«Η κοινή βλακεία φουσκώνει σαν τσουρέκι στα social media» | Κ. Γιαννακίδης
The 8 PodcastΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ζούμε στην πιο ανοιχτή εποχή έκφρασης - αλλά πολλοί φοβούνται να μιλήσουν. Σε αυτό το επεισόδιο συζητάω με τον γνωστό ραδιοφωνικό παραγωγό και δημοσιογράφο, Κώστα Γιαννακίδη, για την κοινωνία, τα media και το πώς σκεφτόμαστε σήμερα:
- την άνοδο της οργής, των ψεκ και των fake news
- γιατί η κοινή λογική φαίνεται να χάνεται
- τον φόβο δημόσιας έκφρασης
- τις «δύο Ελλάδες» που συνυπάρχουν
- πώς μπορεί να μοιάζει η χώρα μας τη δεκαετία του 2030
Μια κουβέντα για την κοινή λογική που χάνεται, τον "τραμπισμό" που έρχεται και το ελληνικό όνειρο που ακόμα αναζητείται.
Ενότητες:
00:00 Ποιος είναι ο Κώστας Γιαννακίδης
01:31 Κόστος του να λες την άποψή σου χωρίς «στρογγυλέματα»
05:38 Social media, fake news & φόβος έκφρασης
11:10 Έχει αλλάξει γνώμη για κάτι;
16:13 Πως θα ήταν η Ελλάδα αν ήταν άνθρωπος;
24:10 Θα έμπαινε ποτέ στην πολιτική;
25:41 Τι τον ενοχλεί περισσότερο στην ελληνική νοοτροπία;
27:40 Τραμπ & ο νέος «αυταρχισμός»
33:37 Προσωπικές επιλογές που τον καθόρισαν: Ο Τζίμης και η Αθήνα
37:59 Ψυχανάλυση
----------
👍 Αν σου άρεσε το επεισόδιο, κάνε εγγραφή για να μη χάνεις τις επόμενες συζητήσεις!
📱 Βρες με και σε άλλα μέσα:
https://linktr.ee/othonothonas
👤 Καλεσμένος: Κώστας Γιαννακίδης
https://el.wikipedia.org/wiki/Κώστας_Γιαννακίδης
🎬 Παραγωγή: 3hive.gr
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Εργάζομαι στα Νέα, στο News 24-7, κάνω μία εκπομπή στο Best 92,6, είμαι σε αυτή τη δουλειά από το 1989 και δημονώ να βγω στη σύνταξη. Και είσαι νομίζω και ο πρώτος που συμμετείχε στη μετάβαση από το ραδιόφωνο το παραδοσιακό στο ειντερνετικό ραδιόφωνο. Όχι, είμαι πολύ πιο παλιός από αυτό που λες. Εγώ είχα κάνει το 1995, το μακρινό 1995, έχουν περάσει 31 χρόνια από τότε, από τον Αύγουστο του 1995.
Είχα βάλει την πρώτη ελληνική εφημερίδα στο ίντερνετ, τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη. Αυτός ήταν ο λόγος που ένα χρόνο μετά κατέβηκα στην Αθήνα, στον Φλάσ. Και τότε ήταν ο Φλάσ το πρώτο ελληνικό ραδιόφωνο που και αυτό έπαιξε με stream στο δίκτυο. Και φυσικά είχαμε φτιάξει και ένα πολύ μεγάλο site, το flas.gr, αλλά πάμε πια πολλά χρόνια.
Δεν έχει καν και σημασία να τρέχουμε εκεί. Είσαι ένας άνθρωπος και ο λόγος που σε κάλεσα σε αυτό το podcast χωρίς να γνωριζόμαστε από πριν, τον οποίο τον εκτιμώ από αυτό που παρακολουθώ είτε στο ραδιόφωνο, είτε στην αρθρογραφία σου, είτε στην τηλεόραση όταν εμφανίζεσαι, ο οποίος εκφράζεται ελεύθερα, δεν βάζεις φίλτρα, σε μια εποχή που όλοι ξέρουμε και βλέπουμε ότι κυριαρχεί η πολιτική ορθότητα και εκτιμώ το γεγονός ότι δεν σε νοιάζει να εκφράσεις την αποψή σου να μην κάνεις τρογγυλέματα που κάνει πολλοίς κόσμος που εκτίθεται και είναι κάτι που με εντριγκάρει γενικά το να βλέπω σε έναν άνθρωπο με σχετική έννοια το θαυμάζω και ήθελα να σε ρωτήσω πόσο εύκολο είναι αυτό ή δύσκολο και τι κόστος έχει Κοίταξε με φίλτρα εκφράζομαι όπως εκφράζονται όλοι οι άνθρωποι Δηλαδή δεν είμαι από αυτούς που λένε ότι υποφέρουν από την πολιτική ορθότητα ή ότι πρέπει να κινηθούν με βάση την πολιτική ορθότητα.
Τα φίλτρα που πρέπει πάλι να μπαίνουν στο δημόσιο λόγο είναι το φίλτρο της ευπρέπειας, είναι το να εκφέρεις ένα λόγο ο οποίος δεν περιέχει μέσα μίσος, ρατσισμό, μυσαλλοδοξία. Οπότε λοιπόν τα φίλτρα μπαίνουν και είναι πάρα πολλά. αλλά εκεί που δεν μπαίνουν φίλτρα είναι στο να εκφράσω την άποψή μου. Τώρα, όταν εκφράζεις την άποψή σου, εγώ έχω τη γνώμη ότι περισσότεροι άνθρωποι που αρθρώνουν δημοσιολόγο εκφράζουν την άποψή τους, αλλιώς δεν μπορείς να το κάνεις.
Τώρα, αν εκφράζεις την άποψή σου, είναι λογικό να δυσαρεστείς κάποιους, κάποιοι άλλοι να ικανοποιούνται. Είναι μια δουλειά, δεν κάνουμε διαγωνισμό δημοφιλίας, ούτε κάνουμε καλυστία καλύτερης άποψης. Αν τώρα κάποιοι άνθρωποι εξοργίζονται με την άποψή σου, ουσιαστικά αυτό που σου ζητούν είναι να λες ψέματα. Δηλαδή να μην εκφράζεις την άποψή σου και να εκφράζεις μία άλλη άποψη που συμβαδίζει με τη συμβατική ροή των πραγμάτων, τη συμβατική αντίληψη, τις απόψεις του σειρμού.
Είναι και αυτή, αυτή είναι μια πολύ ασφαλής λύση, το να εκφράζεσαι εντελώς συμβατικά και να μην έχεις πάρα πολλές γωνίες. αλλά δεν είσαι εσύ και αυτό το πράγμα εγώ δεν θα μπορούσα να το υπηρετήσω για πολύ καιρό, για λίγο ίσως θα μπορούσα για πολύ δύσκολα Ναι αλλά εσύ που ξέρεις το χώρο, γιατί εγώ δεν γνωρίζω το χώρο θα έλεγες ότι περισσότεροι είναι συμβατικοί σήμερα που εκφράζονται δημόσια είτε αρθρογραφούν είτε έχουν εκπομπές, τηλεόραση, το ραδιόφωνο γενικότερα σαν έτσι στατιστικό Θα έλεγα ότι η παλιά δημοσιογραφία, η πιο παλιά, ήταν μια δημοσιογραφία του στρογγυλέματος και του να μην ενοχλήσουμε.
