«132 ΚΙΛΑ στα 15!»: Η ιστορία ενός 15χρονου που ΞΑΝΑΕΧΤΙΣΕ τον ΕΑΥΤΟ του | Γ. Κύρτσης
The 8 PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Πώς ένας 15χρονος έφτασε τα 132 κιλά, κάπνιζε, έπινε, και μέσα σε 11 μήνες ξαναέχτισε τον εαυτό του από την αρχή.
Ο Γιάννης Κύρτσης μιλά ανοιχτά για μια παιδική και εφηβική περίοδο γεμάτη αστάθεια, συναισθηματική φυγή και αυτοκαταστροφικές συνήθειες.
Χωρισμένοι γονείς, αλλαγές πόλης, ανάγκη για αποδοχή, παχυσαρκία, bullying. Όχι σαν θεωρία. Σαν εμπειρία.
Σε αυτό το επεισόδιο του 8 ΔΕΝ μιλάμε για δίαιτες ή fitness hacks. Μιλάμε για ταυτότητα, πειθαρχία, ευθύνη και το δύσκολο σημείο όπου σταματάς να κατηγορείς τους άλλους και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη.
Αν έχεις βρεθεί ποτέ σε μια κατάσταση που ένιωθες ότι δεν ελέγχεις τη ζωή σου, κουβαλάς συνήθειες που δεν σου αρέσουν ή/και νιώθεις “κολλημένος” σε έναν παλιό εαυτό αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.
Ενότητες:
00:00 132 κιλά στα 15: το σημείο μηδέν
03:22 Η αρχή του προβλήματος στην παιδική ηλικία
05:00 Πώς ζει ένα παιδί μέσα στην παχυσαρκία
08:57 Φαγητό, τσιγάρο, αλκοόλ: ανάγκη για αποδοχή
12:38 Η θυματοποίηση: «δεν έφταιγα εγώ»
15:29 Bullying και ντροπή που δεν φεύγουν
16:46 Το trigger που τα άλλαξε όλα
22:45 Η απόφαση χωρίς επιστροφή
26:37 Οι άνθρωποι που έμειναν πίσω
30:30 Ρουτίνες και πειθαρχία: πώς χτίζεται η αλλαγή
38:59 Γιατί οι περισσότεροι αποτυγχάνουν να αλλάξουν
42:28 Το κενό που ίσως δεν γέμισε ποτέ
44:58 Αν μιλούσα στον 15χρονο εαυτό μου
50:53 Η νέα πραγματικότητα του σήμερα
🔔 Αν σου αρέσουν αυτές οι συζητήσεις, κάνε εγγραφή στο κανάλι μου.
📱 Βρες με και σε άλλα μέσα:
https://linktr.ee/othonothonas
🎬 Παραγωγή: 3hive.gr
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Έτσι ένα πολύ περιληπτικό βιογραφικό μου. Ονομάζομαι Γιάννης Λορένζο Κίρτσης. Φίλοι μου φωνάζουν Τζόνι. Είμαι 22 χρονών. Ζω στην Θεσσαλονίκη. Προσπαθώ να ισορροπήσω τη ζωή μου μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Ασχολούμαι επαγγελματικά με ασφαλιστικά και επενδυτικά προϊόντα. Είμαι ασφαλιστικός σύμβουλος σε μια πολυεθνική εταιρεία.
Μόλις τελείωσα τις σπουδές μου στην οργάνωση και δίκηση επιχειρήσεων και βρίσκομαι εδώ πέρα σήμερα διότι θα ήθελα να μοιραστώ και μαζί σου και με τον κόσμο μια προσωπική ιστορία που έχω και έχω μοιραστεί και με πολλούς άλλους ανθρώπους σχετικά με το πώς ξεπέρασα στην εφηβεία μου την παχυσαρκία και θεωρώ πως έχω πάρει κάποια μαθήματα και κάποιες εμπειρίες που θα ήθελα να ακούσουν πολλοί άνθρωποι της ηλικίας μου και μικρότεροι και μεγαλύτεροι που θεωρώ πώς έχουν να πάρουν κάτι από όλο αυτό το ταξίδι.
Τι εννοείς πώς ξεπέρασες την παχυσαρκία ενώ πόσο μεγάλο ήταν το πρόβλημα και πότε δημιουργήθηκε. Βάλε μας λίγο, δώσε μας το πλαίσιο. Θα σου δώσω μερικά νούμερα. Σε ηλικία 15 χρονών έκανα το high score, μ' αρέσει να το λέω high score, των 132 κιλών με 42% λίπος στο σώμα μου. Δεν ξέρω αν σαν νούμερα μπορεί να το αντιληφθείς.
Μπορώ να τον τελειωθώ και λόγω ηλικία είναι ακόμα μεγαλύτερος. Ναι. Βαου. Οπότε ήταν κάτι το οποίο, ένα γεγονός που με φέρνει με την πλάτη στο τείχο, όλη αυτή η συνειδητοποίηση και των κιλών και του ποσού του λίπους και κάποια προβλήματα που θα στα αναπτύξω στην πορεία, σε αιματολογικές εξετάσεις και κάποιους πόνους στο σηκώτη μου, που όταν όλα αυτά έρθαν και έδεσαν μαζί, ήταν το σημείο που δεν πήγαινα πιο κάτω και είπα ότι πρέπει κάτι να κάνω για να βγω από αυτή τη κατάσταση και να δημιουργήσω ξανά έναν καινούργιο Γιάννη.
Πόσα κιλά δηλαδή έχασες και σε τι χρονικό διάστημα. Κοίτα για την ακρίβεια, από τον Σεπτέμβριο του 2017 μέχρι τον Αύγουστο ή Ιούλιο του 2018 από τα 132 κιλά που ήμουνα με 42% BMI έφτασα 87 κιλά και είχα 9% λίπος. Ποσοστία, δεν βγαίνει καθαρά το νούμερο, 50 κιλά, αλλά επειδή υπήρχαν αυξομοιώσεις σε λίπος και είχα λίπος και έκτιζα μηκή μάζα, το απόλυτο νούμερο σε λίπος με τις μετρήσεις που κάναμε ήταν 50 κιλά λίπους ότι φύγανε από πάνω μου.
Εντυπωσιακό, απίστευτο. Αυτό το high score που λες έγινε σταδιακά ή έγινε κάποιο μπαμ εκείνη την περίοδο, εκείνη τη χρονιά, την ηλικία. Σε μια μικρή ηλικία περίπου 10 χρονών είχαν χωρίσει γονείς μου και ο τρόπος αντίδρασής μου σε μένα σε όλο αυτό το πόνο που βιώνα ήταν το να το ρίχνουν στο φαγητό και έτσι σταδιακά κάθε χρόνο έμπαιναν και 10, 15, άλλα 10, άλλα 8 κιλά οπότε σιγά σιγά.
Άρα μέχρι 10 ετών δεν είχες θέμα παχυσαρκίας. Όχι, ήμουν απλά, δεν ήμουν όπως ήταν όλοι τα παιδάκια καλαμάκια. Ήμουν λίγο πιο γεωροδεμένος να το πω έτσι. Και πώς κατάλαβες ότι αυτό το γεγονός σε αυτή την ηλικία, γιατί είσαι πολύ μικρός 10 ετών, σε οδήγησες, σε έκανες τραφή στο φαγητό. Πώς αποκωδικοποίησες ότι αυτός είναι ο λόγος, αυτό το γεγονός.
Αυτό το κατάλαβα μετά. Οκ. Δηλαδή στην ηλικία των 10 και των 15 δεν είχα επίγνωση του τι κάνω. Απλά ήταν η αντίδρασή σου και η εκτόνωσή σου, η συναισθηματική αυτή εκτόνωση. Σωστά. Και το αντιλήφθηκα βέβαια αφού έγινε όλη αυτή η αλλαγή, αφού έχουνε περάσει όλες αυτά τα χρόνια, σε αυτή την ηλικία που είμαι τώρα και πριν μερικά χρόνια, αντιλήφθηκα ότι ίσως ο λόγος που έφτασε εκείνο το σημείο στα 15 μου ήταν όλες αυτές οι αλλαγές που βίωσα στη ζωή μου, γιατί έχω αλλάξει και δύο-τρεις φορές σχολείο, είχα χωρίς γονείς μου, είχα αφήσει παρέες, έπρεπε να βρω άλλες, που όλα αυτά σε ένα παιδί από την ηλικία των 10 ως το 15 είναι λίγο επίπονα γεγονότα.
