Πέδρο Αλμοδόβαρ: Oι παλιές αγάπες δεν ξεθωριάζουν ποτέ
The ReviewΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Η 24η ταινία του, οι «Πικρές Γιορτές», παίζεται ήδη στα θερινά σινεμά. Ευκαιρία να δείξουμε ότι εξακολουθούμε να έχουμε τον 77χρονο πιa Ισπανό δημιουργό στις καρδιές μας. Η Βένα Γεωργακοπούλου συζητά με τον σκηνοθέτη Ζαχαρία Μαυροειδή για το σύνολο του έργου του μεγάλου Πέδρο Αλμοδόβαρ.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
77 χρονών έφτασε ο Πέδρολ Μοδόβαρ. Οι δεκαετίες του 80 και του 90, τότε που μπήκε στις ζωές μας και μας επέβαλε τον γκέι, τρανς και μπάι κόσμο του, μας φαίνονται λιγουλά και αρχαίες. Η επαναστατικότητά τους και οι προκλήσεις τους σαν να έγιναν πια κομμάτι της κανονικότητάς μας. Και ευτυχώς. Κάθε ταινία όμως του Πέδρου είναι γεγονός και ας μην είναι queer.
Οι πικρές γιορτές, η 24η ταινία του, είναι στις αίθουσες. και είναι μια απόδειξη του ότι κάθε δημιουργός δικαιούται να αλλάζει, να μεγαλώνει, να επιβάλλει κάθε φορά τα θέματα που τον πονάνε. Είμαι η Βένα Γιώργο Κοπούλου και θα κουβεντιάσω για τις πικρές γιορτές και τον Πέτρο Αλμοδόβαρ με τον σκηνοθέτη του Σινεμά, Ζαχαρία Μαυροϊδή.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της ΕΡΑΣ Podcast Review, ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast και στο κανάλι της Life στο YouTube. Ζαχαρία, σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες Γεια σου, ευχαριστώ για την πρόσκληση Οι φίλοι του ελληνικού σινεμά σίγουρα σε ξέρουν και σε θαυμάζουν και τους υπόλοιπους υπάρχουν κι αυτοί να μην τους χαρακτηρίσω Αυτό όμως Οι αυτοί που δεν σε ξέρουν και λοιπόν, εμπάνω στις περιπτώσεις που υπάρχουν κι αυτοί δεν θα τους κόψουμε και το κεφάλι Ας πω λοιπόν ότι έχεις γυρίσει τρεις ταινίες Κάθε μια ξεχωριστή Ξεκίνησες το 2011 με τον Ξεναγό Συνέχιζες με τον Απόστρατο Το μεγάλο σου Σουξέ Καλλιτεχνικό αλλά και εμπορικό Έχε πάει καλά δεν είχε πάει Ναι μας έκοψε καραντίνα βέβαια Αμπράβο Το καλοκαίρι της Κάρμεν Ποιο έχει πάει στη Βενετία Το καλοκαίρι της Κάρμεν Μια γκέι καλοκαιρινή κομμωδία που πήγε στη Βενετία και που καμία σχέση βέβαια λέω εγώ τώρα δεν είχε με τον Ολμοδόβαρ ή μήπως είχε.
Όταν γεννιόσουν ο Ολμοδόβαρ ξεκίναγε. Άρα μου φαίνεται δύσκολο να ξέρεις όλο το έργο του. Έχει κάνει και πάρα πολλές ταινίες, δεν σταματάει αυτός ο άνθρωπος. Κάθε τρία χρόνια, δύο χρόνια να κάνει μια ταινία. Πριν πάμε λοιπόν να κουβερτιάσουμε για τις πικρές γιορτές που τις είδαμε και οι δύο για να μας πεις για τον τικός σου Αλμοδόβαρ πώς τον ακάλυψες, πώς τον μελέτησες εντός εισαγωγικών πόσο κοντά ή μακριά είναι από τη ματιά σου και την καρδιά σου Η πρώτη επαφή με τον Αλμοδόβαρ χωρίς να έχω ιδέα ποιος είναι και τι ήταν με την ταινία Κίκα την οποία είχε τύχει να την δούμε με βιντεοκασέτα στο σπίτι της κολλητής της μάνας μου που είχε ο γυναικής μου άζοξη και είδαμε την Κίκα Ήτανε και γυναίκες μαζί?
Η μάνα μου και η κολλητή της. Η μάνα σου άντεξε τη σκηνή του βιασμού. Θα μου θα το πω αυτό, δεν αντέχω. Προχώρα. Δεν θυμάμαι κάποια αντίδραση από αυτό. Θα την πω εγώ μετά. Ναι, ναι. Όχι. Ισχύει ότι έχει φάει πολύ κράξιμο για αυτή τη σκηνή. Αλλά μη σε κόβω, αλλά θα το πούμε αυτό. Λοιπόν, την Κίκα. Τότε βέβαια ήμασταν λιγοτρόφωστοι το ποιημένοι σε αυτά τα ζητήματα.
Εσείς, εμείς οι γυναίκες είμαστε πάντοτε ευαισθητοποιημένοι Μπορούμε να βάλουμε τη μάνα μας σε νυχτή ακρόαση Να τοποθετήσει επιθέτως Ήταν πάντως αστεία σκηνή θα τα πούμε Λοιπόν, ξεκίνησες με την Κίκα Λοιπόν, ναι, μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση η ταινία Καταρχάς μου είχαν αρέσει πάρα πολύ τα ισπανικά Και με οθήσανε στο να ξεκινήσω να μάθω ισπανικά Έλα Χρυσέ, από τον Ολμοδόβαρ Από το δολομωδόβρο, από την κίκα.
Έλα Χριστέ. Επόμενη στάση, νομίζω μετά είδα νομίζω τόλα για την ητέρα μου στην αίθουσα θυμάμαι χαρακτηριστικά τη στιγμή που εμφανίζεται πρώτη φορά η Πενέλλου Πεκρούφ που νομίζω την έχει γράψει ως πιο όμορφη από ποτέ νομίζω σε αυτή την ταινία που είναι πολύ και νέα εκείνο τόσο αθώα που κάνει αυτή την καλόγρια θυμάμαι που η αίθουσα...
Ναι, ήταν λίγο παχουλούλα, αλλά ήταν πολύ όμορφη. Όχι, δεν ήταν παχουλούλα, λεπτούλα ήταν. Κάπως ήταν, εμπάσπιτε. Τέλος πάντων. Κάνει και την καλόγρυφο, έρθα τα σουσάκτης, μακροσουσάνες, ας πούμε. Είχε μια αύρα, θυμάμαι ότι ακούστηκε ένα επιφώνημα θαυμασμού στην αίθουσα με το που εμφανίστηκε. Και το θυμάμαι, λίγο εγώ ήμουν στη Θεσσαλονίκη, τότε σπούδαζα αρχιτεκτονική.