Και τώρα το τηρούν κάποιοι και είναι και μάλιστα και πάρα πολύ πετυχημένοι και συμπαθείς από όλους. Αλλά νομίζω ότι επειδή πια έχει αλλάξει και η μορφή της δημοσιογραφίας, δηλαδή αυτό που αγοράζει ο κόσμος, δεν είναι πια μόνο ενημέρωση. Γενικώς αγοράζει content, θέλει να αγοράσει άποψη, θέλει να αγοράσει θέση. Νομίζω λοιπόν ότι περισσότεροι που αρθρώνουν δημόσιο λόγο πια είναι ειλικρινείς και καμιά φορά ίσως είναι περισσότερο ειλικρινείς ή αφθόρμητοι από όσο πρέπει σε βαθμό που να γίνονται εριστικοί, τοξικοί.
Τι εννοείς, πες με ένα παράδειγμα, από κάποιο δημόσιο πρόσωπο που έγινε εριστικός, για να καταλάβω τι λες ακριβώς. Εννοείς ας πούμε ότι όποιος εκφράζει την άποψή του μπορεί η μειοψηφία ή η πλειοψηφία της άλλης πλευράς, της αντίθετης άποψης, να είναι για αυτούς εριστικός ή αντικειμενικά εριστικός στις μέρες μας. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, εντάξει δεν θέλω να αναφερθώ σε μονομαστικά παράδειγματα, οι οποίοι γίνονται επί τη δεσεριστική προκειμένου να προσελκύσουν την προσοχή να πάρουν περισσότερα κλικ αυτό το πράγμα πια πουλάει. Γενικώς γνωρίζουμε πια, το ξέρουμε στην εποχή των δικτύων ότι η οργή είναι κάτι που πουλάει, που φέρνει κλικ που φέρνει engagement που λέει και ο λαός μας και γι'αυτό έχουμε γεμίσει στα social media από fake news από ψεκ, από θεωρίες συνωμοσίας Από οργή που διατυπώνεται με κεφαλαία γράμματα Πώς το αξιολογήσεις αυτό γενικότερα για τα social media Όσον αφορά την άνοδο αυτή του, όπως είπα, των fake news Σε φοβίζεις, όχι σαν άνθρωπο για τον ίδιο προσωπικά
Αλλά γενικότερα για την κοινωνία μας Κοίταξε είναι μια καινούργια συνθήκη Που ακόμα δεν έχει αποκρισταλωθεί, δεν έχει διαμορφωθεί Νομίζω ότι στο μέλλον οι άνθρωποι θα βγάλουν πιο πολλά συμπεράσματα Το συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε εμείς τώρα εκ του ασφαλούς είναι το εξής, ότι όταν οι άνθρωποι δικτυώνονται πια μέσα σε ένα παγκόσμιο χωριό και σε ένα κοινό επικοινωνιακό περιβάλλον, εκ των πραγμάτων αυτοί που ακούγονται πιο δυνατά είναι αυτοί που φωνάζουν περισσότερο.
Αυτοί που φωνάζουν περισσότερο είναι αυτοί που είτε έχουν πιο ακραίες θέσεις, είτε πολύ πιο κεντρικές πρωτότυπες, είναι απόψεκασμένες θέσεις. Εκ των πραγμάτων λοιπόν, όπως αν ήμασταν μέσα σε ένα δωμάτιο για να συζητήσουμε, αυτός που θα ακούγονταν πιο πολύ θα ήταν εκείνος με την υψηλότερη ένταση στη φωνή του, το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με τα social media.
Δηλαδή κυριαρχούν, ακούγονται μάλλον, εντυπώνονται στη συλλογική συνείδηση οι πιο ακραίες εκφράσεις που διατυπώνονται εκεί μέσα. βέβαια υπάρχει και η άλλη άποψη αλλά προς το παρόν μέχρι το εκρεμές να ισορροπήσει κάπου βλέπουμε ότι η ακρότητα κυριαρχεί και από τη μία διαπιστώνεις και λες κοίταξε είμαστε σε μία εποχή όπου βρισκόμαστε στην εχμή της τεχνολογίας όλοι οι άνθρωποι έχουμε δικτυωθεί έχουν καταργηθεί τα σύνορα και ποιο ήταν αυτό το αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι οι άνθρωποι γίναν περισσότερο ηλίθοι διότι όλο αυτό το ενιαίο επικοινωνιακό περιβάλλον έδωσε την ευκαιρία στην κοινή βλακεία και στην ανουησία να διαδοθούν και να φουσκώσουν σαν τζουρέκι το Πάσχα. Αυτό είναι, συμφωνώ 100% με αυτό που λες και αυτό είναι κάτι το οποίο με προβληματίζει και προσωπικά ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να εκφυλίζεται η κοινή λογική γιατί κυριαρχούν αυτές οι απόψεις και το ερώτημά μου, το ρητορικό είναι ότι για ποιο λόγο δεν κυριαρχεί η κοινή λογική.
Ναι, την έδωσε την απάντηση, απλά θέλω να πω ότι είναι κάτι το οποίο με προβληματίζει πάρα πολύ. Θα σας το εξηγήσω. Στο παλιό σύμπαν, όταν λέγαμε ότι επικρατεί η κοινή λογική, πριν δηλαδή την δικτύωση, τα social media κτλ, υπήρχαν μόνο κάποια συστημικά κανάλια επικοινωνίας. Δηλαδή, η γραμμή στην κοινωνία ετίθεται είτε από τα κανάλια, είτε από τα ραδιόφωνα είτε από τις εφημερίδες.
Όταν αυτό λοιπόν το περιβάλλον εξαφανίστηκε επειδή τα πάντα ψηφιοποιήθηκαν και η έννοια της ενημέρωσης απέκτησε δωρεάν χαρακτήρα εκ των πραγμάτων λοιπόν η κοινή λογική πήγε στην άκρη και επικράτησε η ακρότητα που κατά βάση χρησιμοποιείται προκειμένου να ακουστεί κάποιος δυνατά στα social media. Είναι πάρα πολύ λογικό αυτό που σου λέω.
Ναι. Και άλλη πτυχή επίσης είναι ότι κάποιοι άνθρωποι φοβούνται να εκφραστούν, γιατί νιώθουν ότι είτε είναι μειοψηφίες, είτε φοβούνται την ανθρωποφαγία, το οποίο βέβαια θα μου πεις, δεν ξέρουμε, είναι μια υπόθεση ότι αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να συμβαδίζουν με την κοινωνική, μπορεί να συμβαδίζουν και με την ακραία άποψη και να μην εκφράζονται, αλλά βλέποντας την ακραία άποψη να εκφράζεται πιο πολύ, σαν να τους δίνει τυράκι να εμφανιστούν και αυτοί πιο συχνά, να γράψουν ένα comment.