Οπότε όλος αυτός ο πόνος που βιώνα και όλες αυτές οι αντιδράσεις που είχα στη καθημερινή μου ζωή, σε οικογενειακά και προσωπικά ζητήματα με οδήγησαν στο να φτάσω σε αυτή την κατάσταση. Πώς ζούσες σε αυτή την κατάσταση όταν ήσουν τότε Πώς ήταν οι σχέσεις σου με τους φίλους σου, το σχολείο, το οικογενειακό σου περιβάλλον Πώς ζούσες τότε Κοίτα θα σου πω από μικρή ηλικία, αυτό είναι το παράδοξο Από μικρή ηλικία ήμουν πολύ αθλητικός τύπος Δηλαδή έκανα κάθε μέρα προπόνηση κολυμβητηρίου, έπαιζα ποδόσφαιρο Πιο μικρός έπαιζα και μπάσκετ απλά έτρωγα πολύ παραπάνω από αυτά που έκαιγα οπότε γι' αυτό μπαίνανε συνεχώς τα κιλά δεν είχα αφήσει ποτέ το ναθλούμε και είχα καλή καρδιοαναπνευστική κατάσταση απλά όλες αυτές οι συνήθειες υγακές στο σύνολο δεν άφηναν να αλλάξει η εικόνα μου η καθημερινότητά μου ήταν θεωρητικά καλή ήμουν από πάντα και ένας καλός μαθητής τις υποχρεώσεις μου ήμουν αρκετά τυπικός απλά επειδή η μητέρα μου για να μας μεγαλώσει έκανε δύο-τρεις δουλειές
δεν προλάβαινε ούτε να μας μαγειρέψει ούτε να μας φροντίσει να το πω συγωγικά εμένα και την αδερφή μου να μας προσέξει, μας έφερε κάποια χρήματα μας έλεγε παραγγέλτε να φάτε γιατί είχε στο μυαλό της το πως να επιβιώσουμε εισαγωγικά οπότε κάπως έτσι σταδιακά οι σχέσεις με το φαγητό όλο και περισσότερο μεγάλων και μετά ένα χρόνο περίπου πριν συνειδητοποίησα ότι πρέπει να κάνω την αλλαγή, που μετακόμισαμε στο χωριό.
Εκεί ήταν το αποκορύφωμα που κάθε Σαββατοκύριακο, κάθε Πουσουκού, ψήναμε, πίναμε αλκοόλ με τους φίλους μου, οπότε αυξήθηκαν και οι θερμίδες όλα αυτά και συνεχώς χειροτέρευε η κατάσταση. Δηλαδή το πικ έγινε σε εκείνη την ηλικία που ήταν και η αλλαγή από τη Δυτική Αττική που πήγα στο Αμίντο Φλόρινας που έπρεπε να ξαναλλάξω παρέες και εκεί ήταν το μεγαλύτερο εργομάν της αντίδρασής μου νομίζω.
Οκ. Τι είχε ανάγκη ο Γιάννης τότε που τον έκανε να στραφεί στο φαγητό του. Ξέρεις τι νομίζω σε αυτή την ηλικία των 10 με 15 με 18 εκεί είναι το κομμάτι του παιδί και εφηβεία προς ενηλικίωση τα παιδιά ψάχνουν έναν τρόπο να πάρουν αποδοχή από το κύκλο τους εγώ επειδή με ήξεραν πάρα πολλοί άνθρωποι σαν ο Γιάννης Πυχί που καπνίζει ο Γιάννης που θα βγούμε να φάμε να σκάσουμε θα βγούμε το γιάν να περάσουμε καλά να ψήσουμε να κάνουμε ήταν το κομμάτι της κοινωνικής αποδοχής που έπαιρνα από τους φίλους μου δηλαδή το θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά πως όταν ξεκίνησε αντιοτροφή και τους έλεγα παιδιά αυτό το σουκού δεν θα έρθω να ψήσουμε ή θα έρθω αλλά δεν θα φάω τα παιδάκια που πήρατε έχω πάρει ένα φιλάτο κοτόπουλο να φάω να ψήσω.
Μου λέγανε τι λες ρε Φλόρα και που είναι ο παλιός ο Τζόνι που ξέραμε και ξέρετε δύο πράγματα. Οπότε πάλευα και με αυτό το κομμάτι όταν χρειάστηκε να χάσω τα κιλά που ήθελα να χάσω, το στόχο που είχα. Επομένως εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι νομίζω αυτό που έψαχνα εγώ μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση του αλκοόλ και του φαγητού και του καπνίσματος Ήταν η αποδοχή και το να φανώ ας πούμε ψησιαγωγικά μάγκας στο κοινωνικό μου κυκλό και στους φίλους μου Εγώ αναφερόμουν όταν σε ρώτησα γι' αυτό στην ηλικία την παιδική δηλαδή το 10 με 15 που ανέφερες Εκεί κάπνιζες και έπνιες αλκοόλ όχι φαντάζομαι Ναι Στα 12 ξεκίνησα να καπνίζω εντάξει αλκοόλ δεν έπινα σε 11 χρόνια εντάξει ήταν ακραίο αλλά εκεί στην πρώτη γυμνασίου μπορώ να πω ότι μπήκε σαν συνήθεια και αυτό στη ζωή μου όχι τόσο τόσο καθημερινά στην πρώτη γυμνασίου αλλά στην τρίτη γυμνασίου το ξεφθύλησα δηλαδή έπινα ένα μπουκαλάκι τζιν για πλάκα τι λες τα λέω και γελάω γιατί τα πέρασα δεν είναι για γέλια αλλά το βλέπω πολύ στο χαβάλε πλέον
Γιατί συνειδητοποιείς ότι είναι φυκτό να κάνεις μια τέτοια αλλαγή και με κάθε δυσκολία που προκύπτει πλέον έχω μια τέτοια αντιμετώπιση ότι είναι προσωρινός ο πόνος και χαρά που θα νιώσεις αργότερα δεν συγκρίνεται ότι στο ελάχιστο με τον πόνο που εισαγωγικά βιώνεις τώρα. Έτσι όπως με τα λες, εγώ το διαβάζω ότι είχες ανάγκη τη σταθερότητα κατά κάποιο τρόπο.
περιγράψεις και μόνος σου οικογενειακό κλίμα ένα σταθερότητα, πως το εννοείς είπες ας πούμε ότι αυτό που σε πηρέασε τότε σε αυτή την ηλικία ήταν ο χωρισμός των γονιών σου το γεγονός ότι άλλαζες πόλη και άρα έμπαινας σε δικασία να αλλάξεις περιβάλλον φίλους αυτού και από την αρχή κάθε φορά άρα έχανες αυτή τη σταθερότητα του περιβάλλοντός σου, του άμεσου περιβάλλοντός σου η οποία είναι οικογένεια και φίλοι κατά κάποιο τρόπο σε αυτές τις ηλικίες ειδικά.
Άρα, λες ότι αυτά τα γεγονότα τα δύο σε πειράσανε να το ρίξεις στο αλκοόλ, στο φαγητό και στο τσιγάρο. Σωστά. Το διαβάζω σωστά. Σωστά, απλά αυτό με τη σταθερότητα δεν ξέρω πώς. Δεν το έχω σκεφτεί βασικά έτσι. Η αλλαγή αυτή η οποία συνέβαινε, η όποια αλλαγή, σου δημιουργούσε άρα κάποια κενά συναισθηματικά τα οποία τα κάλυπτες προσωρινά, κακώς προφανώς, με αυτούς τους τρόπους που περιγράφεις.
Ναι, ναι, είναι όντως έτσι. Όπως είπες, για να είμαι αραιστός στο καινούριο μου κοινωνικό περιβάλλον, που είναι το καινούριο σχολείο, η καινούρια πόλη, μπορεί, ξέρω εγώ, να κάπνιζα γιατί θεωρούνταν μαγκιά για τόσους εισαγωγικών. Άρα το έχεις ψάξει έτσι να το διαβάσεις αλλαδρομικά τώρα που μεγαλώνοντας αυτό το κομμάτι. Θα σου πω, γενικότερα το να...
Σαν έφηβος το να έχεις, ας πούμε, κάποιους φίλους ή μία χειοικογενειακή σχέση με τους γονείς σου και να τους χάνεις εισαγωγικά. Το βιώνεις σαν απώλεια όλο αυτό. Και τους φίλους και το να χωρίσουν ο γονείς σου βιώνεις κάτι σαν απώλεια. Επομένως, έχω αναμνήσεις που μπορώ να σου πω ότι ναι, όντως, κάλυπτα τον πόνο μου με αυτόν τον τρόπο.
Δηλαδή, σκεφτόμουν και στεναχωριόμουν το βράδυ που βγαίναμε, που ήμασταν με τους φίλους μου και πίνοντας ένιωθα κάπως πιο καλά, σαν να διώχνω αυτόν τον πόνο. Προφανώς είναι προσωρινό όλο αυτό, έτσι. Δεν είναι... Ναι, και προφανώς νομίζω, δεν είμαι ειδικός προφανώς, αλλά νομίζω ότι όλο αυτό είναι υποσυνείδητο, δεν το καταλαβαίνεις.
Δεν λες εκείνη τη στιγμή ότι εγώ θα πιω γιατί θέλω να κάνω καινούργιο φίλο ή θέλω να οτιδήποτε, να καλύψω κάτι. Αυτό βγαίνει υποσυνείδητο. Είναι υποσυνείδητο και δεν μπορείς να το καταλάβεις εκείνη την ώρα, γιατί σαν μονάδες δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε τον εαυτό μας. Εγώ αυτή τη στιγμή που λέω μπορώ να σε παρατηρήσω, μπορώ να παρατηρήσω τη στάση, το πρόσωπό σου, όλα αυτά, εσύ δεν μπορείς να το αντιληφθείς.
