Μόμπι Ντικ: Το πραγματικό ναυάγιο που έγινε εφιάλτης
Ψιλά ΓράμματαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Μια φάλαινα εμβολίζει ένα πλοίο στη μέση του Ειρηνικού.
Είκοσι άνδρες μένουν μόνοι στον ωκεανό.
Και τότε αρχίζει η πραγματική ιστορία πίσω από τον «Μόμπι Ντικ».
Στο 18ο επεισόδιο των «Ψιλών Γραμμάτων» αφήνουμε για λίγο τη λογοτεχνία και ακολουθούμε το φαλαινοθηρικό Essex στο ταξίδι που κατέληξε σε μία από τις πιο σκοτεινές ιστορίες επιβίωσης στη θάλασσα.
Τρεις μικρές βάρκες. Ελάχιστο νερό και τροφή. Ένα απομονωμένο νησί. Ενενήντα ημέρες πείνας και απόγνωσης. Κανιβαλισμός. Και, όταν δεν είχε απομείνει πια τίποτα, μια κλήρωση που θα αποφάσιζε ποιος θα πέθαινε για να ζήσουν οι υπόλοιποι.
Χρόνια αργότερα, η ιστορία του Essex θα έφτανε στα αυτιά του Χέρμαν Μέλβιλ και θα συνδεόταν για πάντα με τον «Μόμπι Ντικ».
Γιατί μερικές φορές η πραγματική ιστορία είναι πολύ πιο σκοτεινή από το βιβλίο.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
παγώνει. Στον ορίζοντα εμφανίζεται κάτι αδιανόητο. Μια γιγάντια φυσιτήρας φάλαινα με μήκος που ξεπερνά τα 26 μέτρα και βάρος 80 τόνων. Αλλά αυτή η φάλαινα δεν συμπεριφέρεται φυσιολογικά. Δεν προσπαθεί να ξεφύγει. Κοιτάζει το πλοίο με μανία. Παίρνει φόρα, αναπτύσσει απίστευτη ταχύτητα και καρφώνεται με το κεφάλι πάνω στα ξύλινα πλευρά του A6.
Ο Κρότος είναι ο κωφαντικός. Το πλοίο τραντάζεται στη θέμελα. Οι άνδρες πέφτουν στο κατάστρωμα. Η φάλαινα που μακρύνεται για λίγο γυρίζει ξανά και χτυπάει το πλοίο για δεύτερη φορά, ανοίγοντας μια τεράστια τρύπα στην πλώρη. Μέσα σε δέκα λεπτά το περήφανο φελαινοθυρικό αρχίζει να βυθίζεται αφήνοντας είκοσι άνδρες ολομόναχους μέσα σε τρεις μικρές ξύλινες βάρκες στη μέση του απέραντου ωκεανού Γεια σας, είμαι η Αλεξάνδρα Τζαμάνου και αυτά είναι τα ψηλά γράμματα Όλοι γνωρίζουμε το κλασικό μυθιστόρημα Moby Dick του Χέρμαν Μέλβιλ την ιστορία του τρελού καπετάνιου Αχάμ που καταδιώκει τη Λευκή Φάλενα Όμως ξέρουμε επίσης ότι το βιβλίο κλείνει ακριβώς εκεί που η πραγματικότητα ξεκινά Γιατί στο βιβλίο η ιστορία τελειώνει με τη βύθιση του πλοίου Στη πραγματική ζωή η βύθιση του Έσεξ ήταν μόνο η πρώτη μέρα μιας κόλασης 90 ημερών Μιας ιστορίας επιβίωσης, απόγνωσης και τρόμου που ανάγκασε αυτούς τους άνδρες να κάνουν το πιο φρικτό πράγμα που μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους για να μείνουν ζωντανοί.
Σήμερα αφήνουμε τη λογοτεχνία και ανοίγουμε τα ναυτικά ημερολόγια των επιζώντων. Θα δούμε την άγνωστη αλήθεια πίσω από την επίθεση Τις εφιαλτικές μέρες της πείνας στον ωκεανό Τις κληρώσεις θανάτου και τον κανιβαλισμό Καμία σχέση με την ιστορία γύρω από το να μικρό καράβι Αναρωτήθηκα κι εγώ κατά την ερευνά μου γύρω από την υπόθεση Τελικά είναι δύο τελείως διαφορετικές ιστορίες η μία με την άλλη Θα έλεγα όμως πως είναι αρκετά creepy το γεγονός πως ίσως το φαινόμενο του κλήρου για το ποιος θα φαγωθεί είναι συχνότερο από όσο νομίζουν.