Όχι, το πιο σκληρό, το χειρότερο από όλα αυτά που περιγράφεις, είναι πραγματικά ο φόβος του bullying άμα εκφραστείς. Βλέπεις το τι γίνεται στα social media. Εγώ ας πούμε, εντάξει, είμαι πια ένα παχύδερμο, όπως και άλλοι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά, γιατί καθημερινά εισπράτησες και πολύ μεγάλες δόσεις μίσους ή ανώθευτου μίσους ή και κριτικής.
Αυτό με τον καιρό το συνηθίζεις. Ένας άλλος άνθρωπος όμως, ο οποίος θα ήθελε να εκφραστεί αλλά ανησυχεί μήπως βρεθεί απέναντι σε αυτό το κύμα είναι πολύ λογικό να διστάζει και έτσι φτάνουμε και σε ένα άλλο ξύμορο σχήμα το ότι ενώ υπάρχει ένα εντελώς ανοιχτό και ελεύθερο περιβάλλον έκφρασης, να υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να εκφραστούν για να μην υποστούν τις αντιδράσεις των υπολείπων.
Και διάβαζα πρόσφατα μία έρευνα γι' αυτό, δεν θυμάμαι το ποσοστό, αλλά ακριβώς αυτό που είπες. Ο κόσμος φοβάται μη στοχοποιηθεί και γι' αυτόν τον λόγο δεν εκφράζεται δημοσίως στα social media κτλ. Επίσης ισχύει και το λατινικό scripta manet, δηλαδή τα γραπτά μένουν. Όταν πια γράψεις κάτι στα social media, αυτό μείνει για πάντα.
Εκεί τα λάθη δεν συγχωρούνται. Εκεί κάποιος θα σου πάρει screenshot αυτό που έχεις γράψει και όταν τα πράγματα έρθουν τούμπα θα σου το επαναφέρει προκειμένου να σε εκθέσει. Είναι πάρα πολύ άγριο το περιβάλλον και νομίζω ότι πια ειδικά έτσι όπως είναι τώρα η στάση ενός φυσιολογικού ανθρώπου είναι να είναι μακριά από αυτά.
Ή έστω να χαζεύει ελάχιστα. Συμφωνώ. Εσύ προσωπικά έχεις κάποια άποψη που είχες εκφράσει το παρελθόν, ξέρω εγώ πριν 10 χρόνια, 5 χρόνια, την οποία περνώντας τα χρόνια έχεις αλλάξει άποψη, μετανιώσει στη λογική αυτή που περιγράφεις. Κοιτάξτε, για πάρα πολλά πράγματα ας πούμε. Από προπονητές του ΠΑΟΚ μέχρι πολιτικές προσωπικότητες.
Γιατί άνθρωπος που δεν αλλάζει γνώμη σημαίνει ότι μην είναι στάσιμος. Άνθρωπος ο οποίος παραμένει δογματικά συνεπής σε αυτό που λέει οι αρχές, σημαίνει ότι δεν έχει διευρυμένους ορίζοντες και δεν μπορεί να καταλάβει πώς αλλάζουν τα πράγματα. Και από τη στιγμή που ζούμε σε έναν κόσμο ο οποίος είναι συνεχώς μεταβαλλόμενος και αλλάζει, εκ των πραγμάτων οφείλουμε να αλλάζουμε κι εμείς.
Δεν έχεις όμως κάποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που Λες ρε Γαμώτο Έκανα μεγάλο λάθος εδώ Που να το μετάνιωσες ενώ και να είναι κάτι δημόσιο Ή να σου κόστησε Κοίταξε Δεν ξέρω αν έκανα εγώ λάθος Αν ήμουν εγώ κορόιδο Ή αν διαψεύδονται απλά οι προσδοκίες Ας πούμε το 2019 Πάρα πολύ περιμέναμε Ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη Θα αλλάξει τα πράγματα και θα φέρει μια έντονη μεταρρυθμιστική άβρα στη χώρα.
Αυτό δεν έγινε. Ποιος φταίει. Φταίει που έχω εγώ λάθος που πίστευα κάτι άλλο. Ήμουν κορόιδο. Άλλαξα πάντως γνώμη. Διότι τα γεγονότα οδήγησαν σε ένα νέο περιβάλλον και άλλο ξανά. Εντάξει. Αυτό είναι ένα παράδειγμα που συμβαίνει σε όλους μας. Ειδικά όταν αφορά την πολιτική. δεν είμαστε δεσμευμένοι στο τι πιστεύουμε. Όταν είχε έρθει πρωτοέρθει ο Λουτσέσκου στον ΠΑΟΚ.
Ήσουν από τους κατά. Έλεγα ότι δεν γίνεται να γίνεις μεγάλη ομάδα και να πάρεις προπόνητη από την Ξάνθη. Τώρα τι λες. Τώρα μπορώ να σου πω ότι είμαι πρώτα Λουτσέσκου και μετά ΠΑΟΚ που λέει ο λόγος. Οκ. Άρα αν μ' έρθει στον Παναθηναϊκό θα σας στενοχωρηθείς. Κοιτάξτε το έχω ακούσει αυτό. Δεν το πιστεύω. Πιστεύεις και δεν θα έλεγες δημόσια, όντας αυτός που είσαι, που τα λες δημόσια.
Παρ' όλα αυτά υπάρχει κάτι το οποίο... Εννοείς γεγονότα ή καταστάσεις, διαπιστώσεις. Πιστεύω, άποψη, διαπιστώσεις. Κοίταξε, υπάρχουν κάποιες διαπιστώσεις που μπορείς να κάνεις, αλλά δεν μπορείς να τις τεκμηριώσεις με αποδείξεις. Ας πούμε, εγώ πιστεύω ότι ένα βασικό κίνητρο που θα οδηγήσει ανθρώπους στο να εμπλακούν με την εξουσία είναι η διαφθορά ή η άκληση δύναμης.
Αλλά αυτό είναι και άδικο. Δεν μπορείς να το πεις για όλους. Πιστεύω ότι πάρα πάρα πολλά πράγματα που βλέπουμε γύρω μας αποδίδονται στην ανθρώπινη φιλοδοξία, στην ανθρώπινη ματαιοδοξία και στην ανθρώπινη βουλημία. Πιστεύω ότι αυτές είναι τρεις δυνάμεις που που κινούν σε μεγάλο βαθμό τον κόσμο. Όπως επίσης πιστεύω ότι τα μόνα χρήματα που έχεις στην άκρη είναι αυτά που έχεις φάει.
Για να εξηγήσετε αυτό. Τα μόνα χρήματα που έχεις σίγουρα, ρε παιδί μου, είναι αυτά που έχεις σοδέψει. Ναι, όχι στην άκρη. Αυτά που έχεις σοδέψει. Οκ. Δεν με βρίσκεις αντίθετο και στα τρία αυτά χαρακτηριστικά τα οποία είπες. Και μου δίνεις καλή πάσα γιατί ήθελα να σε πάω και σε αυτό το κομμάτι γενικότερα το ελληνικό, πολιτικό, κοινωνικό κλπ.