Επομένως αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι είτε να βρεις κάποιον τρίτο παρατηρητή, κάποιον άνθρωπο να σε καθοδηγήσει, ή το πιο εξειδικευμένο στάδιο που θέλει πολλή δουλειά για να το κάνεις είναι να γίνεις παρατηρητής του εαυτού σου. Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο. Κάτω από το πιο δυνατό ειδικά σε αυτή την ηλικία. Ναι, αυτό ακριβώς.
Δηλαδή θέλει πολλά χρόνια δουλειά και το να είσαι πολύ ειλικρινής με τον εαυτό σου. Που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ένα θέμα του να είναι ειλικρινής με τον εαυτό τους. οπότε καταλαβαίνεις ότι είναι ωριακά ανέφεκτο για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων. Ποιο ήταν το κύριο συνέστημα που είχες τότε? Θλίψη. Θλίψη, μοναξιά, απώλεια.
Κάπως έτσι ένιωθα βασικά ότι μου χρωστάει ο κόσμος. Ένιωθα θυματοποίηση βασικά. Δηλαδή κατηγορούσα πάρα πολύ τους άλλους για το πώς νιώθω, για όλα αυτά. που μεγαλώνοντας έχω συγχωρέσει πολλά πράγματα από ανθρώπους που θεωρούσα ότι έφταιγαν ποιοί και προχώρησα προς τα μπροστά. Αν σκέφτεσαι την ηλικία δεν έχεις την ορειμότητα να το κάνεις αυτό εδώ.
Και ο μόνος τρόπος που ίσως κάποιο παιδάκι να έχει την ορειμότητα για κάτι τέτοιο είναι μόνο αν έπαιρνε τέτοια με θέματα από τους γονείς του που και πάλι σε τόσο μικρή ηλικία δεν μπορείς να καταλάβεις κάποια πράγματα. Και κάθε χρόνο που μεγαλώνω εκτιμώ και καταλαβαίνω κάποιες καταστάσεις πολύ διαφορετικά κοιτάζοντας πίσω.
Τι φοβόσουν τότε να παραδεχτείς ή να αποδεχτείς σαν κατάσταση περισσότερο. Ότι εγώ φταίω. Ξεκάθαρα. Αυτό φοβόσουν να παραδεχτείς ότι εσύ φταίς γιατί είσαι τι πράγμα. Από αυτά που μου είπες τα παραδείγματα δεν φταίς κάπου. Γιατί το έπαιρνες έτσι σαν θυματοποίηση. Θυματοποιούμουν ότι φταίνε οι γονείς μου, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμένα και μου είναι πολύ δύσκολο να αλλάξω.
Αλλά αυτό που φοβόμουν στην κοινωνική αλλαξία να δω ήταν ότι τον αυτό μου στο καθρέφτη. Το οποίο μετά αργότερα το είδες αλλιώς, όπως είπες πριν, ότι το είδες αλλιώς με την έννοια ότι είδες και ποιος είναι ο τρόπος διαχείρισης όλων αυτών με την εμπειρία και όσο πέρνουσαν τα χρόνια. Κοίταξε, είναι ένα ταξίδι που θεωρώ πως δεν έχει κάποιον σταματημό Δηλαδή αν μπεις σε αυτό το κόσμο και συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχουν Είναι σαν βίντεο γκέιμ, συνειδητοποιήσεις ότι υπάρχουν διάφορα στάδια Εκείνο το στάδιο ήταν το χειρότερο που μπορεί να βρεθεί ένας παίκτης εισαγωγικά, εαυτός μου Και από εκεί και επί τα κάθε χρονιά μπορώ να σου πω με απόλυτη βεβαιότητα Ότι είναι πολύ καλύτερα από το προηγούμενο διότι το να μάθεις να θέτεις στόχους το να μάθεις πώς να το προς τα που θέλεις να πας το γεγονός ότι διάβασα πάρα πολλά βιβλία και συνεχίζω να διαβάζω πάρα πολλά βιβλία διότι είναι ένα πολύ αγαπημένο χόμπι και βρίσκω πολλούς μέντορες εκεί μέσα το γεγονός ότι πράττω σε αυτά που διαβάζω
και σε αυτά που ακούω σε βοηθάει στο να κάνεις βήματα προς τα μπροστά κάτι το οποίο προφανώς και δεν έκανα σε μικρότερη ηλικία και γι' αυτό δεν με βοήθησε να πάω μπροστά και με έκανε στάση μου. Είπες πριν τη λέξη bullying. Αυτό το bullying το δεχόσυνο στο σχολείο, ας πούμε, από συνομιλικούς σου λόγω των κιλών. Ναι, ναι, ναι. Είναι πολύ κλασική ατάκα το να...
Ξέρεις, δεν το καταλαβαίνει ο άλλος. Το να είναι κάποιος υπέρφερος και να του πεις χοντρέ. μπορεί να γελάμε αλλά εκείνη την ώρα ξέρεις κάποιος πονάει όταν το ακούει και είναι πολύ περίεργο είναι πολύ αστείο βασικά πολλοί φίλοι μου καλοί φίλοι, κοντινοί μου άνθρωποι με λένε για αστείο, με ένα πλέον δεν με πειράζει αλλά με λένε χοντρό, όρες-όρες με εκνευρίζει λίγο αλλά δεν στερώ πόσο μένεις τον άλλον ότι πριν 7 χρόνια ήμουν χοντρός πλέον δεν είμαι, είμαι πιο φίτ από όλους και με φωνάζουν ακόμα έτσι Μπορεί κάποιος που με γνωρίζει πριν δύο χρόνια να ακούσει που με λέει κάποιος χοντρό.
Δεν ξέρω την ιστορία μου και μου έχουν ρωτήσει πολλές φορές γιατί σε φωνάζει έτσι. Ναι, πώς προκύπτει. Ναι, από πού βγαίνει αυτό. Και πότε αποφάσισες ότι δεν πάει άλλο. Ότι τώρα θα τα αλλάξω όλα και είσαι και σε μικρή ηλικία. Περιγράφουμε μια κατάσταση στην οποία είσαι 15. Στα 15 ξεκίνησες καταρχήν να αλλάζεις. Είμαι 14, θα έρθω 15.
ποιο ήταν το trigger το οποίο σου ξύπνησε αυτή την ανάγκη μεταμόρφωσης. Γιατί συνήθως ο κόσμος αλλάζει δραστικά, ο περισσότερος κόσμος τουλάχιστον, όταν δεν πάει άλλο κάτι. Όχι όταν απλά λέω, α, έχω ένα στόχο, θα κάνω αυτό. Αυτό ακριβώς. Θα σου πω, επειδή πάλι λοιπόν στην εφηβεία μου έψαχνα έναν τρόπο για να ξεχωρίσω από τους γύρω μου έπαιζα πάρα πολλά video games επίσης και έπαιζα ένα παιχνίδι που μου άρεσε πάρα πολύ το Assassin's Creed το οποίο ανακάλυψα μετά ότι υπάρχει και σε βιβλίο και διάβασα όλη τη σειρά και τα 6-7 βιβλία που υπήρχαν γιατί τα video games τα είχα τελματίσει όταν διάβασα και τα βιβλία και μετά όλος τυχαίως πέφτω σε μια λίστα στο ίντερνετ το καλοκαίρι του 20 του 17 κάπου εκεί πέφτω σε μια λίστα που λεγόταν 10 βιβλία που πρέπει να διαβάζεις στη ζωή σου αν θέλεις να λέγεις άνθρωπος δεν τα έχω διαβάσει όλα γιατί κάποια δεν ήταν στο ενδιαφέρον μου αλλά ανακάλυψα τότε τον συγγραφέα τον Τσάρλς Μπουκόφσκι ο οποίος γενικότερα είναι πολύ κοινικός
και γράφει πολύ ομάτα πράγματα και είχε γράψει ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρμα το οποίο λεγόταν και ήταν άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Και είχε το alter ego του μέσα στο βιβλίο και έδειχνε μια ιστορία από αρκετά νέος μέχρι μια μεγάλη ηλικία που έδειχνε βασικά τις δουλειές του Ποδαριού που έκανε, τα μπάρες που έβγαινε και γινόταν γκολ επειδή ήταν αλκοολικός, το hangover που ξυπνούσα το πρωί, το πόσο βρωμούσα από τα τσιγάρα που κάπνιζε, τις πόρνες που σε αναστρεφόταν.
Και ρε φίλε το διάβασα αυτό και ήταν η πρώτη σπίθα που πήρα, που μου έβαλα αρχικά στον κόσμο των βιβλίων και συνειδητοποίησα πόσο χαμερή είναι αυτή η ζωή περιγράφη και ένιωθα σαν να το βλέπω μπροστά μου. Δεν ξέρω γιατί αλλά έτσι ένιωθα. και πρώτον τους καιρός ξεκίνησα να παραγγέλνω και άλλα βιβλία και τσουκου τσουκου να διαβάζω τώρα αυτό που σου λέω σε ένα διάστημα ενός μήνα μέσα δηλαδή το διάβαζα Ιούλιο και μετά τον Αύγουστο ξεκίνησα να διαβάζω ένα βίντεο την εβδομάδα και εκείνη την περίοδο παντρευόταν εξαδέρφιμο εμείς στο χωριό έχουμε ένα έθιμο φαντάζομαι το κάνω ξέρα μερίτσες Ελλάδος που πηγαίνουν άτομα από το ΣΟΗ ξαδέρφια και τα λοιπά και βοηθάνε στο γάμο σαν σερβιτόρι, ψήνουν, έκαναν.