Αρχιτεκτονική, ε! Ναι, αυτές είναι οι σπουδές μου. Και κάπου εκεί πέρα, δεν θυμάμαι, το 2000 ή το 2001, έκανε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Αφιέρμας στον Αλμοδόβαρ και πρόβαρε όλες τις ταινίες του, τις παλιές αυτές που ήμουν πολύ μικρός, που δεν βγήκαν ποτέ στην Ελλάδα και όλα αυτά, νομίζω. Οπότε, θυμάμαι εκείνο το φεστιβάλ, τις είχα δει όλες.
Είχε βγάλει και ένα καταπληκτικό τόμο το φεστιβάλ, Με μια υπέροχη συνέντευξη, αφού τα λέμε τέτοια, που το είχε πάρει ο Μισελ Οδημόπουλος, καλή τώρα εκεί που είναι. Είχε, νομίζω, από τις ωραίες συνέντευξες που έχει δώσει ο Αλμοδόβαρ, την έχει δώσει η Μισελ. Της έριξε μια ματιά τώρα, δηλαδή. Ναι, και θυμάμαι αυτό, να ξυπνάμε ξυπνητήρια, να πάμε να δω τις αμαρτωλές καλόγραφες, ας πούμε, στην αίθουσα, αγγουροξυπνημένος, που ήταν πραγματικά μια αποκάλυψη τελειώντας κιόλας τη σχολή μου την ακτικτονική, την πτυχιακή μου την έκανα πάνω στο σινεμά του Αλμοδόβα και τι σύμφωνα στις νευτικές σε πήρα τηλέφωνο χωρίς να τα ξέρω αυτά το θέμα ήταν ο χώρος της ταινίας του Αλμοδόβα πως χρησιμοποιεί το χώρο, τι σημασία έχει Μαδρίτη οπότε το είχα εντρυφήσει πολύ στον Αλμοδόβα μετά από οι σπουδές στην Ισπανία Εν τωχόν.
Άλλη αριστούργημα. Είμαι Ισπανοτραφής ας πούμε και μ' αρέσει πολύ πως μέσα από τον Αλμοδόβαρ ο Αλμοδόβαρ στάθηκε η αφορμή για να γνωρίσω γενικότερα την Ισπανική και τη Λατινική κουλτούρα γιατί τα Ισπανικά σαν γλώσσα σε ανοίγουν σε ένα τεράστιο κομμάτι πολιτισμού. Εννοείς Λατινική και Αμερική κουλτούρα. Ναι, ναι, ναι. Είναι συγκινούντα δοχεία αυτές οι κουλτούρες και είναι συγκλονιστική.
Σ' αρέσει ο Αλμοδόβαρ. Μ' αρέσει ο Αλμοδόβαρ, με έχει συγκινήσει πολύ ο Αλμοδόβαρ. Λατρεύω το πώς μπλέκει τα είδη μέσα, το μελόδραμα, με το σαρκάσμό, με την κομμωδία. Λατρεύω πώς σε κάνει να ταυτιστείς με τους πιο αλόκοτους χαρακτήρες. Ναι, έχω συγκινηθεί πολύ. δεν θεωρώ ότι σίγουρα με έχει επηρεάσει εφόσον τον έχω μελετήσει τόσο πολύ και μου αρέσει τόσο πολύ είναι μοιραίο ότι με κάποιο τρόπο έχω απορροφήσει. Δεν χάνεις ταινία τις 24 που γυρίζει ο Χριστιανός Ναι, τις έχω δει. Έχεις δει και τις 24 Εγώ δεν μου λείπουνε μερικές Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι Ας πούμε τις καλόγριζες τις έχω δει που είπες Και θα ήθελα πολύ να τις δω γιατί ξέρω ότι έχει πολύ περίεργη υπόθεση ή κάτι καλό, όπως με ηρωίνες και τέτοια με χασίση με τι είναι, με πάση περίπτωση έχει ηρωίνη μέσα ωραία, λοιπόν άρα θα πήγαινες ακόμα και να μην κάναμε το podcast να δεις σαν αθενεινό σινεμά της πικρές γιορτές να πω την υπόθεση χωρίς να κάνω σπόιλερ, παρόλο που με τρώει γλώσσο μου να κάνω γιατί είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον
το θέμα, λοιπόν πικρές γιορτές ο ισπανικός τίτλος είναι πικρά Χριστούγεννα νομίζω πες το να ακούσουμε λίγο με σπανικά αμάργα ναβιδάδ αμάργα ναβιδάδ η Γάλλη που είναι πιο περίεργη και πιο μημποτή τη βγάζουν την ταινία εσέψεις ως οτοφυξιό από αυτό είναι και κάνεις και ένα σπόιλερ ας πούμε είναι ο χοντρόπατος ως οτοφυξιό και στη σύνοψη υπάρχει αυτό υπάρχει αλλά δεν υπάρχει ο τίτλος οτοφυξιό για μένα δεν είναι δεν πάει άλλος να δει μια ταινία του σινεμά που να λέγεται αυτό μυθοπλασία ο τίτλος «Πικρά Χριστούγεννα οι πικρές γιορτές» είναι πιο καλός. Λοιπόν, τι είναι η ιστορία για άλλη μια φορά δεν μέτρεις πόσες φορές υπάρχει στην πλημογραφία του Ολμόδο Βαραπτό είναι ένας τύπος που κάθεται και γράφει στη γραφομηχανή, άπειρες γραφομηχανές έχουν περάσει από τα χεράκια του Ολμόδο Βαρ γράφει ένα σενάριο αυτός είναι ο σκηνοτέτης Ραούλ και γράφει ένα σενάριο το οποίο φυσικά πολύ γρήγορα αμέσως ας πούμε το βλέπουμε να εκτελείστηκε στην οθόνη με η ροήδα του σενάριου
επίσης μια σκηνοθέτηδα διαφημιστικών την Έλσα που βρίσκεται τα λέω πολύ γρήγορα σε κρίση δημιουργικότητας αλλά και σε κρίση πανικού ο Ορμοδόβαρ είπε ότι η σημερινή συνέντευξη πέθουσης τιμώνεται λίγο πριν τις κάνεις αυτό είναι τελειώς δικό του, δεν είναι μόνο αυτό δικό του όλα δικά του είναι Λοιπόν, η Έλσα έχει έναν γόμενο καλύτερο, γόμενος δεν υπάρχει, δεν νομίζω να υπάρχει γυναίκα που να τον είδες και να είπε χριστέ μου για να μην είναι και ο δικός μου τέτοιος, ο οποίος όχι ότι είναι πολύ ωραίος, είναι και ωραίος, είναι πυροσβέστης και στο ελεύθερο χρόνο του του Σόβετον Κυρίου και του έκανε μεγάλα λεφτά για τη μανούλα του, άλλη μια μανούλα υπάρχει εδώ, ο Αλμοδόβορ χωρίς μανούλες δεν υπάρχει, κάνει τον Στρίπερ σε πάρτι, πώς το έλεγε, το Bachelor.
