αυτά τα πράγματα και τις γκρίζες ζώνες, ποιο είναι αυτό που πρέπει ίσως να ξανασκεφτούμε, ποιο να βάλουμε στο τραπέζι σαν τροφή έτσι για σκέψη. Ποιο μην. Ποια απαγόρευση. Μάλλον ναι, γιατί... Ποια απαγόρευση. Μήπως τελικά το... Τι είναι γενική. Να πω εγώ τη δική μου αφόρμητα που μου βγαίνει. τι θα πει ο κόσμος αυτό να ξανασκεφτούμε ότι μας ενδιαφέρει τελικά τόσο πολύ γιατί ο κόσμος πάντα δεν θα έχει κάτι να πει είτε κάνουμε το σωστό είτε όχι πάντα ο κόσμος κάτι έχει να πει οπότε για μένα αυτό που έχω βάλει στο τραπέζι και ξανασκέφτομαι είναι να μην με ενδιαφέρει τι θα πει τελικά ο κόσμος και εμένα αυτό μου βγήκε το γενικό του εαυτού δηλαδή να κρύψεις αυτό που είσαι πραγματικά μεταξύ μας τα λέμε όχι έξω στον κόσμο Μη δείξεις τον κόσμο αυτό που είμαστε εδώ, αυτό που μας λες εμάς εδώ, έτσι πως σε ξέρουμε παιδί μου.
Έξω να είσαι καλό παιδί. Αυτά είναι τα που τα λέμε στα παιδιά μας. Μη δει αυτό που είσαι εδώ. Μη μοιραστείς την απορία που είπες εδώ. Τι είναι αυτό, δεν πιστεύω ότι το έχεις πει αυτά στη δασκάλα σου ή στους γονείς που σε στέλνουν σε σπίτια. Κράτα αυτό που είσαι μέσα και έξω κάτι άλλο. Και δεν τα μοιραζόμαστε αυτά με ξένος.
οπότε μαθαίνει ο άνθρωπος, ο εαυτός ότι είναι ο κρυφός εαυτός που έχει κάτι ενδόμηχες σκέψεις κακές που δεν πρέπει να τις μοιράζεται και ο καλός εαυτός έξω από τη δασκάλα που ξεκινάς από το σχολείο στο σχολείο είμαι άλλο παιδί πόσες φορές... Αυτό να σκεφτούμε δηλαδή δεν έχουμε πάει στο σχολείο και μας λένε πάρα πολύ καλά λόγια τα παιδιά μας, πολλές μαμάδες και λέμε καλά, έχω κάνει άλλα πράγματα στο σπίτι Είναι τέτοιο, το λέμε το δικό μου παιδί είναι αυτό που είναι έξω Αυτό ισχύει τώρα βέβαια άλλη ιστορία, αλλά μου έρθει στο μυαλό η μαμά μου που λέει καλά πράγματα στους άλλους για μένα και μου τα λένε και λέω ποιος η μαμά μου είναι αυτό το...
Και αυτό είναι και ωραίο για ένα άλλο podcast αυτά που δεν λέμε ευθέως πόσο δυσκολία έχει να πεις αυτό που σκέφτεσαι κοιτώντας ακόμα και το παιδί σου στα μάτια. Πολλές φορές δεν είναι μπαμπάδες που λένε πέστα στη κόρη σου και είναι μπροστά η κόρη και λέει πέστα εσύ στη κόρη. Δεν μπορεί το λέει χρειάζονται πάντα ένας μεσάζων αυτό είναι πολύ ωραίο ο μεσάζοντας του να μην λέμε ευθέως, η δασκάλα μας λέει κάτι άλλο που ο γονιός δεν το αναγνωρίζει το ακούμε το παιδί μας μέσα από άλλες αφηγήσεις και όλο αυτό να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ χαρά να νομίζω ότι ακούστηκαν αρκετά χρήσιμα πράγματα, να μπούμε όλοι λίγο σε μια σκέψη ποια είναι τα μήνυ που μας καταπιέζουν και να αγκαλιάσουμε τις γκρίζες ζώνες μας ειδικά αν δεν έχουμε απαντήσεις που δεν οφείλουμε και να έχουμε στο κάτω κάτω δηλαδή ας αγκαλιάσουμε αυτό που είπαμε από τις ερωτήσεις μας αφού δεν έχουμε απαντήσεις ακόμα. Συμφωνώ, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή τη συζήτηση είναι καιρός να πενεχοποιηθούμε
σε όλα τα επίπεδα. Κερός να πενεχοποιηθούμε, να κλείσουμε αυτό που είναι και ευχή Είμαι η Τζούλα Γωράκη και ήταν ακόμα επεισόδιο της σειράς ψυχή και σώμα σήμερα μιλήσαμε για τις γκρίζες ζώνες της ψυχής για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο ακολουθήστε μας στο Spotify στα Apple Podcast και στο κανάλι της Life στο YouTube Είναι τα podcast της Life
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