Άρτε λοιπόν μια βαθιά ανάσα γιατί ξεκινάμε. Η ιστορία μας ξεκινά τον Αύγουστο του 1819 από τον Αντάκετ της Μασαχουσέτης. Το Ναντάκετ ήταν τότε η πρωτεύουσα της φαλαινοθυρίας. Το λάδι φάλαινας ήταν το πετρέλαιο της εποχής. Με αυτό φώδηζαν τους δρόμους και τα σπίτια σε όλο τον κόσμο και οι φαλαινοθύρες κέρδιζαν περιουσίες.
Το Έσεξ ήταν ένα παλιό αλλά εξαιρετικά ανθεκτικό πλοίο, 26 μέτρων, γεμάτο με έμπειρους ναυτικούς. Καπετάνιος ήταν ο 28χρονος George Pollard, ένας άνθρωπος ικανός, αλλά που έκανε το πρώτο του ταξίδι ως αρχηγός. Πρώτος ύπαρχος ήταν ο Owen Chase, ένας φιλόδοξος και σκληρός 23χρονος, ο οποίος κρατούσε το λεπτομερές ημερολόγιο που έσωσε την ιστορία.
Από την πρώτη στιγμή το ταξίδι έδειχνε καταραμένο. Μόλις δύο μέρες μετά την αναχώρησή τους, το πλοίο χτυπήθηκε από μια ξαφνική βίαιη καταιγίδα. Παραλίγων ανάτραπη, έχασε δύο από τις βοηθητικές βάρκες του και υπέστη σοβαρές ζημιές. Ο καπετάνιος Πόλαρτ ήθελε να γυρίσουν πίσω για επισκευές, αλλά ο ύπαρχος Τσέις τον έπεισε να συνεχίσουν για να μην χάσουν τη σεζόν.
Ήταν το πρώτο μοιραίο λάθος. Όταν έφτασαν στα παραδοσιακά νερά της φαλενοθυρίας στον Ατλαντικό διαπίστωσαν ότι οι φάλενες είχαν εξαφανιστεί λόγω της υπεραλίευσης Αποφάσισαν να κάνουν κάτι ακραίο να πλέψουν στο νότιο ειρηνικό σε μια περιοχή χιλιάδες μίλια μακριά από τη στεριά που οι ναυτικοί ονόμαζαν τα ανοιχτά πεδία Ήταν μια περιοχή αχαρτογράφητη, επικίνδυνη αλλά γεμάτη μελία.
Το Νοέμβριο του 1820 το Έσεξ βρισκόταν στην καρδιά του Ερηνικού. Στις 20 του μηνός το πλήρωμα εντόπισε ένα κοπάδι φάλαινες. Οι ναυτικοί κατέβασαν τις μικρές φαλαινοθυρικές βάρκες για να ξεκινήσουν το κυνήγι, αφήνοντας το πλοίο με λίγους άνδρες. Ο Όβεν Τσέιτς βρισκόταν σε μία από τις μικρές βάρκες όταν μια φάλαινα χτύπησε τη βάρκα του με την ουρά της, αναγκάζοντάς τον να επιστρέψει στο Έσεξ για επισκευές.
Καθώς στεκόταν στο κατάστρωμα, είδε τη γιγάντια αρσενική φάλαινα να στέκεται ακίνητη στο νερό, περίπου 100 μέτρα μακριά. Μέχρι το 1820, οι φαλαινοθύρες θεωρούσαν τις φάλαινες ως παθητικά φοβισμένα ζώα. Κανένας δεν είχε διανοηθεί ότι μία φάλαινα θα μπορούσε να σκεφτεί, να σχεδιάσει, αλλά και να εκτελέσει μία επίθεση πινάντι ενός πλοίου.
