Skip to content
PodBase
Τι Κοινό Έχουν Όλοι Οι Κακοί Οδηγοί; (Το Κάνεις Και Εσύ) | Κωνσταντίνος Μαρκουίζος (Ιαβέρης)

Τι Κοινό Έχουν Όλοι Οι Κακοί Οδηγοί; (Το Κάνεις Και Εσύ) | Κωνσταντίνος Μαρκουίζος (Ιαβέρης)

The 8 Podcast
Ιούλιος 08, 2026 00:57:50 Σεζόν 2 Επεισόδιο 5
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Σε αυτό το επεισόδιο, συζητάω με τον Κωνσταντίνο Μαρκουίζο (Ιαβέρης) για την οδική συμπεριφορά των Ελλήνων, και πως ο δρόμος είναι τελικά καθρέφτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Γιατί μεταμορφωνόμαστε πίσω από ένα τιμόνι; Γιατί πιστεύουμε ότι οι κανόνες ισχύουν περισσότερο για τους άλλους; Γιατί θυμώνουμε τόσο εύκολα; Και τι αποκαλύπτει τελικά η οδήγηση για τον χαρακτήρα μας και για την κοινωνία στην οποία ζούμε;

Μια συζήτηση για τον εγωισμό, την αυταπάτη, την ευθύνη και τη συμπεριφορά μας, μέσα και έξω από το αυτοκίνητο.

📌 Σε αυτό το επεισόδιο:

• Γιατί όλοι πιστεύουμε ότι είμαστε καλοί οδηγοί

• Τι κοινό έχουν οι περισσότεροι επικίνδυνοι οδηγοί

• Γιατί ο δρόμος αποκαλύπτει τον πραγματικό μας χαρακτήρα

• Πώς η ελληνική οδηγική συμπεριφορά αντικατοπτρίζει την κοινωνία μας

• Γιατί δεν μαθαίνουμε ούτε από τα λάθη των άλλων ούτε από τα δικά μας

• Η μεγαλύτερη αυταπάτη που έχουμε όταν οδηγούμε

---

Αν σου άρεσε το επεισόδιο, κάνε subscribe στο κανάλι και γράψε στα σχόλια:

👉 Ποια συμπεριφορά στον δρόμο σε εκνευρίζει περισσότερο και γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει;

---

Ενότητες:

00:00 Γιατί μεταμορφωνόμαστε όταν οδηγούμε;

07:02 Γιατί στην Ελλάδα οι κανόνες θεωρούνται προαιρετικοί;

19:06 Κανείς δεν πιστεύει ότι είναι κακός οδηγός

28:30 Η αμυντική οδήγηση που μπορεί να σου σώσει τη ζωή

36:39 Γιατί ο ίδιος Έλληνας οδηγεί διαφορετικά στο εξωτερικό;

45:20 Μπορεί να αλλάξει ποτέ η οδηγική κουλτούρα στην Ελλάδα;

49:41 Θα λύσουν τα αυτόνομα αυτοκίνητα το πρόβλημα;

56:33 Το σημαντικότερο μήνυμα αυτού του επεισοδίου

📱 Βρες με και σε άλλα μέσα:

https://linktr.ee/othonothonas

👤 Καλεσμένος:

Κωνσταντίνος Μαρκουίζος (Ιαβέρης)

https://www.instagram.com/iaveris_official

https://www.facebook.com/iaverisjunior

🎬 Παραγωγή: 3hive.gr

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

οδηγός αγώνων αυτοκινήτου, δεν ξέρω πρώην, άπαξ και είσαι οδηγός που φαντάζομαι είσαι οδηγός ακόμα και αν δεν τρέχεις τώρα σε αγώνες. Και με μεγάλη χαρά θέλω να μιλήσουμε σήμερα και να εξερευνήσουμε μαζί το κομμάτι της οδικής συμπεριφοράς. Ίσως από μια πτυχή λιγότερο συντευξιακή πιάνει απόψη σου για το ΧΠΟ, αλλά πιο πολύ σε επίπεδο να εξερευνήσουμε μαζί πώς και γιατί ο άνθρωπος μεταμορφώνεται όταν βρεθεί πίσω από ένα τιμόνι.

Μεταμορφώνεται ή αποκαλύπτεται, γιατί και τα δύο παίζουν για μένα. Οπότε, σε καλωσορίζω και ευχαριστώ ξανά. Να είσαι καλά, παρακαλώ. Και είναι χαρά μου να μοιράζομαι μαζί μου έτσι, γιατί ο σκοπός είναι να ευαισθητοποιήσουμε. Ο σκοπός είναι να δώσουμε ένα εφόδιο στον κάθε ένα που μας παρακολουθεί, να αλλάξει λίγο η συμπεριφορά τους προς το καλύτερο για τον εαυτό του.

Και αυτό γίνεται μέσω της παραδοχής για τους προβληματισμούς και της ανησυχής καθημερινότητας. Και αυτό είναι σημαντικό, ότι και κάποιοι οποίοι είναι επαγγελματίες οδηγία γόνου ανησυχούν στην καθημερινότητά τους, προβληματίζονται, φοβούνται. δεν είναι καλός συμβουλούς ο φόβος, αλλά αυτό που ουσιαστικά πρέπει να γίνει στο τέλος, να έχουμε ένα αποτύπωμα, είναι κάποιοι από αυτούς που θα μας ακούσουν να βελτιστοποιήσουν λίγο τις συμπεριφορές τους.

Και είμαστε μια χώρα που συγκεκριμένα στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η μεγάλη ανάγκη, γιατί βλέπουμε όλοι, ο κάθε ένας από εμάς έχει εμπειρίες προσωπικές, το τι γίνεται έξω στους δρόμους και πόσο άμεσα ή έμεσα τον επηρεάζει εκείνον και την οικογένειά του και τους δικούς του ανθρώπους. Νιώθω ότι ο δρόμος και το τιμόνι είναι ίσως το μοναδικό μέρος που αποκαλύπτει πραγματικά χωρίς φίλτρα το χαρακτήρα ενός ανθρώπου.

Υπάρχουν και άλλες περιστάσεις όπως λένε ας πούμε εξουσία και τα λοιπά, αλλά θεωρώ ότι εκεί πέρα αυτό το κουτί, το αυτοκίνητο, είναι κάτι το οποίο μας βγάζει ένστικτα και συμπεριφορές που κατά τα άλλα στην έξω ζωή μας μπορεί να είμαστε ευγενικοί, δεν ξέρω, μορφωμένοι, φυσιολογικοί κατά τα άλλα, αλλά εκεί βλέπουμε συμπεριφορές οι οποίες είναι επιθετικές πολλές φορές, παραβιάζουν κανόνες, εγωιστικές, μαγιάς, βίες κάποιες φορές.

Οπότε θέλω να μου πεις, καταρχήν ήταν στη συμμερίζεσή αυτή την άποψη και τι πιστεύεις, γιατί συμβαίνει αυτό. Αρχικά να πούμε ότι όλος ο κόσμος έχει προβλήματα. Όλοι πιέζονται. Δεν είναι απλή η ζωή, δεν είναι εύκολη η ζωή της καθημερινότητας. Ο καθένας μπορεί να κουβαλάει πολλά προβλήματα. Θέλεις να είναι προσωπικά τα οποία βρίσκονται στην οικογένειά του, στην δουλειά του, στην καθημερινότητά του.

Θες να είναι αυτό οικονομικό ζήτημα, προσωπικό, συναισθηματικό, ερωτικό, προβλήματα τα οποία παρουσιάζονται, συγκρούσεις είτε με ανταγωνιστές, είτε με συνεργάτες στην δουλειά, είτε αν είσαι υπάλληλος. Δηλαδή υπάρχουν χιλιάδες προβλήματα, άνθρωποι οποίοι αντιμετωπίζουν, νοσηλευτές, γιατροί, νοσοκόμοι, δικηγόροι, μεταφορείς, κούριερ, υπάλληλοι, σε διάφορες επιχειρήσεις.

Όλα αυτά λοιπόν σε αναγκάζουν σε κάποιες περιπτώσεις να σε ευγενείς γιατί είναι τέτοια η θέση σου και θεωρώ είμαστε τόσο πιεσμένοι όλοι που ψάχνουμε να βρούμε μια διέξοδο που θα εκτονοθούμε. Προφανώς λοιπόν αυτό αποτυπώνεται μέσα στο αυτοκίνητο και γενικότερα στη συμπεριφορά μας έξω στο δρόμο που το λέω και το τονίζω πάρα πολλές φορές όσο μας ακούνε ότι αυτό που ακριβώς που λες ότι μεταβάλλεται η συμπεριφορά μας από έναν καλό άνθρωπο συνεργάσμου, συνομιλητή, με ευγένεια και θεωρείς και έχοντας μια παιδεία και κουρτούρα, αυτό όλο γυρίζει τούμπα και μπαίνει στο δρόμο και βλέπει σε άτομα τα οποία είναι ευγενέστατα σε κάθε περίπτωση εκεί να εκτονώνονται.

Τώρα το ότι είναι επιθετικοί, πάνε πιο γρήγορα και παραβιάζουν, εκεί μιλάμε για θέματα επίγνωσης, για θέματα ελλειπούς παιδείας και κουρτούρας οντιγικής. Διότι όλη η διαδικασία εκεί που κυκλοφορείς ένα κοινό βίωσης συνύπαρξης πρέπει να καταλάβεις ότι οι κανόνες έχουν να κάνουν προκτήσεις με την ασφάλειά μας, με τη ζωή μας, την αικαιρότητά μας και με το κομμάτι της συνέχισης της ζωής μας σε φυσιολογικές συνθήκες.

Όχι να βρεθούμε παραπληκτικοί ανάπηροι ή να βρεθούμε κάπου καθυλωμένοι ή κάπου περιορισμένοι. Άρα έχεις δίκιο σε αυτό που λες Αποτυπώνεται σίγουρα Έτσι έχουμε μάθει Έτσι μεγαλώσαμε Αυτές είναι οι προσλαμβάνεσεις από τις οικογένειές μας Ολονόμοι δεν είναι όσο ξερουμένου Άρα συνεχίζουμε μια πάγια τακτική Έχει παγιωθεί αυτή η τακτική Και δύσκολα μπορεί να αλλάξει Και όταν είσαι επιθετικός στον δρόμο Σημαίνει ότι μπορεί να κοστίσει τη ζωή Τη δική σου και την αικαιριότητά σου αλλά και άλλων που δεν έχεις κανένα δικαίωμα.

Δηλαδή ο δρόμος για μένα είναι κάτι ξεχωριστό, αποτυπώνεται κακή συμπεριφορά και δεν το λέω εγώ, το λένε και κέντρα μελετών στο εξωτερικό τα οποία κάνουν κάποιες έρευνες και διαπιστώνουν ότι πάρα πολύ εύκολα ο Έλληνας και είναι μάλιστα και τώρα πρόσφατα έγινε μια μελέτη η οποία λέει πάμε και κολλάμε από πίσω για να τιμωρήσουμε κάποιον ο οποίος πάει αργά ή μας προσπέρασε, να αποσβήνουμε φώτα επί τη θέμα θα βρίζουμε, αυτό είναι πρόσφατα και ιδίως οι νέοι άνθρωποι, καθώς επίσης ότι μιλάει ένα πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό στο τηλέφωνο, πάνω από το 55% χωρίς να κρατάει ψηρέχανες φρίκες με συνδεσιμότητα.