Και εγώ τι καλύτερο για μένα είχε αυτόν ο αρνή και αυτόν ο αλκόολ. Και φίλε λέω, πάνω το ευχαριστώ φουλ. Παίρνω ένα βράδυ, ξέρω εγώ, ήταν μια εβδομάδα γλέντι. Πάω την πρώτη μέρα, την δεύτερη, την τρίτη. Τώρα εγώ κάθε μέρα που υπήρχε, κάθε βράδυ μπορούσα να τρώγα 3 κιλά κρέας, 1-2-3 μπουκάλια κρασί μόνος μου Τι λέει Και ένα βράδυ απλά γυρνάω σπίτι Στα 15 σου Και γυρνάω σπίτι μια μέρα Και νιώθω φίλε να πόνω Στο σκότη 2 ώρες το βράδυ Και θυμάμαι ότι ξεκίνησα να κλαίω Δεν ένιωθα πολύ χάλια Και πήρα τηλέφωνο με τον κολλητό μου Του λέω ότι ξέρεις τι δεν πάει άλλο Δεν θέλω ούτε να καπνίζω Δεν θέλω ούτε να κάνω μου λέει, στο έχω πει είναι πολύ εύκολο να αλλάξεις, είναι στο χέρι σου, πρέπει να το προσπαθείς απλά.
Και κλείω με τηλέφωνο, ξυπνάω την άλλη μάρια το πρωί και παίρνω τηλέφωνο τη μαμά μου και της λέω, μα έχουμε κάνει κι άλλες προσπάθειες στο παρελθόν για να χάσω κοιλά, έχανα και τα ξανά βάζα. Θέλω να πάμε σε έναν διατροφόλογο, μετά το γάμο της Ελένης, να ξεκινήσω. ξυπνάω τέλος πάντων την επόμενη μέρα ξεκνούσαν τα σχολεία την επόμενη μέρα Δευτέρα πηγαίνω το μεσημέρι στη διατροφολόγο με ζυγίζει μου λέει ότι είσαι και αρκετά φυδατωμένος έχεις πλαχνικό λίπος που είχα ακραίος πλαχνικό λίπος δηλαδή είχα 15 ενώ το ρόιο είναι 6 είναι ακραίο με στέλνει να κάνω κάτι αιματολογικής εξετάσεις τρίτη και τετάρτη πηγαίνω και τις βλέπει και μου λέει και έγινε αυτό εξ εκείνου και τώρα εγώ να έχω χεστεί πάνω μου.
Και ήταν αυτό το δέντιο που χρειάστηκα για να κάνω το σιφτ στο μυαλό μου. Ήταν όντως σοκ που είχα ανεβασμένο ρηκόξι, τρεγληκερίδια, τρεις αμνάσεις, έχει κάποια νούμερα, σηματολογικές εξετάσεις που δείχνουν πώς είναι το σκότισσο και κάποια άλλα ζωντικά όργανα. Οπότε ξέρεις τα έδωλα αυτά και έλωσα τα 15 ρε φίλε. Ακραίο όλο αυτό Και μετά δεν είχε απλά πίσω γύρισμα Δηλαδή Ήταν το χειρότερο σημείο αυτό που είπα στην αρχή Το επεισοδίο ότι έκατσαμε Έφτασα με την πλάτη στο τείχο Και μετά δεν είχε άλλο Μετά το μόνο που ήταν Ήταν το να πας προς τα πάνω Πριν πας στην αλλαγή Που εγώ σε πήγα απλά θέλω να σε ξαναγυρίσω πίσω Η στάση της οικογένειάς σου Στο ότι έπινες, κάπνιζες Έτρωγες παραπάνω ποιά ήταν και ποιη ήταν η δική σου αντίδραση.
Και τι σε έκανε μετά να το ξανασκεφτείς πέρα από τις εκστάσεις. Ξέρεις τι, μου λέγανε πάντα σταμάτα, σταμάτα, πολύ πίνεις, πολύ τρως, έχεις γίνει σαν ζωγουλάρο. Απλά σου φάνηκε κοινότυπο. Τους έγραφα, φίλε, εκνευριζόμουν βασικά που μου το λέγανε. Με εκνεύριζε που μου το λέγανε γιατί το ήξερα, αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ.
Αυτό που σου έλεγα πριν, θεματοποίηση. μου φταίνει άλλο δε φταίω εγώ απλά μετά ξέρεις συνειδητοποίησες ότι δεν δεν πάει άλλο και πρέπει να κάνω αυτή την την αλλαγή δηλαδή ήταν πολύ δύσκολο και για το κοινωνικό και για την οικογένειά μου να αντιληφθεί αυτή την αλλαγή ξέρεις σε συνδυούν οι άνθρωποι ότι θα είσαι αυτό για μια ζωή επειδή είσαι έτσι τώρα ναι οπότε πας στον ιατροφολόγο σου λέει τα μαντάτα γυρνάς σπίτι και λες τώρα κάτι πρέπει να κάνω όχι δεν είπα κάτι πρέπει να κάνω λέω θα το κάνω δηλαδή δεν ξανά έπια δεν έφαγα ζάχαρη για τουλάχιστον ένα μήνα όπως θυμάμαι το πρώτο μήνα και δεν έπινα ούτε καν αλκοόλ τους δύο πρώτους μήνες δηλαδή δεν και μετά επειδή κάπνιζα κιόλας προς το Φεβρουάριο αν θυμάμαι καλά μου είχε πει και ο παππούς μου να το κόψει το καύνισμα μου λέει έχεις χάσει τόσο κιλά γιατί δεν κόβεις και το καύνισμα μου το έπαιξε η εργακή και την επόμενη μέρα πήγα στο σχολείο φίλε και τα είχα αφήσει όλα Τι ήταν αυτό που σου που σε έκανε να πειθαρχήσεις
αυτή την απόφαση γιατί ωραία να τα λέμε και να τα αποφασίζουμε Ξέρεις τι το κομμάτι της πειθαρχίας είναι αρκετά δύσκολο και ο πολλής κόσμος δεν μπορεί να το κάνει Η αλήθεια είναι πως είχα υπερβολικά υψηλό κίνητρο. Είναι σαν να πεινάς και να ψάχνεις επαγγελματισμένο να φας. Θα βρεις να φας κάποια στιγμή. Δηλαδή δεν είναι ότι χρειάζεται πειθαρχία για να πεις ότι πεινάω, πρέπει να φάω.
Είναι ένστικτο. Είχα πολύ υψηλό κίνητρο για να το κάνω αυτό. Δηλαδή ήρθαν έτσι οι συνθήκες και με μέσω αυτών των συνθήκων έμαθα την έννοια της πειθαρχίας. και προφανώς κάθε εβδομάδα που ζηγιζόμουν και έβλεπα τα αποτελέσματα και έπαιρνα μετά από δοχή και από κορίτσια της ηλικίας μου και ένιωθα κι εγώ ίδιος πιο ωραίο με το σώμα που είχα και τη φυσική μου κατάσταση και όλα αυτά δεν μπορούσα να σταματήσω.
Ήταν αιθιστικό μετά όλο αυτό. Ήταν ένας καλός αιθισμός. Ήταν σημαντικές οι μικρές νίκες που έβλεπες. Ναι, μικρές νίκες, πάρα πολλές. Τότε σε εκείνη την εποχή έβαλα και τη συνήθεια του journaling στη ζωή μου που από τότε μέχρι και σήμερα δεν έχω χάσει ούτε μία ημέρα στην κυριολεξία γράφω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ και θυμάμαι ότι τότε είχα ένα πίνακα που ήταν στην ουσία μέρες οι στήλες και οι σειρές ήταν διάφορες συνήθειες δηλαδή πιες 4 λίτρα νερό, γράψεις το μερολόγιο σου, διάβαζες 10 σελίτρες ενός βιβλίου κάνε μισή ώρα διάδρομο, τέτοια πράγματα και προσπαθήσω να βάζω τικ σε κάθε διέτοιο κάθε μέρα.
Όλο αυτό που συνείδητα, χωρίς να το ξέρω, δημιούργησε την πειθαρχία που έχω σήμερα στη ζωή μου. Είμαι άνθρωπος, όσοι με ξέρουν, δεν υπάρχει άνθρωπος που να με το πει, θα σου πει πόσο πειθαρχημένος, οργανωτικός, ρομπότ, πόσο σε κουτάκια είναι η ζωή μου. Έτσι έχω μάθει. Και νιώθω ελεύθερος μέσα σε όλο αυτό. από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για να κάνουμε ένα επεισόδιο podcast και να το δούμε Παρασκευή πρωί τι ώρα θα το κάνουμε, για μένα είναι φιάλης, δεν μπορώ να το κάνω αυτό.
