Επ. 17: Τζέκιλ & Χάιντ | Η αληθινή διπλή ζωή πίσω από το τέρας
Ψιλά ΓράμματαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Την ημέρα ήταν ένας αξιοσέβαστος κύριος του Εδιμβούργου. Τη νύχτα, διαρρήκτης. Δεκαετίες πριν ο Robert Louis Stevenson γράψει τον Δόκτορα Τζέκιλ και τον κύριο Χάιντ, η πόλη του γνώριζε ήδη έναν άνθρωπο που έμοιαζε να ζει δύο διαφορετικές ζωές: τον Deacon William Brodie. Επιφανής τεχνίτης, δημοτικός σύμβουλος και άνθρωπος της καλής κοινωνίας, ο Brodie είχε πρόσβαση στα σπίτια των πελατών του — και στα κλειδιά τους. Όταν έπεφτε η νύχτα, όμως, η άλλη πλευρά του έβγαινε στους σκοτεινούς δρόμους του Εδιμβούργου.
Στο 17ο επεισόδιο του «Ψιλά Γράμματα», ακολουθούμε την παράξενη πραγματική ιστορία του ανθρώπου που συνδέθηκε με τον μύθο του Τζέκιλ και του Χάιντ, περνάμε στο εφιαλτικό όνειρο από το οποίο γεννήθηκε η νουβέλα του Stevenson και ψάχνουμε κάτι πολύ πιο σκοτεινό: Κι αν ο Τζέκιλ και ο Χάιντ δεν ήταν ποτέ δύο διαφορετικοί άνθρωποι — αλλά οι δύο πλευρές που μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο;
Ψιλά Γράμματα — Επεισόδιο 17 Οι ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις λέξεις.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Εδυμβούργο, Σκωτία, Οκτώμβριος του 1788 Ο άνδρας που πρόκειται να κρεμαστεί σε λίγα λεπτά δεν είναι ένας συνηθισμένος εγκληματίας του υποκόσμου. Δεν είναι ένας πάνφτωχος πορτοφολάς ή ένας απελπισμένος ζητιάνος. Το όνομά του είναι William Brody. Για την καλή κοινωνία του Εδιμπούργου, ο κύριος Brody ήταν το απόλυτο πρότυπο του ευγενούς.
Ήταν ένας πάβλουτος δημοτικός σύμβουλος, ένας αξιοσέβαστος τεχνίτης. Πρόεδρος της συντεχνίας των μαραγκών και των κλειδαράδων Ήταν ο άνθρωπος που είχε στα χέρια του τα κλειδιά για τα σπίτια, τα καταστήματα και τα χρηματοκιβώτια των πιο πλούσιων οικογενειών της χώρας Την ημέρα φορούσε λευκά, πανάκριβα ρούχα και κλοφορούσε στα σαλόνια της Ελίτ και έπινε τσάι συζητώντας για την πολιτική και τα φιλανθρωπικά του έργα Όμως όταν το σκοτάδι έπεφτε στα στενά ομιχλώδη σοκάκια του Ενδυμβούργου Ο κύριος Μπρόντι μεταμορφωνόταν ολοκληρωτικά Φορούσε μαύρα λασπωμένα ρούχα και γινόταν ο πιο αντίστακτος πανούργος κλέφτης Χαρτοπέκτης και αρχηγός μιας συμμορίας Ουρίμαζε τις περιουσίες των ίδιων των φίλων του χρησιμοποιώντας τα αντικλίδια που ο ίδιος είχε φτιάξει το πρωί στο εργαστηριό του.
και ο ιατρικό εργαστήριο με χημικά φίλτρα. Συνέβη στους δρόμους του Αντιμβούργου. Και ο πραγματικός Μίστερ Χάιντ ήταν αυτός ο πολιτικός που περιγράψαμε νωρίτερα. Ένας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψία στην ημέρα, που το βράδυ μεταμορφωνόταν στον πιο αντίστακτο αρχηγό συμμορίας. Σήμερα αφήνουμε στην άκρη τη λογοτεχνία και πιάνουμε τα αστυνομικά αρχεία.