Άλλοι υπάρχουν, το 10% βλέπει τηλεόραση, που σημαίνει ότι τραγικό γεγονός, αλλά είδα και στην έρευνα αυτή ότι στην ηλικία, την νεαρή ηλικία είναι 22%. 22% βλέπουν αυτή τη διαδικασία. οπότε γενικότερα η συμπεριφορά μας στο αυτοκίνητο έχει πάρα πολλά παρακλάδια είναι πολύ σύνθετο και πολύ παραγοντικό ζήτημα Άρα ουσιαστικά δεν είναι ότι η συμπεριφορά μας στο αυτοκίνητο δημιουργείται στο αυτοκίνητο αποτυπώνεται όπως είπες και εσύ η εξωτερική μας συμπεριφορά στο αυτοκίνητο Υπάρχουν και άνθρωποι, το ακούμε κάθε μέρα, δεν τα γνωζόμουν προσωπικά υπάρχει οικογενειακή βία απέναντι σε παιδιά, απέναντι σε συζύγους απέναντι σε φίλους, απέναντι σε γονείς, δηλαδή μια διαδικασία όπου γενικότερα υπάρχει, όχι μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτό το κλίμα, υπάρχει παντού.

Φαντάζεσαι ένας άνθρωπος ο οποίος βιοπραγεί στα παιδιά του ή γενικότερα συμπεριφέρεται με έναν άσχημο και βίαιο τρόπο στην οικογένειά του στο σπίτι του, πώς θα συμπεριφερθεί σε μένα ή στο δρόμο. Ή το πώς θα αναιρεί κάθε κώδικα, κάθε νομοθεσία, κάθε περιορισμό που με αυτόν ουσιαστικά μπορείς να κυκλοφορείς να συνεπάρχεις μαζί με άλλους.

Ο δρόμος είναι μια οικονομία όπου όλοι πρέπει να συνεργαστούμε Κοινόβιο είναι. Ένα κοινόβιο όπου όλοι πρέπει να συνεργαστούμε και βασίζεται στην παραδοχή ότι όλοι ακολουθούμε κάποιους κανόνες ώστε να μπορεί να λειτουργεί ομαλά αυτή η οικονομία. Ο κώδικος οδικής κληθόριας. Πρέπει να θες. Ακριβώς. Όταν υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων, δεν ξέρω αν είναι 10, 20, 30% στην Ελλάδα, είναι πολύ πάντως, οι οποίοι δεν θέλουν και δεν τους καίγεται η καρφή.

Αυτό το πράγμα πώς επιλύεται είναι θέμα παιδείας σίγουρα και αντανάκλαση της παιδείας μας. Είναι θέμα εφαρμογής κανόνων και νόμων. Αυτά τα δύο δεν είχατε άλλο. Αυτά, ναι. Είναι αυτά τα δύο. Άκουσε πώς έχει το πράγμα. Λοιπόν, εγώ είμαι μια δεύτερη γενιά οδηγών Ο πατέρας μου οδηγός, εγώ οδηγός Ο παππούς μου έμαθα να οδηγεί με τον πατέρα μου Πιο πριν ήταν με άμαξες ή με τα πόδια Άρα δεν έχουμε μεγάλη ιστορία σε αυτό το κομμάτι Το ένα κομμάτι έρχεται με την κουλτούρα η οποία διαμορφώνεται Μέσω της παιδείας που εφαρμόζεται η παιδεία στο σπίτι μας Μέσα στην οικογένεια Υπάρχει και το σχολείο που επικουρικά θα μπορούσε να το υποστηρίξει όμως δεν είναι παιδεία, διαμόρφωση παιδείας ή κουλτούρας, είναι εκπαίδευση για την επαγγελματική αποκατάσταση.

Η παιδεία διαμορφώνεται στο σπίτι, στα πρώτα έξι χρόνια είναι η καταγραφή ανεξίτηλα των πληροφοριών από εικόνα, όχι μόνο από λόγια, του μπαμπά και της μαμάς και βέβαια από την κοινωνία, από τη γειτονιά, από τους φίλους και μεγαλώντας ένα παιδί, όποιος γίνεται ο πιο λιαλιά, έτσι αποτυπώνεται και καταγράφεται ανεξίδητα στο μυαλό του.

Και η συμπεριφορά του συνεχίζεται. Αυτό είναι το ένα κομμάτι, το οποίο χρειάζεται πάρα πολύ χρόνο, χρειάζεται μία-μιάμιση γενιά και χρειάζεται και ενίσχυση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, χρειάζεται από το ραδιόφωνο, χρειάζεται από τα κοινωνικά δίκτυα, χρειάζεται από τα site, γενικότερα από όπου υπάρχει μια μαζική επικοινωνία από τους influencer έτσι ώστε ο γονιός που κάνει τώρα παιδί να φροντίσει ο ίδιος να είναι συνεπής και το καλό παράδειγμα πρότυπο για το παιδί του έτσι ώστε το παιδί να αρχίσει να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο και να αποτελέσει έναν καλό μελλοντικό οδηγό.

Αυτό είναι η παιδεία που διαμορφώνεται στο σπίτι. Επικουρικά και το σχολείο. Η γνώση και η επίγνωση. Το επόμενο κομμάτι, γιατί αυτό είπαμε καθυστερή θέση 10, 20, 25, 30 χρόνια, το άλλο κομμάτι είναι η καταστολή, είναι η εφαρμογή του νόμου. Να σε διακόψω πριν πάμε στο νόμο, στο πρώτο κομμάτι που ανέλησες. Όταν ένα παιδί βλέπει τον πατέρα να βρίζει, να ρίχνει μουτζες, να παραβιάζει κόκκινα...

Προσλαμβάνωσες. Αυτή προσλαμβάνωσα όμως επειδή αφορά την οικογένεια που είναι η πιο σημαντική προσλαμβάνωσα. Ό,τι και να μου πει εμένα στην τηλεόραση ο ΧΥΣ ή ο ΜΕΓΑ, σαν παιδί αυτό που θα κυριαρχήσει είναι ο μπαμπάς μου που βλέπω ότι δεν έχει πάθει τίποτα με το να μου τζώνει και να βρίζει και να μαλώνει τέλος πάντων στον δρόμο.

Αυτό πώς αλλάζει. Σχολεία γονέων και μέσα από τα μέσα. Δηλαδή αυτό δεν θα ευαισθητοποιήσω το παιδί. Πρώτα απ' όλα στην τηλεόραση ο 13χρονος δεν βλέπει. Ούτε ο 16χρονος ούτε ο 20χρονος. Με τα social media. Και η ώραση βλέπουν οι 40, 35, 40, 45 και πάνω και πολλοί τις έχουμε κλείσει τις λοράσεις. Στον μεγαλύτερο μέρος βλέπουμε ταινίες.

Άρα δεν είναι εύκολο. Γι' αυτό σου λέω. Και τα κοινωνικά δίκτυα, όλη αυτή η διαδικασία μπορούν να επηρεάσουν τον γονιό ο οποίος θα αποτελέσει το καλό παράδειγμα. Να του δώσει να καταλάβει δηλαδή ποιες είναι οι συνέπειες που είναι μη διαχειρίσουμε και μη βιώσουμε σαν να χάσει το παιδί του. να του δώσει να αντιληφθεί ότι αυτό που διακυβεύεται είναι το παν, δεν υπάρχει κάτι χειρότερο, και να αρχίσει σιγά σιγά να συμπεριφέρεται καλά και να αποτελεί στο καλό παράδειγμα.

Το κλείνουμε αυτό το κεφάλαιο. Επικουρικά, είπαμε, η εκπαίδευση έρχεται και βοηθάει με ευαισθητοποιημένους και ενημερωμένους δασκάλους και καθηγητές που προσπαθούν, δεν έχουν όμως πάντα τα εργαλεία, και εκεί το οποίο αποτυπώθηκε είναι ο νόμος. γιατί είναι ο νόμος διότι εγώ δεν ξεχωρίζω τους Ευρωπαίους συμπολίτες μου από τους Έλληνες συμπολίτες μου διότι δεν υπολοιπόμαστε τίποτα ούτε είμαστε καλύτεροι ούτε είμαστε χειρότερα το ότι αυτοί εφαρμόζουνε τους νόμους έχει να κάνει πρωτίστως γιατί υπήρχε ηλεκτικός μηχανισμός χρόνια τώρα δυστυχώς σε εμάς δεν υπήρχε επιτέλους από το 1923 ξεκίνησε μια διαδικασία και πλέον έχουμε ένα καλό σύστημα εποπτείας του κώδικα δικαιοσυκλοφορίας με αυστηροποίηση του κώδικα και αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα.

Άρα αυτό άρχισε να λειτουργεί και με την εόριστη των καμερών της ηλεκτρονικής καταγραφής. Άρχισε ο κόσμος να μαζεύεται. Το αλκοτέστ που για πρώτη φορά εφαρμόστηκε το καθολικό κλιμάκιο κλείνουμε όλους τους τις λωρίδες άρα κανείς δεν περνάει. Είναι ένα συνδυασμός πραγμάτων λοιπόν. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο, ούτε από μόνο του το λύνει.

Θέλει ένα συνδυασμό. Άρα η εποπτεία αποτυπώθηκε, το αποτέλεσμα της εποπτείας περίτρανα το 1925 σε σχέση με το 1924 με 22% μείωση των τροχιών δυστυχημάτων μεγαλύτερο ποσοστό στην ιστορία της Ελλάδας και η δεύτερη μεγαλύτερη στην Ευρώπη, με 145 λιγότερες οικογένειες οι οποίες δεν ξέρουν ότι δεν θρύνισαν τα παιδιά τους έτσι, γιατί θα μπορούσαν να έχουν συμβεί αυτά τα ατυχήματα.

Και αποτυπώνεται και όλα στο ότι όταν κάποτε 33% έπινε και οδηγούσε και σε κάθε έλεγχο υπήρχε μια τάση του 8% να έχουν καταναλώσει αλκοόλ και στο τελευταίο διάστημα είναι 0,8, σημαίνει ότι υπάρχει μια βελτίωση. και βέβαια την παραμονή της φορτοχνιάς με 6.000 ελέγχους με 62 παραμπάτες είμαστε σε ένα πάρα πολύ καλό ποσοστό θα μειωθεί και άλλο πιστεύω όλο αυτό λοιπόν το αποτέλεσμα για να το πάμε στην παιδεία τώρα είτε λοιπόν ο γονιός εκπαιδεύεται στη σχολή αγωνέων μέσα από την ενημέρωση είτε μέσα από αυτή τη συμπεριφορά που μαζεύεται για το πορτοφόλι του έτσι αρχίζει και συμπεριφέρεται δεν περνάει κόκκινο, δεν μιλάει στο κινητό φοράει τη ζώνη, επιβάλλει στο παιδί να βάλει τη ζώνη του, δεν πάει στη θηλαία, δεν παραβιάζει stop, γενικότερα συμπεριφέρεται με καλύτερο τρόπο, αυτό το βλέπει το παιδί. Δεν ξέρει το παιδί γιατί ο μπαμπάς του πηγαίνει με αυτόν τον τρόπο, ότι φοβάται για το πορτοφόλι του, το αντιλαμβάνεσαι. Λέω. Ναι, ναι.

Άρα εκείνη τη στιγμή το παιδί βλέπει είτε με τον έναν τρόπο, είτε με το άλλο τρόπο οι προσλαμβάνωσες είναι θετικές. Ένας καλού προτύπου που συμπεριφέρεται με ευγένεια, ενδεχομένως με χαμηλές ταχύτητες, ενδεχομένως με μεγαλύτερη προστασία. Άρα αυτοί οι δύο τρόποι είναι. Προσπαθούμε, στην ευαισθητοποίηση και στην εξερατία είμαστε λίγο πίσω, γίνονται προσπάθειες.