λοιπόν και σιγά σιγά γράφει το σενάριο ο Ραούλ στη γραφαμηχανή βλέπουμε εμείς την ταινία να εκτελείσει στην οθόνη και καταλαβαίνουμε ότι η Έλσα και ο Ραούλ κάνουν κάτι πάρα πολύ συνηθισμένο μάλλον στο σινεμά ή και ακραίο και περίεργο κλέβουνε κατακλέβουνε απομυζούνε για να γράψουνε τα σενάρια τους τις ζωές των άλλων και εδώ σταματάω η ταινία εξού και αυτομυθοπλασία και τους Γάλλους και το φυξιό είναι ένα θέμα λίγο διανομινιστικό γιατί εδώ που τα λέμε εμένα που δεν έχω γράψει παραπάνω δεν έχω πάρει μόνο συνεντεύξεις και μόνος λέω γράψει η ζωή μου και δεν έχω σκεφτεί ποτέ να γράψω ένα μη δίγημα ένα μη τστόρημα δεν με πολύ κεντρίζει σαν θέμα αλλά παρόλα αυτά είναι τόσο καλογραμμένο το σενάριο του Αλμοδόβαρ λεπτομέρειες, πινελέ σιγά σιγά σιγά τόσο σύνθετο που εμένα νομίζω που δεν σε αντίθεση με σένα δεν πολύ αγαπάω τον Αλμοδόβαρ και θα πω γιατί αυτή η ταινία του έγινε μία από τις αγαπημένες μου και έχει και μία πριν πείσεις την γνώμη σου ένα καταπληκτικό τέλος, δεν θα κάνουμε σπόιλερ
μια έκρηξη μια πάρα πολύ σπαραχτική και συγκινητική που στην ουσία είναι σαν να αποκαλύπτεται μπροστά μας ο Αλμοδόβαρ και να μας μιλάει για τα πιο μύχια του δημιουργικά προβλήματα και έχει και μια φοβερή μόνο αυτή τη φράση θα πω γιατί δεν χαλάει, δεν αποκαλύπτει τίποτα λέει κάποια στιγμή ο Ραούλ ο σκηνοθέτης της ταινίας που είναι Αλτερέγκο το Αλμοδόβαρ είμαι ένας σκηνοθέτης που γερνά τι μπορώ να κάνω όσο ζεις ανταγωνίζεσαι πόσο μάλλον στο επαγγελμά μας που πνέει τα λίστια το βρήκα πάρα πολύ σκηνητικό αυτό λοιπόν μ' άρεσε πολύ η ταινία εσένα. Και εμένα μ' άρεσε την απόλαυσα. Δεν θα την έβαζα στην κορυφή των αγαπημένων μου ταινιών αλλά σίγουρα νομίζω είναι από τις καλές του ταινίες ειδικά από την τελευταία φουρνιά. Εμένα μου φάνηκε αυτή η ταινία λίγο σαν sequel του Dolory Gloria, της ταινίας με τον Παντέρα που έκανε πριν λίγα χρόνια. Στα ελληνικά το λέμε Πόνος και Δόξα. Ναι, Πόνος και Δόξα.
Εμένα είναι από τις αγαπημένες μου αυτοί. θεωρώ ότι είναι από τις καλύτερες ταινίες του Αλμοδόβερ έχει πάλι να κάνει με ένα σκηνοθέτη κάπως σε τέλμα αυτός που κάνει τον σύντροφο του Μπαντέρας είναι ο πρωταγωνιστής τώρα σε αυτή την ταινία πράγμα που με το θύμισες και νομίζω ότι είναι αυτό ότι είναι ο Αλμοδόβερ που μας μιλάει με πολύ λυκρίνια για τον εαυτό του για το γύρας για την ανάγκη του και την επιθυμία του να παραμένει δημιουργικός και για τη μάχη και για την έπνευση κυρίως το δικαίωμα του δημιουργού να κλέβει τις ζωές των άλλων. Σου λέει αυτό είναι. Η έμπνευσή του θέλει να είναι απόλυτα ελεύθερος ακόμα και αν πληγώσει κάποιος ας πούμε.
Το οποίο το έχει κάνει φαντάζομαι πολλές φορές. Έχει τσακωθεί και με ανθρώπους δεν είναι η πρώτη φορά αλλά η πρώτη φορά το λέει τόσο ομά. Δηστηρίζει όλη την ταινία πάνω σε αυτό το θέμα. Ναι ουσιαστικά είναι κάπως η έμπνευση εναντίον όλων των σχέσεών να πούμε ότι στη ζυγαριά παίζεται αυτό με το σχέση ζωής και έχει και ένα F.E.S. τέλος μου έρχεται να το πω δεν το λέω ναι πάντως νομίζω εγώ αυτό που εκτίμησα πολύ στην ταινία είναι ότι καταχάστηκε διάφορες από τα πράγματα τη χρυσόσκονη το αλμοδόβαρο που έχεις τόσες πολλές ταινίες το ότι η Ρόζιντε Πάλμα που όποτε τη βλέπεις χαμογελάς θέλοντας και μη μέχρι τα στιγμή με τα ανακοτικά, με το πώς μπες μέσα με τις καταχρήσεις, ένα κάμπι στοιχείο αλλά πολύ λιγότερο αυτή η φορά ναι ναι σαφέστατα είναι πολύ λιγότερο εδώ είναι ο δημιουργός και το πλάσμα που φτιάχνει ο δημιουργός και ο κόσμος του δεν το ξέβεται την ξεκεριστερά η υπόθεση συγκεντρώνεται ας πούμε ναι είναι στοχοπροσιλωμένη πάνω στο σύσμα της δημιουργίας
