Halloween Special!
Τι στο καλό;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Σήμερα κάνουμε το πρώτο μας vidcast γιατί κάνουμε ένα special επεισόδιο για το Halloween και αγγίζουμε διάφορες υποθέσεις που συνέβησαν την ημέρα του Halloween, ή λίγο πριν, ή λίγο μετά, ή με αφορμή μια ταινία του Halloween!
Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο και στο Youtube! (https://youtu.be/AH_cmrB_64k)
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλημέρα, καλησπέρα, χαίρετε και καλώς ήρθατε πίσω στο Τις το Καλό. Είναι το πρώτο μας Vidcast σήμερα γιατί θα κάνουμε ένα special επεισόδιο για το Halloween και σκέφτηκα στο επόμενο special που θα είναι για τα Χριστούγεννα να ξανακάνουμε Vidcast. Έχω καταβάλει πάρα πολλή προσπάθεια για να βγει το βίντεο και για να το δείτε.
Εύχομαι να πάει καλά το edit. Αυτή τη στιγμή στέκεστε πάνω σε έξι βιβλία γιατί δεν μπορούσα να βρω άλλο τρόπο για να στήσω την κάμερα και μπορεί και να με βλέπετε λίγο από κάτω. Τέλος πάντων, έκανα τις προσπάθειές μου παιδιά. Σήμερα, όπως σας είπα, το επεισόδιο είναι ιδιαίτερο γιατί θα μιλήσουμε για το Halloween. Τι σημαίνει αυτό?
Θα πούμε ιστορίες που έγιναν στο Halloween ή δύο-τρεις μέρες πριν ή μετά το Halloween, είχαν ως αφορμή το Halloween ή είχαν ως έμπνευση κάποια ταινία του Halloween. Θα δούμε λίγο από όλα. Σήμερα, όπως σας είπα, το επεισόδιο μας είναι ιδιαίτερο γιατί θα μιλήσουμε για το Halloween και θα είναι λίγο μεγάλο όπως θα δείτε στη διάρκεια του βίντεο.
Το Halloween στην Αμερική και όλο και περισσότερο και στην Ευρώπη είναι η νύχτα που μεταμορφώνει κάτι που ξέρουμε σε έναν τρόμο που επίσης μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Το γνωστό σου σπίτι αποκτά κρανία και ιστούς αράχνες, ο γειτονάς σου φοράει μάσκα, παιδιά που δεν γνωρίζεις χτυπούν το κουδούνι σου μέσα στη νύχτα και περιμένουν να ανοίξεις.
είναι η μοναδική νύχτα του χρόνου που όλη η κοινωνία συμφωνεί ομαδικά, συλλογικά, να τρομάξει και η ίδια και να τρομάξει και τους άλλους. Επίσης όπως βλέπετε εδώ πέρα υπάρχει πάρα πολύ στολισμός για το Halloween και να σας πω ότι δεν είναι ούτε τα μισά από αυτά που έχω βάλει μέσα στο σπίτι μου, αν μπορούσα θα βάζα ακόμη περισσότερα.
Το ενδιαφέρον λοιπόν στο Halloween είναι εδώ ακριβώς, στον τρόμο. Γιατί αν μελετήσεις τις πραγματικές υποθέσεις εγκλημάτων που συνέβησαν τη νύχτα του Χαλοουίν ή λίγο πριν ή με αφορμή το Χαλοουίν ή υπό την επιρροή μιας ταινίας όπως σας είπα, θα δεις κάτι που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Ο φόβος κοιτάζει πάντα προς την λάθος κατεύθυνση.
Το Χαλουγουίν, αν και το έχουμε συνδέσει με την Αμερική στο νου μας Έχει τις ρίζες του στη γιορτή Σαμχέιν των αρχαίων κελτών Στην Ιρλανδία και τη Σκοτία Που σηματοδοτούσε το τέλος της συγκομιδής Και την είσοδο στον σκοτεινό χειμώνα Πιστεύω ότι τη νύχτα εκείνη Το όριο ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών Γίνεται πολύ λεπτό, διαπερατό Όταν Ιρλανδοί και Σκοτσέζοι μετανάστες πέρασαν στην Αμερική τον 19ο αιώνα, έφεραν μαζί τους φυσικά και τα έθιμά τους.