Τα θέλεις όλα εργασία. Τα θέλω όλα μια βδομάδα πριν πλανησμένα. Προφανώς και αλλάζουν πράγματα, έτσι, συμβαίνουν και, το βλέπω και από τη δουλειά μου, αυτό που συμβαίνουν πράγματα που δεν μπορούν να πλανηστούν, αλλά και μες στη ζωή είναι αυτό. Είμαι πάρα πολύ οργανωτικός άνθρωπος και όλο αυτό δεν το επιδίωξα η αλήθεια είναι σε εκείνη τη φάση της αλλαγής που έκανα ζωή μου. Απλά όλα αυτά γίνανε τόσο από μόνα τους. Δεν θα το έλεγα βασικά από μόνα τους αλλά έτσι νιώθω κοιτάζοντας πίσω. Δεν πιέζω όσο δηλαδή, αυτό εννοώ.
Είχα πίεση αλλά γούσταρα φίλε πάρα πολύ. Δηλαδή το να βλέπεις κάθε... Το να βλέπεις φωτογραφίες πριν και μετά ενώ είσαι χοντρός και μετά να έγινες φιτ είναι απίστευτο δώρο στον εαυτό σου. Είναι μεγάλο achievement και μόνος οι άνθρωποι που έχουν κάνει ένα τέτοιο ταξίδι μπορούν να αντιληφθούν το πόσο σημαντικό είναι. Και τρεφόμουν επίσης πάρα πολύ, αυτό το λέω εδώ συχνά, τρεφόμουν πάρα πολύ από την αμφισβήτηση που έπαιρνα από τους ανθρώπους.
Το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι μου λέγανε, Τζάμπ προσπαθείς να χάσεις κοιλάφι, θα τα ξαναβάλεις. Φίλε μου, έχει μείνει τατουάζ αυτή η ατάκα μέσα στο κεφάλι μου. Να τους αποδείξεις ότι είναι λάθος. Να τους αποδείξεις ότι είναι λάθος. Και είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα που μιλάμε είναι στη χειρότερη θέση που τα μπορούσαν.
Δηλαδή, από τόσα χρόνια που έχουν περάσει, έχω μια μόνιμη άνοδο προς το πάνω εγώ και οι ίδιοι είναι σε ένα πέπεδο σταθερό ή προς τα κάτω. Δεν θα πω ότι μου δίνει χαρά αυτό το πράγμα, γιατί προφανώς δεν με νοιάζει το να βλέπω άλλους να αποτυχάνουν, θέλω ο ανθρώπους γύρω μου να κερδίζουν και θεωρώ πολύ σημαντικό όλοι μας να βοηθάμε έναν στον άλλον.
Αλλά ξέρω σ' όρες με πισμώνει το γεγονός ότι σε ένα κοινωνικό κύκλο που βρισκόμουν να έχω αποσυνδεθεί και η ζωή μου πάει προς τα πάνω, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι με κορεδεύανε. Είναι σε χειρότερο σημείο. Προφανώς και είναι ένα σημάδι των καιρών αυτό. Το βλέπουμε από πολλά παραδείγματα, ότι πολλοίς κόσμος πιο πολύ χρόνο σπαταλάει από τη ζωή του για να ασχολείται με άλλους παρά...
Παρά με τον ίδιο τον εαυτό του. Είναι αυτό το... Ένα quote που μου αρέσει πάρα πολύ, που ήταν ιστορία από ένα βατράκι τέλος πάντων, που ήταν κουφό. Όχι κουφό, δεν θυμάμαι τέλος πάντων, αλλά το νόημα είναι ότι έλεγε το τέλος της ιστορίας, πήγαινε τόσο μακριά που να μην μπορείς να τους ακούς αυτούς που σε τραβάνε προς τα πίσω.
Οπότε ξέρεις όσο κάνεις level up στη ζωή σου, φτάνεις σε ένα σημείο, εγώ ποτέ δεν έδιωξα άνθρωπο από γύρω μου, απλά έτυχε να φύγουν από μόνο. Ναι, έφυγαν φυσικά από γύρω μου γιατί αρχικά ξέρεις αλλάζουν τα ενδιαφέροντα, μετά αλλάζουν πάρα πολλοί και τις προτεραιότητες που έχεις, οι συνήθειες που έχεις, τα θέλω που έχεις.
Επομένως, ξέρεις, αν σέβεσαι καλός στον εαυτό σου, μετά από ένα σημείο λες δεν μου κάνουν όλα αυτή. Είναι ένα άλλο παράδειγμα που μου αρέσει, ότι ξέρεις όσο ανεβαίνεις μια σκάλα και ο άλλος είναι πιο κάτω από σένα, για να έρθεις στο ίδιο σημείο ή πρέπει να το δώσεις στο χέρι σου και να το τραβήξεις προς το πάνω ή πρέπει να κατεβείς εσύ κάτω σε αυτό αλλά όποιος δεν θέλει να ανεβεί πάνω μαζί σου τη σκάλα δεν είμαι αναγκασμένος εγώ να κατεβαίνω και δεν το λέω με κακία αλλά πλέον όντως πολλοί άνθρωποι από το παρελθόν μου απλά δεν μου κάνουν, δεν μπορώ να τους ακούω δεν έχω κάτι να πω μαζί τους σε όλους συμβαίνει αυτό για πολλούς λόγους αλλά βλέπω ότι έχεις ένα Να ξέρεις, σημαίνει ότι έχεις ζήσει κάποια πράγματα ή κάποιες συμπεριφορές που τότε ή κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού σε πλήγωσαν ή σε απογοήτευσαν.
Ναι, πολλές. Πολλές, πάρα πολλές. Οκ. Το οποίο ήταν κυρίως από φίλους. Γενικότερα από κόσμο που ήξερα. Γιατί μεγάλωσα μετά και σε ένα χωριό που γενικότερα η κοινωνία στα χωριά ξέρεις πώς είναι. Σκότωσε κάτι κάτω γείτονα. Οπότε δεν τους βλέπω καν μπροστά μου πλέον. όχι με την ενέατα της στην κυριολεξία, δεν τους ακούω καν δεν Ποιο ήταν το πιο έτσι δύσκολο πράγμα την περίοδο που ξεκινούσες αυτή τη μεταμόρφωση, τη μετάβαση στο νέο Γιάννη Ποιο ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε πιο πολύ Το να δέξω πίστη ότι μπορώ να το κάνω γιατί το έχω κάνει πολλές φορές έχω χάσει 5, 7, 8 κιλά και τα ξανά βάλα εις διπλούν και εις τρεπλούν Άρα δεν ήταν μια γραμμική βελτίωση Ποιας φορες στη ζωη μου εχα κανει πτωση κιλων και τα ξαναβαλα μετα απο αυτο που σου λεω τα διπλασια Οποτε εξες αυτο το πιο δυσκολο κομματις ειδα κασταστηνω Δεν εξω πιστοι στον Γιάννη οτι θα το κανει γιατι εχα πολλους ανθρωποι που με αμφισβητουσανε σε ολο αυτο Παρα πολλους Για να διατηρησεις το consistency που όπως είπαμε και πριν η πειθαρχεια για το consistency είναι
Συμφωνο το νουμερο 1 είχες κάποια συστηματοποίηση πραγμάτων και διαδικασιών π.χ. το φαγητό σου, δεν ξέρω, κάτι άλλο, τον ύπνο σου Τις ρουτίνες μου Το τηρούσες Ναι μωρό μου, είχα τις ρουτίνες μου Κοιμόμουνα πολύ νωρίς, ξυπνούσα πολύ νωρίς δηλαδή του στέλνου 10 η ώρα και 6 η ώρα ξυπνούσα έβγαινα τα πρωινά πάντια προπονήσεις, έκανα και το βράδυ προπόνηση Ξέρω αν είσαι και 16 χρονών, το σώμα σου κάνει...
όχι revive, ξεκουράζεται σαν το Wolverine τέλος πάντων. Οπότε δεν μπορούσα να τραυματιστώ. Είχα τις ρουτίνες μου, δηλαδή είχα συγκεκριμένη ώρα που θα έλεγα ότι θα διάβαζα, συγκεκριμένη ώρα που θα διάβαζα για το φροντιστήριο γιατί ετοιμαζόμουν και για τις πανελλήνιες, συγκεκριμένη ώρα που θα άφηνα ελεύθερο τον εαυτό μου, Σε συγκεκριμένη ώρα που θα έκανα οποιαδήποτε ρουτίνα είχα.
Αλλά είμαι πάρα πολύ φαν μέχρι και σήμερα στη ζωή μου των ρουτινών και των συνηθιών. Γιατί θεωρώ πως όλα είναι μια βαρετή επανάληψη. Μια επαναλαμβανόμενη βαρετή διαδικασία για να πετύχεις κάτι στη ζωή σου. Είτε κάποιο μικρό στόχο είτε κάποιο πολύ μεγάλο στόχο. Δηλαδή, στην δουλειά μου ξέρω πως για να κάνω την παραγωγή μου και για να κλείσω κάποια συμβόλαια πρέπει να μιλήσω με το χει κόσμο, να μιλάω με το χει αριθμό ανθρώπων καθημερινά, πρέπει να κάνω τα follow ups μου.