Θα δούμε πώς ακριβώς δρούσε τις άγνωστες ληστείες του, τα κρυφά του δωμάτια, την προδοσία και το ανατρεπτικό του τέλος στην Ανχώνη Και στο τέλος θα δούμε πώς όλη αυτή η αιματηρή αλήθεια εισέβαλε στη ζωή ενός φιλάσθενου συγγραφέα του Ρόμπερτ Λουίς Στίβενσον Αναγκάζοντάς τον μέσα σε ένα παραλήρημα πυρετού και ουσιών να τη μετατρέψει στο πιο διάσημο βιβλίο τρόμου του κόσμου Ας μην μακρηγορούμε όμως και πάμε να ανακαλύψουμε τον τέρας που κρύβεται πίσω από το προσωπείο της Ευγένειας.
Για να καταλάβουμε το μέγεθος της απάτης πρέπει να πάμε στο Ειδημπούργο το 1780. Εκεί ο William Brody ήταν η απόλυτη ελίτ της κοινωνίας. Ήταν ο Ντίκον, δηλαδή ο ισόβιος πρόεδρος της πανίσχυρης συντεγνίας των Μαραγκών και των Κλειδαράδων. Αυτό σήμαινε ότι δεν ήταν απλός ένας τεχνίτης αλλά ο άνθρωπος που έλεγχε όλη την οικοδομική και βιομηχανική δραστηριότητα της πόλης Παράλληλα ήταν εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Φορούσε πάντα πανάκριβα κατάλευκα κοστούμια, πουδραρισμένη περούκα και κρατούσε ένα σημαίνιο μπαστούνι Συμμετείχε στις δικαστικές επιτροπές, έπινε τσάι με τους δικαστές, τους τραπεζίτες και τους ευγενείς και έδινε τεράστια ποσά σε φιλανθρωπίες.
Λόγω της ιδιότητάς του ως κορυφαίου κλειδαρά, οι πλουσιότεροι άνθρωποι της Σκωτίας του εμπιστεύονταν τυφλά τα σπίτια τους. Όταν μια τράπεζα, ένα κυβερνητικό κτίριο ή ένα αρχοντικό χρειαζόταν νέα κλειδαριά ή ένα ακριφό χρηματοκιβώτιο, ο Μπρόντι ήταν ο μόνος που καλούσαν. Είχε πρόσβαση στα πιο απόρριτα δωμάτια της χώρας. Ήταν κυριολεκτικά ο φύλακας άγγελος της περιουσίας τους.
Κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτός ο άνθρωπος κουβαλούσε μέσα του ένα βαθύ, ανίατο αιθισμό στο σκοτάδι Αυτό λοιπόν ήταν μόνο το μισό πρόσωπο Μόλις το ρολόι χτυπούσε μεσάνυχτα, ο λευκοντυμένος πολιτικός εξαφανιζόταν Ο Μπρόντι είχε μια κρυφή, ακόρεστη πλευρά Ήταν αιθισμένος στον τζόγμ, στις παράνομες κοκορομαχίες και στα ζάρια Ξόδευε αμύθιτα ποσά κάθε βράδυ στα πιο βρώμικα υπόγεια καταγόγια του Ενδυμβούργου Εκεί όπου σύχναζαν οι χειρότεροι κακοποιοί Για να χρηματοδοτήσει αυτόν τον εθισμό Αλλά και για να συντηρεί κρυφά δύο διαφορετικές ερωμένες και τα πέντε εξόγαμα παιδιά τους Που by the way δεν ήξεραν τίποτα η μία για την άλλη Ο Μπρόντι άρχισε φυσικά να κλέβει Αλλά το έκανε με έναν τρόπο ιδιοφύη όσο και μακάβριο Όταν το πρωί επισκεπτόταν ένα πλούσιο σπίτι για να φτιάξει μια κλειδαριά, φορούσε το καλό του χαμόγελο.
Όταν οι ιδιοκτήτες αφαιρούνταν, ο πρώτης έβγαζε από την τσέπη του ένα μικρό μαλακό κομμάτι κερί που είχε κρυμμένο στην παλάνα του. Πίεζε το κλειδί του σπιτιού ή του χρηματοκιβωτίου πάνω στο κερί. Αποτύπωνε το σχήμα του και το έβαζε ξανά στην τσέπη. Το ίδιο βράδυ επέστρεφε στο εργαστήριό του, έλιωνε μέταλλο και κατασκεύαζε ένα τέλειο αντικλείδι.