Το σημερινό trick or treat με τα παιδιά να χτυπούν πόρτες για να ζητούν γλυκά καθιερώθηκε ως φαινόμενο στις ΙΠΑ περίπου από τη δεκαετία του 1930 και ύστερα και εξαπλώθηκε ιδιαίτερα μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σήμερα το γιορτάζουμε και εμείς στην Ευρώπη και παντού. Υπάρχει και μια σκοτεινότερη όμως αδερφή του Halloween Η νύχτα της σκανδαλιάς Στα αγγλικά λέγεται Mischief Night Η νύχτα της 30ης Οκτωβρίου Γνωστή σε ορισμένα μέρη και ως Devil's Night Η νύχτα του διαβόλου Στον Detroit τη δεκαετία του 80 Η Devil's Night είχε εξελιχθεί σε φιάλτη Κάθε χρόνο γύρω στις 30 Οκτωβρίου Εκατοντάδες εμπρισμοί κατέκαιγαν εγκαταλειμμένα κτίρια και σπίτια και το 1984 καταγράφηκαν πάνω από 800 πυρκαγιές μέσα σε τρεις μέρες.
Η πόλη απάντησε με απαγορεύσεις κυκλοφορίας για ανηλίκους, με περιπολίες εθελοντών και με πρωτοβουλίες όπως η Angels Night. Αυτό λοιπόν είναι το φόντο. Μία νύχτα όπου η κοινωνία χαλαρώνει εθελοντικά τους κανόνες της. Και οι κανόνες όταν χαλαρώνουν δοκιμάζονται. Σαν σενάριο από ταινία. Σήμερα θα δούμε 10 υποθέσεις σε 8 μέρη.
Θα ξεκινήσουμε με τη νύχτα που σχεδόν μόνη της δημιούργησε τον σύγχρονο πανικό του Χαλλουήν, το 1974, στο Τέξας, όταν ένα παιδί πέθανε από δηλητριασμένη κραμέλα. Θα συνεχίσουμε με μία σειρά από μασκοφόρους, πώς τους λες, trick-or-treaters, που όμως δεν ζητούσαν γλυκά. Θα φτάσουμε στη νύχτα της Κανδαλιάς, το Mischief Night του 1975 στο Greenwich του Connecticut, μια υπόθεση που έκανε πρωτοσέλιδα για 40 και παραπάνω χρόνια με τη δικαιοσύνη να αλλάζει γνώμη τρεις φορές.
Θα πάμε στον Πατών Ρουζ το 1992 στο δράμα ενός 16χρονου Ιάπονα που απλώς έψαχνε το σωστό σπίτι για να πάρει Θα δούμε τη στιγμή που μια ταινία του Halloween μπήκε ο σύμμαχος μέσα σε μια αίθουσα δικαστηρίου Θα πάμε στην Πενσιλβάνια το 1992 όπου μια ολόκληρη πόλη έπαψε να γιορτάζει το Halloween για 15 χρόνια Και θα κλείσουμε με δύο νεότερες υποθέσεις Στον Καναδά το 2011 και στο Μίσιγκαν το 2014 Από νομικά γεγονότα θα δούμε διάφορα Πώς αποδεικνύεται μια δολοφονία όταν δεν υπάρχει ούτε ένας αυτοπτής μάρτυρας Πότε μια καταδίκη ακυρώνεται όχι επειδή ο κατηγορούμενος είναι οθός Αλλά επειδή η δίκη δεν ήταν δίκαιη Κατά πόσο μια ταινία ήταν αρκό Υπάρχουν και μερικές λέξεις παιδιά που στο YouTube υποτίθεται δεν κάνει να τις λες αλλά επειδή δεν έχω την παραμικρή ιδέα όσες μου φαίνονται περίεργες θα τις κόβω αλλά πιστεύω θα καταλαβαίνετε οπότε τι έλεγα, μία ταινία ή τα ναρκώ μπορούν να εξηγήσουν ή να δικαιολογήσουν ένα έγκλημα και πολλά ακόμα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν
Ο Ρόναλτ Κλάρκ Ομπράιαν γεννήθηκε το 1944 στο Χιούστον και την εποχή του εγκλήματος ήταν 30 ετών. Δούλευε σε κατάστημα οπτικών στην γειτονιά του και σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες είχε το προφίλ ενός καλού οικογενειάρχη. Ήταν διάκονος στην εκκλησία, τραγουδούσε στη χοροδεία και ήταν υπεύθυνος για ένα τοπικό πρόγραμμα μεταφοράς παιδιών στην εκκλησία.