Στον έλεγχο πιστεύω ότι είμαστε σε ένα καλό δρόμο, χωρίς όμως να σταματήσουμε να ελέγχουμε, να παρατηρούμε και να εφαρμόζουμε το νόμο. Θα ήταν ενδιαφέρον, δεν ξέρω αν το έχετε ήδη σαν περιφέρεια ή γενικότερα αν έχεις δει μελέτες και στατιστικά σε αυτό, θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε και τις year-on-year παραβιάσεις σε αριθμό πώς μειώνονται.

Γιατί και αυτό δείχνει, αν πεις τώρα είναι αυξημένη η ελέγχη οπότε δεν είναι ίσες οι συγκρίσεις, αλλά θα ήταν χρήσιμο κάποια στιγμή αφού έχουμε αυτά τα δεδομένα να τα συγκρίνουμε για να δούμε πέρα από τροχέα και πώς αυτό μειώνεται αν μειώνεται και σε παραβιάσεις με παρόμοια δεδομένα. Το ένα είναι η πιο ωραία αποτύπωση, η πιο σωστή αποτύπωση είναι η μείωση του θανάτου και της αναπηρίας και των τραυματισμών και το άλλο είναι να εντοπίσεις το πόσο τελικά σταμάτησαν να παραβιάζουν κάποιοι τους αιρθροισυμματοδότες, το ΣΤΟΠ ή τη ΛΕΑ.

Θα σου πω απλά ένα παράδειγμα γιατί το βλέπεις και αυτομερινότητα. Στο κομμάτι του πιλωτικού προγράμματος της περιφέρειας Αττικής με την κάμερα η οποία καταγράφει αποκλειστικά και μόνο το κόκκινο υπήρχαν 200 παραβιάσεις την ημέρα και με το που έγινε γνωστή η παρουσία της κάμερας πέσαμε στις 5. Πάρα πολύ σημαντικό. Υπάρχουν επίσης συστήματα που λειτουργούν στο εξωτερικό.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λέει ότι με το κομμάτι των καμερών και μόνο μπορείς να μειώσεις από 25% έως 30% την όποια παραβίαση. Σε εμάς αποτυπώθηκε περισσότερο. Βέβαια εκείνο μιλάμε για θέματα ταχύτητας, για αβαρατ σπιντ, για διάφορα άλλα ζώνες κτλ. Εμείς αποκλειστικά και μόνο στο κόκκινο είδαμε τεράστια μείωση και μάλιστα σε όλες τις κάμερες οι οποίες υπάρχουν έχουν μπει και για να το τονίσω και αυτό έχουν μπει με σκοπό την αλλαγή συμπεριφοράς από τους συμπολίτες μας γι'αυτό είναι και ξεκάθαρα τα σημεία που βρίσκονται ξέρεις ότι βρίσκονται εκείνοι εμφανέστατες πριν από τα φανάρια υπάρχει ενημέρωση και πριν την κάμερα ότι υπάρχει τοποθετημένη κάμερα με σκοπό να μην περάσεις και να μην σκοτώσεις έναν συμπολίτη σου σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να πιάνουμε μακάρι το τέλος της ημέρας έτσι κάνοντας άλλους.

Άρα όλα αυτά μπορεί να αποτυπωθούν μέσα τις κάμερες. Γιατί είναι ένας 24 ώρες οροπητηρητής. Ο τροχονόμος δεν μπορεί να είναι 24-7. Και γι' αυτό υπάρχει τεχνολογία και είναι σημαντική ώστε να εφαρμόζεται σε πράγματα τα οποία ο άνθρωπος χειροκίνητα δεν μπορεί εκ των γραγμάτων, όπως σου τα λες. Εμένα παραμένει μια εικόνα στο μυαλό μου από την περασμένη εβδομάδα που είχα προσωπική εμπειρία, όπου πήγαινα σε ένα κεντρικό δρόμο, τέλος πάντων Μαρούσι, όπου είδα έναν τύπο ο οποίος είχε ένα αυτοκίνητο, το πάρκαρε κάθετα στη διάβαση πεζών, που είχε ένα σουβλατζίδικο, πήρε το σουβλάκι, εμπόδιζε την κυκλοφορία ήδη στο δρόμο, γιατί έμπαινε το αυτοκίνητό του κάθετα, πήρε το σουβλάκι του, με το σουβλάκι μπήκε στο τιμόνι, οδήγησε, πήγε πιο κάτω παραβία σε ένα κόκκινο, και στο αμέσως επόμενο στενό που είχε πάλι κόκκινο πήγε μπροστά ενώ είχε ουρά από το πλάι και έστριψε αριστερά με το σουβλάκι στο χέρι.

Αυτός ο τύπος πώς θα μάθει. Αυτός δεν μπορεί να μάθει. Θα πληρώσει όμως. Θα πληρώσει. Θα πληρώσει. Θα του πάει μέσα στη μεσατήρια φορεία. Δεν είναι ότι του έρχεται με ένα ροζ χαρτάκι που θέλει κάποια χρόνια. Τώρα που λένε τα πράγματα αποτυπώνεται πιο γρήγορα. αυτός δεν αλλάζει την περιφορά με ευαισθητοποίηση και με ενημέρωση αυτός αλλάζει με τον νόμο και με την εφαρμογή του κανόνου δεν υπάρχει κάτι άλλο διότι με την έννοια της υποτροπής αυτός θα βρεθεί εκτεθειμένος αν του πάρουν μια φορά το δίπλωμα για ένα μήνα και με 300, 700, 400 αναλόγως την ποινή πρόστιμο που θα πάρει η επόμενη είναι πιο αυθύρη δηλαδή σε περίπτωση αλκοόλ είναι 750 νομίζω και ένα μήνα το δίπλωμα γίνεται 1.006 μήνες το επόμενο είναι 2.000 ή 4.000 και ένα χρόνο και στην τρίτη αντιγεια.

Δεν είναι όπως ήταν το πλαίσιο πριν. Και μάλιστα έχει να κάνει και με τον ποινικό κώδικα που άμα γίνει και κάτι δεν τιμωρήσεις μια διαδικασία πλήμμα-λήματος, πας σε διαδικασία κακουργήματος. Δεν ξέρω, υπάρχουν τέτοιοι πολλοί. Ναι. Και το θέμα είναι εγώ, στο δικαίωμα μου παράδειγμα, να τον καταγγείλω. Να πάρω τηλέφωνο...

Δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό, ούτε να τον καταγγείλεις μπορείς. Αν δεν υπάρχει παρέμβαση, πώς το λένε, αστυνομικού ή κάμερας, εσύ δεν μπορείς να καταγγείλεις. Αλλά δεν μπορώ να πάρω την πινακή να μου πω ότι ο Τάδε έκανε αυτό και αυτό, να μου πεις δεν μπορώ να το αποδείξω. Και δεν είναι και σωστό να γίνεται αυτό.

Αυτό που πρέπει να κάνει είναι, είτε με κάμερες, σε πολύ χοντρές παραβάσεις, δηλαδή που είναι ερθρός σηματοδότης, που εκεί πέρα έχουμε και ένα άλλο ζήτημα για τις κάμερες αυτές. Ότι αν περάσεις εσύ με κόκκινο και εγώ με πράσινο και δεν υπάρχει μάρτυρας, ποιος είναι ελέφαντας και ποιος δεν είναι. Σωστό είναι αυτό, ναι. Άρα την κάμερα αποδεικνύεται έτσι ώστε κάποιος ο οποίος δεν φταίει να αποζημιωθεί.

Άρα είναι σημαντικό. Τώρα, σε κάθε περίπτωση δεν μπορείς να έχεις παντού, είπαμε αστυνόμο, δεν μπορείς να έχεις παντού κάμερες γιατί κοστίζουν κιόλας. τουλάχιστον περιορίζεις, μειώνεις και αρχίζει κάποιος να φαίνεται σαν τη μίγα μες στο γάλα. Γιατί τώρα αυτός που είναι σωστός σε συμπεριφορά και καλός φαίνεται σαν τη μίγα μες στο γάλα.

Γίνεται προσπάθεια, θεωρώ και για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια σε επίπεδο κεντρικής διοίκησης αλλά και σε επίπεδο περιφερειών να γίνει μια σοβαρή δουλειά, να φέρει αποτελέσματα και αποτυπώνεται. Και νομίζω το 2026 είναι ακόμα καλύτερο. ήδη το πρώτο τρίμηνο, τετράμηνο και στην Αττική είναι σαφώς λιγότερο νεκρή.

Θα τα δούμε τα αποτελέσματα πιο μετά. Με βάση την εμπειρία σου, ποιο είναι το πιο επικίνδυνο ψέμα που λέει ο κάθε οδηγός στον εαυτό του όταν μπαίνει στο αυτοκίνητο. Ότι αυτός είναι καλός. Ότι είναι ο καλύτερος οδηγός. Ότι είναι γνώστης. Κοιτάξτε, το θέμα της επίγνωσης που έχουμε. Αυτό είναι μια ψευδέστηση ότι όλοι ξέρουν να οδηγούν Μιλάω σε κόσμο, είτε σε ομιλίες μεγάλης με μεγάλο κοινό, αυτή είναι η συμπεριφορά.

Εγώ είμαι καλός, ο άλλος είναι επικίνδυνος και ότι οι περισσότεροι θα φέρουσαν και το δίπλωμα από τους άλλους. Όταν νομίζεις ότι είσαι καλός και ότι δεν κάνεις κάτι λάθος και ότι δεν αφορά εσένα, αφορά όλους τους άλλους, σίγουρα θα κάνεις λάθος. όταν συνειδητοποιήσεις ότι ο καθένας από εμάς έχει ευθύνες άλλος λιγότερος, άλλος περισσότερος σε επίπεδο της συμπεριφοράς του και το μαζέψει λιγάκι τότε θα μπορέσουμε λίγο να στρώσουμε.

Και επίσης όπως είπα και πριν κανείς δεν πιστεύει ότι αυτό που κάνει είναι πολύ δύσκολο και πολύ σύνθετο. Γιατί είναι πολύ σύνθετο? Γιατί όταν πιστεύεις ότι είσαι πολύ καλός και έχεις κακούς οδηγούς απέναντι σου ακατάλληλους πρέπει να μείνεις σε παραπάνω. Πρέπει να το θεωρείς ότι είναι μια εμπόλεμη ζώνη, πρέπει να θεωρείς λοιπόν ότι δεν μπορείς να κάνεις την κολελέτα, αλλά πρέπει να μείνεσαι. Για να μείνεσαι σημαίνει πρέπει να πηγαίνω σιγά προσεκτικά και να είμαι και φόκους 100% σε αυτό που κάνω, προσιλωμένος δηλαδή, και να μην αφαιρούμαι, να μην αποσπάτει η προσοχή μου, να μην τρώω το σουβλάκι που είπες, να μην μιλάω στο κινητό, να μην στέλνω μηνύματα, να μην ρυθμίζω το infotainment, να μην κοιτάζω τα παιδιά πίσω όλη την ώρα που τα έχω στο κάθεσμα και γκρινιάζουν.

Δηλαδή ας περιοριστούμε λίγο στο πώς μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και πώς το αντιμετωπίζουμε γιατί δεν τα λέω εγώ από την κοιλιά μου ούτε είναι οι απόψεις μου αυτές. Τα στατιστικά είναι αυτά και επειδή πάρα πολλοί κόσμοι που θα δει και αυτό θα πει από κάτω τα δικά του τι λέει πάλι αυτός που το παίζει ότι ξέρει ούτε είμαι ο καλύτερος οδηγός ούτε το παίζει ο καλύτερος οδηγός.