Φορούσε μαύρα λασπωμένα ρούχα, έπαιρνε μια μάσκα, ένα μεγάλο ξύλινο ρόπαλο και ένα φανάρι. Ο αξιοσέβαστος Ντίκον ή αλλιώς αρχιτεχνήτης, αρχιμάστορας ή πρόεδρος της συντεχνίας, μεταμορφωνόταν στον πιο επικίνδυνο διαρρήκτη της πόλης. Οι ληστείες του Μπρόντι κράτησαν για σχεδόν 20 ολόκληρα χρόνια. Το θράσος του ήταν απίστευτο.
Λήστευε τους ίδιους ανθρώπους που τον είχαν καλέσει για φαγητό το μεσημέρι. Μία νύχτα μπήκε στο σπίτι ενός πλούσιου έμπορου φίλου του, του κύριου Μακένζη. Ενώ η οικογένεια κοιμόταν στον επάνω όροφο, ο Μπρόντι κάθισε με την άνεσή του στην τραπεζαρία. άνοιξε ένα ακριβό μπουκάλι κρασί του ιδιοκτήτη, ήπια ένα ποτήρι και μετά άδειασε τα ασημένια καραφάκια και τις χρυσές λύρες από το σιρτάρι με το πάσο του.
Το Ενδυμβούργο είχε τρομοκρατηθεί. Οι αρχές πίστευαν ότι επρόκειτο για μια συμμορία φαντασμάτων επειδή καμία πόρτα και κανένα παράθυρο δεν έφερε ποτέ κανένα ίχνος παραβίασης. Και το καλύτερο, ως δημοτικός σύμβουλος, ο Μπρόντι συμμετείχε στις έκτακτες συσκέψεις της αστυνομίας για τη σύλληψη του κλέφτη. Με λίγα λόγια, άκουγε τα σχέδια των αρχών, γελούσε από μέσα του και τους καθοδηγούσε σε λάθους υπόπτους.
Το 1786, επειδή τα χρέη του μεγάλωσαν από τις απώλειες στα Ζάρια, αποφάσισε να οργανώσει μια κανονική συμμορία. Στρατολόγησε τρεις σκληρούς εγκληματίες του υποκόσμου, τον George Smith, τον Andrew Ainslie και τον John Brown. Μαζί τους άρχισε να ληστεύει καταστήματα, κοσμηματοπολία και πανεπιστημιακά γραφεία με απόλυτη επιτυχία.
Το μεγάλο χτύπημα σχεδιάστηκε για το κρατικό φορολογικό γραφείο της Σκωτίας. Εκεί φυλάσσονταν όλοι οι φόροι της χώρας. Ο Μπρόντι έφτιαξε το αντικλείδι της κεντρικής εισόδου. Το σχέδιο ήταν απλό. Ο Μπρόντι θα περίμενε έξω κρατώντας μια σφυρίχτρα για να ειδοποιήσει αν ερχόταν αστυνομία και οι άλλοι τρεις θα άδειαζαν το ταμείο.
Όμως το βράδυ της ληστείας όλα πήγαν στραβά Ένας υπάλληλος επέστρεψε απρόσμενα στο γραφείο Η συμμορία πανικοβλήθηκε Ο Μπράουν και ο Άινσλι έφυγαν τρέχοντας Ενώ κατάφεραν να αρπάξουν μόνο ένα πολύ μικρό ποσό Η αστυνομία κινητοποιήθηκε αμέσως Ο Μπράουν καταλαβαίνοντας ότι ο κλειός στενεύει Αποφάσισε να σώσει το τομάρι του Πήγε στις αρχές και ζήτησε βασιλική αμνηστία Με αντάλλαγμα να προδώσει τη συμμορία Οι αστυνομικοί περίμεναν να ακούσουν τα ονόματα του υποκόσμου Αντί γι' αυτό ο Μπράουν τους είπε Ο εγκέφαλος πίσω από όλα, ο άνθρωπος που μας έδωσε τα κλειδιά Είναι ο Ντίκον Μπρόντι Η αστυνομία έκανε αμέσως έφοδο στο αρχοντικό του Μπρόντι Αυτό που ανακάλυψαν σώκαρε τη χώρα Πίσω από μια βαριά ξύλινη βιβλιοθήκη στο εργαστήριό του υπήρχε ένας μηχανισμός Μια κρυφή πόρτα που οδηγούσε σε ένα μυστικό δωμάτιο χωρίς παράθυρα Μέσα σε αυτό το δωμάτιο οι αρχές βρήκανε εκατοντάδες κυροπλαστικά καλούπια κλειδιών Από τα μισά σπίτια της πόλης Μαύρες μάσκες, όπλα, κλεμμένα κοσμήματα και μια λίστα
Ήταν μια λίστα με τα ονόματα των επόμενων πλούσιων θυμάτων του Ήταν όλοι οι στενοί του φίλοι αλλά και συνεργάτες Όμως ο Μπρόντι είχε ήδη γίνει καπνός Χρησιμοποιώντας τις γνωριμίες του διέφυγε στο Λονδίνο Και από εκεί μεταμφιασμένο σε ηλικιωμένο άντρα επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο για την Ολλανδία Σκόπευε να φτάσει στο Άμστερνταμ και μετά να χαθεί για πάντα στην Αμερική Η αλαζονία του όμως τον πρόδωσε. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού έγραψε γράμματα σε φίλους του στο Ενδυμβούργο καυχόμενος για το πως ξεγέλασε την αστυνομία.