Έχεις συμμετάσχει και στο Ελληνικό Όνειρο το βιβλίο το οποίο συνυπογράφεις μαζί με το Στάθη Καλύβα όπου μιλάτε και συζητάτε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας. Οπότε θέλω να μου πεις πώς φαντάζεσαι τη χώρα μας τη δεκαετία του 30 στο μέλλον. Η δεκαετία του 30 είναι δίπλα. Το Ελληνικό Όνειρο ουσιαστικά περιέχει μια πάρα πολύ αισιοδόξη εκτίμηση του Στάθη Καλύβα, που λέει ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένας τόπος εξαγωγής ευτυχίας, ένας πάρα πολύ ωραίος τόπος που μπορεί να προσελκύσει ανθρώπους που θα έρθουν να ζήσουν εδώ, να ζήσουν ευτυχισμένοι, να ζήσουν καλά.
Αυτό εντάξει θα το δείξει η ιστορία, αν μπορεί να επιβεβαιωθεί ή όχι, αλλά προς το παρόν κατά τη γνώμη μου το μέλλον της χώρας κυρίως και λόγω του δημογραφικού δείχνει σοφερό. Δείχνει πάρα πολύ δύσκολο. Δηλαδή όταν η πρόγνωση είναι ότι το 2100 θα είμαστε μισή ή το 2070 όπου ένας νέος άνθρωπος σήμερα θα ζει θα είμαστε γύρω στα 7 εκατομμύρια με ένα πάρα πολύ επιβαρημένο ασφαλιστικό σύστημα με υποδομές που θα πυλούνται με κατάρρευση και όλα αυτά το μέλλον της χώρας αυτή τη στιγμή δείχνει ζωφερό.
Αν ήταν η Ελλάδα ένας άνθρωπος ο οποίος μπαίνει τώρα εδώ που είμαστε πώς θα ήταν αυτός, πώς θα τον περιέγραφες, τι χαρακτηριστικά θα είχε, πώς το φαντάζεσαι. Κοίταξε αυτό είναι το πρόβλημα. Η σημερινή Ελλάδα. Ναι, ότι δεν είναι ένας άνθρωπος. Είναι τουλάχιστον δύο. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοχές του Μέσου Έλληνα. Η μία εκδοχή του Μέσου Έλληνα είναι ο τύπος που βγάζει μαύρα, πληρώνει με μαύρα, έχει τα κονέ του, τα ρουσφέτια του, μπορεί να περνάει από το παράθυρο και από τη χαραμάδα.
Και η άλλη εκδοχή του Μέσου Έλληνα είναι ο άνθρωπος ο οποίος δεν μπορεί να βγάλει μαύρα λεφτά, δεν έχει γνωριμίες, δεν έχει επαφές και προσπαθεί να επιβιώσει και να βγάλει το μήνα. Οπότε δεν ξέρω ποιος από τους δύο θα έμπαινε εδώ μέσα. Δηλαδή άμα έμπαινε η πρώτη εκδοχή θα τον ρωτούσα που έγκλεισε διακοπές το καλοκαίρι.
Άμα έμπαινε η δεύτερη εκδοχή θα τον ρωτούσα πότε είναι η τελευταία φορά που κάνεις διακοπές. Δεν νομίζω δηλαδή ότι υπάρχει μια Ελλάδα και ένα πρόσωπο. Εγώ πιστεύω ότι θα μπορούσε να υπάρξει και σε μία εκδοχή με την έννοια πια. Ότι προσωπικά θεωρώ ότι ένα από τα προβλήματα της χώρας είναι η ανομία, η μη εφαρμογή και η εμπιστοσύνη αντίστοιχα στους θεσμούς.
Άρα ο Έλληνας στη χώρα του είναι το πρώτο παράδειγμα προφίλ που περιέγραψες, αλλά όταν βγει για κάποιο λόγο έξω ή όταν του βάλεις πλαίσια, για κάποιο λόγο εξελίσσεται, διακρίνεται. Εντάξει, δεν είναι ο Έλληνας ή ο Σουηδός. Εντάξει, είναι και αυτό. Κατά βάση το περιβάλλον. Δηλαδή, οι άνθρωποι λειτουργούν, προσαρμόζονται στο περιβάλλον εντός του οποίου καλούνται να ζήσουν, να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά και κοινωνικά.
Οπότε είναι πάρα πολύ λογικό όταν φύγει ένας άνθρωπος από εδώ, όπου υπάρχει ένα άλλο πλαίσιο, από τον τρόπο με τον οποίο οδηγούμε ή περνάμε τον δρόμο, μέχρι τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε και συναλλασσόμαστε με το κράτος, άμα φύγει και πάει κάπου αλλού, εκ των πραγμάτων θα προσαρμοστείς εκείνο τον τρόπο ζωής. Όπως και άμα πάρεις από εδώ έναν Έλληνα και τον μπάς, που να σου πω, σε μια επαρχιακή πόλη στην Ινδία, εκεί δεν θα μπορείς να επιβιώσεις.
Ναι, σωστό είναι αυτό. Το πρόβλημα όμως ποιο είναι εδώ που μας οδηγεί σε αυτή την ανομία που έλεγα πριν και τη μη συμμόρφωση στους κανόνες. Είναι θέμα κουλτούρας, πολιτισμικό ή είναι πολιτικό ή και τα δύο συνδυασμός καταγωγής. Νομίζω ότι είναι κάτι δύο. Δηλαδή, εντάξει, από τη μία έχουμε το μόνιμο άλοθη του Οθωμανισμού και τα κατάλληπα που άφησε, αλλά νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό πληρώνουμε παθογένειες που κληροδοτήθηκαν από τη Χούντα.
Γιατί από την μεταπολίτευση και μετά, όταν πάλι το εκκρεμές μετακινήθηκε στην άλλη άκρη, άρχισε να καλλιεργείται μια νοοτροπία πρώτον του ότι κάθε αγώνας είναι δίκαιος, το έχουν γράψει αυτό ο Σταύρος Τσακυράκης και ο Απόστολος Δοξιάδης ένα πολύ ωραίο μικρό βιβλιαράκι που εξηγούν πως μετά την μεταπολίτευση αν έλεγες ότι κάνεις έναν αγώνα αυτό ήταν εξορισμού δίκαιος.
Αυτή λοιπόν το κλίμα της μεταπολίτευσης οδήγησε και σε έναν ακραίο κομματισμό όπου κομματίστηκαν τα πάντα. Πανεπιστήμια, δημόσιες υπηρεσίες, καφενεία. παρέες παρέες στα πόνερα λοιπόν αυτού του πράγματος κινούμαστε ακόμα και τώρα δηλαδή έχει να κάνει ναι και με το χαρακτήρα του Έλληνα αλλά αν το κοιτάξουμε διαχρονικά σε τι περιβάλλον μεγαλώνει ο Έλληνας θα το θεωρήσουμε φυσιολογικό και από την άλλη όμως αν γυρίσουμε πάρα πολύ πίσω δηλαδή πάμε και δούμε την επανάσταση από το 1821 μέχρι σήμερα, η Ελλάδα έχει κάνει αξιοθαύμαστα πράγματα.