Λέμε αυτό το οποίο ισχύει. Είναι η πιο επικίνδυνη δραστηριότητα όταν βγαίνεις στο δρόμο. Είδαμε 120 περίπου νεκροί από παρασύρες φεζών. Πολλούς από αυτούς τους εγκατέλειψαν εκεί που σημαίνει εκεί υπάρχει και δόλος και υπάρχει κακουριματική συμπεριφορά. Έχουμε δει μηχανάκια να σκοτώνονται με αργές ταχύτητες. Προχθές ήμουνα στην Κυφισιά και πέρασε ένα αυτοκίνητο, ένα στοπ με πολύ λίγα χιλιόμετρα και χτύπησε ένα άλλο και βρέθηκε πάνω στον τοίχο του Μπαρισμένο.

Αν ήταν εκεί μια μοτοσυκλέτα τι θα γινόταν. Δηλαδή δεν υπάρχουν κατηγορίες ανθρώπων που είναι ένας χειρότερος από τον άλλον. Γιατί κάποια στιγμή είπα σε ένα άλλο podcast για το θέμα το ότι δεν φταίνει οι κοντράκιδες, δεν φταίνει αυτοί που δημιουργούν μεγάλα ατυχήματα με μεγάλες ταχύτητες. αποτελούν και αυτοί ένα ζήτημα γιατί όποιος τρέχει σκοτώνει.

Δεν είναι το μεγάλο ποσοστό. Το μεγάλο ποσοστό είμαστε όλοι εμείς καθημερινότητα. Δηλαδή δεν μπορείς να πεις ότι αυτός που τρέχει σκοτώνει. Ναι, δεν πρέπει να τρέχεις. Πρέπει να πηγαίνεις σιγά και προσεκτικά. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα μικρό ποσοστό. Όπως και οι ηλικιωμένοι. Σου λέει γιατί τα οδηγούν οι ηλικιωμένοι που έχουμε από τα πιο αυστηρά συστήματα υποπτίας όταν πάει 65 και 80.

Ναι, υπάρχει πετιότητα και σε αυτούς, αλλά μικρό ποσοστό. Είπαμε, οι περισσότεροι είναι άντρες μικρής ηλικίας, 15 με 29, 30 με 45, ακολουθούν οι γυναίκες αντίστοιχης ηλικίας, μικρότερες και μεγαλύτερες, που και αυτές έχουν αρχίσει και επιτίθενται περισσότερο. Άρα δεν περισσεύει κανείς από αυτή τη συζήτηση. Είμαστε όλοι μέρος του προβλήματος.

πρέπει όλοι να το δούμε σε επίπεδο ατομικής ευθύνης ας βελτιωθούμε λίγο ο καθένας και να φτάσουμε στο τέλος σε ένα καλό σύνολο δεν μπορεί ο ένας να κατηγορεί τον άλλον τους πεζούς, τους φλετσιστές, τα πατίνια, τα αυτοκίνητα τα λεωφορεία, δεν γίνεται αυτό το πράγμα διότι όταν δεν καταλαβαίνεις ότι και εσύ έχεις ζήτημα και εσύ πρέπει να βελτιωθείς δεν θα βελτιωθεί κανένας ποτέ κατανοητό Και δεν είναι σίγουρα ο Λάκων και κόσμο που θα πει τώρα ότι θα διαβάσουν από κάτω και θα πούνε τα δικά τους.

Και δεν είναι και σημασία στο τέλος. Αυτό θέλω να πω ότι είναι πολύ κατανοητό, αυτονόητο, για κάποιους όπως λες μπορεί να είναι θεωρητικό, αλλά είναι δυστυχώς η μόνη λύση. Όχι, εννοώ, ναι, είναι η μόνη λύση. Τα νούμερα αποτυπώνονται. 650 νεκροί, 670 το 1924 και 550 το 1925. Δεν είναι λίγοι, κανείς δεν περισσέβει εδώ. και πολλές φορές το ποιο νούμερο είναι το αποδεκτό, το 0 είναι αποδεκτό, κανένα άλλο δεν είναι αποδεκτό.

Διότι αν σου πω ότι αυτός που χάνεται τελικά είναι το παιδί σου, είναι ο πατέρας σου, είναι η μητέρα σου, δεν θα είναι καθόλου αποδεκτό. Ότι είναι 70, 100, 200, 300, είναι τοπικό να πεις το Vision Zero, το σημείο 0, δεν υπάρχει αυτό. Προσπαθείς να μειώσεις όσο γίνεται. Ο καθένας όμως από εμάς, εγώ πραγματικά σου μιλώ, φοβάμαι στον δρόμο, έχω κάνει λάθη, έχω γλιτώσει, είμαι τυχερός όμως αυτή τη στιγμή βγαίνοντας στον δρόμο προσπαθώ να προστατευτώ γιατί ποτέ δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσω να αντιδράσω σε ένα πρόβλημα να σας το περιγράψω μπαριέρα δεξιά, μπαριέρα αριστερά, υπάρχει ακοδίκτυο και χάνει ο άλλος από απέναντι τον έλεγχο πώς θα το κάνω, δεν γίνεται το μόνο μπορώ να κάνω να έχω μια χαμηλή ταχύτητα οπότε η σύγκρουση να μην είναι τόσο σφοδρή και ασφάλει και να μην φοράς τις ζώνες σου. Δεν μπορείς να θεωρείς ότι είσαι καλός οδηγός και να μην φοράς τις ζώνες σου. Δεν μπορείς να θεωρηθείς ότι δεν κινδυνεύεις όταν κανείς μέσα στο αμάρξο φοράει

τη ζώνη. Μιλάμε για ποσοστά τραγικά. Εγώ κλαίω με αυτό το πράγμα. Τι να σου πω, ήρθε το κράνος. Το κράνος αν δεν υπήρχε ο έλεγχος ήταν 6 στους 10 που φοράγανε. Τώρα βλέπεις 9 στους 10. Από αυτούς το μεγαλύτερο ποσοστό είναι λιμένο. Είναι μεγαλύτερο, δεν είναι σωστά τοποθετημένο, άρα με την παραμικρή σύγκρουση θα φύγει από το κεφάλι.

Αυτό σημαίνει ότι το κάνει για τα λεφτά και το δίπλωμα. Δεν το κάνει για να ασφαλίσει το κεφάλι του. Και θα σου πω και ένα άλλο, το οποίο ήταν τραγικό, το κάνα και μία repost στα social, ένας οδηγός του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Ράλλιο, τον Τάνι Σόρντο, ο οποίος έχει έρθει εδώ και εκτελεί δοκιμές γιατί τρέχει σε 15 μέρες στον εθνικό μας αγώνα, ανέβασε story. Τι ανέβασε? Δύο τύπους πάνω σε μια μοτοσυκλέτα με τζόκι, να ταξιδεύουν δίπλα του.

Και ανεβάζοντας αυτή τη φωτογραφία, γράφει «Welcome to Greece». Αντροπή, έλεος. Αντροπή. Το πρώτο που ανεβάζει ένας οδηγός του Παγκοσμίου, ένας ράλεπτης χώρα, αντί να είναι η Ακρόπολη, αντί να είναι η Στήλη Ολύμπη ιδιώς, αντί να είναι ένα σουβλάκι, αδερφέ, ή έστω και ένας μουσακάς που έχουν και μια αξία, δείχνει αυτούς τους δύο καραγκιόζηδες οι οποίοι δεν φοράνε κράνους.

Και υποτίθεται θα έχει δει και άλλους καραγκιόζηδες, οπότε για αυτόν ήταν το κερασάκι αυτό και για αυτό το πόσταρε. Ποιο πιστεύεις, και μου δίνεις ωραία πάσα με αυτό το παράδειγμα, ότι είναι έτσι το πιο επικίνδυνο ελληνικό κακό χαρακτηριστικό που ακολουθούμε στους δρόμους σαν οδηγή. Ή δεν υπάρχει κάτι, να δει να σου πω αυτό που είπαμε.

Πιο κοινό μάλλον, όχι πιο επικίνδυνο, γιατί όλα επικίνδυνα ευνητικά. Πολλές φορές αυτό μου μου τίνει προς το ερώτημα ποια είναι η αιτία, η μεγαλύτερη αιτία των τροχιών δυστυχημάτων. Η αιτία είναι η ανοησία μας, το λέμε συνέχεια. Και η ανοησία μας όχι υπό την έννοια ότι είμαστε ανόητοι και δεν έχουμε σωστή λειτουργία κεφάλου για να αναγνωρίζουμε πράγματα, να αντιλαμβανόμαστε πράγματα. Δεν έχουμε το νου μας τα πολυτιμότερα. Αυτό λέει η ανοησία.

Χωρίς νου. Συμπεριφορά χωρίς νου. Και αυτό είναι το τεράστιο ζήτημα. Τα υπόλοιπα είναι συμπτώματα. Δηλαδή το να περνάς κοπίνο φανάρι, το να περνάς στοπ, το να πηγαίνεις πιο γρήγορα, το να τρως το αυτοκίνητο, να καπνίζεις, να πίνεις καφέ και να ρυθμίζεις καστόφωνα και να αποσπάσεις την προσοχή σου με ένα κινητό τηλέφωνο, είναι συμπτώματα.

Άρα η αιτία είναι ότι είμαστε ανόητοι και κάνουμε όλα αυτά τα συμπτώματα. Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό. Και να σου πω διαφορετικά. Δεν υπάρχει κάποιος ο οποίος μιλάει στο κινητό ή μάλλον κάποιος που περνάει κόκκινο φανάρι που να μην μιλάει στο κινητό, που να μην κάνει και τα υπόλοιπα. Είναι λίγοι αυτοί που κάνουν ένα από το καθένα.

Εάν έχεις συνηθίσει, γι' αυτό είναι της υποτροπής που για πρώτη φορά εισέρχεται στον κώδικα. Για μένα ήταν πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί η υποτροπή είναι, σε συλλαμβάνονται κάτι που κάνεις επαναλαμβανόμενο. Άρα έχεις κάνει μια πρακτική καθημερινή, μια παγιωμένη τακτική, την οποία δεν τη σταματάς. Και θα σε σταματήσει ο νόμος στο τέλος.

Γιατί δεν θα άλλαζε ποτέ. Η ονόμωση, η εμπειρία. Γιατί μπορεί να έχει κάποιος ένα σοβαρό... Δεν μαθαίνεις ούτε από αυτό. Δεν μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων για κανέναν λόγο. Δεν μαθαίνεις και από τα δικά σου. Δεν μαθαίνεις από τα δικά σου. Θα σου πω ότι απλά μιλώντας με μία εντατικολόγο ενός νοσοκομείου που είναι για τροχέα δυστυχήματα, ήταν η απάντηση ότι όταν πάει κάποιος στην εντατική, στα επίγοντα, με ελαφρούς τραυματισμούς, γυρνάει συνέδριος πολυτραυματίας και νεκρός.

γιατί πιστεύει ότι είναι άνθρωπος. Πιστεύει ότι εφόσον επιβίωσε εκεί θα επιβιώσει και στο επόμενο. Άντε, εγώ θα περίμενα ότι υπάρχει ένα ποσοστό που μαθαίνει από την εμπειρία την κακή. Δεν μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων για κανέναν λόγο και δεν μαθαίνεις και από τα λάθη στο τέλος. Γιατί για να φτάσεις στο σημείο να μάθεις μπορεί να είσαι καταστραφή.