Τα γράμματα αυτά ανοίχτηκαν από τις αρχές. Ένας detective στάλθηκε αμέσως στην Ολλανδία. Βρήκαν τον Μπρόντι κρυμμένο μέσα σε μια ντουλάπα, σε ένα πανδοχείο, στο Άμστερνταμ, λίγες ώρες πριν σαλπάρει το πλοίο για τη Νέα Υόρκη Η δίκη του το 1788 ήταν το μεγαλύτερο κοινωνικό γεγονός του αιώνα Ο Μπρόντι εμφανίστηκε στο δικαστήριο απόλυτα ψύχρημος, φαμογελαστός, φορώντας τα καλά του ρούχα Αρνήθηκε τα πάντα, αλλά τα στοιχεία του μυστικού δωματίου και οι καταθέσεις των συνεργατών του ήταν ένας καταπέλτης Καταδικάστηκε σε θάνατο 1η Οκτωβρίου του 1788, 40.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν για να τον δουν να πεθαίνει Ο Μπρόντι ανέβηκε τα σκαλιά της Αγχώνης με απίστευτο θράσος εξέτασε μάλιστα τον μηχανισμό του σχοινιού και έκανε χιούμορ με τον Δήμιο.
Η πιο ηρωνική και μακάβρια λεπτομέρεια η Ανχώνη στην οποία κρεμάστηκε ήταν ένας νέος αυτόματος μηχανισμός που είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει ο ίδιος μερικά χρόνια πριν ως δωρεά για τον εξυγχρονισμό του Δήμου. Το ίδιο του το κατασκεύασμα ήταν και αυτό που του έκοψε την ανάσα. Ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα ήταν πλέον νεκρός, αλλά η ιστορία του είχε μόλις αρχίσει να στοιχιώνει τη σκοτία.
Εδώ είναι που η αληθινή ιστορία συναντά τη λογοτεχνία. Σχεδόν έναν αιώνα μετά την εκτέλεση του Μπρόντι, ένας νεαρός συγγραφέας, ο Ρόμπερτ Λουίς Στίβενσον, μεγαλώνει στο ίδιο αυτό Εδιμβούργο. Ο Στίβενσον ήταν ένα παιδί με πλούσια φαντασία, αλλά βαθιά φυλάστινο, με μια πολύ καταραμένη υγεία. Υπέφερε από σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα που το ανάγκαζαν να περνάει μήνες ολόκληρους κλεισμένος στο δωμάτιό του, καθυλωμένος στο κρεβάτι.
Στο δωμάτιο αυτού του άρρωστου παιδιού υπήρχε ένα αντικείμενο που τραβούσε πάντα την προσοχή του. Μια μεγάλη, σκοτεινή, ξύλινη δουλάπα. Αυτό το έπιπλο είχε αγοραστεί από την οικογένειά του και είχε κατασκευαστεί έναν αιώνα πριν, από τα χέρια του ίδιου του William Brody. Η ντατά του Στίβενσον του έλεγε συχνά πριν κοιμηθεί την ιστορία του κλειδαρά.