Είναι σαν να έχει πάει στο φεγγάρι. Δηλαδή, έχεις ένα έθνος αγράμματων, ημιάγριων κατσαπλιάδων, οι οποίοι 200 χρόνια μετά έχουν το ισχυρότερο νόμισμα στον κόσμο, είναι στο πιο ισχυρό κλαμπ του κόσμου, η χώρα που δημιούργησαν τότε έχει μεγαλώσει πόσες φορές την έκτασή της, είναι μέσα στις 35-40 πιο ευημερούσες χώρες του κόσμου οπότε αν το κοιτάξεις έτσι ο Έλληνας έκανε τεράστιες άλματα.
Πολύ ενδιαφέρον και πολύ σωστό. Είμαστε ένα φρέσκο νέο έθνος κράτος και ισχύει αυτό και είναι μια αισιοδόξη πλευρά που πρέπει να κοιτάμε ταυτόχρονα αλλά ταυτόχρονα πρέπει να βελτιώνουμε και τα πράγματα τα κακοσκήμενα τα οποία... Είναι ξεπηδής σε μικρός. στην ηλικία, σίγουρα πολύ μικρότερος από μένα, αν κάποιος δει την Ελλάδα του 80 και τη συγκρίνει με την Ελλάδα του σήμερα, δεν έχουν καμία σχέση.
Η πρόοδος είναι τεράστια από την Ελλάδα του 80 μέχρι την Ελλάδα. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι καλύτερα, ασφαλώς. Θα μπορούσαν πολύ καλύτερα σε πάρα πολλούς τομείς. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι... Δηλαδή εγώ τρελαίνομαι ρησιόθωνα όταν ακούω ας πούμε έρχεται 25η Μαρτίου και λένε οι αγωνιστές του 21 θα αισθανόντουσαν ντροπή για μας ή δεν θα ήταν περήφανοι.
Και λέω τι λέτε ρε εσείς. Άμα βλέπαν αυτοί που έχει φτάσει η χώρα σήμερα αυτοί θα έλεγαν ναι έχω καπνίσει κανένα βοτάνι από την Καλαμάτα και βλέπω οράματα. Οπότε ναι δεν χρειάζεται να είμαστε τόσο μίζεροι πάντα. Ποια είναι για σένα η πιο σημαντική συζήτηση που θα έπρεπε να κάνουμε στη χώρα για να αλλάξει κάτι Για την παιδεία Γιατί μέσα από την παιδεία καλλιεργείται νοοτροπία Αντικειμενικά αυτό είναι το πρώτο πράγμα η παιδεία Και γιατί δεν το κάνουμε Δεν ξέρω γιατί δεν το κάνουμε γιατί η παιδεία έχει πάρα πολλά στερεότυπα Μέσα που δεν μπορούμε να διαταράξουμε γιατί ο τρόπος με τον οποίο παράκουμε εκπαιδευτικούς ίσως δεν είναι ο καλύτερος γιατί δεν μπορούμε να φτιάξουμε ένα καλό εκπαιδευτικό σύστημα γιατί είναι πάρα πολλοί εθνικοί μύθοι που μας πνίγουν και θέτουν όρια δεν ξέρω, αν μπορούσα να το περιγράψω εγώ εδώ θα το είχαν λύσει ήδη κάποιοι άλλοι Ο παρανομαστής για μένα, πάλι προσωπική άποψη εκφράζω είναι ότι δεν υπάρχει μακροπρόθεσμο πλάνο σε πολιτικό επίπεδο,
γιατί κάθε πολιτικός, κάθε κόμμα, κάθε κυβέρνηση κοιτάζει το βράχι προθεσμό όφελος και κόστος αντίστοιχα. Άρα το ίδιο που περιγράφεις για την παιδεία, το ίδιο για την οικονομία ή την εξωτερική πολιτική, όλα τα σημαντικά ζητήματα. Το ότι η εξωτερική πολιτική έχει μια συνέπεια της χώρας, τουλάχιστον τα τελευταία 50 χρόνια έχει μια συνέπεια.
Θα έπρεπε λοιπόν αυτή η συνέπεια της εξωτερικής πολιτικής να λειτουργήσει σαν ένα παράδειγμα που να κάτσουν κάτω και να συμφωνήσουν για να πούνε ότι παιδιά ανεξάρτητα τι πιστεύουμε, τι κόμμα είμαστε κλπ. Πάμε να συμφωνήσουμε σε πολύ high level κατευθυντήρες γραμμές για το ποιοι είναι οι στόχοι μας, οι εθνικοί, στην παιδεία, στην οικονομία κλπ.
και να μετουσιώσει το κάθε κόμμα που κυβερνάει κάθε φορά top down αυτά με τον τρόπο του, αλλά να υπάρχει κάτι το οποίο θα είναι απαράβατο και μακροπρόθεσμο. Εδώ δεν γίνονται. Τώρα δεν ξέρω γιατί ή και πώς θα μπορούσε να γίνει. Να ξέρω, και δεν είναι και ο ρόλος σου. Ναι, και δεν είναι και ο ρόλος σου και θα είσαι ένας πολιτικός μετά.
Γιατί δεν έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς με την πολιτική. Ούχι, ρε Σκύρη, γιατί να ασχοληθώ με την πολιτική. Και η πολιτική είναι κάτι, είναι ίσως το πιο τοξικό περιβάλλον, μια και λέμε την έκφραση του σειρμού, είναι ένα περιβάλλον στο οποίο για να μπεις και για να σταθείς πρέπει να εκχωρήσεις πολλές φορές την αξιοπρεπιά σου.
Υπάρχουν πολιτικοί που κάνουν πολύ ταπεινά πράγματα, έτσι, στα όρια της ξεφτύλας και της χειραιότητας. Θα πρέπει να κάνεις συμβιβασμούς πάρα πολλούς, να είσαι ένα πλακόνες στα κανάλια, Δηλαδή, δεν είναι να έχεις ένα γραφείο και να δέχεσαι κόσμο. Γιατί κάποιος θέλει να γίνει πολιτικός. Πρέπει να έχεις τεράστιο ψώνιο με αυτό.
Τώρα, άμα μου έλεγε κάποιος, Κωστάκη, σε βάζω πρώτη θέση του Επικρατείας... Χωρίς να τρέξεις προεκλογικά. Και έλα να πάρεις μια θέση στη Βουλή. Εκεί μπορεί να πήγαινε για το χαβαλέ, για να δω πώς είναι. Αλλά εντάξει, αυτό δεν είναι πρόκειτο να συμβεί ποτέ. Πιστεύεις όμως ότι αν συνέβαινε αυτό θα ήσουν καλός ο κάθε ένας πιστεύει ότι αυτό θα ήταν καλός αλλά πιστεύεις ότι θα είχες χώρο για να κάνεις έργο στην Ελλάδα ενώ στο πλαίσιο αυτό Δεν νομίζω, εγώ βασικά άμα κάποιος μου προσέφερε μια πολιτική θέση θα πήγαινα να χαζέψω, όχι για να προσφέρω Λοιπόν, θα πήγαινα για να παρατηρώ τα πράγματα γιατί αυτό έχω μάθει να κάνω, να παρατηρώ τα πράγματα οπότε δεν ξέρω ούτε να διοικώ ούτε να συνθέτω προτάσεις αλλά θα πήγαινα για να κάνω χάζη γιατί όχι Ποια έτσι η ελληνική το πάω λίγο πίσω πάλι συμπεριφορά ή μέρος της κουλτούρας μας είναι αυτή που σε ενοχλεί περισσότερο στους Έλληνες Αυτή που με ενοχλεί περισσότερο θα μπορούσα να πω για τον Μπάρμπα στην Κορώνη δηλαδή το ότι
το να προσπαθείς να κάνεις τη δουλειά σου με άλλο τρόπο αλλά δεν είμαι ο αναμάρθητος που θα πάρει να πετάξει την πέτρα. Νομίζω ότι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο αλλά ίσως να συμβαίνει και σε άλλους λαούς είναι η ροπή μας προς το να ακολουθούμε συμφήματα και λαϊκίστικα προτάγματα. Δηλαδή το πόσο εύκολα αγωιτευόμαστε από λαϊκίστικη ρητορική και από συνθήματα.