Και το να φτάσεις να μάθεις μπορεί να χάσεις τη ζωή σου να χάσεις την αρτιμέλειά σου και την ελευθερία σου. Γιατί το να βρεθείς με μια παραπληγία σοβαρή, χάνεις και την ελευθέρια των κινήσεων. Δεν είναι έτσι απλό. Αυτό που εγώ ακολουθώ, προσπαθώ να ακολουθώ, γιατί και εγώ προφανώς δεν είμαι ο τέλειος οδηγός ή ο καλός οδηγός.

Προσπαθώ απλά να υπακούω στα αυτά που εγώ νιώθω ότι πρέπει να υπακούω και σ'αυτά που προφανώς τους κανόνες που υπάρχουν. Ο τρόπος που οδηγώ και βλέπω ότι πολλές φορές με έχει γλιτώσει από μικρό ατυχήματάκια ή μεγάλο ατυχήματα Είναι ότι προσπαθώ να νιώθω όσο μπορώ, όσο πιο συχνά μπορώ ότι ο άλλος θα κάνει λάθος Είναι δεδομένο Επίσης είμαι σε έναν δρόμο που έχω προτεραιότητα Θα σταματήσω, δεν θα πάω, θα μειώσω ταχύτητα, θα τσεκάρω ότι αυτός που έρχεται και έχει stop μήπως κάνει λάθος και μετά θα φύγω.

Που μπορεί να είμαι κουραστικός για κάποιους που είναι πίσω μου, αλλά αυτό είναι μια λύση φαντάζομαι για εσάς που τα μελετάτε και εφαρμόζετε πολιτικές. Ξέρετε ότι αυτή η συμπεριφορά ίσως να το μειώνει και είναι κάποιο best practice, δεν ξέρω. Εγώ όπως το λες ακριβώς αυτό, δεν είναι κανόνας, είναι ότι θέλω να επιβιώσω. Ότι δεν θέλω να εμπλακώ, ακόμα και το αυτοκίνητό μου να γρατζουνίζω δεν θέλω.

Άρα αυτό το οποίο κάνω είναι αυτό που περιγράφεις που δέχομαι και bullying. Δηλαδή δέχομαι ας κοίτα από πίσω αρκετά μεγάλη πίεση και από αυτούς που κολλάνε και από αυτούς που κορνάρουν. Γιατί προτεραιοποιώ τις καταστάσεις και λέω ότι εδώ που βρίσκομαι μέσα σε ένα στενό δρόμο θα πάω σιγά και προσεκτικά και επειδή έχω προτεραιότητα περνάω όχι δεν περνάω γιατί όπως είπα πριν ο άλλος παραβία στο στοπ τον χτύπησε στις πόρτες τον ντουμπάρε δεν θέλω να το βιώσω αυτό.

όπως και με το φανάρι το κόκκινο όταν έχεις κόκκινο φανάρι σταματάς όταν έχεις πράσινο φανάρι περνάς όχι βάζεις το πόδι, παίρνεις το πόδι το γκάζι το ακουμπάς ελαφρώς στο φρένο προετοιμάζεις και ελέγχεις δεν περνάς όπως έρχεσαι γιατί ξέρεις όταν σε ένα φανάρι παραβιάζουν 200 φορές την ημέρα τον κόκκινο σηματοδότη και υπάρχουν 2.500 κόμβοι όπου μπορεί να συμβεί αυτό άρα δεν το ρισκάρω Ή μπορεί να περάσει ένας πεζός που να μη δει ότι είναι κόκκινο για αυτόν...

Οτιδήποτε έχει να κάνει και μάλιστα επειδή λέες αυτό με τον πεζό το κόκκινο φανάρι αφορά και τον πράσινο πεζό. Ακόμα και σε μια ένδειξη παλώμενη δεξιά πρέπει να δώσει περιοδικά στον πεζό. Ακόμα και η διάβαση πρέπει να δώσει περιοδικά στον πεζό. Ο πεζός πρέπει να πάει από τη διάβαση. Δεν μπορεί να πάει από εκεί που δεν έχει διάβαση γιατί πρέπει να πάει από εκεί.

Όταν πηγαίνεις στην Ποσειδώνος, στην Βουλιαγμένης, πηγαίνεις στο Συγκρού και περνάει τα κυκλιδώματα. Ή όταν το πατείνει, το ποδήλατο, πηγαίνει ανάποδα ακόμα και στη Συγκρού, ακόμα και στην Κηφισίας. Επίσης το πορτοκαλί δεν είναι για να αυξάνουμε ταχύτητα, αλλά είναι για να μειώνουμε ταχύτητα και να σταματάμε. Να προετοιμαζόμαστε και το κόκκινο.

Αυτό λοιπόν έχει λύση πάλι. Εάν πηγαίνεις βάσει των ωρίων και σε ένα όριο 70 που έχουν οι δρόμοι συνήθως που έχουν μεγάλα φανάρια, μιλάμε για κεντρικούς δρόμους, προλαβαίνεις το να ανάψει το πορτοκαλί την ώρα που φτάνεις εκεί να το πατήσεις. Αν την ώρα που περνάς μόλις έχει ανάψει, αντιλαμβάνεσαι ότι περνάς, δεν χρειάζεται να επιταχύνεις.

Και μία λύση είναι όταν σου κολλάει κάποιος από πίσω, δεν χρειάζεται ούτε να ζακωθείς ούτε να αρπαχτείς. ακούμπα λίγο το πόδι στο φρένο να του δώσουμε να καταλάβει να απομακρυνθεί όχι να κάθεσαι όμως με 80 χιλιόμετρα στην αριστερή λόριδα της Εθνικής μιλάμε να είσαι στην κηφισίας και να πηγαίνεις ροή όταν είναι να περάσει ακόμα χειρότερα στο πόδι διαφορετικά που κλείνουμε τις διαβάσεις όταν φτάνεις λοιπόν και έχει υπερβολικό φόρτο και υπερβολική κίνηση τι κάνω εγώ, τι εφαρμόζω είμαι με πράσινο φανάρι Βλέπω ότι μπροστά η διασταύρωση είναι γεμάτη.

Εάν δεν αδειάσει η διασταύρωση και δεν αδειάσουν και ένα, δύο, τρία αυτοκίνητα μπροστά, δεν ξεκινάω. Έχω κόρνες από πίσω. Μα πού να πάω, να πάω να κάτσω μέσα στη μέση ή να εμποδίσω αυτούς που έρχονται από αριστερά ή από δεξιά. Όχι, θέλει υπομονή. Υπομονή και στη διαδικασία αυτή να βλέπεις και να προβλέπεις, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, τι θα γίνει λίγο πιο μετά.

άρα όταν πηγαίνεις σιγά και προσεκτικά μπορείς να σταματήσεις, να κινητοποιηθείς, να προβλέψεις αν περιμένεις τον πεζό το θα πεταχτεί απάς ακόμα πιο σιγά και μέσα στις κατοικημένες περιοχές θα σου πω την αλήθεια ότι εγώ ποτέ με 50 ή με 40 χιλιόμετρα δεν έχω καταφέρει να σταματήσω σε πράκτης που κάνουμε στη σχολή το αυτοκίνητο και σταματάω στα οριακά σημεία με το 30 άρα σε κάθε περίπτωση που θα πάω σε μια μικρή, σε ένα μικρό δρόμο όχι αποκλειστικά με 30.

Άρα, όπως το λες, προληπτική αμυντική οδήγηση, μπορείς να προβλέπεις ένα μεγάλο ποσοστό, γιατί υπάρχουν και απρόβλεπτες περιπτώσεις, όπως σου ανέφερα, φυγό απέναντι. Πέρασε από πουδήποτε ή σε αντίθετο να τον περιμένεις από δεξιά με προτεραιότητα και να σου έρθει από αριστερά από ανάποδη κίνηση. Πολλά μπορεί να συμβούν.

Ναι, εννοείται. Ένα μηχανάκι το οποίο τόσο πρόξε κάποιος ήρθε πάνω σου, ένας οσπροζός που πετάχτηκε, ένας σκύλος που πετάχτηκε. Οπότε ουσιαστικά πρέπει να σκεφτόμαστε, να πηγαίνουμε με βάση την παραδοχή ότι ο άλλος που δεν εξαρτάται από μένα θα μπορεί να κάνει λάθος. Το πιστεύεις αυτό. Ναι. Το είπαμε πριν ότι αν τους ρωτήσεις όλους πιστεύουν ότι στάνταρ είναι ακατάλληλο και θα κάνουν το λάθος.

Άρα πώς ένας που είναι καλός αφήνει τη ζωή του να κυριοδάτει σε έναν που είναι ακατάλληλος. Πρεδεχόμαστε συνεχώς επιθέσεις. Είναι, είπαμε, μια εμπόλεμη ζώνη, άρα πρέπει να κρατάμε μια αμυντική διάθεση. Δεν γίνεται διαφορετικά. Και όποιος δεν το καταλάβει, αυτός εμπλέκεται. Ναι. Άρα είναι εδώ και μια πτυχή ελλείμματος εμπιστοσύνης που έχουμε στην Ελλάδα, στο διπλανό μας.

Όχι, δεν το έχουμε αυτό. Όχι γιατί άμα το έχεις θα συμπεριφέρουν ανάλογα Μα συμπεριφέρομαι ανάλογα δεν έχω εμπιστοσύνη σε αυτόν Έχεις εμπιστοσύνη για να συμπεριφέρεσαι έτσι Όχι αφού εγώ θα σταματήσω κάπου που έχω προτεραιότητα και θα τσεκάρω Σημαίνει ότι δεν έχω εμπιστοσύνη στον Έλληνα που έρχεται Εσύ λες την καλή συμπεριφορά την αμυντική συμπεριφορά Ο Έλληνας όμως αυτό δεν το έχει δεν σταματάει Α εννοείς σαν μακρο...

Αλλά δεν επιστέρεται κανένας κανέναν. Ναι. Έτσι, δεν επιστέρεται κανένας κανέναν. Όπως στην πράξη, τον επιστέρεται. Επειδή συμπεριφέρεται στον δρόμο μακροοικονομικά. Αν το συζητήσουμε θεωρητικά, δεν τον επιστέβες. Όταν θα μπεις στην πράξη, τότε τον επιστέβες. Γιατί, γιατί περνάς εύκολα το διασταύρωση. Γιατί τρέχεις παραπάνω.

Γιατί περνάς το πράσινο χωρίς να ελέγξεις. γιατί κάνεις δεκάδες άλλα πράγματα. Γιατί προσπερνάς κάποιον που βλέπεις ότι κάνει δεξιάριστρα και έχει το κινητό. Δεν τον εμπιστεύεις ή δεν σε νοιάζει απλά και δεν έχει... Εγώ πιστεύω ότι δεν φτάνει καν το μυαλό τους εκεί ότι στην παραδοχή δεν τον αντιλαμβάνονται. Το αποτέλεσμα το δείχνει. Στην παραδοχή δεν τους εμπιστεύεις.

Την ώρα όμως που κάνεις την κίνηση και την πράξη δείχνει σαν να είναι κάποιος ο οποίος τον ξέρεις, σαν να έχετε συνεργαστεί, σαν να έχετε συνεπάρξει σε ένα χορευτικό με αυτοκίνητα, σαν να το έχετε ξαναδοκιμάσει. Ή σαν να σου ανήκει ο δρόμος, γιατί πολλοί έχουν και αυτό το χαρακτηριστικό. Ναι, είναι ο συνδυασμός. Αυτό είναι γενικότερο.