Είναι διαδικασίες που δεν είναι ότι θέλω να τις κάνω. Το να σου λέει κάποιος όχι στα μούτρα ή το να σου αποκρύπτει το όχι που θέλει να σου πει και να το καταλαβαίνεις είναι και εκνευριστικό και κουραστικό και σε πληγώνει μερικές φορές. Αλλά that's life. Είναι μέρος της διαδικασίας όλο αυτό. Επομένως, έμαθα και σε μικρή ηλικία ότι η δουλειά που κάνω και γενικότερα η δουλειά στων πολίσεων που με ενδιαφέρουν πάρα πολύ είναι παναλαμβανόμενη βαραμάρα.
Και το ίδιο είναι και στη ζωή μου. Κάθε πρωί, η αλήθεια είναι πως και τώρα που πηγαίνω γυμναστήριο κάθε πρωί, δεν φανταστείς ότι τρελαίνω να ξυπνάω το πρωί. Θέλω κι εγώ να κοιμάμαι μέχρι τις 8 η ώρα Αλλά είναι συνήθεια που μου έχει μείνει Ξέρω τα effects που έχει μετά στη μέρα μου Και αν δεν το κάνω ξέρω πόσο σκατά θα νιώθω Οπότε κάθε πρωί έχω μια μάχη με τον εαυτό μου Ότι αν δεν τζώνει σήκω Σήκω πάμε Η φωνή όμως περισχύει του σήκω παρά του Ναι ναι ναι Μπορείς να λείπεις και μια μέρα Ναι συμφωνώ Θα διαφωνήσω με τη λέξη βαρεμάρα Με την έννοια ότι είναι μια δύσκολη ρουτίνα περισσότερες από αυτές αλλά την έχεις κάνει επειδή ξέρεις το effect και ότι το αποτέλεσμα είναι κάτι το οποίο όχι σε πεισμώνει μόνο σου είναι ένα αναγκαίο πράγμα μέσα στην καθημερινότητά σου το οποίο ξέρεις ότι πρέπει να το κάνεις και νομίζω είναι και γι' αυτό το λόγο και το απολαμβάνεις πιο πολύ είναι και το όσον αφορά τη συνέπεια η βελτίωση των ανθρώπων συμβαίνει πάντα όταν υπάρχει
αυτή η συνέπεια σταθερή προφανώς και είναι και ο κανόνας του 1% που είναι γνωστός είχα διαβάσει ένα βιβλίο του James Clear ναι, εννοείται το οποίο είναι εντυπωσιακό αν το αναλογιστείς εκεί από αυτό το βιβλίο ολοκληρώνεις και να σου πω είναι εντυπωσιακό αν αναλογιστείς Τι λέει το βιβλίο, ότι αν κάνεις μία μικρή βελτίωση, 1% κάτι στην καθημερινότητά σου κάθε μέρα, αυτό προφανώς λειτουργεί εκθετικά και πολλαπλασιαστικά, έχει το compounding effect, αλλά αυτό να το κάνεις για 365 μέρες, μία μικρή αλλαγή, 1%, δηλαδή, ξέρω, πας για τρέξιμο, κάνεις ένα λεπτό παραπάνω σήμερα, ένα λεπτό παραπάνω αύριο, το effect που θα έχεις στο τέλος της χρονιάς είναι 1 στην 307.
το αποτέλεσμα, το οποίο είναι τρελό. 37,70 κάτι. Άρα 38 φορές γίνεσαι καλύτερος. Στο οποιοδήποτε είναι αυτό. Ένα τσιγάρο λιγότερο την ημέρα. Μια σελίδα παραπάνω την ημέρα. Μια σελίδα βιβλίου την ημέρα. Το να δω πώς θα βγάλω ένα ευρώ παραπάνω την ημέρα. Ένα πεντάλεπτο στην προπόνηση. Έτσι ακριβώς. Το πάντα. Το οποίο ισχύει, είναι εντυπωσιακό.
Δεν το σκεφτόμαστε πολύ. Και λέμε εντάξει τώρα μια σελίδα τι θα μου κάνει. Μια σελίδα όμως κάθε μέρα παραπάνω είναι τρελό. Και αντίστροφα ένα πράγμα 1% χειρότερο να κάνεις κάτι την ημέρα τι λέει αυτό. Μηδενίζει. Γιατί είναι 0,99 στην 307η ή στην 365η. Σωρί όχι την 307η. γίνεται 0. Ενώ το αντίστροφο 1,01 στην 365 γίνεται 37, κάτι.
Το είπα το παλάθος στην αρχή. Αυτό μου είπε ο Πανατζέρ μου σε ένα σημερινάριο που μου έκανε. Είναι η καθαρή θέση της ζωής σου. Καλές συνήθειες μείον κακές συνήθειες. Και θα είναι είτε θετικό είτε αρνητικό αποτέλεσμα. Από αυτό το βιβλίο που, πεςτε το, έχω πει και σε άλλα podcast που έχω πάει έχω πάρει το το εργαλείο της ταυτότητας που έλεγε ότι για να να αλλάξεις τη ζωή σου και να βάλεις πιο εύκολα κάποιες συνήθειες, είναι το να αποκτήσεις άλλη ταυτότητα.
Δηλαδή, από εκεί που ο Γιάννης, ο καπνιστής π.χ., θα έλεγε, έλεγε πολύ συγκεκριμένο, ότι άνθρωποι που λένε όταν κόβανε το τσιγάρο, Γιάννη, θες να σου δώσουμε ένα τσιγάρο, όσοι λέγανε όχι, δεν καπνίζω, ήταν πολύ πιο εφικτό να καπνίσουν, πολύ πιο πιθανό, από κάποιους που λέγανε όχι, πλέον δεν είμαι καπνιστής. Επομένως, πήρα από αυτό το βιβλίο κάποια τέτοια πραγματάκια και άλλαξα ταυτότητα στον εαυτό μου.
Ήθελα πλέον να με βλέπω σαν αθλητή, σαν έναν άνθρωπο με υγιεινή ζωή, σαν έναν άνθρωπο που διαβάζει. Επομένως, όταν θες να δεις τον εαυτό σου με κάποια συγκεκριμένη ταυτότητα, είναι πάρα πολύ εύκολο, όχι πάρα πολύ εύκολο, δεν είναι τίποτα εύκολο, είναι πολύ πιο εφικτό να μείνεις σταθερός σε κάποια πράγματα, στις απόψεις σου, στις αποφάσεις σου και είναι νομίζω ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία που έχω πάρει από τα 500 πλάσεις βιβλία που έχω διαβάσει αυτά τα 7-8 χρόνια.
Αυτά είναι, μου αρέσουν πολύ αυτού του είδους οι μεθοδολογίες γιατί έχουν, δεν ταιριάζουν όλα σε όλους αλλά έχουν πάντα κάτι το οποίο μπορεί να είναι ενδιαφέρον για κάποιον που θέλει να κάνει μια αλλαγή ή ας πούμε αυτό για τον κανόνα των δύο λεπτών ότι αν κάτι παίρνει δύο λεπτά ή λιγότερο κάντο τώρα. Αυτό ακριβώς. Είναι πάρα πολλά και μου αρέσει και εμένα παρόλο που δεν είμαι τόσο πολύ των βιβλίων. Βιβλία που έχουν να κάνουν με ψυχολογία, με self-improvement τα βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα. Υπάρχουν πολλά πρακτικά πράγματα που δεν είναι μόνο στην αυτοβελτίωση εκεί έξω. Και ο κόσμος διαβάζει πολύ mainstream πράγματα και γι' αυτό Δεν κολλάει σε καλές συνήθειες.
Δηλαδή, το να πάρω ένα βιβλίο που είναι πολύ mainstream, επειδή το βλέπω σε μία αλυσίδα... Στα bestsellers. Στα bestsellers. Μπορεί να μην είναι αυτό που χρειάζομαι. Πολλές φορές, δηλαδή, έχω τύχει να παίρνω και κάποιο βιβλίο, φίλε να δεν μου αρέσει στις πρώτες δέκα σελίδες, το πετάω, το κλείνω, να δεν μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.
Γιατί πλέον κερδίζω τόσο βιβλίο που έχω διαβάσει. θέλω κάτι πιο εξειδικευμένο, κάτι που να με βοηθήσει σε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, κάτι που να μου το δείξει με άλλο τρόπο το κόσμο με μια άλλη οπτική μόνος πλήρως να δεις τα βιβλία που διαβάζω είναι πολύ συμπεριφορική, οικονομική, γεωπολιτική βιβλία ηγεσίας βιβλία στρατηγικής πράγματα που σε κάνουν να σκέφτεσαι με άλλο τρόπο που είναι βέβαια πιο expert στάδιο ενός αναγνώστη αλλά αυτό που μας τρώει νομίζω και δεν μας αφήνει να αναπτυχθούμε ότι ψάχνουμε τη μυστική συνταγή που θα ταιριάζει και για όλους.