Το ότι δεν σκεφτόμαστε. Θα μου πεις από την άλλη πλευρά, ρε μεγάλε, εσένα είναι η δουλειά σου να ασχολείσαι με αυτά τα πράγματα και όλα αυτά. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επιβιώσει από το πρωί μέχρι το βράδυ, δουλεύοντας, για να συντηρήσει το σπίτι του, τα παιδιά του, και δεν έχει το χρόνο ούτε να διαβάσει, ούτε να το ψάξει κτλ.
Αυτός ο άνθρωπος εκ των πραγμάτων είναι βάλωτος σε όλα αυτά. στο λαϊκισμό, στη θυμαγωγία. Γι' αυτό ξαναγυρίσουμε σε αυτό που σου είπα πριν για την παιδεία. Μπράβο. Και είναι θέμα παιδείας, αλλά θεωρώ και από αυτά τα λίγα που έχω δει και από το εξωτερικό ότι νιώθω ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα γενικότερο, παγκόσμιο. Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα.
Μπαίνοντας στις σχόλια σε ένα αγγλικό περιεχόμενο, αμερικάνικο κτλ, βλέπω πάλι ψεκ χαρακτηριστικά. βλέπω την πλειοψηφία που λέγαμε πριν είναι κάτι το οποίο ξεφεύγει από την κοινή λογική. Ναι, συμφωνώ, έχεις δίκιο. Και ναι, θεωρώ ότι αυτό είναι γενικότερο. Ο Τραμπ κυβερνάει τον κόσμο, αυτό τα λέει όλοι. Ακριβώς. Ποια είναι η άποψή σου για το σήμερα με τον Τραμπ και για το αύριο, εννοώ.
Για το αύριο με τον Τραμπ δεν ξέρεις αν θα υπάρχει, οπότε... Ο Τραμπ ή το αύριο. Το αύριο με τον Τραμπ δεν ξέρεις αν θα υπάρχει. Ο Τραμπ είναι αποτέλεσμα όλων αυτών των πραγμάτων που λέγαμε πριν με αφορμή τα social media, ότι σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποίησης, έντονης δικτύωσης, τριβής, το οποίο συνδυάστηκε και με έναν εφησυχασμό από την ευημερία, δηλαδή ο Αμερικανικός λαός, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του που ψήφισε τον Τραμπ, μπορεί να λέμε ότι δυσφορούς ως εργατική τάξη, αλλά από την άλλη αισθάνθηκε ότι έχει και την πολυτέλεια να κάνει λάθος και να κάνει κάτι τόσο ακραίο.
Βέβαια σκέφτομαι ότι επειδή πάντοτε η Αμερική μας εδείχνε το δρόμο και το τι μέλη γενέστε ίσως τελικά αυτό το μοντέλο να είναι και το επόμενο μοντέλο της πολιτικής δηλαδή ειδικά στο δυτικό κόσμο σε ένα κόσμο που έχει λύσει κάποια από τα βασικά του προβλήματα σε ένα κόσμο που σε γενικές γραμμές ευημερεί, σε γενικές γραμμές το λέω για να μην παρεξηγηθώ, σε γενικές γραμμές ευημερεί, αισθάνεται πια ότι...
και έχουν τελειώσει οι ιδεολογίες, δηλαδή δεν υπάρχουν πια ιδεολογήματα αριστερά-δεξιά, τουλάχιστον με την έμφαση που υπήρχαν στο παρελθόν. Οπότε εγώ νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό θέματα όπως είναι το WOC, θεωρίες συνωμοσίες κτλ, Παθάν αυτά που θα διχάσουν τις κοινωνίες και η μετανάστευση, που αυτό είναι και πολιτισμικό θέμα.
Οπότε λοιπόν όταν αλλάζουν τα συστατικά που δημιουργούν ένα πολιτικό σήμαν, δημιουργείται πια και μια καινούργια πολιτική ζωή που είναι ο Τραμπ. Και φοβάμαι ότι αν ο Τραμπ περάσει καταχωρηθεί ως κάτι το πετυχημένο, θα δούμε πάρα πολλούς κλόνους του να βγαίνουν. Νομίζω ήδη βλέπουν. Νιώθω ότι στην πρώτη θητεία του υπήρχε αυτός ο φόβος πιο έντονος, βλέποντάς μετά ότι αναδείχθηκαν κι άλλες προσωπικότητες, δεν θέλω να το προσωπηθήσω σε χώρες και πρόσωπα, αλλά σήμερα νιώθω ότι αυτός ο τραμπισμός που βλέπει ο κόσμος σε παγκόσμιο επίπεδο πια το κόστος, ίσως είναι και μια ευκαιρία να απομυθοποιηθεί αυτή η τάση.
Ναι, έχεις δίκιο. Μη σου πω ότι εύχομαι, δεν εύχομαι κακό να συμβεί προφανώς, ότι στην Αμερική θα υπάρχει παγκοσμίως στην οικονομία κτλ. Αλλά θα ήθελα προσωπικά να απογυμνοθούν οι αδυναμίες του τραμπισμού σαν μοντέλο εννοώ. Ναι, έχεις δίκιο, γι' αυτό βλέπεις ότι και όλα τα τραμπάκια, οι τραμπιστές και όλοι αυτοί, τώρα τελευταία έχουν ξαφανιστεί, έχουν χάθει.
Δεν έχουμε ούτε πολιτικούς που βγαίνουν να λένε ότι μεγάλος που είναι επιτέλους η Δύση έχει ηγέτη. Ούτε βέβαια αυτό το ψιλολό ημαρίδα στα social άνθρωποι που είναι θαυμαστές του Τραμπ κτλ. Αλλά το θέμα είναι ότι εγώ το πιστεύω ότι ο κόσμος πηγαίνει προς μια καινούργια μορφή ολοκληρωτισμού. Όπου γύρω γύρω είναι δημοκρατία.