Ναι. Άρα ας εστιάσουμε σε αυτό το κομμάτι εκεί, στο ότι πρέπει να μην εμπιστευόμαστε κανέναν, ούτε τον εαυτό μας. Εγώ πραγματικά φοβάμαι στον δρόμο και λέω ότι μπορώ να κάνω το λάθος. Ακόμα και να έρθει ένα μήνυμα στο κινητό και να πρέπει να κάνω 1001, 1002, αυτά τα δύο δευτερόλεπτα είναι σημείο που δεν έχω επαφή με τον δρόμο.

Δεν έχω οπτική με τον δρόμο. Αυτό γίνεται όμως κατά κόρον από όλους. Μα ακριβώς επειδή δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε και τους άλλους, γιατί βλέπουμε και από τον εαυτό μας ότι μπορεί να γίνουν λάθη. Ιδανικά μιλάς τώρα, Παππώ. Ναι, εντάξει, εννοείται. Ιδανικά μιλάς. Το πρόημα είναι ότι κανείς δεν το κάνει αυτό.

Αν το καταλάβεις αυτό θα αποτυπώσεις και πλήρως πώς ο Έλληνας αντιμετωπίζει τη διαδικασία της καθημερινότητας. Δεν φοβάται, δεν θεωρεί ότι κινδυνεύει, δεν θεωρεί ότι φταίει, δεν θεωρεί πάρα πολλά. Αλλά είναι συμμέτοχος και συμπεύθυνος σε όλα. Δεν είναι στη διαδικασία που αν τον βάζεις σε θεωρητικό επίπεδο να σου γράψει, όπως θα σου το πω και διαφορετικά αν του πεις τα λεφτά σου ή τη ζωή σου θα σου πει τη ζωή μου στον δρόμο όμως δεν αποτυπώθηκε αυτό αποτυπώθηκε τα λεφτά μου ξεκάθαρα αποτυπώθηκε το 2025 τι να πω αν είναι αυτό αυτός ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος να αλλάξουμε δεν είναι ο μόνος είναι διπλός ναι και είπαμε και η παιδεία δεν υπάρχει άλλος τρόπος να εφηβουλούμε ένα καινούριο τρόπο διαμόρφωση ενημέρωσης επιστοπίσεις και από μικρές ηλικίες, δεν διαφωνώ, όμως πρέπει να γίνει από τον μπα και τη μαμά και δεν υπολοιπόμαστε τίποτα από τον Σουηδό ή από τον Ορβηγό είτε από τον Πορτογάλο είτε από τον Ιταλό. Γιατί κι αυτοί αν τους αφήσεις ελεύθερους, δες του

που έρχονται να κάνουν διακοπές πολύ βρατανοί σε διάφορα νησιά που επιτρέπεται το αλκοόλ και γίνεται εκεί πέρα παλαστήριο. Εάν έρχεται ο άλλος γιατί καταλαβαίνετε εδώ είναι ξέφρεγο αμπέλι, σημειώσατε λάθος, γιατί αλλάζουν τα δεδομένα και θα τιμωρηθούν και αυτοί με τον ίδιο τρόπο. Καιρός είναι κάποια στιγμή να αλλάξουμε γενικότερα την κουλτούρα μας και προς τα έξοδο ότι εμφανίζεται γιατί υπάρχουν ταξιδιωτικές οδηγίες. Λέει, μη πηγαίνετε στην Ελλάδα, είναι επικίνδυνοι, τριτοκοσμικοί, ο καθένας κάνει ό,τι θέλει και έρχεται ο Ντάνι Σόρντο ο πρωταθλητής που τρέχει στον παγκόσμιο πρωτάλλημα και η πρώτη ανάρτηση είναι ο ξεκαπελωμένος αναβάτης.

Ναι, άρα πρέπει να αλλάξουμε την κουλτούρα μας και ταυτόχρονα και την εφαρμογή νόμων να την αντιμετωπίζουμε ως προς την κατεύθυνση που πάει και όχι ως προς την κρίνια ποιητή ότι έχουμε πρόστιμα για αλκοτέστ αλλά ο άλλος μπορεί να γκρινιάξει επειδή του καθυστερούν. Εννοείται ο Έλληνας να γκρινιάξει έτσι κι αλλιώς. Οπότε αυτό το βάζουμε στην άκρη και πρέπει να πάμε σε αυτό που πρέπει να πάμε τέλος πάντων.

Πρέπει να σου πω. Φεύγει ένας Έλληνας από εδώ, όσοι έχουμε ταξιδέψει στο εξωτερικό το ξέρουμε. Πήγαινε να κάνει τα ίδια σχόλια στη Γερμανία. Πήγαινε να κάνει τα ίδια σχόλια στην Ορβηγία, στην Αγγλία. Εκεί που πάρουν κάμερες και μάλιστα με κρυφά δίκτυα κάμερων, όχι φανερά όπως θα μπουν εδώ που θα ξέρεις που είναι. Κρυφά όλα.

και χωρίς καμία επίκαια δηλαδή στο 80 όριο στο 81 έχουν γράψει στο 30 όριο 31 έχουν γράψει σου δίνουν και ένα βάντζο το 5% ή 10% που βάζουν εδώ Ο Έλληνας στην Αγγλία, στην Γερμανία στους Ιδιαίτερες που λες είναι ο καλύτερος ο πιο νομοταγής πολίτης άρα είναι θέμα εφαρμογής κανόνων οι οποίοι κανόνες αυτές θα δημιουργήσουν και την κουλτούρα σιγά σιγά Βράβο φτάνει στα λόγια μου Γίνεται καλύτερος άνθρωπος όταν πάει στην Αγγλία. Όχι.

Είναι ο ίδιος. Απλά φοβάται στην αρχή. Μετά... Και επειδή πάλι θα υπάρξουν σχόλια σε αυτό, στο τι λέει και μόνο η παιδεία. Ναι, είναι συνδυασμός. Μα η παιδεία δεν είναι πολλά πράγματα. Είναι συνδυασμός, για να το ξαναπώ. Ότι είναι πολυπαραγοντικό, πολυσύνθετο και δύσκολο κομμάτι. Σιγά-σιγά διαμορφώνεται μια διαφορετική κουλτούρα μέσα από την εφαρμογή του νόμου και ίσως από κάποιες ενημερώσεις.

Δεν έχουμε κάποιον άλλον τρόπο να γίνει αυτό. Δεν υπάρχει κάποια άλλη εφαρμογή. Αυτό το έχουμε αντιγράψει κιόλας, να σου πω την αλήθεια. Πολλά χρόνια προσπαθούμε να το πούμε ότι έτσι εφαρμόζεται και σε χώρες της Ευρώπης, της Βόρειας Ευρώπης. Έτσι το κάνανε. Και πλέον είναι η τρίτη γενιά αυτή, οι οποίοι έχουν μάθει έτσι.

Είσαι ενταχθυλοδικτούμενος, όταν πας στη Γερμανία και πεις ότι παρκάρεις σε ράμπα αμαία, σε χθαράνε οι ίδιοι. Εδώ δεν τους νοιάζει. Εντάξει, έχει αλλάξει λίγο. Έχει αλλάξει λίγο. Υπάρχει κόσμος που θα πει μη παρκάρεις εδώ. Μη παρκάρεις εκεί, είναι διάβαση πεζών. Μη το κάνεις. Βλέπω σε κάποια σημεία ελάχιστα να σταματάνε τις διαβάσεις. Ελάχιστα. Είναι ευελιτιστοποίηση κι αυτό.

Εγώ δεν υπάρχει διάβαση που να μην σταματάω. Διάβαση που να μην σταματάω δεν υπάρχει. Είναι νόμος. Όχι νόμος του κράτους, νόμος του κόσμου. Ναι, ναι, ναι. Ότι δίνεις προτεραιότητα στον πεζό. Γιατί και ο πεζός θα το εκτιμήσει και όταν πάρει ο ίδιος το αυτοκίνητο μετά θα το ξανασκεφτεί. Είναι μια φίλη με οποία ζει στο εξωτερικό, στο Μόναχο. Με τον συντροφό της είναι Γερμανός. Και μου έλεγε κάποια στιγμή αυτό που λέμε εμείς εδώ, Εφαρμογή φερμοάρ. Εφαρμογή φερμοάρ.

Δηλαδή, έχεις προτεραιότητα εσύ, εγώ δεν έχω. Πρέπει κάποια στιγμή κάπως να περάσουμε. Δεν μπορεί να περάσουν όλα τα αυτοκίνητα να διάσσει και υπάρχει προτεραιότητα για να ξεκινήσουν οι άλλοι. Και υπάρχει μια διαδικασία που μπαίνει μία το ένα με το άλλο. Όπως τα φερμοάρ με τα δόντια. Ήρθε ο άνθρωπος εδώ πέρα, γιατί στη Γερμανία και το εφαρμόζουν αυτό και προσπάθησαν να το κάνει και εδώ.

Καταλαβαίνεις ότι άκουσε γαλλικά. Και του εξηγεί η κοπέλα, μην το κάνεις αυτό στην Ελλάδα, δεν ισχύει, δεν υπάρχει αυτή η ευγένεια να μπορούμε να μπούμε διαδοχικά ο ένας μετά τον άλλον για να αποσυμφορηθεί και η μία αρτηρία και η άλλη. Κοιτάμε πώς εμείς θα προλάβουμε και θα το έχεις παρατηρήσει ότι όχι μόνο δεν σου αφήνει το χώρο, τρέχει να προλάβει, να ακουμπήσεις σχεδόν το προπορευόμενο αυτοκίνητο για να μην μπεις.

Και άμα φτάσει και το κάνει αυτό, θα σε στραβοκοιτάξει κιόλας γιατί προσπάθησε να μπεις. Παίζει ρόλο και το ότι πολλοί νέοι τώρα, τα τελευταία χρόνια, για διάφορους λόγους, έχουν ζήσει κάποια χρόνια στο εξωτερικό, είτε για σπουδές, είτε για επαγγελματικούς λόγους. Ερχόμενοι εδώ αλλάζουν κι αυτοί λίγο τη μαγιά της κουλτούρας και της νοοτροπίας σε αυτό το επίπεδο.

που και αυτό εγώ το βλέπω. Βλέπω μια τάση έχοντας ζήσει σε αυτές τις χώρες. Ισχύει κατά κάποιο τρόπο, σύντος όσοι πάνε και σπουδάζουν εξωτερικό. Λιγότερο, γιατί σπουδές δεν έχεις αυτοκίνητο. Κυκλαφορούν μέσα όπου μπορούν να υποστηριχθούν αυτά. Πολλοί από αυτούς παραμένουν και στο εξωτερικό και είναι μια μικρή διάρκεια η οποία μόλις μπεις πάλι μέσα στη ζούγκλα αρχίζεις και συμπεριφέρεις όπως τα υπόλοιπα θηρία γιατί αυτό γίνεται.

Προσαρμόζεσαι στις συνθήκες. Εδώ άνθρωποι του εξωτερικού οι οποίοι έρχονται από άλλα κράτη όταν μπαίνουν σε νησιά δικά μας γίνονται Έλληνες. Ελληνοποιούνται δυστυχώς. Άρα δίνω και ένα εξιούς όλους τους πολίτες για τη μία εφαρμογή των νόμων όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν και δεν θα πω μπράβο αλλά να δώσουμε την προστασία προς την προστασία του πολίτη και του μεταφορών, ότι επιτέλους κάποιοι εφαρμόζουν τον νόμο και σώζονται ζώες.