Εδώ κρύβεται ένα απίστευτο επιστημονικό μυστικό. Όταν ο Τσέις επέστρεψε στο κατάστρωμα, άρχισε να επισκευάζεται η σπασμένη βάρκα χρησιμοποιώντας ένα βαρύ σφυρί. Κάθε φορά που το σφυρί χτυπούσε στο ξύλο, οι δονήσεις μεταφέρονταν μέσα στο νερό Οι επιστήμονες σήμερα πιστεύουν ότι η γιγάντια αρσενική φάλαινα εξέλαβε αυτούς τους ρυθμικούς ήχους του σφυριού ώστε υποβρύχε ο τραγούδι μιας άλλης αντίπαλης αρσενικής φάλαινας που εισέβαλε στην περιοχή της Η φάλαινα δεν επιτέθηκε από τη χεατρέλα, επιτέθηκε για να υπερασπιστεί την κυριαρχία της Το ζώο έβγαζε έναν υπόκοφο τρομακτικό ήχο από την αναπνευστική του τρύπα και η ουρά της χτυπούσε το νερό με τέτοια μανία που η θάλασσα γύρω από το πλοίο άσπρισε από τους αφρούς Όταν εμβόλησε το Essex για πρώτη φορά χτύψε την πλώρη με ταχύτητα 24 χιλιόμετρων την ώρα Το πλοίο σταμάτησε απότομα σαν να είχε καρφωθεί σε στεριά Η φάλαινα απομακρύνθηκε περίπου 400 μέτρα Γύρισε, κοίταξε το πλοίο Ο Τζέις σημειώνει χαρακτηριστικά
Μπορούσα να δω την οργή και την εκδίκηση στα μάτια της Το ζώο πήρε ξανά φόρα, κολυμπώντας στην επιφάνεια Και αυτή τη φορά χτύπησε το S6 ακριβώς κάτω από την άγγυλα Σπάζοντας τα εσωτερικά δοκάρια Το πλοίο άρχισε να μπάζει τόνους νερό Όταν ο καπετάνιος Πόλαρτ επέστρεψε από το κυνήγι με τη δική του βάρκα βρήκε το πλοίο του να έχει γύρι στο πλάι, έτοιμο να βεθιστεί Το μόνο που πρόλαβαν να κάνουν οι 20 ναυτικοί ήταν να μαζέψουν μερικά κιλά γαλέτας λίγα βαρέλια νερό, μερικά εργαλεία πλοήγησης και να επιβιβαστούν στις τρεις μικρές ξύλινες βάρκες που είχαν απομείνει Αυτές οι βάρκες είχαν μήκος μόλις 7 μέτρα Ήταν φτιαγμένες από ελαφρύ ξύλο κέδρου και ήταν σχεδιασμένες για κυνήγι κοντά στο μεγάλο πλοίο όχι για να ταξιδέψουν στον ανοιχτό ωκεανό Ο καπετάνιος Πόλερτ πήρε μια σωστή απόφαση Πρότεινε να πλέψουν δυτικά προς τα νησιά Μαρκέζας που ήταν τα πιο κοντινά Όμως ο ύπαρχος Τσέις και το πλήρωμα έφεραν αντίρρηση είχαν ακούσει φήμες ότι στα νησιά αυτά ζούσαν άγριοι κανίβαλοι
και φοβόντουσαν ότι αν έβγαιναν εκεί θα τους έτρωγαν ζωντανούς πίεσαν τον καπετάνιο να αλλάξει πορεία και να πλέψουν νότια και μετά ανατολικά προσπαθώντας να φτάσουν στις ακτές της Χιλής ή έστω του Περού αυτή η απόφαση ήταν η κατά δίκη τους γιατί για να φτάσουν στη Νότια Αμερική έπρεπε να διανύσουν πάνω από 4.000 μίλια, πλέοντας αντίθετα στους ανέμους και στα θαλάσσια ρεύματα.
Φεύγοντας μακριά από τους υποτιθέμενους κανίβαλους των νησιών, άνοιγαν την πόρτα στο πραγματικό τρόμο που θα ξέσπαγε ανάμεσά του. Οι πρώτες εβδομάδες στις τρεις μικρές βάρκες ήταν ένας αργός θάνατος. Η γαλέτα που κατάφεραν να σώσουν είχε ποτιστεί με θαλασσινό νερό Το αλάτι που είχε ξεραθεί πάνω στο ψωμί έκανε τη δίψα των ανδρών ακόμα πιο ανυπόφορη Ο καπετάνιος Πόλερτ επέβαλε αυστηρό δελτίο Μία ουγγιά ψωμί και μισό ποτήρι νερό την ημέρα για κάθε άνδρα Η έλλειψη νερού άρχισε να προκαλεί παρεστήσεις Οι ναύτες άρχισαν να πίνουν τα ίδια τους ταούρα γεγονός που επιτάχυνε την καταστροφή των εφρών τους.