Το ταξίδι για το καθένα είναι πολύ ξεχωριστό, πολύ ιδιαίτερο να το πω έτσι και ποτέ δεν θα έδινα σε κάποιον μια πολύ συγκεκριμένη συμβουλή, κάτι τέτοιο. Δηλαδή θα ήθελα να πω σε κάποιον ότι φτιάξε έναν δικό σου δρόμο. Δες το που θες να πας, αλλά φτιάξε έναν δικό σου δρόμο. Υπάρχουν δοκιμασμένες συνταγές για κάποια πράγματα προφανώς Αλλά να ξέρεις ότι δεν θα είναι ένα ταξίδι Δεν μπορώ να προβλέψω εγώ το ταξίδι σου Πώς θα είναι Δηλαδή μου λες Γιάννη θέλω να κάνω μια Έχω αυτή την επιχειρηματική ιδέα την να κάνω Μπορώ να σου δώσω μερικές ιδέες Από αυτά που έχω δει Από αυτά που έχω ακούσει Από αυτά που έχω κάνει Αλλά προφανώς το ταξίδι δεν θα είναι έτσι όπως θα σου το περιγράψω Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του και όπως είπαμε και πριν, ταιριάζουν διαφορετικά πράγματα στον καθένα.
Το θέμα είναι να έχει την έκθεση σε αυτά τα πράγματα, τα ρεθίσματα, ώστε μετά να μπει στη δικασία να το βελτιώσει και να το αλλάξει ό,τι και αν είναι αυτό. Και αυτό που μετυπωσίασες εσένα και γι' αυτό αποφάσισα να σε καλέσω είναι αυτή η μετάβαση και αυτή η αλλαγή, Λοιπόν, σε ένα παιδί κάπου 15 χρονών, γιατί άλλο να είσαι 30, 35, 40 και να κάνεις μια αλλαγή, που είσαι πιο όριμος σε αυτές τις ηλικίες, και άλλο να είσαι στα 15.
Και νομίζω είναι και πιο δύσκολο όμως. Στα, εννοείς, μεγαλύτερος. Μεγαλύτερος. Ναι, ισχύει, ισχύει. Ξέρεις, γιατί νομίζω ριζώνουν πιο πολύ στον εγκέφαλό σου κάποιες συνήθειες. Σωστό είναι αυτό. Που είναι πολύ πιο δύσκολο με τις κόψεις. που μετά δεν είναι ότι είναι απλά η κίνηση του τσιγάρου. Δεν θες την εκκοτήνει. Είναι αυτή η χαζή η κίνηση, αυτή η αντίδραση στην αμεχανία, στην αδράνεια, στην αναμονή που το τσιγάρο είναι τυχαίο παράδειγμα που μπορεί να κολλήσει με οτιδήποτε άλλο.
Οπότε... Μάλλον γεφαλικά είναι έτσι αλλιώς. Όλα. Όλα, όλα. Αλλά η πειθαρχία και η συνέπεια που έδειξες σε αυτή την ευαίσθητη ηλικία για να το αλλάξεις όλο αυτό είναι αξιοθαύμαστο και νομίζω είναι μια ιστορία που πρέπει να ακουστεί γενικά εκεί έξω και είναι πολύ ωραίο που τη μοιράζεις ανοιχτά και που είπες και ο ίδιος εκτός στούντιο μου ότι θέλεις να το μοιράζεσαι και θέλεις να ακούγεται η ιστορία σου γιατί υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά εκεί έξω τα οποία έχουν, ξέρεις, είτε πρόβλημα παχυσαρκίας είτε bullying για κάποιο άλλον λόγο.
Οπότε είναι ωραίο να ακούνε παραδείγμα ότι αυτό μπορεί να αλλάξει. Εννοείται ότι καταδικάζουμε το bullying και γενικά όλοι είχαμε συμπεριφορές στη σχολή οι οποίες ξέρουμε πώς λειτουργεί όλο αυτό το κομμάτι αλλά είναι πολύ άσχημο και πρέπει όλοι να ξέρουν ότι έχουν φωνή και ότι μπορεί να το αλλάξουν και δεν θα το αλλάξουν επειδή τους κάνει κάποιος μπολήν θα το αλλάξουν επειδή οι ίδιοι θέλουν και βελτιώνουν την δικιά τους ζωή ενώ ότι οι υπόλοιποι είναι που κάθε ένας συγκαθρέφει στο εαυτού του στο τι κάνει και πώς συμπεριφέρεται στους άλλους ανθρώπους Μία ερώτηση που έχω στο τώρα Υπάρχει κάποιο κενό που ακόμα έχεις από όλη αυτή την εμπειρία ας πούμε ενώ έφτασες στο στόχο σου λες τα κατάφερα υπάρχει όμως κάποιο κενό που δεν γέμισε μέσα σου από αυτή την αλλαγή από αυτή η μεταμόρφωση Κοίτα θα σου πω, θα σου μιλήσω πολύ ανοιχτά δεν έχω πάει ποτέ σε ψυχολόγο δεν ξέρω αν το βασικά όλοι οι άνθρωποι νομίζω χρειάζονται κάποια στιγμή να πάνε με βοήθησαν πάρα πολύ τα βιβλία
στις αλλαγές που έκανα και στο να φτιάξω το τρόπο σκέψης μου και το mindset μου σίγουρα η εμπειρία που είχα σαν παιδί έχει επηρεάσει πάρα πολύ το πώς είναι ο Γιάννης σήμερα και σίγουρα έχω παιδικά τραύματα όλοι οι άνθρωποι έχουν δεν ξέρω όμως δεν μπορώ να σου προσδιορίσω αυτή τη στιγμή τι καινό θα μπορούσα να ρωτώ το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι θέλω ανθρώπους γύρω μου και καταλαβαίνω τη σημαντικότητα του θέματος γιατί μ' αρέσει να δημιουργώ ανθρώπινες σχέσεις αληθινές δηλαδή δόξα τω Θεώ είμαι πραγματικά ευλογημένος έχω τρεις πολύ κοντινούς μου φίλους στους οποίους μιλάω κάθε μέρα τηλέφωνο και όποτε, ό,τι ώρα και να με πάρουν και ό,τι ώρα και να τους πάρω θα είναι κι ο ένας για τον άλλον είναι άνθρωποι που που με έχουνε στηρίξει και στα πολύ κακά μου και με έχουνε δει και στα πολύ καλά μου.
Οπότε, ξέρεις, αυτό που νομίζω ότι δεν θέλω να χάσω και αυτό που... πώς να σου το πω... αυτό που θέλω βασικά στα προτεραιότητα είναι το να έχω ανθρώπους αληθινούς γύρω μου. Που ίσως μπορεί να προκύπτει και από το γεγονός ότι, ξέρεις, όταν ήμουν μικρός χωρίς ανεγονίσμου και το βιώσα όλο αυτό σαν μια απώλεια, άλλαξα πολλά σχόλια και έπρεπε να ξαναχτίζω σχέσεις με φίλους κτλ.
Οπότε έτσι να είναι αυτό κάτι. Δεν ξέρω να σε κάλυψες στην... Δεν υπάρχει να καλύψω. Ναι, ναι, ναι. Να είναι το τι εσύ νιώθεις και νομίζω that makes sense. Ίσως ναι, αυτό νομίζω. The stability of human relationships and the truth of relationships. Δηλαδή να είναι πρώτα απ' όλα αληθινές σχέσεις και δεύτερον σταθερές. Το βρίσκω πάρα πολύ σημαντικό γιατί είναι και όντως η βλογία το να πεις ότι έχω αληθινούς φίλους γύρω μου.