Επιτέλους. Το άλλο που επίσης έχω παρατηρήσει είναι ότι σε μικρότερες πόλεις αυτό το παράδειγμα, το μοντέλο, με τις διαβάσεις που χρησιμοποίησες πριν, εφαρμόζεται πιο συχνά και πιο αποτελεσματικά. γιατί υπάρχει αυτό το hub όπου αν μια μερίδα ανθρώπων το εφαρμόζουν πολλαπλασιάζεται πολύ πιο εύκολα η καλή συμπεριφορά εγώ ας πούμε κατάγομαι από το Ρέθινο και στο Ρέθινο είναι μια πόλη που βλέπω εντυπωσιακή αλλαγή τα τελευταία χρόνια στο σεβασμό της διάβασης των πεζών παίζει ρόλο ότι έχουμε πολύ τουρισμό παίζει ρόλο στο ότι βλέπει στον διπλανός και το κάνει ή διαβάσεις σε συγκεκριμένες περιοχές που ο κόσμος τραβάει ο ένας τον άλλον.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος, αλλά βλέπω ότι τα μικρότερα, οι μικρότερες πόλεις και κοινωνίες έχουν άλλα ζητήματα. Εννοείται ότι έχουν άλλα. Έχουν άλλα ζητήματα, δηλαδή παράνομης οδήγησης, χωρίς διπλώματα, με αγροτικά μηχανήματα, με μηχανάκια, με πατίνια, χωρίς κράνας, χωρίς ζώνες, με καρότσες. Προχθές, ανήλικο παιδί, με αυτοκίνητο, με καρότσα πίσω, με άλλους ανήλικους 12, 15, 17 και σκοτώθηκε ο 17χρονος, 16χρονος που ήταν στην καρότσα.

Δηλαδή, θα μου πεις δεν γίνεται στην Αττική, δεν γίνεται στη Σαλονίκη, δεν γίνεται στη Λάρισα, σε μεγάλες πόλεις, στην Πάτρα, γίνονται. Και περιμετρικά της Πάτρας και περιμετρικά της Αθήνας και σε επαρχιακά σημεία της Αθήνας, γιατί είναι τεράστιο το δίκτυο. αλλά βλέπεις ακόμα δεν είναι τόσο εύκολο η αλλαγή της κουλτούρας και της συμπεριφοράς και σε κάποια σημεία στην επαρχία, στην περιφέρεια μπορεί αυτό να συμβαίνει που λες όπως και στο Ηράκλειο της Κρήτης που είχα πάει υπάρχει ένας αστυνομικός διευθυντής ο οποίος έχει καταβάλει τεράστιες προσπάθειες και πριν το νέο κώδικα φορούσαν 8 με 9 στους 10 κράνος σημαντικό, το έκανε ο άνθρωπος.

Δεν είναι τόσο εύκολο. Υπάρχει εντοπιότητα, υπάρχει ο γνωστός αστυνομικός, υπάρχει ο θείος, ο κουμπάρος, ο ξάδερφος που ξέρει τον τάδε, τον δίνα και μπορεί να με βοηθήσει, να με αφήσει. Εννοείται ότι παίζουν άλλα κακά πράκτησης που είναι στην επαρχία σε σχέση με την Αττική. Ωραία, όταν εσύ θα φας στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο καφενείο και στο τέλος θα πούμε και για την Κρήτη, όχι μόνο, αλλά και για τη Μακεδονία και για την Πελοπόννησο και για την Αττική και για οπουδήποτε, παράγουμε και το αλκοόλ μας.

Πόσο δύσκολο είναι κάποια στιγμή να σταματήσει η κατανάλωση αλκοόλ κατά την οδήγηση. Στην Κρήτη, πες μου, πόσο εύκολο είναι ή πόσο δύσκολο είναι. μετά από γάμο, μετά από βάπτιση, μετά από γιορτή, μετά από θρησκευτική γιορτή ή εθνική εορτή. Πάρα πολύ δύσκολο. Γίνεται όμως σιγά σιγά. Δεν θα γίνουμε ποτέ πρωτοπόρισσα τη Σουηδία.

Το ζητούμε να φτάσουμε στο μέσο όρο και πάνω. Να έχουμε βελτιώσει τόσο πολύ και να έχουμε μειώσει τόσο πολύ τα ατυχήματα, ιδίως τα θάνατη φόρα. Δεν σας εξηγώ πάλι για να τα ακουστεί. Ότι αν όλοι βάλουμε ζώνη, όσοι δεν φορούν ζώνη. Δεν είναι να δαχτυλοδείξουμε κάποιον ή να κατηγορήσουμε κάποιον. Λέμε την πραγματικότητα.

Όταν δεν φορά ζώνη, με μία σύγκρουση 30-0-40-0, ενδεχομένως να τραυμαστείς πάρα πολύ σοβαρά, ενδεχομένως να χάσεις και τη ζωή σου. Και να αποτελέσεις και αυτόν που θα σκοτώσει το αγαπημένο σου πρόσωπο που μας θα μάξει. Εάν καταφέρουμε μέσα από τέτοιες προσπάθειες, μέσα από το νόμο, μέσα από την εφαρμογή, μέσα από την ενημέρωση, όλοι οι Έλληνες πολίτες να βάζουν ζώνη ασφαλείας και όλοι οι Έλληνες πολίτες να φορούν κράνος μειώνουμε κατά πάρα πολύ τα ποσοστά των τροχιών των ατυχημάτων. Πάρα πολύ απλό.

Εάν πηγαίνει σιγά και προσεκτικά και δεν εμπλέκει στις ατυχήματα γιατί αν πηγαίνει σιγά μειώνει στις πιθανότητες δεν είναι επιστήμη στο τέλος τέλος. Επίγνωση των συνεπειών, επίγνωση το ότι σε κάθε περίπτωση ένας γονιός μπορεί να νιώσει το χειρότερο μπορεί να νιώσει δηλαδή δεν μπορεί να καταλάβω πως κάποιοι γονείς βάζουν τα παιδιά τους σε καθισματάκια δεν μπορεί να καταλάβω γιατί κάποιοι γονείς τα βάζουν στους κάροτες δεν μπορεί να καταλάβω γιατί τα βάζουν πάνω σε μηχανάκι από τους κράνους μπορείς να το καταλάβεις είναι λόγο παιδείας που λείπει αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο δεν έχουν τη βασική το έχουμε αποτυπώσει αυτό δεν μπορεί να καταλάβω πως μπορούν αυτό να το κάνουν όχι να το κάνουν να το πεις σου λέω ότι σε ενδιαφέρει το παιδί σου, ναι με ενδιαφέρει, το βάζεις πάνω απ' όλα, το βάζω πάνω απ' όλα.

Και αμέσως το βάζεις σε ένα μηχανάκι χωρίς κράνος και είναι και σε ηλικία που δεν μπορεί να συγκρατεθεί. Εξήγησε μου πόσο το προστατεύεις το παιδί σου. Προχθές έγινε ένα τύχημα, προχθές όπως σου λέγανε, πριν τρεις μήνες, που μια μαμά κράκεται και το παιδί αγκαλιά, σκοτώθηκε το παιδί ακαριέα σε σύγκρουση η οποία έγινε και πίστευε ότι θα το σκοτώσει, όχι, πίστευε ότι θα το προστατεύει, ενδεχομένως.

Πίστευε ότι θα της τύχει. Της έτυχε. Οι πιθανότητες είναι πάρα πολύ μεγάλες. Μία ένα δέκα χρόνια περίπου, ο καθένας από εμάς μπορεί και δύο ένα δέκα, μπορεί και τρεις ένα δέκα, να εμπλακεί σε ένα μικρό ή σε ένα μεγάλο ατύχημα. Εάν σε βρει προστατευμένο, πόσο κακό είναι να πεις σε έναν άνθρωπο που βάλει τη ζώνη σου. Δεν έχω καταλάβει ακόμα το πώς το αντιδρούν, ακόμα και στις συζητήσεις που κάνουμε, ότι σε ενδιαφέρον σε ένα δικό μου είναι το σώμα. Δεν το καταλαβαίνω αυτό.

Δεν είναι έτσι. Πειράζει και τον απέναντι που θα έρθει, που θα εμπλακεί στο ατύχημα εξαιτίας σου. Από οτιδήποτε. Εγώ σου λέω ακόμα και στη ζώνη μέσα σε ένα αυτοκίνητο που θα σκοτώσεις κάποιον, ακόμα και με μια μοτοσυκλέτα που θα χάσεις τον έλεγχο επειδή ήρθε μια πέτρα στο μάτι σου και πρωτί σου σκηνιεύει το κεφάλι σου.

Ας το ξεχωρίσουμε, πραγματικά με ενδιαφέρον και με αγάπη προς τους συμπολίτες μας ας προσπαθούν και αυτοί οι ίδιοι, γιατί εγώ δεν σκέφτομαι μόνο τους ίδιους, σκέφτομαι και τα παιδιά τους. Βλέπεις το παιδί το οποίο περιμένει να έρθει ο γονιός, δεν γυρνάει ποτέ. Βλέπεις τον γονιό που προσπαθεί και περιμένει το βράδυ άϊπνος να γυρίσει το παιδί του και δεν γυρνάει ποτέ.

Αυτά δεν είναι αστεία, ούτε παιχνίδια, ούτε απόψεις. Αυτά είναι γεγονότα, είναι αριθμοί, είναι στατιστικοί. Και αποτυπώνεται αυτό. Κάθε χρόνο αποτυπώνεται. Τη δεκαετία του 90, 3.500 νεκροί αιτησίως. Καλώς εγώ, όταν το πραγμάτων θα μειωθούν και άλλο. Φτάσαμε στους 550. Δεν μπορούμε να υποστήριξουμε 550 νεκρούς κάθε χρόνο. Δεν γίνεται.

Αν το βάλεις σε οτιδήποτε άλλο, σε φωτιές 550 νεκροί, σε πλοία 550 νεκροί, σε σεισμούς 550 νεκροί κάθε χρόνο να γίνεται αυτό, τι θα έχει γίνει στο κράτος. Το αντιλαμβάνεστε, θέλω να σου πω. Δεν είναι αποδεκτό. Και εκεί έχουμε ευθύνη όλοι. Μπαίνει ο άλλος μέσα στο αεροπλάνο και κάνει τον σταυρό του. Γιατί κάνεις το σταυρό σου. Γιατί είμαι στο αεροπλάνο. Πόσο αεροπλάνο πέσανε στην Ελλάδα τα τελευταία 70 χρόνια. Ένα. Ένα αεροπλάνο έχει πέσει. Και αυτό ήταν η Κυπριακή αερογραμμή.

Και εκεί κάνει το σταυρό του επειδή, όπως είπαμε πριν, στο αυτοκίνητο νιώθει ανίκητος ότι αυτός ελέγχει την κατάσταση. Το αεροπλάνο λέει ότι κάποιος άλλος οδηγάει οπότε εγχώνομαι. Ο άνθρωπος αυτός που ποντικά είναι επαγγελματής και έχει περάσει χιλιάδες ώρες εκεί σε αυτή τη δουλειά και έχει άλλα εργαλεία. Περνάει ψυχολογικά και ψυχιατρικά τεστ, ελέγχεται ιατρικός κάθε χρόνο για το αν είναι καλά, για το αν έχει ζητήματα, για το αν καταναλώνει ουσίες, αν καταλαβαίνει οτιδήποτε και εσύ μπαίνεις μέσα και κάνεις το σταυρό σου, μη πέσει το αεροπλάνο.

Πόσοι αεροπλάνα έχουν πέσει. Αυτή είναι η ερώτηση, η απάντηση. Κανένα. Ελληνικό κανένα. Ένα Κυπριακό. 0,00% Πιστεύεις... Εγώ ας πούμε έχω μια θεωρία που θεωρώ ότι η δουλειά σου εντός εισαγωγικών το να ανοίγεις τα μάτια στον κόσμο και να εκπαιδεύεις τον κόσμο όσον αφορά την οδική ασφάλεια θα μειωθεί, ελπίζω, λόγω των αναφθόρμων οχημάτων, των self-driving cars.