Δηλαδή βλέπουμε αυτό το ποτήρι. όλο αυτό εδώ γύρω γύρω είναι δημοκρατία και έχει μέσα ολοκληρωτισμό και αυταρχισμό και νομίζω ότι αυτές θα είναι οι νέες μορφές του φασισμού ο φασισμός που πάντοτε υπάρχει ως ιός μέσα στις κοινωνίες ασχέτως αν κάποιες φορές κοιμάται είναι σε ύπνωση πάντοτε επιστρέφει και επιστρέφει πάντοτε με πολύ μεγάλο λαϊκό έρισμα εντάξει αυτή τη φορά δεν θα επιστρέψει με λανοχήτες και με τύπους που περπατάνε στρατιωτικά και όλα αυτά, θα επιστρέψει αλλιώς, με μια άλλη εκδοχή του αυταρχισμού και του ολοκληρωτισμού, που αυτό μπορεί να είναι καταπάτηση δικαιωμάτων, μπορεί να είναι εξόντωση εκτός εισαγωγικών μεταναστών, μπορεί να είναι πάρα πολλά.
Δηλαδή αυτό που βλέπουμε από τον Τραμπ, αυτό είναι. Ναι. Και παίζει ρόλο προφανώς και σε αυτό που λέγαμε στην αρχή περί social media, ανάδειξης απόψεων, βασικά ανάδειξης προσώπων οι οποίοι μπορεί να είναι κενοί αλλά να αρέσει το περιεχόμενό τους. Και βλέπουμε και στην Ευρώπη να συμβαίνει αυτό, το οποίο και αυτό είναι ανισχυτικό.
Δεν είναι μόνο ο τραμπισμός σαν... γιατί και ο Τραμπ έχει απόψεις. Δεν είναι ότι είναι κάποιος κενός άνθρωπος ο οποίος δεν είναι έξυπνος και απλά γίνεται γνωστός και το ψηφίσανε από ένα reality show, έχει τις απόψεις του, προκαλεί και ξέρει να παίζει το παιχνίδι, αλλά υπάρχουν και φιγούρες που φοβάμαι ότι μπορεί στο μέλλον να έχουμε και αυτό το πρόβλημα, οι οποίες να είναι επικίνδυνες λόγω άγνοιας.
Μα ναι, εγώ το πιστεύω ας πούμε και για την Ελλάδα. Πιστεύω ότι αν εμφανιστεί ένας καινούργιου τύπου ακροδεξιός, πολύ χαρισματικός, που θα μιλάει για πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια αλλά δεν θα έχει πρόβλημα με τους γκέι που θα μισεί τους μετανάστες αλλά μόνο τους σκουρόχρωμους και τους Ασιάτες ένας τέτοιος τύπος νομίζω ότι θα έκανε σου ξέ αν ήταν χαρισματικός.
Αυτό νομίζω πρέπει να είναι χαρισματικός γιατί σήμερα έχουμε τέτοια χαρακτηριστικά ανθρώπων αλλά δεν είναι χαρισματική. Αν εμφανιστεί ένας χαρισματικός και ειδικά είναι και γυναίκα δεν είναι όλο το πακέτο. Πολύ πιο επιτυχημένο. Το πάω, το γυρνάω πάλι λίγο στο προσωπικό ξανά. Υπάρχει μέσα από όλη αυτή η πορεία σου κάποιο γεγονός ή κάποια επιλογή που έχεις κάνει η οποία έχει αλλάξει την εξέλιξη της πορείας σου, της ζωής σου και έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Μία επιλογή, μία απόφαση. Ναι, όταν έφυγα από τη Θεσσαλονίκη ήρθα στην Αθήνα. Ουσιαστικά εκεί άλλαξε όλη η ζωή μου και επαγγελματικά και προσωπικά. Ήταν μια πάρα πολύ σωστή απόφαση. Αλλά εντάξει, έχουν συμβεί και άλλα γεγονότα που δεν με ενδιαφέρουν και κανέναν. Αλλά αν με ρωτούσες να ξεχωρίσω το πιο σημαντικό θα σου λέω να το πω.
Σε ποια ηλικία έφυγες? 30 μεγάλα. 30. Και πόσο δύσκολο ήταν να την πάρεις την απόφαση. Ήταν επαγγελματική καθαρά ή ήταν... Ναι, ήταν επαγγελματική γιατί είχε κλείσει η δουλειά που δούλευα στη Θεσσαλονίκη. Είχα ήδη μια πρόταση για να κατέβω εδώ και να φτιάξουμε το flash.gr γιατί ήμουν ανταποκριτής του Flash. Οπότε δεν το σκέφτηκα.
Είχες ήδη το Citizen, την Person, μετά δημιουργήθηκε. Ο Citizen δημιουργήθηκε το 2008 ή 2009. Το 2008 δημιουργήθηκε. στο ραδιοσταθμό City που ήταν της Γιάννας Αγγελοπούλου και έψαχναν κάποιον εγώ δούλευα ήδη στον ελεύθερο τύπο της Γιάννας Αγγελοπούλου στο City ήταν ο Τζιμις, ο Πανούς, ο Μακαρίτης ο οποίος έκανε 12 με 12,5 και για να μην παίζει μουσική ήθελαν κάποιον άλλον να κάνει μισή ώρα εκπομπή μετά το Τζιμι και επειδή με τον Τζιμι κάναμε παρέα εκεί στο Κυλικείο συνέχεια μου λέει ο Τζίμις ρε σύ κάνε εκπομπή και δεν θυμάμαι τώρα να σου πω την αλήθεια αν το σύντζεν το σκέφτηκα ή εγώ ή αυτός πάντως γεννήθηκε έτσι εκπομπή σε συνεργασία με τον Τζίμι και το κράτησα Πόσο σε επηρέασε ο Τζίμις πάρα πολύ είναι από τους ανθρώπους που και πάρα πολλοί δεν το πιστεύουν όταν μ' ακούνε είναι από τους ανθρώπους που αγαπούσα πάρα πολύ θαύμαζα πάρα πολύ είναι από τα...
έχει επηρεάσει το όποιο χιούμουρ μπορεί να έχω και ο τρόπος με τον οποίο κάνει πρόζα έκανε πρόζα με έχει βοηθήσει στο πώς να στήσω εκφραστικά εγώ τον εαυτό μου σε ορισμένες παραστάσεις. Περιστάσεις όχι παραστάσεις. Ποιες παραστάσεις, δε. Λοιπόν, κάνουν καμία παράσταση. Αλλά ναι, το Τζίμι ήταν βαθιά η επιρροή και χαίρομαι που τουλάχιστον έχω προλάβει να του το πω, να τον ευχαριστήσω εκατό φορές. Είχαμε φτάσει μάλιστα να διαφωνούμε και ποιο είναι το πιο ωραίο του τραγούδι γιατί του λέγανε και σάσκετος και όλα αυτά.
Και είναι ένας άνθρωπος τον οποίο επειδή ακριβώς δεν μπορώ να ξεχάσω παίζω και συχνά τα τραγούδια του στο Best. Νομίζω ο μόνος άνθρωπος που παίζει πια τσίμι στο ελληνικό ραδιόφωνο. Και γενικά νομίζω οι επιλογές στο Best, παρόλο που έχει ένα χαρακτήρα το σταθμός, είσαι λίγο πιο εναλλακτικός. Τι εναλλακτικός, είμαι λίγο πιο άθλιος γιατί δεν έχω ιδέα από μουσική εκεί πέρα είναι όλοι οι επαγγελματίες, DJ, μουσική παραγωγή, άνθρωποι δηλαδή που ξέρουν από μουσική.