και νομίζω το κάνουμε πολύ ειλικρίνη πολύ ειλικρίνη Ναι και η ταινία στο τέλος ας πούμε που μιλάει όλο αυτό για αυτή τη σύγκρουση μεταξύ πραγματικότητας και φίξεων Όχι αυτό που είπες τέλος πάντων Υπάρχει μια τάκα Ας κάνω και εγώ λίγο σπόιλερ που απλώς μου άρεσε πάρα πολύ που του λέει έχει ένα διάλογο με την Ατζαντισσάτου που είναι κάπως ας πούμε αυτή που το ξέρει πιο καλά Ο πιο κοντινός του άνθρωπος Ναι και του λέει στη ζωή Στη ζωή ξέρεις να λες ψέματα αλλά στη μυθοπλασία σου όχι δηλαδή ότι αυτό που κάνεις στις ταινίες δεν μπορείς να κρυφτείς στις ταινίες σου το οποίο νομίζω καταρχάς είναι σαν να το λέει ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ αυτό είναι ότι τα λέει όλα είναι στιχασμένο στη μέση είναι σαν να κόβει τον εαυτό του στη μέση και ο ένας μισός Αλμοδόβαρ είναι επιτίφητος των άλλων, είναι φοβερό αυτή η ατάκα και όλας, κάτι πολύ παραμφέρας λέει και ο Κουροσάβας στο βιβλίο, ότι σε την αυτοδιογραφία του η τελευταία παράγραφος λέει απολογήτεως έτσι ταπεινόφρονοι άπονος που είναι
ότι απολογήτεως, όταν μιλάς για τη ζωή σου μοιραία, κάποια πράγματα μπορεί να τα φουσκώσεις άλλα μπορείς να τα υπονομεύσεις για προς όφελός και τα λοιπά, αλλά λέει αν μη τι άλλο υπάρχουν τα έργα μου λέει στα έργα μου δεν μπορώ να κρυφτώ είμαι απόλυτα ειλικρινής, οπότε νομίζω και ο Λομωδόμαρς κάπως σε αυτό επιστρέφει ότι όσα ψέματα και αντιμετωπίζουν αυτό ότι στη ζωή του που προφανώς δεν το ξέρουμε γιατί δεν το ξέρουμε προσωπικά υπάρχει το έργο το οποίο είναι μια ειλικρινή έστατη κατάθεση της ζωής του και γενικά νομίζω ότι οι φιλμογραφίες των δημιουργών αντρών και γυναικών είναι μια παράδοξη βιογραφία δηλαδή ακόμα και αν δεν ξέρεις τίποτα για τον άλλον που είναι, που έζησε, τι έκανε βλέποντας τις ταινίες τους, τον βλέπεις να μεγαλώνει και αυτό είναι κάτι που πολύ σαφές με τον Αλμποδόμπαν. Πόσο μάλλον αυτόν αυτό δεν ισχύει για όλους γιατί υπάρχουν και αυτοί που κάνουν ιστορίες άσχετες με τη ζωή τους αυτός είναι πολύ προσωπικός σκηνοθέτης, δηλαδή αυτός μας επέβαλε
και να μπούμε στο στο ζουμί ας πούμε το Αλμποδόμπαν, μας επέβαλε σαν θεός κανονικά, ήταν ένας μικρός θεούλης θεούλης κανονικός που βγήκε στις δεκαετίες του 80 και του 90 και επέβαλε σε όλους τους μικρός τους, σε όλους τους μισούς τους, σε όλους τους άσχετους, Ευρωπαίους, Αμερικάνους κλπ, τον δικό του ακρίο κόσμο. Υπήρχε και πριν ο Παζολίνη, υπήρχε, κάτσε με τους θα χάσω, ο Φασμπίντερ, υπήρχαν, αλλά όλοι αυτοί ήταν λίγο απάρ, λίγο δίπλα.
Δεν έγινε κανείς τόσο δημοφιλής, τόσο λαϊκός. εγώ όλες τις ταινίες στο Λμοδόβορα τις έχω δει σε μεγάλες αίθουσες με οικογένειες δίπλα μου οικογένειες οποίες βλέπανε ας πούμε τα μύρια όσα στην οθόνη αυτό του βγάζω το καπέλο ότι δεν έκανε πίσω και είπατε αυτός είναι ο κόσμος μου αλλά εγώ θα τον περάσω και σε εσάς τους νορμάλ δεν ξέρω πως θα το έκανε πολεμικά ο ίδιος με στόχευση νομίζω ότι το όπλο του ήταν κατά βάση το queer και μετά το γυναικείο κοινό μη queer ας πούμε ενώ πω οι γυναίκες που είναι άσχετες από αυτό το πράγμα εγώ ας πούμε που είμαι γυναίκα και ήμουνα ενδυνάμεις του κοινότου δεν είχα τίποτε μου drug show πολλά πράγματα τα μάθα από τον Αλμονόβερ δεν ήμουν και μια πολύ προσημένη τύπισσα αλλά με έμαθε πράγματα και κυρίως με χάιδεψε νιώθατε δηλαδή ότι είσαι γυναίκα δίπλα σε όλα αυτά τα περίεργα πλάσματα που εγώ δεν τα ήξερα και ως φεμινίστρια ήμουνα δίπλα τους στα δικαιωματά τους ήμουνα και εγώ καταλάβαινε αυτός ο περίεργος γκέι τύπος ότι είμαι θύμα να το πω
της χοντροκομμένας της πατριαρχίας ότι με νεζότανε, ότι με αγαπούσε αυτό ήταν πάρα πολύ γλυκό ναι και νομίζω ότι οι γενικοί χαρακτήρες του είναι από τους πιο εξομνημόν ευτούς. Και η ηθοποίηση, να πω πιο πολύ θυμάσαι τις γυναίκες του Ολμοδόβερ, εγώ δηλαδή, της πρωτογονήστρης, άντρες μου μου πείσαν, εξαιρέσεις το Μπαρδέμ και το Μπαρντερες, άλλων δεν μπορώ να θυμίσω.
Και άλλων έναν καταπληκτικό που μου άρεσε πάρα πολύ. Και ο Γκάλ Κασέμπερναλ είχε παίξει στην καταπληκτική εκπαίδευση. και ήταν πολύ καλός και αυτός που έπαιζε στο Μίλα της αυτός ο πώς να λένε αυτός αυτός είναι μεγάλος το οποίο και τι ρίσκο πήρες σε αυτό το ταινίο λοιπόν θες να πούμε και για αυτά όχι για να πούμε γιατί εμείς οι γυναίκες ας πούμε τον αγαπήσαμε πάρα πολύ το Αλμονδόβαρ και οι γυναίκες οι θεατές και οι γυναίκες που τους έδωσε τόσο καταπληκτικούς ρόλους και τους έμεινε και πιστός Δηλαδή δεν τις εγκατέλειψε ποτέ Τις ερωίδες τους Αλλά μερικές φορές δεν ξέρω αν ήταν η εποχή Ή αυτός μπορεί να κρατηθεί Και θέλει Σ' όλους και καλά να πει αυτό Υπήρχαν τρεις ταινίες Που εγώ πραγματικά Και στορκίζομαι ένιωσα τόσο άσχημα Στην αίθουσα που μου ήρθε να σηκωθώ Να φύγω Είπες για την Κίκα Αυτή η σκηνή με το βιασμό των 20 λεπτών Που κάποια στιγμή γέλασα γιατί ήταν τόσο αστείο που ακόμα και εγώ που άναβα σιγά σιγά και κόρονα μου ξέφυγε ένα γέλιο έχει ένα βιασμό
ο οποίος καταλήγει με το να τραβάνε δύο μπάτσι τον άνθρωπο μέσα από τη γυναίκα μετά το μήλα της, το οποίο για μένα είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του τη βάζονται δηλαδή πάρα πολύ ψηλά είναι δυνατό να βάζει τον άνθρωπο να βιάζει μια γυναίκα σε κόμμα και μετά να έχει το θράσος να λέει την έσωσε πως την έσωσε, την έσωσε επειδή της μίλαγε και ήταν τρυφερός μαζί της ή την έσωσε επειδή την κάστρωσε και την ανάγκασε η γυναίκα σε κόμμα να γεννήσει ας πούμε νομίζω ότι αυτή η ταινία είχε γιουχαϊστεί όταν είχε παιχτεί σε κάποιο φεστιβάλ θυμάμαι εγώ τότε που διάβαζα στις γαλλικές εφημερίδες έπεσε γιούχα και κι άλλη μία με είχε ενοχλήσει πάρα πολύ Α, το δέσε με άλλο κι αυτό αυτά δεν του τα συγχωρώ και δεν ξέρω να θα τα έκανε πάλι σήμερα Πάντως δεν είναι τις ίδιες τάξεις αυτά μεταξύ τους με την έννοια ότι το δέσε με και το κίκα διακομωδεί συνθήκες τραυματικές κακοποιητικές το δέσε με μπορεί ίσως να υπάρχει ένας βαθμός συνένεσης από ένα σημείο και μετά στην αρχή όμως όχι
το κίκα είναι σαφέστατα μια σκηνή κακοποιητική η οποία προσιάζεται, διακομωδείται στο μήλα της όμως δεν είναι αυτή η περίπτωση είναι ένα δράμα και ο τύπος αυτός είναι ένας εξαιρετικός τύπος που βοηθάει μια γυναίκα που είναι σε κόμμα, την περιπείται και την κάνει γιατί όμως πρέπει να φτάσει και στο βιασμό ας πούμε το θέμα δεν είναι το γιατί είναι σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ψυχολογία ναι αλλά τον βγάζει λάδι και σκεφτόμουν ερχόμενη εδώ και έχοντας μέσα μου την αίσθηση ότι έχει κάνει δύο τέτοια πράγματα όλων των αυρών που δεν τα συγχωρώ ποτέ την είδηση των τελευταίων ημερών ότι αναγκάστηκε ο Μέγας Βέντερς να αποσύρει κανσελ, δηλαδή κανονικό ο ίδιος την ταινία του Λάθος Κίνηση γυρισμένη το 1975 μια από τις καλύτερες ταινίες του Βέντερς, γιατί η Έρμη εγώ δεν το ξέρα η Ναστάσια Κίνσκι του ζητάει εδώ και 15 χρόνια να κόψει μια σκηνή στην οποία σε ηλικία 13 χρονών παιδί μωρό την έχει τόπλες με τα βυζάκια της χωρίς να της το έχει πει και αναγκάστηκε ο Βέντερς, οι φίλοι μου λένε
ότι κακώς το έκανε και λοιπά στο Facebook γίνεται χαμός, απαράδεκτο και λοιπά τη ζήτησε συγγνώμη και απέσρεται την ία του και είπε ότι τότε δεν κατάλαβα γιατί πως μπορούσα να το επιβάλλω σαν ένα παιδί 13 χρονών να δει τον εαυτόν του γυμνό στην οθόνη ο Βέντερς το έκανε, ο Ολμοδόβαρος δεν νομίζει έλεγε ποτέ τίποτα και πάλι όμως ο Πένερ ήταν ένα θέμα ανηλίκων που είναι διαφορετικό ήταν ένα ανηλικοπλάσμα χωρίς συνένεση ναι και η γυναίκη δεν λέει αυτό, εννοώ ότι δεν λέει να το αποσύρει, ούτε να πει τίποτα μια σκηνή βιασμού πάντως δεν μπορεί να βγάζει γέλιο Το μελόδερμα ή το νουάρ του Αλμοδόβρα σου αρέσει Ομολογώ, λατρεύω το μελόδερμα του Αλμοδόβρα Ειδικά όταν το κάνει του Ρλού μαζί με όλο αυτό το σουρελιστικό στοιχείο Το κομικό ή το ακραίο Όλο αυτό το κάμπ στοιχείο Μια ζωή ταλαιπωρία Όπου εκεί το τερματίζει Το μελόδραμα έχει το πρώτο χέρι Αλλά μαζί γίνεται και ο κακός χαμός Από καμ και κουίρ στοιχεία Το λατρεύω και το θαυμάζω Και θεωρώ κιόλας ότι είναι κάτι
Που έχει πάρα πολλές πολιτικές Προεκτάσεις Έκανα μια σκέψη Έκανα μια σκέψη Πρόσφατα άκουσα Αυτό το podcast Του Δημοκίδη για την ιστορία της Μαρίας Πλητάς Το άκουσα και εγώ πάρα πολύ καλό Παρόλο που διαφωνώ και με τον Άννη και με όλους Η ταινία δεν είναι τίποτα τόσο ιδιαίτερο Της βγάζω το καπέλο της πιτά Αλλά η ταινία δεν μ' άρεσε Γιατί την έβαλες τώρα Ακάτσε να τη δεις Εμένα με ενδιαφέρει το κομμάτι του πως η επίσημη ελληνική ιστοριογραφία Πήγε να την παραγράψει Την παράγραψε δηλαδή ουσιαστικά Μέχρι να ανατραπεί αυτό Με τη ρετσινιά του μελοδράματος και ο Αλμοδόβαρ έχει αυτή τη ρετσινιά εντός εισαγωγικών αλλά κατάφερε να την κάνει όπλο του και να εμπληθεί με αυτή Μεγάλες κοινοθέτες έχουν αυτή τη ρετσινιά και έχουν κάνει αριστούργήματα Και μου θυμίζει αυτό μια φράση του συγγραφέα του Γάλλου του Έντουαρτ Λουί ο οποίος είχε κάνει στο πρώτο του λευταίου του βιβλίου που έχει να κάνει με την μητέρα του δέχθηκε αυτή την κριτική ότι είναι λίγο μελόδρομα αυτό που έχει σειράψει
ότι παρά είναι συγκινητικό και απαντούσε σε αυτό το σχόλιο το οποίο με ένα μοκόγιτο πάρα πολύ οικείο οι άνθρωποι των οι λόγοι που ασκούν κριτική τέχνης να λένε κάτι ότι είναι μελόδραματικό, μελό με ένα αρνητικό πρόσημο ότι αυτό είναι κάτι κακό Συμφωνώ μαζί σου απολύτως Ο Λουίδ είναι την εξής εξωτερική απάντηση Δεν το έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο του Λουίδ έχω διαβάσει διάφορα, αυτό με την μαμά του δεν το έχω διαβάσει Είναι διδυντωμάτου Βάζει το δεύτερο Λέει ότι αυτή η κριτική έχει δύο υπόβαθρο Έχει ένα έμφυλο υπόβαθρο Γιατί τα συναισθήματα τα εκφράζουν οι γυναίκες Ενώ οι άντρες είναι εγκρατής Οπότε να λες αυτό είναι μελό Είναι γιατί είσαι γυναικούλα ας πούμε Είσαι γυναίκα και δεν είσαι άντρας Και επίσης έχει και ταξικό υπόβαθρο Γιατί είναι τα λαϊκά στρώμα Τα λαϊκά στρώμα που εκφράζουν τα συναισθήματά τους να εκφράζομαι συναισθηματικά μέσα από τις ταινίες που κάνω δεν ξέρω αν είναι μελό ή δεν είναι μελό ή πάνε προς τα κερατές και πάντα είχα μέσα μου αυτόν τον αντίλογο
ότι μην το παρακάνεις γιατί θα σε πούνε μελό ή δεν είναι μελό και δεν κάνει και όταν έβαλα αυτή την κατηγορία μέσα σε αυτό το πλαίσιο για μένα ήταν πολύ λυτρωτικό και νιώθω ότι η Ολμουδόβα την έχει κερδίσει αυτή τη μάχη χωρίς να ξερκάνε ότι τη δίνει, ίσως και λόγω ότι ότι κάτι έχει ένα πολύ ταπεινό υπόβαθρο κατάγεται από...
Οικογένεια φυσικά. Ναι, που δεν υπάρχει έτσι. Συνειρμικά τώρα λες οικογένεια, υπαρχία κλπ. Άλλο ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο και περίεργο στον Αλμοδόβαρ ότι συνδυάζει μια ελευθεριότητα ας πούμε σεξ, τρίγωνα, ναρκωτικά, sexual, ποζοδρόμια, ηρωίνες και όλα αυτά με μια εντός εισαγωγικών παραδοσιακή Ισπανία. δεν υπάρχει ταινία του Αλμοδόβαρου που να μην έχει μια μανούλα δηλαδή δεν νομίζω άλλο σώμα κινηματογραφικό στον ευρωπαϊκό χώρο να έχει τόσες μανάδες και μανάδες παραδοσιακές που έχουν ένα χωριό που κάποτε στην αυλή που μαζεύονται οι φίλες και τα νέα όλες μαζί έχει πάντοτε μια σχέση γερή ή και συγκρουσιακή μάνας, κόρης μάνας γιου και συγχρόνως έχει μια τελείως νέα και διαφορετική οικογένεια δηλαδή σε ποια ταινία νομίζω στο λέγεται η μητέρα μου είναι δύο γυναίκες θα το πιστεύω από τα πιο αστεία πράγματα είναι δύο γυναίκες που και οι δύο κάνουν παιδί με έναν που τη λένε Λόλα και είναι τρανσέξουαλ αυτό μόνο, όλοι μου εδώ μπορούσαν να το κάνουν άλλη μορφή οικογένειας, δεν είναι φοβερό
η μία έχει κάνει παιδί και λέει ψάχνω να βρω τον πατέρα του παιδιού μου πώς τον λένε Λόλα η καλόγρια περιμένει παιδί από τη Λόλα αυτό σπάει το παραδοσιακό, το συντηρητικό, το ισπανικό που συγχρόνως το έχει στην καρδιά του τα έχει και τα δύο μέσα υπάρχει αυτή η φοβερία τάκα στο τέλος όλα για τη μητέρα μου που είναι η ανάδοχος μάνα του παιδιού γιατί έχει πεθάνει η μητέρα μαζί με τη φυσική γιαγιά του παιδιού και έχει έρθει και η τρανς γυναίκα που ήταν ο πατέρας του παιδιού η Λόλα που λέω εγώ και είναι η γιαγιά που τη βλέπει και λέει ποια είναι αυτή η κυρία και της λέει αυτή η κυρία είναι ο πατέρας των κονιούς εμένα είναι καταπληκτικό αυτό εσύ πως το κρίνεις ότι είναι πάλι ας πούμε διπλός και τρίτυπλος ο Αλμοδόμπαν έχει όλα μέσα του, έχει το χωριό το εσπανικό στο οποίο οι γυναίκες οι ηρωίδες του γυρνάνε για να πάρουνε αμπάριζα και να ξαναγυρίσουν στον κόσμο και έχει και τρανσέξουαλ μαμάτες, μπαμπάτες ας πούμε νομίζω αυτό είναι εν μέρη η ζωή του Αλμοδόβαρ γιατί μέχρι μια ηλικία
ήταν στο χωριό στη Μούρθια που ήταν σε ένα απόλυτα παραδοσιακό περιβάλλον κίνικο κρατούμενο νομίζω αυτό φαίνεται πολύ λαφυρά στον τολόρι γκλόρια σε όλες αυτές τις κοινές εκεί πέρα στο χωριό και μετά ο Αλμοδόβαρ ζούσε στη Μαδρίτη και ήταν από τα κομβικά πρόσωπα ενός κινήματος που λογότανε Λαμοβίδα το οποίο ήταν δεκαετία 80 Μοβίδα δεν σημαίνει κίνημα στα Ισπανικά Ήταν σωστά και εγώ Ισπανικά Μια ένα πολιτιστικό κίνημα στη Μαδρίτη με επίκεντρο τη Μαδρίτη που ήρθε αμέσως μετά την πτώση της 60 χρόνια Φράγκο της δικτωτορίας που είχε φουλ μέσα πρωτοπορίες και μουσικές και ήταν απόστοιφτα ελεύθερο πνεύμα ειδικά η πρώτη του ταινίου το οποίο πει Λούσι Μπομ είναι ορόσιμο για τη Μοβίδα και φαίνεται πόλητα η σκηνή αυτή οπότε νομίζω κάπως αυτά τα δύο συμπάρχουν τα δύο λύζη διαβίου αυτά τα δύο βιώματα τα κουβαλά είναι φοβερό λοιπόν είπες λέξη Φράγκο δεν μπορεί να μην το πούμε αυτό γιατί εγώ είμαι και πολύ κοπημένο παιδί θυμάμαι γιατί είμαι πολύ μεγάλη το 1994-95-96
είχε δώσει μια καταπληκτική συνέντευξη στο κακέτι της σινεμά η μόνας του Νίτρο Μίτρια τότε και τη διάβαζα και την είχα, την ξαναδιάβασα που ο Γάλλος δημοσιογράφος τον ρωτάει τι γίνεται κύριε Αλμοδόβαρ, εδώ είχατε 36 χρόνια δικτατορία 39 με 75 ξέρω πού πέθανε ο Φράγκο, 75 τότε είχε κάνει πάρα πολλές ταινίες καλά το παιδί ούτε μια κάτι κάτι να πείτε για τον Φράγκο η Ισπανική λογοτεχνία που είναι κορυφαία, συνεχώς με αυτή την ιστορία ασχολείται και απαντάει ο Αλμοδόβαρ Το αντέγραψα το πρωί Η πρώτη μετάφραση Είχε πει περίπου ότι οι ταινίες του δεν ήταν ποτέ αντιφράνκο Γιατί πολύ απλά Δεν αναγνώριζε ότι είναι υπαρξή του Είναι λίγο Η δική μου εκδίξη στο φραγκισμό Θέλω να μην μείνει Ούτε ανάμνηση ούτε σκιά του Την είχα βρει τότε Πάρα πολύ ωραία απάντηση Και που τέρθηκε στον Λιμοδόβαρ Και ένα όμως που μετά πρόσφατα Άλλαξε και έκανε τις παράλληλες μητέρες και κατάφερε να ασχοληθεί πρώτη φορά με τα θύματα του εμφυλίου πολέμου να ξεθάβει κόκαλα το οποίο εμένα η ταινία αυτή
δεν μου χαιρέστηκε για αυτόν τον λόγο γιατί συνέδεσε δύο άσχετα πράγματα μια μαμά που είχε χάσει το παιδί της ήταν από τα σενάρια ναι ήταν λίγο ξενοσώμα το πολιτικό μήνυμα το σκέφτηκες και εσύ ε τελείως και γι' αυτό δεν μ' άρεσε και αυτή η ταινία καθόλου, την βρήκα από τις κακές του ταινίες αλλά από όλα αυτά αλλάζει ο Αλμουδόβαρ, έτσι δεν είναι ναι, σίγουρα τελείως μετά την χρυσή περίοδο που φτάνει μέχρι το μήλα της και την κακή εκπαίδευση μετά πέρασε διάφορα νομίζω σκαμπανεβάσματα να κάνουμε τώρα τους κακούς η ταινία που με αποξένωσε πάρα πολύ μαζί του ήταν το δέρμα από κατοικό εγώ, αχ!
μπορώ να στρώσω τη χαρακτήρια είπα στην αίθουσα στην αδελφή μου την Καλιαβάνα ότι ούτε ο φόσκολος δεν θα έγραφε τέτοιο σενάριο καλά πέρα από το ότι ήταν ακραίο το σενάριο για μένα αυτό που με ξένισε αυτό που με αποξένωσε είναι ότι ένιωθα ότι δεν αγαπούσατε τους χαρακτήρες του ενώ το βασικό του τρέντ για μένα το βασικό του χαρακτηριστικό είναι ότι παίρνει και τους πιο ακραίους αλόκωτους μυστήριους παραβατικούς χαρακτήρες και μας κάνει να τους κατανοήσουμε και ένιωθα ότι δεν είχε συμπόνια για κανέναν τους Σε ενόχλησε το Με αξένησε Δηλαδή θα είπα ότι αν το έκανε ο Τρίερ θα έλεγα αυτό κάνει ο Τρίερ Αλλά αυτός δεν το κάνει Μέχρι τώρα συνήθως ήταν πολλοί μέσα σε όλο αυτό το σουρεαλιστικό ή την υπερβολή υπήρχε πάντα φοβερή ανθρωπιά Για όλους, για τον καθένα Ακόμα και το ψυχαστενί δολοφόνο με το Πριόνι Δεν ξέρω, υπάρχει μια ταινία που ο Παντέρας κάνει ένα φόνο ακόμα και αυτόν τον χαϊδεύει ας πούμε αλλά γενικά το δέρμα ήταν η Χριστέ μου φίλε από τις queer
ποια θεωρείς ότι είναι η κορυφαία του τι θεωρούμε queer αυτό είναι και το μεγάλη συζήτηση όλο αυτό δεν θεωρούμε queer το διπλωνοδωμάτιο δεν θεωρούμε queer το το διπλωνοδωμάτιο ποιο είναι αυτό με την τούλτες σουίντων όχι ούτε τις παράλληλες μητέρες παρόλο που έχει πανε άλλες βιγκάρια όταν σχολγώ ότι είναι πολύ απλό αυτή τη δεκαετία ο Βότακης είναι η νίδα της άγριες ας πούμε κάμπ ταινίες του που λες εσύ ως πιο ειδικός κάποτε θεωρώ ότι η ταμπέλα queer cinema δεν μου φαίνεται παράδοξο κάποιος ένας δημιουργός ο οποίος έχει ο ίδιος μια queer ταυτότητα να κάνει κάτι το οποίο δεν είναι queer με κάποιο τρόπο αυτό υπάρχει ενώ για μένα το queerness ως χαρακτηριστικό ενός έργου δεν πρέπει να εξαντλείται στη θεματολογία γιατί αντίστροφα μπορώ να πω ότι πάρα πολλές ταινίες που είναι queer ότι έχουν queer χαρακτήρες είναι τόσο κακοποιητική ή προβληματική η αναπαράστασή τους που δεν θα έπρεπε να καμαρώνει κανείς να την βάλει μέσα σε ένα queer ρεπερτόριο Είναι αυτό που λέμε εμείς οι γυναίκες
ότι η γυναικεία ματιά υπάρχει παντού ότι υπάρχει γυναικεία ματιά ό,τι και να κάνεις από αστυνομικό μέχρι μελόδραμα ας πούμε όταν μιλούνται για τους queer αν τελικά αστερνίστο την επισήμανσή σου εγώ θυμάμαι να έχω βουρκώσει με τις αμαρτωλές καλόγρες αν με κάνεις να ψάξω να τη βρω έχουν φοβερό σουραλισμό μέσα με τις καλόγρες που είναι μια πιο τρελή από την άλλη το story είναι μια κοπέλα που έχει κάνει κάποιο έγκλημα κάποιος την κυνηγάνει οι αστυνόμοι στη Μαδρίτη και μπαίνει μέσα σε ένα παράδοξο μοναστήρι που είναι στο κέντρο της Μαδρίτης για να κρυφτεί.
Και εκεί πέρα μέσα είναι μια αδελφότητα από γυναίκες που είναι η Κάρμεν Μάουρα που έχει μια τίγρη, η Μαρίζα Παρέδες που παίρνει κάτι χάπια παρεστήση ο γόνα και βλέπει συνέχεια παρεστήσεις, η Ιγουμένη που παίρνει η Ροήνη. Ένα υπέροχο μοναστήρι τέλος πάντων. Τι λέει αυτό το πράγμα, είναι ο γυναικείος κόσμος, είναι ο κόσμος, τι είναι.
Θα πω μονάχο ότι εγώ Από το πώς το βίωσα εγώ Δεν ξέρω τι θα καταλάβει ο καθένας βλέποντας αυτή την ταινία Στην καρδιά του κρύβεται Και δεν το παίρνεις χαμπάρι Κρύβεται ένα λεσβιακό ρομάντζο Σπαρακτικό Και είναι από κάτω Και απλώς στο τέλος της ταινίας Ανοίγουν κάτι παράθυρα και ξεχύνεται έξω αυτό Θα με κάνεις να το δω μετάνες όποτε το είδα Πολύ ωραία ταινία έχει λίγο κλειστεί σε διάφορα κλεισία που με εκνευρίζουν πάρα πολύ, όλοι λένε τα ρούχα, τα χρώματα, τα σπίτια, οι μουσικές, όλα αυτά που για μένα πια δεν έχουν τόση σημασία.
Ίσως σημασία ήταν όταν τα πρωτοβλέπαμε, ας πούμε. Τώρα ποια άλλα πράγματα είναι ολμοδόβοροι, δεν είναι ούτε ότι φαράει η γυναίκα πορτοκαλί παντελόνι με κόκκινο πουλόβερ, ούτε ότι, πώς λένε, αυτή η καταπληκτική τραγουδίστρια, αυτή η Χριστέ μου φίλαγε μας την έμαθε ούτε ο ρόλος που παίζει η μουσική που είναι πάρα πολύ σημαντικό όλα αυτά είναι μικρά μικρά στολίδια αλλού είναι ο Άλμοντα ο βαρύ ψυχή του αλλού είναι εγώ προσωπικά στην ταινία αυτή νιώθω ότι το κομμάτι της σκηνογραφίας της ενδυματολογίας έκατσες ένα σωστό γιατί στην προηγούμενη αυτή την αγγλική με την Τίλτα Σουίντον και την Τζουλιαν Μουρ την Τζουλιαν Μουρ ναι εκεί ένιωθα ότι η σκηνογραφία το design ήταν σε τέτοιο επίπεδο που ήταν σαν να βλέπω διαφήμιση ότι είχε υπερβολικό πάτο το όμως το έχει κυρίως στα ρούχα έπαιρνε το ρούχα του Γκοτιέ έπαιρνε ρούχα του δεν θυμάμαι τι θα πω του Γκοτιέ σίγουρα θυμάμαι κάτι περίεργο στο Κίκα η Δικτώρη Αμπρίλ καταπληκτικά μου λόγο και τι καλή ηθοποιός στο Δέσι με δίνει η Ρεστάου
για μένα πρώτα είναι η Μαρίζα Παρέδες που τη θεωρώ θεά και μετά η Αμπρίλ η Δικτώρη Αμπρίλ σε αυτή τη σκηνή με τη Μαρίζα Παρέδες στα ψηλά τα κούνια που είναι μέσα στο δικαστήριο γιατί να πεθάνει η Μαρίζα Παρέδες που στενοχωρεί με πάρα πολύ πάρα πολύ στενοχωρεί με αυτή τη γυναίκα Και νομίζω ότι την είχε φέρει το Μισελ εκείνη τη χρονιά ή άλλη χρονιά. Την είχε φέρει μια χρονιά και την ιδιαίτερα έχαμε πει.
Με μήπως ήταν και παρέα της τότε. Στη χρονιά του που είχε έρθει και ο ίδιος. Οκ. Λοιπόν. Να πούμε δεν είναι απάντητο να δείτε την ταινία. Φυσικά και να πάνε την ταινία. Και νομίζω ότι θα περάσουν πάρα πολύ ωραία. Νομίζω ότι θα περάσουν πολύ ωραία. είναι μια ταινία που βλέπετε πάρα πολύ ευχάριστα πάρα πολύ ευχάριστα παρόλο που για μένα ποτέ σαντίθεση με σένα ο Λμοντόβερ ποτέ δεν έκανε φιλικού ταινίες όλες τις ταινίες εμένα μου κάνουν μου δημιουργούσαν μια αναστάτωση ακόμα και οι γυναίκες στα πρόθερα νευρικής κρίσης που για μένα ξέχασα να το πω είναι η πιο αγαπημένη μου ταινία από όλες τις ταινίες του Λμοντόβερ δηλαδή όσες φορές και να τη δω Ίσως ότι μ' αρέσει πάρα πολύ Η φάρσα, η κομμωδία τρελαίνομαι Εκτός από αυτή την ταινία Σε όλες τις άλλες κάπως με Μου δημιουργούσε μια έστω και θλίψη Μικρή αλλά θλίψη οπωσδήποτε Μέσα μου, κάτι μου ανακάτωνε δηλαδή Ολμοδόβαρ Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθες Και είναι φοβερό ότι Πέτυχα συνομιλητή κάποιον Που είχε τέτοια σχέση με τον Ολμοδόβαρ
Μπράβο, αρχίζω και πιστεύω στις συμπτώσεις. Και θέλω να πω κάτι που το ξέχασα, μιας και λέμε τώρα καλοκαίρι θερνά σινεμά και λοιπά θα πάτε όλοι δεκοπές πάρτε και ένα βιβλίο μαζί σας Εύχαλλος Ζαχαρίες ο Μαυροϊδής, ένα πάρα πολύ γλυκό και καλό και ενδιαφέρον βιβλίο με ιστορίες. Είναι συλλογή διηγημάτων Συλλογή διηγημάτων, τα λέμε διηγήματα Είμαι αρέσει πάρα πολύ λέγεις ιστορίες λέγεται Θεριστές εκδόσεις με τέχνιο και είναι μικρές μικρές ιστορίες από διαφορετικά μέρη της χώρας ψάχτε την πατρίδα σας εγώ την δικιά μου δεν τη βρήκα δεν έχει κάτι για τη μησυνία αλλά είναι όλη η Ελλάδα λοιπόν Θεριστές Σαχαρίας Μαυροϊδής με τέχνιο Σε ευχαριστώ πάρα πολύ και θα τα ξαναπούμε ελπίζω Εννοείται Με χαρά Είμαι η Βένα Γιώργο Κοπούλου και σήμερα μίλησα με το σκηνοθέτη Σαχαρία Μαυροϊδή για τη νέα ταινία του Πέντρο Αλμουδόβαρ «Πικρές γιορτές» που είναι σε ένα θερμινό σινεμά στη γειτονιά σας ή στο κέντρο της Αθήνας.
Για να μην χάνετε κανένα podcast της Erasmus Review ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast και στο κανάλι της Λάιφο στο YouTube.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