Ναι, θα καταλάβετε γιατί κάνω έτσι. Ζούσε με τη σύζυγό του την Τέινεν, δεν έχω ιδέα πώς προφέρεται, και τα δύο τους παιδιά, τον οχτάχρονο Τίμοθη και τη μικρότερη την Ελίζαπεθ. Πίσω από αυτή την εικόνα κρυβόταν όμως μια οικονομική καταστροφή. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης που υπάρχουν διαθέσιμα σε εμάς, ο Ρόναλτ χρωστούσε πάνω από 100.000 δολάρια.
Τεράστιο ποσό για το 1974. Είναι τεράστιο ποσό τώρα, πόσο μάλλον τότε. Είχε αλλάξει 21 δουλειές μέσα σε 10 χρόνια Είχε αθετήσει πολλά τραπεζικά συμβόλαια, δάνεια Το σπίτι της οικογένειας είχε τεθεί υποκατάσχεση Το αυτοκίνητό του επρόκειτο επίσης να κατασχεθεί Και λίγο πριν το συλλάβουν είχε μπει υποψίες Για κλοπή στον χώρο εργασίας του και βρισκόταν και κοντά στην απόλυση Την ίδια περίοδο ο Ρόναλτ έκανε κάτι που αναδρομικά είναι η πιο τρομακτική λεπτομέρεια όλες της υπόθεσης.
Τον Ιανουάριο του 1974 είχε αγοράσει ασφάλειες ζωής 10.000 δολαρίων για καθένα από τα δύο του παιδιά. Ένα μήνα πριν από την ήρθα του Χαλλουήν πρόσθεσε νέες ασφάλειες παρά τις αντιρρήσεις των ίδιων των ασφαλιστών του. Και λίγες μέρες πριν το Χαλλουήν πρόσθεσε ακόμη ένα ποσό. Με απλά μαθηματικά, στα οποία είμαι άθλια, αλλά προσπαθούμε.
10.000 τον Ιανουάριο, άλλες 20.000 έναν μήνα πριν και άλλες 20.000 τις τελευταίες μέρες Δηλαδή περίπου 50.000 δολάρια αναπαιδεί Γύρω στις 100.000 συνολικά Ναι, πήρα χρόνο για να κάνω την πρόσθεση Η ασφάλεια της ζωής σε δύο μικρά παιδιά πολλαπλασιάστηκαν πολύ γρήγορα, πολύ έντονα τους τελευταίους μήνες πριν από το έγκλημα και η σύζυγός του όπως είπα αργότερα δεν γνωρίζει τίποτα για αυτές Ο Ρόναλτ δεν ήταν ένας απελπισμένος άνθρωπος που απλά ξαφνικά έσπασε.
Ήταν ένας άνθρωπος που μήνα με το μήνα έστειλε ένα οικονομικό σχέδιο. Με δύο παιδιά. Όσο πιο πολύ τον διαβάζεις και διαβάζεις την ιστορία του, τόσο πιο ψυχροκέντωνο γίνεται αυτό το σκηνικό. Και τώρα η νύχτα. Το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου του 1974, Halloween, Ο Ρόναλτ πήγε τα δύο του παιδιά για τρίκορ τρίτ Σε μια γειτονιά της Πασαντίνα Μαζί με έναν γείτονα και τα δύο παιδιά του γείτονα Εύρεχε Σε κάποιο σημείο, σε ένα σπίτι Έχει μου διά στο πόδι μου παιδιά, δε λογτά Σε ένα σπίτι, όπου κανείς δεν άνοιγε την πόρτα Τα παιδιά έτρεξαν μπροστά για να φτάσουν στο επόμενο σπίτι Ο Ρόναλτ έμεινε πίσω για λίγο Όταν τους πρόλαβε κρατούσε πέντε γλυκά τα οποία είναι ουσιαστικά κάτι μακριά καλαμάκια με μια γλυκή σκόνη, δεν έχω ιδέα, που είπε ότι τα έδωσε ο ένικος του σπιτιού που δεν είχε ανοίξει όσο τα παιδιά ήταν εκεί.