Τα χείλη τους πρίστηκαν τόσο πολύ ότι δεν μπορούσαν να μιλήσουν και η γλώσσα τους βγήκε έξω από το στόμα τους μαύρη και ξερή. Κύματα χτυπούσαν τις ελαφριές βάρκες και οι άνδρες έπρεπε να βγάζουν τα νερά αλλά δεν είχαν πλέον τιμική δύναμη ούτε για να σηκώσουν το χέρι τους. Στις 20 Δεκεμβρίου, μετά από ένα μήνα στον απόλυτο τρόμο είδαν στεριά.
Ήταν το νησί Χέντερσον, ένας απομονωμένος κοραλιογενής βράχος. Στην αρχή πίστεψαν ότι σώθηκαν. Βρήκαν μια μικρή πηγή γλυκού νερού που ανάβληζε μόνο κατά την άμποτη και άρχισαν να τρώνε τα αυγά των πουλιών και τα καβούρια της ακτής. Όμως το νησί Χέντερσον ήταν άλλη μια παγίδα θανάτου. Μέσα σε πέντε μέρες, οι είκοσι πεινασμένοι άνδρες είχαν εξολοθρεύσει κάθε ζωντανό οργανισμό στο νησί.
Η πηγή του νερού άρχισε να στερεύει. Κατάλαβαν ότι αν έμεναν εκεί, ο θάνατος από ασιτία ήταν βέβαιος. Όταν ο Πόλαρτ έδωσε τη διαταγή να φύγουν τρεις ναύτες, ο Βουίλιαμ Ράιτ, ο Σεφ Κουίξ και ο Τόμας Τσάπελ πήραν μια ακραία απόφαση. Αρνήθηκαν να μπουν ξανά στις βάρκες. Κοίταξαν τον καπετάνιο και του είπαν «Προτιμάμε να πεθάνουμε εδώ, πατώντας εστέρεο έδαφος, παρά να χαθούμε στη ζωντανή κόλαση του ωκεανού».
Η ιστορία αυτών των τριών ανδρών είναι συγκλονιστική, γιατί έζησαν ολομόναχοι σε αυτόν τον πράγο για σχεδόν τέσσερις μήνες, τρώγοντας ερπετά και πίνοντας την τροσιά των φύλων, μέχρι που διασώθηκαν, έχοντας μεταμορφωθεί σε ζωντανούς και λετούς. Όταν οι υπόλοιποι 17 άνδρες ξαναβγήκαν στον ωκεανό, στις 27 Δεκεμβρίου, χωρισμένοι σε τρεις βάρκες, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε ανθρώπινο όριο.
Στις 10 Ιανουαρίου, ο δεύτερος ύπαρχος, ο Μάθιου Τζόι, πέθανε στη δική του βάρκα. Ήταν ο πρώτος που έχασε τη μάχη. Οι σύντροφοί του τον έριξαν στη θάλασσα. Αλλά αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που έδειξαν σεβασμό στους νεκρούς. Λίγες μέρες μετά, μια τρομακτική καταιγίδα χώρισε τις βάρκες. Η τρίτη βάρκα με επικεφαλής στον ναύτη Όμπερτ Χέντριξ χάθηκε στο σκοτάδι και δεν βρέθηκε ποτέ.
Δεκαετίας αργότερα, ένας μύθος της ναυτιλίας αναφέρει ότι ένα πλοίο βρήκε μια μισοβυθισμένη φαλαινοθυρική βάρκα σε μια ειρημική ακτή της Νότιας Αμερικής, γεμάτη με ανθρώπινα ουστά που πιθανότατα ανήκει στο πλήρωμα του Χέντρι. Στη βάρκα του Όουεν Τσέις και του καπετάνιου Πόλαρτ, η πείνα οδήγησε στο πιο μακάβριο δελτίο τροφής.
Όταν ο ναύτης Λόουσον Τόμας πέθανε, οι άνδρες με τρεμάμενα χέρια και θολωμένο μυαλό από την ασυτεία πήραν τα μαχαίρια τους. Ο Τσέις γράφει με απόλυτη, παγωμένη ειλικρίνεια Δεν είχαμε άλλη επιλογή Ιθική, θρησκεία, πολιτισμός Όλα εξαφανίστηκαν μπροστά στην ανάγκη να δούμε το επόμενο μας πρωινό Για να διατηρήσουν το κρέας των νεκρών συντρόφων τους Καθώς η ζέστη του τροπικού ήλιου το σαπίζει μέσα σε λίγες ώρες Οι ναυτικοί σκέφτηκαν κάτι φρικτό Άναψαν μια μικρή φωτιά πάνω σε μια μεταλλική πλακέτα στον πάτο της ξύλινης βάρκας και έψησαν το κρέας, στεγνώνοντάς το ώστε να το μετατρέψουν σε ένα μακάβριο δελτίο επιβίωσης Αυτή η τροφή ήταν που τους κράτησε ζωντανούς για τις επόμενες δύο εβδομάδες Όταν όμως και αυτή η τροφή τελείωσε, η κατάσταση έφτασε στο απόλυτο μηδέν Η πιο σκοτεινή στιγμή της τραγωδίας εκτυλίχθηκε στη βάρκα του καπετάνιου Πόλερτ στις αρχές Φεβρουαρίου.