πιστεύεις Γιατί θα σου πω απλά ότι αν είναι αυτοκίνητο όταν έχουμε μέσω όρου ηλικίας 17-18 ετών, άρα υπάρχουν και 30 ετών και βάλει ότι αυτό που λες θέλει ακόμα χρόνια για να ξεκινήσει, δηλαδή όταν θα αρχίσει να εφαρμόζεται... Η τεχνολογία υπάρχει τώρα. Εφαρμόζεται πιλωτικά στην Αμερική και σε... Πώς θα προβλέψει με αλγόριθμος ενδεχομένως τη συμπεριφορά του Έλληνα οδηγού.

Αυτό είναι το... Βλέπει πράσινο. Περνάω. Εκτός αν συνεννούνται τα δύο αυτοκίνητα. Το παλιό αυτοκίνητο πώς θα συνεννωηθεί με το καινούργιο. Όχι. Είναι η μεταβατική περίοδος που θα πρέπει... Η μεταβατική περίοδος είναι άλλα 50 χρόνια. 50 λες. Μα θα υπάρχουν αυτοκίνητα τότε. Ξεκινείς σε 10 χρόνια. Όχι. Εγώ πιστεύω, η θεωρία μου είναι ότι σε 10 χρόνια θα είναι ένα ποσοστό όπως είναι σήμερα τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Λες. σε μια δεκαετία θα έχουμε ένα ποσοστό 30% ή 20% Σε 10 χρόνια 30% Δεν ξέρω Κάτσε να δούμε αν θα έχουμε 30% ηλεκτρικά σε 10 χρόνια Εγώ δεν σου πω απλά ότι σε όλο το αυτοκίνητο που εφαρμόζονται διάφορα συστήματα ασφάλειας όπως είναι το Pentestrian Assistant το οποίο τι κάνει έχει κάποιους αισθητήρες και βλέπει στην ίδια στιγμή με σένα ή μάλλον πάντα καλύτερα από σένα γιατί εσύ μπορεί να κοιτάς αλλού και αυτό κοιτάζει εκεί από τις αισθητήρες γιατί έχει παντού αισθητήρες ότι πετάγεται κάτι και έχει μια αντιμετώπιση στα 20 μιλισεκόντ.

Εσύ έχεις στα 2 χιλιάδες. Δηλαδή έχεις στα 2 δευτερόλεπτα. Αυτό αντιδρά πολύ πιο γρήγορα. Εάν όμως εκεί περάσεις με το αυτοκίνητό σου αντί με πιέζ με 30 που προλαβαίνει με 50 δεν προλαβαίνει. Υπάρχουν συστήματα το EBS το οποίο ήρθε τη δεκαετία του 90 και όλοι το αμφισβητούσαν. Αντι-blocking system εντοχωμένους κάποιοι να μην καταλαβαίνουν ακόμα τι κάνει αυτό, να το έχουν στο αυτοκίνητό τους και να μην ξέρουν.

Τι κάνει ο αεροσούλος. Σε προστατεύει από την ταχύτητα με την οποία μπορεί να συγκρουστείς μπροστά, στο τιμόνι, ανάλογα που βρίσκεσαι. Ναι, την κάνω πάντα αυτή την ερώτηση σε όλους. Κανείς δεν μου είχε απαντήσει ακόμα ποια είναι η σωστή λειτουργία του αεροσούλου. Και να μην εκτοπιστείς φαντάζομαι επίσης. Όχι. Είναι μία ξεκάθαρη.

Όταν πατήσεις, όταν τρακάρεις, άρα ακινητοποιείται το αυτοκίνητο, αδρανεί το σώμα μας. Εκεί έρχεται η ζώνη ασφαλείας και μας ακινητοποιεί το σώμα μας. Τι δεν συγκρατείται, το κεφάλι. Το κεφάλι λοιπόν αδρανεί και συνεχίζει να ταξιδεύει. Το κεφάλι δεν ταξιδεύει ευθεία, ταξιδεύει προς τα κάτω. Άρα σπάει ο αυχένας. Και μένουν παραπληγικοί.

άρα τι κάνει ο αεροσακός δεν είναι για να μην χτυπήσει το ταμπλό γιατί εντάξει ο οδηγός είναι κοντά αυτός που βρίσκεται στο δεξί κάδος μας, αυτός είναι ο οδηγός που έχει τουλάχιστον ένα μέτρο πλάσα πόσα σε το ταμπλό πώς θα φτάσει το ταμπλό και πώς το ταμπλό θα φτάσει σε αυτόν αν γίνει αυτό έχει μειωθεί τόσο πάρα τόσο πολύ το εύρος της καμπίνας που είναι ο επιβάτης που τον έχει συντλήψει άρα ζώνη και αεροσακός λειτουργούν συνδυαστικά.

Δεν μπορεί μόνο του να υπάρξει ο αερόσοκος χωρίς τη ζώνη. Δεν είναι μαξιλάρι. Θα σε σκοτώσει ο αερόσοκος ακόμα χειρότερα γιατί αδρανώντας και ταξιδεύοντας ο αερόσοκος θα σου σπάσει το κεφάλι προς τα πίσω. Δεν το είχα σκεφτεί αυτό έτσι. Μα δεν το ξέρει κανένας γιατί υπάρχει ο αερόσοκος. Πραγματικά σας το λέω, όταν μπαίνω σε μια αίθουσα που έχει από 10 άτομα έως 200-500 και ρωτάω κάποιος να μου πει τη λειτουργία του αερόσκου, δεν την ξέρει.

Αδίκομα και αγοράζουμε αυτοκίνητα και δεν ξέρουμε τις λειτουργίες των περισσότερων συστημάτων. Ναι, αυτό πήγα να σου πω ότι... Ιδίως τα σύγχρονα θέλουν φροντιστήριο. Εντάξει, βέβαια, το κομμάτι με τα συστήματα cruise control κτλ. δεν έχουμε τις υποδομές στη χώρα για να μπορούν να προστηριχθούν. ότι θα πάμε στην αυτόνομη οδήγηση.

Όταν αρχαία συστήματα, γιατί το 5-4 είναι ασίσταν, δεν είναι το νο, πρέπει να είναι εόν. Το λέει ένα ασίσταν, πρέπει να είναι εόν. Η ενημέρωση σου καθρέφεται, όσο κάτι έρχεται, το βλέπεις. Δηλαδή προσπαθεί να σε βελτιώσει, να σου βελτιώσει μάλλον, όχι να σε βελτιώσει εσένα, να βελτιώσει τις συνθήκες. Να σου κάνει πιο εύκολη τη ζωή.

Υπάρχει μια νοοτροπία ώστε να μπορείς να... Λοιπόν, και γι' αυτό θέλουμε και σύγχρονα αυτοκίνητα. Και να πάμε... Περνάμε το ένα θέμα στο άλλο. Σύγχρονα και παλιά αυτοκίνητα. Το πώς παίρνει ο γονιός και ποιο δίνει στο παιδί. Υπάρχει νοοτροπία αυτή. Πάρε το παλιό να μάθεις να τρακάρεις. Ένα παλιό αυτοκίνητο σίγουρα θα τρακάρει κάποια στιγμή.

Γιατί ούτε έχεις σύστημα παιδείας, ούτε σύστημα ανάρτησης, ούτε δυνατότητα να μπορέσεις να αντιδράσεις σωστά μ'αυτό! Το πρώτο νούμερο ένα είναι η αντίδρασή μας! Άρα, μ'ότι και να'μαστε πρέπει να'μαστε έτοιμοι! Αλλά μετά πρέπει να μας υποστηρίξει και το εργαλείο! Γιατί, ναι! Εμένα δεν κάνουν τα εργαλεία το μάστρο! Αλλά το κάνουν!

Γιατί ένας καλός μάστρος όσε ένα εργαλείο! Δεν μπορεί να δουλέψει! Πολύ ενδιαφέροντα αυτά, δεν τα είχα σκεφτεί έτσι και σήμερα. Λάστιχα. Τα λάστιχα πρέπει να τα αλλάζουμε ένα-δύο χρόνια. Αλλά κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα. Δεν μπορείς να έχεις καλοκαίρι, χειμώνες, άνοιξη, φθινόπορο επί δεκαετίες και να λες επειδή έχει δόντι το λάστιχο είναι καλό.

Είναι η επαφή σου με το δρόμο. Δεν χρειάζεται να σε βάλει κάποιος διαδικασία να σε τιμωρήσει, να σου ελέγξει. καταλαβαίνω το κόστος, είναι μεγάλο αλλά όταν είσαι σε επαφή με το δρόμο μόνο με το ελαστικό πρέπει να είναι σύγχρονο να είναι φρέσκο, είναι ζωντανός οργανισμός παλιώνει, φθύρεται, λιώνει με υψηλές θερμοκρασίες με αλμύρα, με θάλασσα γιατί έχουμε και πολύ έντονο περιβάλλον αυξομοιώσεων θερμοκρασιών που μπορεί να επηρεάσουν τα λάστιχα γνώση τι κάνει το λάστιχο δηλαδή δεν μπορεί ο καθένας να πιστεύει ότι με έναν λάσκο μπορεί να πάει στο χιόνι, στον πάγο, εάν δεν είναι συγκεκριμένο χιονολάστιχο.

Ωραία. Νομίζω καλύψαμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Σίγουρα θα ήθελα να ξανακάνω κάποιες στιγμές στο μέλλον μια τέτοια συζήτηση από άλλη σκοπιά ίσως, αλλά ήταν πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά που είπες και σε ευχαριστώ που τα μοιράστηκες. Να είσαι καλά και κλείνοντας να πούμε ότι πρέπει να αντιληφθεί ο καθένας το πόσο σημαντικός είναι και ένα αντικατάστατος.

Γιατί υπάρχει μία άποψη ότι ουδείς σαν αντικατάστατος. Σωστά! Σωστά! Σε άλλα πράγματα! Ναι! Αυτό είναι η συνεργασία μας! Είναι σε μία ομάδα ποδοσφαίρου! Σε μία ομάδα εργασίας! Είναι σε μία εταιρεία! Είναι κάπου γύρω γύρω! Στην κοινωνία! Μέσα στην οικογένειά μας δεν υπάρχει αντικατάσταση παιδιού! δεν υπάρχει αντικατάσταση γονιού, δεν υπάρχει αντικατάσταση αδερφής, αδερφού, συζύγου, συντρόφου.

Δεν γίνεται αν το χάσεις και το γκλάψεις. Άρα ο καθένας από εμάς, ας έχει υψηλό επίπεδο αυτοεκτήμησης αγάπης για τον εαυτό του, να έχει υψηλό επίπεδο ενσυνέσεις αγάπη για την οικογένειά του, αγάπη για τους συμπολίτες του. δεν έχω να χωρίσω τα μαζί σου και παρόντας να συνεχίσουμε στον δρόμο και να διαπληκτιστούμε, δεν έχω πάλι το δρόμο να χωρίσω μαζί σου.

Άρα προσέχουμε, λειτουργούμε αμυντικά, λειτουργούμε προληπτικά γιατί είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσης που τα στατιστικά αποδεικνύουν ότι είναι ο πιο εύκολος τρόπος να χάσεις την αρκετιότητά σου και τη ζωή σου. Σε ευχαριστώ πολύ Κώτερ, θα σας τα δίνω.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00