Του περιέγραφε πως αυτός ο άνθρωπος έφτιαχνε όμορφα έπιπλα την ημέρα και πως μεταμορφωνόταν σε τέρας τη νύχτα. Αυτές οι ιστορίες έγιναν η μεγαλύτερη αιμονή της ζωής του. Μεγαλώνοντας, ο Στίβενσον έβλεπε αυτή τη διπλή φύση και στον ίδιο του τον εαυτό, αλλά και στην κοινωνία της Βικτοριανής εποχής, μια κοινωνία απόλυτης υποκρισίας όπως έχουμε δει και σε άλλα επεισόδια.
Το 1885 η υγεία του Στίβενσον έφτασε στον Αδίρ. Ήταν τόσο αδύναμος που δεν μπορούσε καν να μιλήσει. Η γιατρή του έδιναν ισχυρά φαρμακευτικά σκευάσματα που περίχαν χημικά παράγωγα κοκαίνης, αλλά και ενέσεις εργοταμίνης. Η εργοταμίνη δίνονταν τότε ως αγκιοσυσταλτικό για να σταματήσει τις αιμορραγίες στους πνεύματες, όμως κρύβει ένα τρομερό μυστικό.
μυστικό. Προέρχεται από την ειρησιβόδη Όλυρα. Τον ίδιο ακριβώς μήκυτα, από τον οποίο, με καητείες αργότερα, θα συνθετώταν το ναρκωτικό LSD. Ο Στίβενσον, βομβαρδισμένος από αυτό το παρεσθήσιο γόνο ιατρικό κοκτέιλ, βρισκόταν σε μια διαρκή κατάσταση παραλυρήματος. Ένιωθε το σώμα του να συσπάται και το μυαλό του να γεννάει φιάλτες.
Μια νύχτα, ξύπνησε έντρομος, βλιάζοντας. Είχε δει στον ύπνο του τη σκηνή όπου ένας ευγενικός γιατρός πίνει ένα φίλτρο και μεταμορφώνεται συκτήνος. Κλείστηκε στο γραφείο του και σε κατάσταση απόλυτου αμόκ, γράφοντας ασταμάτητα για έξι μέρες υπό την επίρρεια των φαρμάκων, ξαναέδωσε ζωή στον δίκον πρώτη. Όταν ο Δόκτωρ Τζέκκλ πίνει το φίλτρο στο εργαστήριό του και περιγράφει έναν φρικτό εσωτερικό πόνο μεταμόρφωσης, ο Στίβενσον δεν έγραφε φαντασία.
Περιέγραφε η πραγματική επίδραση των φαρμάκων που έπαιρνε στο δικό του κρεβάτι, κοιτάζοντας την τουλάπα του αληθινού ληστή. Η γυναίκα του, η Φάνη, σοκαρίστηκε τόσο πολύ από την ομότητα του πρώτου προσχεδίου, που παρουσίαζε τον Χάιττος έναν απόλυτα σεξουαλικό και βίαιο σαδιστή που το πέταξε στο τζάκι. Ο Στίβενσον όμως, μέσα στο ίδιο παραλήρημα, το ξαναέγραψε από την αρχή, κάνοντάς το μια αλληγορία για την ανθρώπινη ψυχή.
Εδώ όμως είναι που πρέπει να σταθούμε, γιατί όπως είπαμε, το βιβλίο κλείνει εκεί που ξεκινάει η πραγματικότητα. Στο τέλος του βιβλίου, ο Δόκτωρ Τζέκκλ παίρνει τη μοιραία απόφαση να αυτοκτονήσει. Αφού στο φίλτρο τελειώνει και ο Μίστερ Χάιτ πρόκειται να καταλάβει το σώμα του για πάντα Είναι ένα τέλος τραγικό, σκοτεινό, γεμάτο απόγνωση Όμως η πραγματική ζωή του ίδιου του συγγραφέα, του Ρόμπερτ Λουίς Στίβενσον Μετά την επιτυχία του βιβλίου πήρε μια τροπή που κανένα μυθιστόρημα δεν θα μπορούσε να συλλάβει Κυνηγημένος από την αρρώστια του, νιώθοντας ότι οι πνευμονές του τον εγκαταλείπουν στην κρύα και υγρή Αγγλία, ο Στίβενσον πήρε μια τρελή απόφαση, να εγκαταλείψει τον πολιτισμό Ναύλος έναν Ιώτ και μαζί με την οικογένειά του ταξίδεψε στο νότιο ειρηνικό Μετά από μήνες περιπλάνησης εγκαταστάθηκε μόνιμα στα νησιά Σαμούα Εκεί έκτισε ένα μεγάλο σπίτι μέσα στην άγρια ζούγλα, στους πρόποδες ενός ηφαιστείου.