Στη βάρκα είχαν απομείνει τέσσερις άνδρες, όλοι τους νεαρά αγόρια από τον Αντάκετ. Ανάμεσά τους και ο 17χρονος Όουεν Κόφιν, ο οποίος ήταν ο αγαπημένος ανιψιός του καπετάνιου. Δεν υπήρχε πλέον κανένας νεκρός. Όλοι ήταν ζωντανοί, αλλά έτοιμο θάνατο. Τότε ένα από τα αγόρια πρότεινε το αδιανόητο Να ρίξουν κλήρο για το πιο σταθυσιαστή ώστε να ζήσουν οι υπόλοιποι Ο καπετάνιος Πόλαρτ αρνήθηκε με τρόμο αλλά τα αγόρια επέμειναν Έριξαν κλήρο με μικρά ξυλάκια Ο κλήρος έπεσε στον 17χρονο Όβεν Κόφιν Ο καπετάνιος Πόλαρτ κατέρευσε Μπήκε μπροστά και ούρλιαξε «Αν υψηλέ μου θα πεθάνω εγώ στη θέση σου».
Όμως το νεαρό αγόρι, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα, αρνήθηκε. Λείποντ ήταν ο κλήρος του και έπρεπε να τον δεχτεί. Έριξαν δεύτερο κλήρο για το ποιος θα ήταν εκείνος που θα εκτελούσε το αγόρι. Ο κλήρος έπεσε στον καλύτερο φίλο του Ούεν, τον Τσάρλς Ράμστελ. Με τρεμάμενα χέρια, ο Ράμστελ σήκωσε το όπλο και εκτέλεσε τον φίλο του Ο Τσάλς Ράμστελ δεν ξεπέρασε ποτέ αυτό το βράδυ Όταν επέστρεψε στον Αντάκετ, οι γονείς του Ουεν Κόφιν τον συγχώρεσαν Καταλαβαίνοντας τις ακραίες συνθήκες Άρα ο Ράμστελ δεν μπορούσε ποτέ ξανά να κοιμηθεί στο σκοτάδι έβλεπε πάντα το πρόσωπο του φίλου του να τον κοιτάζει και να του ζητάει να πατήσει τη σκανδάλη Στις 23 Φεβρουαρίου του 1821 ένα άλλο φαλενοθερικό πλοίο, το Dafant αν το λέω σωστά εντόπισε μια μισοβυθισμένη βάρκα στα ανοιχτά των ακτών της Νότιας Αμερικής Μέσα βρίσκονταν ο καπετάνιος Πόλερτ και ο Τζάρλς Ράμστελ Ήταν σε τέτοια κατάσταση παραφροσύνης που δεν κατάλαβαν καν πως είχαν διασωθεί Κρατούσαν σφιχτά τα κόκαλα των συντρόφων τους και αρνούνταν να τα αφήσουν
Λύγισαν μόνο όταν τους έδωσαν φαγητό Λίγες μέρες νωρίτερα ένα άλλο πλοίο είχε διασωθεί τη βάρκα του Owen Chase Συνολικά από τους 20 άνδρες επέζησαν μονάχα οι 8 Η ιστορία του Έσεξ δεν τελείωσε με τη διάσωση. Για όσους επέστρεψαν, ο ωκεανός δεν έμεινε ποτέ πίσω τους. Τον κουβαλούσαν πάνω τους, στο σώμα τους, στη σιωπή τους, τις ενοχές τους.
Κάποιοι ξαναβγήκαν στη θάλασσα, άλλοι χάθηκαν μέσα στην ίδια τους τη μνήμη. Και όσο τα χρόνια περνούσαν, η τραγωδία άρχισε να μετατρέπεται από ναυτικό περιστατικό Σε θρύλο. Μια ιστορία που ψιθυριζόταν στα λιμάνια, στα καταστρώματα και στα σπίτια των φαλενοθυρών. Αυτοί οι ψίθυροι έφτασαν χρόνια αργότερα στα αυτιά ενός ανθρώπου που γνωρίζε πολύ καλά τι σημαίνει να ζεις στη θάλασσα.