Ωραίο, ωραίο και make sense όπως είπαμε. Τι άλλα έτσι μαθήματα πήρες από αυτή την εμπειρία, από αυτό το ταξίδι. Μου θυμίζει μια ερώτηση που έκανα όταν έπαιρνα εγώ συνεντεύξεις σε διάφορους ανθρώπους που τους έλεγα τι θα συμβούλουμε στον 20 χρόνο αυτός. βασικά στην κανέλα ας το πάμε έτσι εσύ σαν Γιάννη σήμερα τι θα έλεγες στο Γιάννη 15 χρονών τι θα του έλεγα ξέρεις θα του έλεγα αν είχα το Γιάννη αυτό μπροστά μου δηλαδή καθόμουν σε ένα καφέ με γυαλιά ελίου και έβλεπα το Γιάννα και το μικρό και μπορούσα με κάποιο τρόπο να του πω έλα εδώ μικρά έλα εδώ να σου πω έστω ότι τον έχεις και είσαι εκεί Θα του έλεγα πολύ γρήγορα να Μπορούμε να βρίσουμε Όχι Πες Θα του έλεγα να αποφύγει γρήγορα τους μαλάκες Και Να βρει ένα σημαντικό Έναν καλό μέντορας στη ζωή του Γιατί Είναι πολύ σημαντικό Το να βρεις ανθρώπους οι οποίοι θα σε πάνε προς τα πάνω Γλιτώνεις πολλές ώρες Πολλά χιλιόμετρα Πολλά γλιτώνεις πολλές τούμπες που θα φας επομένως αυτό θα του έλεγα να βρει ανθρώπους
που και θα τον ανεβάσουν προς το πάνω και θα τον κάνουν καλύτερο, θα του δείξουν υποστήριξη και θα τον καθοδηγήσουν να πάει προς τα εκεί που ο ίδιος θέλει να πάει αυτό νομίζω είναι το πιο σημαντικό και θέλω να σου το πω και πριν απλά αλλάξαμε θέμα ο λόγος που μου αρέσει να λέω αυτή την ιστορία τη δική μου, το προσωπική και δείχνω και σαπόρτς ανθρώπους όπως είπα και off the record που για παράδειγμα βλέπω κάποιον υπέρβαρο στο γυμναστήριο και του λέω το έχεις και του δείχνω και πώς ήμουν εγώ και πώς είμαι τώρα είναι γιατί αρχικά ένας μέντορας ένας άνθρωπος που έχει φτάσει στο σημείο που θες να πας εσύ νούμερο ένα σου δείχνω ότι είναι φυκτό και νούμερο δύο βλέπει κάτι σε σένα το οποίο δεν μπορείς εσύ ακόμα ίδιος να δεις γιατί αυτό που σου είπα δεν μπορείς να παρατηρήσεις τον εαυτό σου είναι σαν ένα πλαίσιο φωτογράφησης στο οποίο είσαι εσύ μέσα στη φωτογραφία ενώ ο άλλος είναι πίσω από την κάμερα και βλέπει όλο το πλαίσιο όλη την ιστορία. Επομένως αυτό θα έλεγα σε κάποιον
βρες όσο γρηγορότερα μπορείς έναν σοβαρό μέντορα που να ζει τη ζωή που θα ήθελες να ζήσεις και εσύ ο ίδιος κάποια μέρα και να σου μάθει πράγματα τα οποία θα σε πάνε μπροστά και θα σου αλλάξουν όλοι το τρόπο σκέψης. Νομίζω αυτό είναι πολύ σημαντικό. Εσύ είχες βρει μέντορα τότε. Είχες βρει. Είχες κάποια φιγούρα που στο μυαλό σου ήταν σαν μέντορα.
Δεν είχα κάποιον άνθρωπο που να χάμε σαν πρόσβαση. Δηλαδή παίρνω τηλέφωνο τον κύριο Τάδε και μιλάμε. Είχα διάφορα βιβλία, είχα διάφορους ανθρώπους που τους είχα σαν φιγούρες. διάφορους ομιλητές, εθαποιούς, επιχειρηματίες, τέτοιες φιγούρες ή διάφορους χαρακτήρες ακόμα και από βίντεο γκέιμς. Αλλά τώρα σε αυτή τη φάση που βρίσκομαι έχω και έναν μέντορα που με καθοδηγεί και στα επαγγελματικά μου και μπορώ να αντιληφθώ το πόσο σημαντικό είναι να έχεις και έναν άνθρωπο που να έχεις άμεσα πρόσβαση σε αυτό και να σου αφαιρώνει όντως ώρες επειδή βλέπει κάτι σε εσένα, το οποίο το εκτιμώ φάνταστα πολύ και όλο αυτό με κάνει να γίνομαι και καλύτερος και να μην θέλω να τον απογοητεύσω κιόλας τον ίδιο.
Ναι, είναι πολύ όμορφο να βρεις κάποιον που να μπορείς να ταιριάζεις καταρχήν, να σε καταλαβαίνει. Απλά σου έκανα αυτήν την ερώτηση γιατί το θεωρώ πολύ δύσκολο στην ηλικία των 15 να βρει κάποιο παιδί, ένα μέντορα ή πέλος πάντων θα πρέπει αυτόν τον ρόλο να τον παίξει κάποιος γονέας, συγγενής ή μεγαλύτερος ηλικία φίλος. Ξέρεις τι, η αλήθεια είναι πως στα δεκά, στον κόσμο που ζούμε, το να βρεις ένα μέντορα επειδή θα είναι συνέδρισμα στους άνθρωπους που θα έχει πολύ περιορισμένο χρόνο, θα είναι πολύ δύσκολο να αποκτήσεις πρόσβαση σε αυτό.
Και γι' αυτό σου είπα ότι βρήκα τους μέντορές μου στα βιβλία, στα podcast, στα video games, στις ταινίες, σε τέτοια πράγματα. Και είναι και πολύ πιο νομίζω ρεαλιστικό, λόγω της δυσκολίας που ανέφερα πριν. Τέλειο. Υπάρχει κάτι άλλο το οποίο έτσι δεν έχουμε αναφέρει, το οποίο αφορά αυτή την ιστορία, το οποίο θες να πεις στον κόσμο που μας ακούει, που σε βλέπει.
Κάτι το οποίο δεν αναφέραμε. Είναι πολύ σημαντικό να βρεις ανθρώπους στο ταξίδι σου οι οποίοι θα σε υποστηρίξουν σε αυτό που κάνεις και στο κομμάτι αυτό του ταξιδιού που έχασα όλα αυτά τα κοιλά ήταν ένα μεγάλο supporter η μητέρα μου που παρόλο που δούλευε όταν μετακομίσαμε στο Αμίντεο και με τιμαζε τα γεύματά μου και οικονομικά πλήρωνε για να πηγαίνω στο διατροφολόγο και με πρόσοχε και μου έλεγε και το κάναμε και μαζί κιόλας.
Δηλαδή ήτανε και ένας χρόνος που μαζί πηγαίναμε κάθε Τάρτη στο διατροφολόγο. Αυτό θα ήθελα να πω, την σημαντικότητα του να βρεις έναν συνοδοιπόρο σε όλο αυτό το ταξίδι και σε έναν υποστηρικτή, ο οποίος δεν θα αρνηθεί τη κατάσταση που είσαι τώρα να πει ότι αυτή είναι σαν δεδομένη κατάσταση. Να δει τον Γιάννη, τον Ηλία, τον Όθωνα, τον Κώστα, τον οποιονδήποτε στο πώς θα μπορούσε να είναι σε ένα χρόνο από τώρα, σε έξι μήνες από τώρα, σε δέκα χρόνια από τώρα.
Αυτό νομίζω είναι το πιο σημαντικό. Πολύ ωραίο μήνυμα. Σήμερα, πώς βλέπεις ότι αυτή η νίκη σου σε τι πράγματα σου δίνει αυτοπεποίθηση. Στα πάντα. Είμαι ένας διαφορετικός Γιάννης, παντελώς. όλη αυτή η αλλαγή των κιλών και μετά όλα πολλά άλλα πράγματα στη ζωή μου που έκανα και παντιαλματικές νίκες πέτυχα στόχους και γενικότερα διάφορα milestones που έχω όλα αυτά μου δίνουν την αυτοπίθυση και το θράσος πολλές φορές να κάνω κάποια πράγματα και να βγω και να πάω ακόμα πιο μπροστά όποτε ξέρεις όλα τα effects νομίζω είναι ένα πράγμα, είναι η αυτοπεποίθηση.
Στα 15 μου όταν έφτασα εκείνο το κακό στάδιο ήμουν πολύ low σε θέμα αυτοπεποίθησης και πλέον είμαι πολύ άνετος με πάρα πολλά πράγματα. Και πλέον νομίζω επιβεβαίωσέ μου αν ισχύει, είναι ένα mindset το οποίο έρχεται φυσικά μέσα σου και δεν είναι ότι πλέον δεν το βλέπεις σαν ένα αγώνα όπως το έβλεπες σε 15 χρονών. Είναι κάτι το οποίο...
Είναι τρόπο ζωής. Ναι, δηλαδή το πλέον δεν κρατάμε ρολόγια να βάζω τίκαν προπονήθηκα. Είναι στάνταρ για μένα πλέον. Είναι αυτονόητο, ναι. Όπως είναι αυτονόητο το να τρώω υγιεινά, όπως είναι μια συνήθεια, όπως είναι αυτονόητο το να προσέχω την εμφάνισή μου, το να διαβάζω το βιβλίο μου, να κάνω την εβδομαδία αναδρομή μου, ας πούμε, ανασκόπηση, συγγνώμη, την ημερή της ανασκόπησης.
Είναι δηλαδή όλα συνήθειες που είναι νέα μου πραγματικότητα. Και αυτό νομίζω θα στο επιβεβαιώσω οποιοςδήποτε άνθρωπος έχει κάνει μια πορεία προσωπική και επαγγελματική ότι γίνονται όλα η νέα σου πραγματικότητα. Αυτό. Έτσι είναι. Γιάννη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συνομιλία μας σήμερα. Χάρηκα πάρα πολύ για την όμορφη κοβέντα μας και ελπίζω να τη δει κάποιος και όντως να πάρει έμπνευση από αυτό και να μπει και αυτό σε ένα προσωπικό ταξίδι.
Δεν αφορά μόνο σωματικό, είναι περισσότερο πνευματικό θα έλεγα ένα τέτοιο ταξίδι. Και θα ήθελα να σου ευχηθώ κιόλας να συνεχίσεις να κάνεις όμορφες συζητήσεις στο podcast και να φέρνεις ανθρώπους που έχουν ένα μεραστό να κάτι με το κόσμο. Ευχαριστώ πολύ. Έστω και ένας άνθρωπος να αλλάξει μέσα από αυτό είναι μεγάλη επιτυχία και νίκη.
Ευχαριστώ και πάλι.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