Σε εκείνο το εξωτικό νησί ο Στίβενσον έζησε τα τελευταία και πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής του. Και το πιο εντυπωσιακό, οι ηθαγενείς της Σαμώα τον λάτρεψαν. Τον θεωρούσαν έναν πνευματικό ηγέτη, έναν άνθρωπο με υπερφυσικές δυνάμεις, που μπορούσε να βλέπει μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Του έδωσαν το όνομα του Σιτάλα, που στη γλώσσα τους σημαίνει ο φυγητής ιστοριών.
Οι Ιθαγιανείς πίστευαν ότι ο Στίβενσον είχε ένα μυστικό, ένα μαγικό κουτί μέσα από το οποίο έβγαζε τις ιστορίες του. Όταν έμαθαν για την ιστορία του Τζέκλ και του Χάιτ πίστεψαν ότι ο Στίβενσον ήταν ένας μάγος που είχε καταφέρει να δει το φάντασμα του κακού και να το κλείσει μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου για να μην πειράξει την ανθρωπότητα Ο Στίβενσον πέθανε ξαφνικά το 1894 σε ηλικία μόλις 44 ετών Όχι από τους πνεύμονες του που τον βασάνιζαν μια ζωή Αλλά από ένα ξαφνικό εγκεφαλικό επεισόδιο Ενώ άνοιγε ένα μπουκάλι κρασί στο σπίτι του Οι ηθαγενείς της Σαμώα θρύνησαν το θάνατό του Σαν να έχασαν τον δικό τους βασιλιά Και βάλισαν το φερετρό τους στους ώμους τους Μέσα από ένα δύσβατο μονοπάτι στη ζούγκλα Και τον έθαψαν στην κορυφή του γνώμα Βαέα Με θέα των απέραντων αιωκεανών Στον τάφο του είναι χαραγμένο το ποίημα που έγραψε ο ίδιος για τον θάνατό του Εδώ κοίτατε εκεί που ποθούσε να είναι Επέστρεψε ο ναύτης από τη θάλασσα και ο κυνηγός από το λόφο Τι είναι λοιπόν ο Μίστερ Χάιντ
Είναι απλώς ένας χαρακτήρας σε ένα παλιό βικτοριανό βιβλίο τρόμου ή μήπως είναι μια αλήθεια που προτιμάμε να κρύβουμε κάτω από το χαλί της καθημερινότητάς μας. Η ιστορία του κλειδαρά William Brody και το πυρετόδες όνειρο του Robert Louis Stevenson μας δείχνουν ότι το τέρας δεν έρχεται ποτέ από το διάστημα, ούτε κρύβεται κάτω από το κρεβάτι μας.
Το τέρας κατοικεί μέσα μας. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας που καταπιέζουμε. Οι σκοτεινές σκέψεις που κάνουμε όταν κανείς δεν μας βλέπει, το προσωπείο που αναγκαζόμαστε να φοράμε κάθε πρωί για να είμαστε αριστείς στην κοινωνία. Ο Τζέκι λοιπόν μπορεί να πέθανε στις σελίδες του μυθιστορήματος, αλλά ο πραγματικός Μίστερ Χάιτ, ο Ντίκον Πρόντι, άφησε πίσω του έπιπλα και αντικλίδια που ακόμα και σήμερα ανοίγουν τις πιο σκοτεινές πόρτες της ανθρώπινης φύσης.
Και ο Στίβενσον, ο του Σιτάλα, κατάφερε να βρει την ειρήνη του μακριά από την υποκρισία του πολιτισμού ανάμεσα σαν ανθρώπους που έβλεπαν την ψυχή του καθαρή. Σας ευχαριστώ που ήσασταν μαζί μου και σε αυτό το επεισόδιο των Ψηλών Γραμμάτων. Αν σας άρεσε αυτή η αληθινή αστυνομική αναδρομή, κάντε μου ένα follow και αφήστε μια κριτική στη πλατφόρμα που με ακούτε.
Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να προσέχετε ποιον βάζετε στο σπίτι σας και να διαβάζετε πάντα, μα πάντα τα ψηλά γράμματα Καλή συνέχεια, τα λέμε στο επόμενο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