Του Χέρμαν Μέλβιλ. Ο Μέλβιλ δεν ήταν ένας συγγραφέας που έγραψε για τον ωκεανό από απόσταση. Είχε ταξιδέψει ο ίδιος στους ναύτες. είχε ζήσει τη σκληρότητα των πλοίων, την απομόνωση, την πείνα, την εξουσία των καπετάνιων και το φόβο που γεννάει η ανοιχτή θάλασσα. Όταν λοιπόν ήρθε σε επαφή με την ιστορία του Έσεξ και ειδικά με την αφήγηση του Ουεν Τζέης, δεν είδε απλώς ένα ναυάγιο.
Είδε μια ιστορία που έμοιαζε να περιέχει όλα όσα τον απασχολούσαν. Την αιμονή, την ύβρη, την επιβίωση, τη σύγκρουση του ανθρώπου με τη φύση. και τελικά με τον ίδιο του τον εαυτό. Κάπως έτσι, η πραγματική φάλαινα του Essex πέρασε στη λογοτεχνία και έγινε ο Moby Dick. Μόνο που ο Melville έκανε μια επιλογή καθοριστική. Άφησε το μυθιστό ρημά του να τελειώσει εκεί όπου η πραγματική κόλαση μόλις άρχιζε.
Στη βήθηση του πλοίου. Ο Melville δεν επέλεξε να ακολουθήσει την ιστορία μέχρι την πραγματική της κατάληξη. Προτίμησε να σταματήσει τη στιγμή της καταστροφής αφήνοντας στις 90 μέρες πείνας, τρόμου και κανιβαλισμού έξω από το μυθιστόριμο σαν ένα σκοτεινό ιστερόγραφο που ανήκει πια όχι στη λογοτεχνία αλλά στην ίδια την πραγματικότητα Ο καπετάνιος Πόλερτ επέστρεψε στον Αντάκετ αλλά κανείς δεν τον ξανά εμπιστεύτηκε ως καπετάνιο Θεωρήθηκε γρουσούζης και σημαδεμένος Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του δουλεύοντας ως νυχτοφύλακα στο χωριό Κάθε χρόνο, στην επέδειο της βήθησης, κλειδωνόταν σε ένα δωμάτιο και νήστευε Αρνούμενος να φάει οτιδήποτε, στη μνήμη του ανιψιού του που θυσιάστηκε για να ζήσει εκείνος Όσο για τον Χέρμαν Μέλβιλ, πέθανε το 1891, σχεδόν άγνωστος, χωρίς να έχει δει ποτέ το έργο του να δικαιώνεται δεν έμαθε ποτέ ότι ο Μόμπιντικ θα γινόταν κάποτε ένας από τους μεγαλύτερους λογοτεχνικούς μύθους όλων των εποχών.
Δεν έμαθε ποτέ ότι η φάλαινα που εκείνος έβγαλε από την πραγματική ιστορία και την πέρασε στη φαντασία θα συνέχιζε να κολυμπάει για πάντα. Όχι πια στον ειρηνικό, αλλά μέσα στη μνήμη της ανθρωπότητας. Τι ήταν λοιπόν ο Μόμπιντικ? Μια ιστορία για μια εκδικητική φάλαινα ή ένας καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης όταν αφαιρείται από πάνω της ο πολιτισμός.
Η αληθινή ιστορία του Essex μας δείχνει ότι το μεγαλύτερο τέρας στον ωκεανό δεν ήταν η φάλαινα των 80 τόνων. Ήταν η ανάγκη για επιβίωση που κρύβεται μέσα μας, έτοιμη να μας μεταμορφώσει σε κάτι που ούτε οι ίδιοι δεν μπορούμε να φανταστούμε. Σας ευχαριστώ που ήσασταν μαζί μου και σε αυτό το επεισόδιο των ψηλών γραμμάτων Κάντε ένα follow και αφήστε μια κριτική στη πλατφόρμα που με ακούτε Μέχρι το επόμενο επεισόδιο να θυμάστε ότι η θάλασσα κρύβει μυστικά αλλά η ανθρώπινη ψυχή κρύβει ακόμα μεγαλύτερα σκοτάδια να διαβάζετε πάντα μα πάντα τα ψηλά γράμματα Καλή συνέχεια, τα λέμε στο επόμενο
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