Εγώ δεν έχω ιδέα από αυτό το πράγμα. Είναι εντάξει, θα μου πεις, είμαι πολλά χρόνια εκεί, είναι ότι έχω μάθει από αυτούς. Δεν πηγαίνω εγώ κομμάτια στο σταθμό, προς Θεού, αυτοί τα φέρνουν και ότι μπορώ να πάρω. Δηλαδή τις περισσότερες φορές η μουσική είναι αυτό που λες, πώς το πεις, κεντρική, κουκουρούκου θα έλεγα εγώ. Δηλαδή και κομμάτια που δεν δένουν μεταξύ τους ή πολλά παλιά κομμάτια.
Εναλλακτική είπα, ναι. Ναι, εντάξει, κουκουρούκου. Δηλαδή, πιο εύκολα θα πήγαινα στο ροκ εφέ, μη στο ρεμπελ, εκεί θα μπορούσα να κάνω εκπομπή κανονικά. Δηλαδή, μουσική που να αρχίσει. Που να ταιριάζει εννοείς. Αλλά στον παιστ δεν μπορείς να παίζεις ροκές. Εσύ όμως μπορείς. Εντάξει, εγώ επειδή έχω μια υποτίθεται τώρα, εντάξει.
Έχεις συμμετάσχει επίσης και με τον Σαββόπουλο σε ένα βιβλίο το οποίο έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, εμείς και ψυχείο. Και με πολύ μεγάλη επιτυχία. Δηλαδή, τώρα είναι στη τέταρτη χρονιά, τρίτη χρονιά και πουλάει ακόμα και φτιάχνουμε ένα καινούργιο. Κάτι με ημερολόγιο που... Όχι, άλλο είναι. Όχι, φτιάχνουμε ένα καινούργιο βιβλίο με τον γιατρό το οποίο θα ασχολείται με τα θέματα που μας κάνουν δυστυχισμένους.
Οκ. Δηλαδή με την ενοχή, την κατάθλιψη, το σχολισμούρα, το στήνουμε το δρόμο. Στοχευμένο ανακεφάλαιο. Ναι, ναι, στοχευμένο ανακεφάλαιο, αυτά που μας κάνουν δυστυχισμένους. Πολύ, πολύ ωραίο και ο κύριος Σαββόπουλος είναι top. Είναι δυστυχία, ναι. Πώς και αποφάσισες να ασχοληθείς με τον ψυχισμό συμμετέχοντας σε αυτό το βιβλίο, πώς προέκυψε αυτό.
Λοιπόν, έκανα μια εκπομπή στο One, το τηλεοπτικό κανάλι. Εκεί λοιπόν μου είχαν προτείνει να κάνω μια συνέντευξη με τον Σάβα Σαββόπουλο. Και έκανα μια συνέντευξη με τον γιατρό, η οποία ήταν πάρα πολύ ωραία, μα πάρα πολύ ωραία. Και μετά σκέφτομαι, του λέω, γιατρέ δεν κάνουμε και δύο podcast. Πάω λοιπόν, γράφουμε και δύο podcast.
Και αφού γράφουμε τα δύο podcast, του λέω, ρε, σε γιατρέ δεν κάνουμε και ένα βιβλίο. και τώρα φαντάσου ότι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που φοβάται να κάνει ψυχανάλυση, φοβάται να πάει σε ψυχίατρο και όλα αυτά για θεραπεία και τέτοια. Θεωρώ ότι την έχω κάνει έτσι στο πλάι, διότι είστε θελασμένοι συζητώντας με τον Σαββούπηλο.
Και εντάξει, πάντα με ενδιέφεραν αυτά τα θέματα. Πιο πολύ με ενδιέφερε, είναι η αλήθεια η αφιετηρία μου, ήταν το πώς λειτουργεί το μυαλό, η μηχανική του μυαλού. αλλά κατάλαβα ότι αυτό το πράγμα είναι και πάρα πολύ δύσκολο να το κατανοήσω και ακόμα και αν το κατανοήσω εγώ κάπως και καταφέρω να το εκλαϊκεύσω που θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο, δεν μπορεί να το καταλάβει το ευρύ κοινό.
Ενώ αυτά τα πράγματα που στο εμείς και ψυχή μας, ουσιαστικά τι έκανα, πήγαινα επί έξι μήνες ένα-δυο απογεύματα τη βδομάδα στο ιατρείο του Σαββόπουλου, του Σαββόπουλου, μόλις είχαν τελειώσει οι ασθενείς, καθόμουν κι εγώ στην καρέκλα του ασθενούς και ρωτούσα ότι θα ρωτούσε ο καθένας έναν ψυχίατρο. Άρα έχεις κάνει ψυχανάλυση επειδή μη σε φοβάσαι.
Κοίταξε, ρωτούσα όμως, ρωτούσα, δεν με ρωτούσε. Στην ψυχανάλυση νομίζω πρέπει να σε ρωτήσουνε. Ναι, σωστό, αλλά ρωτούσες αλλά με την όλη συζήτηση έβλεπες τον εαυτό σου... Πώς θα τα κάνεις ρεφλέξ σε σένα. Έπαιρνα πράγματα. Με βοήθησε πάρα πολύ αυτό το βιβλίο. Γιατί είπες πριν ότι φοβάσαι να κάνεις ο ίδιος ψυχανάλυση. Φοβάμαι, δεν ξέρω. Γιατί πιστεύω ότι στην ψυχανάλυση καταδίεσαι τόσο μεγάλα βάθη.
Όπου έχει βέβαια μαργαριτάρια, αλλά έχει και ναυάγια. Και δεν ξέρω, το έχω πάρει από φόβο. Μπορεί να έχω πάνω μου τραύματα που δεν τα αναγνωρίζω και απλώς να μου δημιουργούν έναν φόβο που να με κρατούν μακριά από αυτό. Ελπίζω κάποια στιγμή να το τολμήσω. Στο εύχομαι γιατί νομίζω είναι κάτι που όποιος έχει τη δυνατότητα να το κάνει...
Ναι, το ξέρω. Ναι, είναι κάτι το οποίο βοηθάει. Γιατί και κάποιος κόσμος νομίζει ότι όποιος κάνει ψυχανάλυση είναι τρελός, το οποίο είναι μεγάλη μπαρούφα. Τρελή μας θέλει το δυνάμωμα. Ακριβώς. είναι κάτι το οποίο πρέπει να ασχολούμαστε είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μας ανήκει και αυτό είναι θέμα παιδείας φαντάσου ας πούμε να μπει η ψυχική υγεία από το δημοτικό μέσα 100% και πολλά άλλα πράγματα σε ευχαριστώ πάρα πολύ Κώστα τελειώσαμε και εγώ ευχαριστώ θα χάρηκα πάρα πολύ να είσαι καλά, όταν να καλεί πτυχαία ευχαριστώ πολύ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα