300 Φόνοι...και αφέθηκε ελεύθερος; Pedro Alonso López
Τι στο καλό;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Pedro López ισχυρίστηκε ότι είχε σκοτώσει περισσότερα από 300 κορίτσια σε Κολομβία, Περού και Ισημερινό. Δεκάδες θύματα εντοπίστηκαν. Ο ίδιος οδήγησε τις αρχές στους τάφους. Κι όμως, μετά από λίγα χρόνια στη φυλακή, αφέθηκε ελεύθερος.
Και ύστερα…εξαφανίστηκε.
Σε αυτό το επεισόδιο, θα μιλήσουμε για τον άνθρωπο που έγινε γνωστός ως «Το Τέρας των Άνδεων» και για το πώς κατάφερε να δρα σε τρεις διαφορετικές χώρες, πώς συνελήφθη και πώς ένα νομικό σύστημα με ανώτατο όριο ποινής μόλις 16 ετών βρέθηκε αντιμέτωπο με έναν δράστη που ισχυριζόταν ότι είχε εκατοντάδες θύματα.
Το court drama μας για σήμερα συμπεριλαμβάνει την εγκυρότητα μιας ομολογίας που δίνεται σε μυστικό αστυνομικό μέσα σε κελί, τι συμβαίνει όταν τα εγκλήματα ενός serial killer εκτείνονται σε τρεις διαφορετικές δικαιοδοσίες, και πολλά ακόμα.
Στο τέλος, μένει ένα ερώτημα για το οποίο ακόμα δεν έχουμε απάντηση...Τι απέγινε ο Pedro;
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλημέρα, καλησπέρα, χαίρετε και καλώς ήρθατε πίσω στο ΤΗΣΤΟΚΑΛΟ. Είμαι η Κάρμεν και σε κάθε επεισόδιο σας αφήγω με μια υπόθεση true crime με λίγο court drama. Σήμερα πάμε σε ένα λίγο πιο βαρύ επεισόδιο, διότι αφορά έναν άνθρωπο που κατηγορήθηκε και ο ίδιος ομολόγησε για τον βιασμό και τη δολοφονία εκατοντάδων ανήλικων κοριτσιών σε τρεις χώρες της Νότιας Αμερικής.
Δεν θα μπούμε σε λεπτομέρειες όσον αφορά τον τρόπο τέλεσης των εγκλημάτων του για ευνόητους λόγους. Θα εστιάσουμε στα γεγονότα όπως καταγράφηκαν από τις αρχές, στην έρευνα και κυρίως στο πώς αντέδεσε ή σε πολλές περιπτώσεις απέτυχε να αντιδράσει επαρκώς το νομικό σύστημα τριών διαφορετικών χωρών. Ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάμε σήμερα έμεινε γνωστός στα διεθνή μέσα ως το τέρας των άνδεων, ο Πέδρο Αλόνσο Λόπες.
Ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι σκότωσε πάνω από 300 κορίτσια στην Κολομβία, τον Ισημερινό και το Περού μέσα σε διάστημα μόλις λίγων ετών κατά την δεκαετία του 1970. Οι αρχές επιβεβαίωσαν μόλις 53 από αυτά, καταδικάστηκε επίσημα για τρεις μόνο φόνους, εξέτησε συνολικά περίπου 18 χρόνια φυλάκισης σε δύο χώρες και σήμερα, 27 χρόνια μετά την τελευταία φορά που τον είδε κανείς, δεν ξέρουμε καν αν είναι ζωντανός.
Είναι μια ιστορία που θα μας πάει σε τρεις διαφορετικές χώρες, τρία διαφορετικά νομικά συστήματα και θα μας αναγκάσει να αναρωτηθούμε τι γίνεται όταν ένα έγκλημα τέτοιου μεγέθους είναι απλά πολύ μεγάλο για το νομικό πλαίσιο που υποτίθεται πως πρέπει να το χειριστεί. Θα μιλήσουμε για διάφορα πράγματα όπως για το πρόβλημα της διεθνούς δικαιοδοσίας όταν ένας δράστης εγκληματίσε πολλές χώρες ταυτόχρονα και πολλά ακόμα.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου του 1948 στην πόλη Σάντα Ισαβέλ στην επαρχία Τολίμα της Κολομβίας και ήταν το έβδομο από τα 13 παιδιά μιας εξαιρετικά φτωχής οικογένειας. Ο πατέρας του σκοτώθηκε έξι μήνες πριν καν γεννηθεί ο Πέδρος σε ενέδρα κατά τη διάρκεια της περίοδου γνωστή στην κολομβιανή ιστορία ως Λα Βιολένσια του δεκαετούς εμφυλίου πολιτικού πολέμου ανάμεσα σε φιλελεύθερους και συντηρητικούς που κόστησε τη ζωή σε εκατοντάδες χιλιάδες κολομβιανούς.
Ο Πέδρο δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του. Η μητέρα του, σύμφωνα με τις δικές του μεταγενέστερες περιγραφές, εργαζόταν περιστασιακά ως σεξεργάτρια για να συντηρήσει τα 13 παιδιά της και ήταν συχνά θύμα βίας από πελάτες. Ο ίδιος περιέγραψε την σχέση τους ως αυστηρή και κακοποιητική. Σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, σε ηλικία μόλις 8 ετών, τον έπιασε η μητέρα του να αγγίζει ακατάλληλα μία από τις μικρότερες αδερφές του και ως τιμωρία τον έδιωξε από το σπίτι.
Την αφήγηση αυτή πολλοί ερευνητές της υπόφεσης την αντιμετώπισαν με αμφιβολία, με σκεπτικισμό γιατί προέρχεται αποκλειστικά από τον ίδιο τον Πέδρο χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί αλλιώς και γιατί ο ίδιος αποδείχθηκε αργότερα αρκετά αναξιόπιστος. Ό,τι και αν συνέβη πραγματικά, το σίγουρο είναι ότι γύρω στα δέκα του χρόνια, ο μικρός Πέδρο βρέθηκε στους δρόμους της Ποκοτά, ενταγμένος στην τεράστια ανεξέλεγκτη κοινότητα άστεγων παιδιών, γνωστών στην Κολομβία ως γκαμίνες.
Παιδιά που ζούσαν, έκλεβαν και επιβίωναν συλλογικά στους δρόμους της πρωτεύουσας. Ο ίδιος ο Πέδρο ισχυρίστηκε αργότερα ότι σε αυτή την περίοδο, γύρω στα 8 με 10 του χρόνια, έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης από έναν άγνωστο άντρα που τον παρέσυρε με την υπόσχεση φαγητού και στέγης και αυτό επικαλέστηκε αργότερα πως ήταν η ρίζα της δικής του μετέπειτα βίας.
Σε μία από τις δηλώσεις του είπε στην επόμενη δεκαετία περνούσε επανειλημμένα μέσα και έξω από αναμορφωτήρια και φυλακές για κλοπές αυτοκινήτων και μικροεγκλήματα, αποκτώντας έτσι σταδιακά την φήμη βίαιου ασταθούς ατόμου. Το πιο κρίσιμο τεκμηριωμένο περιστατικό της νεανικής του ζωής συνέβη γύρω στα 19 με 20 του χρόνια.
Φυλακίστηκε για κλοπή αυτοκινήτου και μέσα στη φυλακή φαίρεται να έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού από συγκρατούμενούς του. Λίγο αργότερα, σύμφωνα με τη δική του αφήγηση, εντόπισε και σκότωσε έναν εκ των βιαστών του Αν και ποτέ δεν διώχθηκε επίσημα για αυτό το συγκεκριμένο περιστατικό Και δεν υπάρχει ανεξάρτητη τεκμηρίωση που να το επιβεβαιώνει πέρα από τη δική του αφήγηση Σχεδόν ό,τι ξέρουμε για την παιδική και εφηβική ζωή του Πέδρο Προέρχεται αποκλειστικά από τον ίδιο σε συνεντεύξεις που έδωσε δεκαετίες αργότερα γνωρίζοντας ήδη δηλαδή ότι η αφήγεση μιας τραυματικής παιδικής ηλικίας θα μπορούσε να λειτουργήσει υπέρ του είτε ενώπιον δικαστήριου είτε ενώπιον της κοινής γνώμης.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ψευδής αλλά ότι κάθε ερευνητής, δημοσιογράφος ή δικαστής που ασχολήθηκε με την υπόθεση χρειάστηκε να το αντιμετωπίσει με μεγάλη επιφύλαξη. Πάμε λίγο στη δράση του. Σύμφωνα με την μετέπειτα ομολογία του, ο Πέδρο ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως serial killer γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 70 στην Κολομβία.
Πριν μετακινηθεί σταδιακά νότια στο Περού και τέλος τον Ισημερινό, την πορεία αυτή ακολούθησε και για να αποφεύγει τη σύλληψη. μετακινούμενος διαρκώς από περιοχή σε περιοχή, από χώρα σε χώρα, πριν προλάβουν οι τοπικές αρχές να συνδέσουν τις εξαφανίσεις μεταξύ τους. Το προφίλ των θυμάτων του ήταν αρκετά συνεπές. Κορίτσια αυτόχθων κοινοτήτων, συνήθως ηλικίας ανάμεσα σε 8 και 12 ετών, από εξαιρετικά φτωχές οικογένειες, συχνά μόνες τους σε δρόμους μικρών πόλεων και χωριών των Άνδεων επέλεγε συστηματικά περιοχές όπου η αστυνομική υποδομή ήταν αδύναμη οι οικογένειες συχνά αναλφάβητες ή χωρίς πρόσβαση σε δικαιωρούς ή μέσα ενημέρωσης και όπου δυστυχώς η εξαφάνιση ενός φτωχού αυτόχθωνος κοριτσού σπάνια προκαλούσε ουσιαστική αστυνομική έρευνα ή δημοσιότητα.
Η μέθοδος του, όπως την περιέγραψα αργότερα ο ίδιος στους ανακριτές, ήταν σταθερή και ήταν η εξής. Πλησίαζε τα κοριτσάκια με ευγένεια, τους πρόσφερε μικρά δωράκια, χρήματα ή την υπόσχεση δουλειάς ή γλυκίσματα, τα οδηγούσε σε απομονωμένη περιοχή και εκεί προχωρούσε στην σεξουαλική κακοποίηση και τη δολοφονία, στραγγαλίζοντας τα με τα ίδια του τα χέρια, κάτι το οποίο ο ίδιος περιέγραψε ότι διαρκούσε γύρω στα 15 λεπτά.
Στις λεπτομέρειες που έδωσε στους ανακριτές, αποκάλυψε ότι αναφερόταν στα σώματα των κοριτσιών με τον υποκοριστικό όρο «μουνιακίτας», δηλαδή κουκλίτσες, και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις επέστρεφε αργότερα στα σημεία ταφής. Το πραγματικό μέγεθος της υπόθεσης παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα ανοιχτά ερωτήματα σε ολόκληρη την ιστορία της εγκληματολογίας.
Σε διάφορες στιγμές των ανακρίσεων του, ο Πέδρο έδωσε αντικρουόμενους αριθμούς. Αρχικά ομολόγησε γύρω στους 110 φόνους μόνο στον Ισημερινό, ενώ αργότερα ανέβασε τον συνολικό αριθμό, συνηπολογίζοντας και την Κολομβία και το Περού, σε πάνω από 300. Αυτός ο αριθμός αν επιβεβαιωνόταν θα τον καθιστούσε τον μεγαλύτερο καταγεγραμμένο serial killer στην ιστορία.
Οι αρχές ωστόσο κατάφεραν να επιβεβαιώσουν μια ανασκαφές και ταυτοποίηση μόλις 53 σώματα. Όλα στον Ισημερινό όπου και συνελήφθη τελικά ο Πέδρο και όπου συνεργάστηκε ο ίδιος καθοδηγώντας τις αρχές σε ομαδικούς τάφους μέσα σε δασικές περιοχές γύρω από την πόλη Αμπάτο. Στην Κολομβία μόλις ένας φόνος της Φλωρ Άλβα Σάντσες καταγράφηκε επίσημα με πλήρη δικαστική τεκμηρίωση.
Στο Περού καμία επίσημη ανασκαφή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και η μοναδική μαρτυρία που συνδέει τον Πέδρο με φόνους εκεί προέρχεται από μία ασαφή και ποτέ πλήρως επιβεβαιωμένη αναφορά ότι είχε συλληφθεί κάποτε στο Περού από μέλη αυτόχθονης κοινότητας οι οποίοι αντί να τον παραδώσουν στις τοπικές αρχές τον παρέδωσαν σε ιεραποστόλους οι οποίοι με τη σειρά τους τον απέλασαν πίσω στην Κολουμβία χωρίς καμία δίωξη.
Η αλυσίδα γεγονότων που τελικά τερμάτησε τη δράση του Πέδρου ξεκίνησε σχεδόν τυχαία χάρη στην εγρήγορση μιας πολίτριας. Στις 9 Μαρτίου του 1980, στην πλατεία Αγορά Ουρουμπίνα της πόλης Αμπάτο, στον κεντρικό εσημερινό, ο Πέδρο επιχείρησε να παρασύρει μια νεαρή κοπέλα ονόματι Κάρμεν Λοσάδα. Μια πολίτρια στην Αγορά, η Καρολίνα Ρωμάν Ποβέδα, παρατήρησε την ύποπτη αυτή αλληλεπίδραση, επενεύει άμεσα και κατάφερε να κινητοποιήσει γύρω της αρκετούς περαστικούς και άλλους πολιτές ώστε να τον συγκρατήσουν μέχρι να φτάσει η αστυνομία για να μην διαφύγει.
Αρχικά ο Πέδρο αφέθηκε ελεύθερος μετά από ανάκριση γιατί οι αρχές δεν είχαν εκείνη τη στιγμή κανένα στοιχείο που να τον συνδέει με κάτι πέρα από μια μεμονωμένη ύποπτη προσέγγιση σε ένα παιδί που όσο ανησυχητικό κι αν ήταν δεν αποτελούσε από μόνο του απόδειξη σοβαροτρού εγκλήματος. Η Καρολίνα όμως τρεις μέρες αργότερα τον εντόπισε ξανά στην ίδια περιοχή της αγοράς αυτή τη φορά πλησιάζοντας την ίδια της την κόρη, την Μαρίνα και ειδοποίησε ξανά αμέσως τις αρχές.
Αυτή τη δεύτερη φορά ο Πέδρος συνελήφθη οριστικά και τέθηκε υποκράτηση. Στην αρχή αρνήθηκε πισματικά κάθε συνεργασία με τους ανακριτές Σε αυτό το σημείο η υπόθεση πήρε μία περίεργη τροπή. Ο αστυνομικός επιθεωρητής Πάστορ Κόρδοβα Γκουντίνιο αποφάσισε να χρησιμοποιήσει μία τεχνική διείσδυσης. Δηλαδή, ντύθηκε ως κρατούμενος και μπήκε με την συγκατάφυση των αρχών της φυλακής στο ίδιο κελί με τον Πέδρο, χωρίς αυτός να το γνωρίζει φυσικά, παριστάνοντας απλώς έναν συγκρατούμενό του επί 27 συνεχόμενες μέρες.
Υπηρετίζοντας σταδιακά μια σχέση εμπιστοσύνης, ο Κόρδοβα κατάφερε τελικά να αποσπάσει από τον Πέδρο λεπτομερείς περιγραφές δεκάδων φόνων, συμπεριλαμβανωμένων και ακριβών τοποθεσιών ταφής σε δασικές περιοχές γύρω από το Αμπάτο. Όταν οι αρχαίες πήραν αυτές τις πληροφορίες και ξεκίνησαν ανασκαφές, το αποτέλεσμα ήταν συγκλονιστικό.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες ανακαλύφθηκαν 53 σώματα κοριτσιών σε ομαδικούς τάφους κάτι που ήταν μία από τις μεγαλύτερες μαζικές ανακαλύψεις θυμάτων ενός serial killer στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής οδηγώντας έτσι την υπόθεση απευθείας στα διεθνή πρωτοσέλιδα Σχετικά με όλη αυτή την τακτική υπήρξε ένας προβληματισμός. Η τακτική του Κόρδοβα, 27 μέρες μεταφιασμένος ως συγκρατούμενος, αγγίζει ένα ζήτημα που εξακολουθεί να αποσχολεί δικαστήρια σε όλο τον κόσμο.
Πόσο έγκυρη νομικά είναι μια ομολογία που δίνεται σε κάποιον που ο ύποπτος πιστεύει λανθασμένο ότι δεν είναι αστυνομικός. Σε πολλά σύγχρονα νομικά συστήματα συμπεριλαμβανομένων των ΙΠΑ υπάρχει ένας θεμελιώδης κανόνας γνωστός ως κανόνας Μιράντα Μασάια. Όταν κάποιος βρίσκεται υποκράτηση, οι αρχές οφείλουν να τον ενημερώσουν για το δικαίωμά του να παραμείνει σιωπλός και να έχει δικηγόρο.
Όμως, αυτός ο κανόνας εφαρμόζεται συγκεκριμένα σε ανακρίσεις. Δηλαδή σε καταστάσεις όπου ο ύποπτος γνωρίζει ότι μιλάει σε πρόσωπο εξουσίας, έναν αστυνομικό. Όταν ένας αστυνομικός μεταμφιέστησε απλώς συγκρατούμενο και ο ύποπτος του εξομολογείται πιστεύοντας ότι μιλάει σε κάποιον άλλον Τα περισσότερα νομικά συστήματα συμπεριλαμβανωμένου του η σημερινού την εποχή εκείνη έχουν αντιμετωπίσει αυτή τη διάκριση με διαφορετικό τρόπο από ότι μια τυπική ανάκριση ακριβώς επειδή δεν υπάρχει η ίδια πίεση.
Ο ύποπτος δεν γνιώθει ότι μιλάει σε εξουσία που μπορεί να τον τιμωρήσει οπότε το επιχείρημα ότι η ομολογία δόθηκε υπό εξαναγκασμό εξασθενεί. Ταυτόχρονα, από την άλλη πλευρά, υπάρχει το επιχείρημα που επίσης έχει διατυπωθεί επανειλημμένα από δικαιογόρους υπεράσπισης σε ανάλογες υποθέσεις παγκοσμίως ότι μια 27 ημερών παρατεταμένη διείσδυση σε έναν χώρο όπου ο ύποπτος δεν έχει καμία διαφυγή όπως ένα κελί φυλακής δημιουργεί την δική της μορφή ψυχολογικού εξαναγκασμού ακόμα και αν τυπικά δεν υπάρχει ούτε ανάκριση ούτε γνωστή αστυνομική παρουσία.
Στην υπόθεση του Πέδρου αυτό το επιχείρημα οδέποτε εξετάστηκε ουσιαστικά από το Ισημερινό Δικαστήριο με τον τρόπο που εξεταζόταν σήμερα εν μέρη επειδή το ίδιο το νομικό συστήμα του εισημερινού της εποχής δεν διέθετε τόσο αυστηρά πρότυπα αποδεικτικής διαδικασίας και απ' την άλλη επειδή η υπόθεση όπως θα δούμε τελικά δεν βασίστηκε αποκλειστικά σε αυτή την ομολογία.
Ο ίδιος ο Πέδρος συνεργάστηκε αργότερα καθοδηγώντας ο ίδιος τις αρχές στους τόπους ταφής. Πάμε τώρα στη δίκη. Η δίκη του Πέδρο ξεκίνησε στο Αμπάτο το 1980, αντιμετωπίζοντας αρχικά κατηγορίες που αφορούσαν 57 ξεχωριστούς φόνους, που ήταν ο αριθμός των σωμάτων που είχαν βρεθεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο Πέδρος συνεργάστηκε πλήρως κατά τη διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας, περιγράφοντας με λεπτομέρεια τις μεθόδους του και καθοδηγώντας προσωπικά τις αρχές σε επιπλέον τόπους ταφής.
Στις 31 Ιουλίου του 1981 δηλούσε ένοχος Και εδώ φτάνουμε στο σημείο που έκανε την υπόθεση του Πέδρου Διεθνώς Διάσημη Όχι μόνο για τη φρίκη της αλλά και για το εξοργιστικό νομικό της αποτέλεσμα Το εισημερινό ποινικό δίκιο της εποχής όριζε ανώτατο όριο ποινής φυλάκισης 16 ετών Ανεξάρτητα από τον αριθμό των εγκλημάτων που είχε διαπράξει κάποιος Δεν υπήρχε νομικός μηχανισμός όπως η διαδοχική έκτηση ποινών που συναντάμε σε πολλά άλλα νομικά συστήματα, όπου κάποιος καταδικάζεται παραδείγματος χάρη σε 150 χρόνια αθρίζοντας ξεχωριστές ποινές αναθήμα, οπότε αυτό αν υπήρχε θα επέτρεπε ποινή μεγαλύτερη από αυτά τα 16 χρόνια.
Στις 27 Ιανουαρίου του 1981 ο Πέδρο καταδικάστηκε επίσημα για τρεις φόνους και έλαβε την ανώτατη δυνατή ποινή που προέβλεπε ο νόμος 16 χρόνια φυλάκισης. Ο αριθμός των υπολείπων 50 φόνων που είχαν επιβεβαιωθεί με ένας καφές πόσο μάλλον των εκατοντάδων που ο ίδιος είχε ισχυριστεί δεν είχε καμία περαιτέρω νομική συνέπεια στην διάρκεια της ποινής του.
Το ποινικό σύστημα είχε σχεδιαστεί με γνώμονα το συνηθισμένο έγκλημα. Έναν φόνο, δύο φόνους, ίσως τρεις σε ακραίες περιπτώσεις. Και δεν ήξερε πώς να αντιμετωπίσει έναν δράστη με δεκάδες επιβεβαιωμένα θύματα. Το ανώτατο όριο των 16 ετών δεν ήταν η κακή εφαρμογή του νόμου, ήταν ο νόμος να λειτουργεί ακριβώς όπως είχε γραφτεί.
Απλώς ο νόμος δεν είχε ποτέ φανταστεί κάποιον σαν τον Πέντρο μέχρι εκείνη τη στιγμή Η δημόσια οργή στον Ισημερινό ήταν τεράστια και η υπόθεση αναφέρεται συχνά διεθνώς ως ένα από τα καθοριστικά παραδείγματα που όθησαν αργότερα πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής να αναθεωρήσουν τα δικά τους ανώτατα όρια ποινών φυλάκισης ή να εισαγάγουν εναλλακτικούς μηχανισμούς ακριβώς για να αποδεχθεί η επανάληψη μιας κατάστασης όπου ένας serial killer καθομολογία θα μπορούσε θεωρητικά να αποφυλακιστεί πριν καν κλείσει τα 40 του χρόνια.
Ο Πέτρο εξέτησε την ποινή του στην φυλακή Γαρσία Μωρένο κοντά στο Κίτο όπου όπως είναι αναμενόμενο για κάποιον καταδικασμένο για εγκλήματα κατά παιδιών δέχθηκε επανειλημμένες επιθέσεις από συγκροτουμενούς του καθ' όλη τη διάρκεια της έκτησης της ποινής του. Υπάρχει ένα ερώτημα που έχει ενοχλήσει κάθε ερευνητή που έχει ασχοληθεί με την υπόθεση του Πέδρο.
Γιατί καταδικάστηκε αποκλειστικά για τα εγκλήματα του στον Ισημερινό, ενώ ο ίδιος ομολόγησε δεκάδες και εκατοντάδες επιπλέον φόνους σε Κολομβία και Περού. Η απάντηση είναι η αρχή της εδαφικότητας, όπου λέει ότι κάθε κράτος έχει κατά κανόνα δικαιοδοσία να διώκει μόνο εγκλήματα που διαπράχθηκαν εντός των δικών του σύνορων.
Ο Ισημερινός είχε στα χέρια του τον δράστη, είχε 53 σώματα θαμμένα στο δικό του έδαφος και είχε πλήρη ομολογία για αυτά τα συγκεκριμένα εγκλήματα και όλα αυτά μαζί του έδιναν την ανδιαφεσβήτη ισχυρή δικαιοδοσία. Η Κολομβία και το Περού αντίθετα δεν είχαν ποτέ φυσική κατοχή του κατηγορουμένου κατά τη διάρκεια της αρχικής διαδικασίας και πολύ πιο σημαντικό δεν διέθεταν το ίδιο επίπεδο φυσικών αποδεκτικών στοιχείων.
Καμία συστηματική ανασκαφή δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ σε αυτές τις δύο χώρες με βάση τις πληροφορίες του Πέδρου, εν μέρη λόγω έλλειψης πόρων και επίσης επειδή ο ίδιος ο Πέδρο έχοντας ήδη δεχτεί την ανώτατη δυνατή ποινή στον Ισημερινό δεν είχε πλέον κανένα κίνητρο να συνεργαστεί εξίσου πρόθυμα με ξένες αρχές για εγκλήματα που ακόμα κι αν αποδεικνύονταν δεν θα άλλαζαν καθόλου τη δική του ποινική κατάσταση.
Θεωρητικά θα υπήρχε η επιλογή της έκδοσης να ζητήσει η Κολομβία για παράδειγμα την παράδοση του Πέδρο προκειμένου να δικαστεί εκεί για τον φόνο της Φλωρ Άλβα Σάντσες που ήταν η μοναδική πλήρως τεκμηριωμένη υπόθεση θύματος στην Κολομβία Όμως οι διαδικασίες έκδοσης ανάμεσα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής την εποχή εκείνη ήταν αρκετά αρχές, περίπλοκες γραφειοκρατικά και σπάνια δίνονταν προτεραιότητα για κάποιον που ήδη εξέτειε τη μέγιστη δυνατή πίνη σε μια γειτονική χώρα.
Γιατί δηλαδή να επενδύσει μια κυβέρνηση πόρους σε μια πολυδάπανη διαδικασία έκδοσης όταν ο δράστης βυσκόταν ήδη πίσω από τα κάγκελα. Αυτό προκάλεσε οργή, όπως καταλαβαίνετε, και προβληματισμό διότι εκατοντάδες ομολογημένα εγκλήματα, αν δεχτούμε έστω ένα μέρος από τους ισχυρισμούς του Πέδρου για την Κολομβία και για το Περού παρέμειναν επίσημα ατιμόρυτα, όχι επειδή κάποιος αμφισβήτησε την ενοχή του αλλά απλώς επειδή καμία χώρα δεν είχε πρακτικό κίνητρο να αναλάβει το κόστος μιας δεύτερης ή τρίτης δίκης Πόσο χειρότερα μπορεί να πάει Πάει λίγο ακόμα, γιατί ο Πέδρο εξέτησε τελικά μόνο ένα μέρος αυτής της ήδη ανεπαρκούς ποινής των 16 ετών.
Στις 31 Αυγούστου του 1994 αποφυλακίστηκε δύο χρόνια νωρίτερα, λόγω καλής διαγωγής, έχοντας εκτίσει περίπου 14 χρόνια. Κάτα την αποφυλάκησή του φέρεται να δήλωσε, χωρίς κανένα ίχνος μεταμέλειας, ότι ένιωθε σαν ο άνθρωπος του αιώνα. Επίσης λέγεται ότι οι οικογένειες των θυμάτων στον Ισημερινό είχαν θέσει ανεπίσημες αμοιβές για τον εντοπισμό και την εξόντωσή του, μία μάλιστα έφτανε τα 25.000 δολάρια και έτσι οι Ισημερινές αρχές τον μετέφεραν στα Κολομβιανά σύνορα μέσω μιας περιπλεγμένης διαδρομής, προφανώς για λόγους προσωπικής του ασφάλειας.
Στην Κολομβία, ο Πέδρο αντιμετώπισε επιτέλους δίωξη για τον φόνο της Φλωρ, Άλμπα Σάντσες. Ευτυχώς τουλάχιστον αυτό δεν το γλίτωσε. Κατά τη διάρκεια της κολομβιανής δικαστικής διαδικασίας ζητήθηκε ψυχιατρική αξιολόγηση του Πέδρο με στόχο να διαπιστωθεί αν έπασχε από ψυχική νόσο τέτοιας βαρύτητας που θα τον καθιστούσε ανίκανο προς καταλογισμό, δηλαδή νομικά ανεύθυνο για τις πράξεις του, σε ψυχιατρική νοσηλεία αντί για φυλάκιση.
Οι ειδικοί τον διέγνωσαν με ανθιγεινά χαρακτηριστικά προσωπικότητας. Ό,τι σήμερα λέγεται ότι θα ονομάζαμε ως αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, γνωστή και ως κοινωνιοπάθεια. Όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενα επεισόδια, η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας, Ο σωπικότητας, χαρακτηριζόμενη από απουσία ενσυναίσθησης, χειραγωγική συμπεριφορά, συστηματική παραβίαση κοινωνικών κανόνων, δεν εμποδίζει από νομικής άποψης το άτομο να αντιλαμβάνεται την φύση και την παρονομία των πραξιών του.
Ένας κοινωνιοπαθής δράστης ξέρει ότι το να φωνεύω είναι παράνομο και ηθικά λάθος. απλώς δεν τον νοιάζει ή δεν βιώνει την ίδια συναισθηματική αναστολή που θα βίωνε ένα άτομο χωρίς αυτήν την διαταραχή. Επειδή η διάγνωση του Πέδρο ανήκε σε αυτή την κατηγορία, οι κολομβιανές αρχές τον έκριναν τελικά νομικά υπεύθυνο και ικανό να δικαστεί κανονικότατα.
Το τελικό αποτέλεσμα όμως της κολομβιανής νομικής διαδικασίας παραμένει ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα σημεία ολόκληρης αυτής της υπόθεσης, διότι τον Φεβρουάριο του 1998, δηλωμένος πλέον επίσημα λογικός και υπεύθυνος για τις πράξεις του, ο Πέδρο αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση περίπου 70 δολαρίων, αρκετά δυσανάλογο ποσό με τη βαρύτητα των κατηγοριών που αντιμετώπιζε, με την υποχρέωση να παρουσιάζεται στις αρχές εν αναμονή της δίκης του.
Ο Πέδρο όμως δεν παρουσιάστηκε ποτέ ξανά. Η τελευταία επιβεβαιωμένη εμφάνισή του καταγράφεται στις 22 Σεπτεμβρίου του 1999 στο Εθνικό Ληξιαρχείο της Μποκοτά, όπου λέγεται ότι επιχείρησε να ανανεώσει την ταυτότητά του χρησιμοποιώντας πλαστή ταυτότητα. Κάτι που μας δείχνει ότι προσπαθούσε να χτίσει νέα ταυτότητα προτού εξαφανιστεί οριστικά Έκτοτε δεν έχουμε καμία επιβεβαιωμένη αξιόπιστη πληροφορία σχετικά με την τύχη του, με το που βρίσκεται Σχετικά με την εξαφάνισή του, η παραβίαση αυτή των όρων αποφυλάκησης με εγγύηση συνιστά από μόνη της ξεχωριστό ποινικό αδίκημα Ανεξάρτητα δηλαδή από το πώς θα καταλήξει η αρχική υπόθεση Ο Πέδρο κατέστη αυτόματα φυγώδικος με ενεργό ένταλμα σύλληψης Όσον αφορά την ίδια την υπόθεση του φόνου της Φλωρ Άλμπα Σάντσες Η δίωξη παρέμενε τυπικά ανοιχτή και εκκρεμούσε χωρίς δυνατότητα πρόοδου Εφόσον ο κατηγορούμονος παρέμενε άφαντος Το 2002, η Κολομβιανή Αστυνομία και η Ίντερπολ εξέδωσαν κοινή διεθνή σύλληψη σε βάρος του μετά από ένα φόνο στην περιοχή που παρουσίαζε ανησυχητικές μεθοδολογικές ομοιότητες, με το μοτίβο που ακολουθούσε ο Πέδρο.
Το 2005 ωστόσο η Ιντερπόλ απενεργοποίησε αυτό το διεθνές ένταλμα διότι οι σημερινές δικαστικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι ένα μη ταυτοποιημένο σώμα που είχε βρεθεί ανήκε στον ίδιο τον Πέδρο, κάτι που πολλοί ανεξάρτητοι ερευνητές αμφισβήτησαν έντονα, επικαλούμενοι ότι υπήρχε ανεπαρκής εγκληματολογική τεκμηρίωση, ελλειπίηση, ταυτοποίηση DNA.
και το γεγονός ότι η απόσυρση ενός τόσο σοβαρού διεθνούς εντάλματος βασίστηκε σε αποδεικτικά στοιχεία που ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκαν πλήρως ή δεν εξετάστηκαν από ανεξάρτητο δικαστικό σώμα. Ακόμα και σήμερα, ο Πέδρο έχει αναφερθεί χωρίς ποτέ να επιβεβαιωθεί ως πιθανός ύποπτος σε τουλάχιστον έναν ακόμα φόνο. Το 2012 στην πολιτούνια της Κολομβίας λόγω ξανά μεθοδολογικών ομοιοτήτων με το ιστορικό του προφίλ.
Είναι μια υπόθεση η οποία παραμένει ανοιχτή. Αν ο Πέδρο είναι ακόμα ζωντανός σήμερα σε ηλικία 77 ετών, εξακολουθεί να είναι τυπικά φυγώδικος με εκκρεμές ένταλμα σύλληψης στην Κολομβία, χωρίς κανένα χρονικό όριο παραγραφής να έχει ολοκληρωθεί ποτέ ακριβώς επειδή η ίδια η φυγή του διέκοψε κάθε δυνατότητα να τρέξει ο χρόνος της παραγραφής προς ο φιλός του.
Κλείνουμε λοιπόν το σημερινό μας επεισόδιο και βλέπουμε ότι η υπόθεση του Πέδρου Λόπες δεν είναι απλώς η ιστορία ενός ανθρώπου υπεύθυνου ενδεχομένως για εκατοντάδες φόνους παιδιών σε τρεις χώρες είναι επίσης μία από τις πιο καθαρές και πιο ανησυχητικές αποδείξεις του πόσο εύθραυστα μπορούν να αποδειχθούν τα νομικά συστήματα μπροστά σε κάτι πραγματικά ασύλληπτο όσον αφορά το μέγεθος του.
Όπως είδαμε για το ανώτατο όριο ποινής που ήταν σχεδιασμένο απλώς για ένα συνηθισμένο έγκλημα, με συσσαγωγικά, ένα κενό δικαιοδοσίας ανάμεσα σε τρεις χώρες που δεν συνεννοήθηκαν ποτέ πληρος μεταξύ τους, για την εγγύηση από φυλάκισες που ήταν μόνο 70 δολαρίων για κάποιον που ομολόγησε εκατοντάδες φόνους και τελικά για την εξαφάνισή του που μένει μέχρι και σήμερα χωρίς απάντηση.
Δεν ξέρουμε αν ο Πέδρο είναι ακόμα ζωντανός. Δεν ξέρουμε πόσα από τα θύματα του δεν βρέθηκαν ποτέ, δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, δεν θρηνήθηκαν ποτέ. Ξέρουμε μόνο ότι για δεκάδες εκατοντάδες οικογένειες σε τρεις χώρες της Νότιας Αμερικής Η δικαιοσύνη είτε δεν δόθηκε ποτέ, είτε δόθηκε αλλά ελληπός και με καθυστέρηση. Αυτό λοιπόν ήταν το σημερινό μας επεισόδιο. Ελπίζω να σας άρεσε. Στο επόμενο επεισόδιο θα κάνουμε το εξής.
Το podcast μας αφορά εγκλήματα. True crime είναι οποιοδήποτε έγκλημα. Δεν είναι μόνο οι ανθρωποκτονίες, οι κακοποιήσεις κλπ. Αφορά όλα τα έγκληματα. Οπότε στο επόμενό μας επεισόδιο θα κάνουμε το πρώτο επεισόδιο το οποίο δεν αφορά κάποια ανθρωποκτονία Θα σας πω στο επόμενο τι αφορά, μην σας κάνω σπόιλ από τώρα Και μπορούμε να πιάσουμε διάφορες ενδιαφέρουσες ιστορίες οι οποίες δεν αφορούν μόνο ανθρωποκτονίες Βεβαίως και θα συνεχίσουμε και σε αυτό Αλλά σκέφτηκα ότι πολλές ιστορίες είναι αρκετά ενδιαφέρουσες ενώ αφορούν άλλο έγκλημα Αυτά λοιπόν, ελπίζω να σας άρεσε Ευχαριστώ πολύ πολύ που με ακούσατε και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο του ΤΗΣΤΟΚΑΛΟ
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