Μοίρασε λοιπόν τα καλαμάκια, ένα στο καθένα από τα δύο παιδιά του γείτονα, ένα στο γιο του, ένα στην κόρη του και τα γύρισαν σπίτι το πέμπτο σε ένα δεκάχρονο αγόρι από την εκκλησία που είχε περάσει από το σπίτι. Ο Τίμωθη, ο μικρός ο γιος, έφαγε το δικό του πριν πέσει για ύπνο Ο πατέρας του τον βοήθησε κιόλας να ανοίξει το καλαμάκι για να ξεκολλήσει τη σκόνη που είχε μείνει συμπιεσμένη που τλήφτεσε στο εσωτερικό Ο μικρός μάλιστα είχε παραπονεθεί ότι είχε και πικρή γεύση Για να καταλάβετε πως ήταν τα καλαμάκια, από ό,τι είδα Ήτανε μακριά χάρτινα σωληνάκια γεμάτα με μια γλυκιά σκόνη Και αυτό τα έκανε και ιδανικά για το σκοπό του Ρόναλτ Μπορούσες δηλαδή να ανοίξεις την άκρη, να αλλάξεις το περιεχόμενο Και να το ξανακλείσεις με σειραπτικό, χωρίς το παιδί να υποψιαστεί τίποτα Αν και σειραπτικό σαν τέλειο καλαμάκι που κανονικά δεν θα είχε σειραπτικό Λίγο μετά ο Τίμωθη άρχισε να παραπονιέται για πόνο στο στομάχι Έτρεξε στο μπάνιο, άρχισε να κάνει μετό και στη συνέχεια έπαθε σπασμούς
Ο πατέρας του όπως είπε αργότερα τον κράτησε στην αγκαλιά του καθώς έπεφτε σε αδράνιο Ο μικρός πέθανε στον δρόμο προς το νοσοκομείο Λιγότερο από μία ώρα μετά τη στιγμή που έφεγε το καλαμάκι Και εδώ ξεκίνησε ο πανικός Μέσα σε λίγες ώρες η είδηση ότι ένα παιδί πέθανε από δηλητηριασμένη καραμέλα που πήρε από ξενοσπίτι Και οκλοφόρησε πολύ γρήγορα σε όλη την περιοχή προφανώς Οι γονείς και στις γυροπόλεις και εκεί πέρα έτρεξαν να παραδώσουν στην αστυνομία όλα τα γλυκά που είχαν μαζέψει τα παιδιά τους Η αυτοψία έδειξε ότι ο Τίμωθη είχε πεθάνει από κιάνιο Και ότι το ποσό που περιείχε το καλαμάκι του ήταν αρκετό για να σκοτώσει δύο ενήλικες Η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει και να συλλέξει τα άλλα τέσσερα καλαμάκια Και κανένα από τα παιδιά δεν είχε προλάβει να φάει το δικό του Ευτυχώς τουλάχιστον Η κόρη του Ρόναλτ δεν του είχε αγγίξει Τα δύο παιδιά του γείτονα το ίδιο Και το δεκάχρονο γόρι στην εκκλησία Από την εκκλησία συγγνώμη Είχε αποκοιμηθεί κρατώντας το καλαμάκι του στο χέρι
Διότι δεν μπορούσε να το ανοίξει Δεν μπορούσε να ανοίξει τα σειραπτικά που το έκλειναν Και οι γονείς του μάλιστα είχαν πανικοβληθεί Όταν δεν μπορούσαν να το βρουν το καλαμάκι Και τώρα Προσέξτε μια λεπτομέρεια Για το τι θα ακολουθήσει Και τα πέντε καλαμάκια Είχαν ανοιχτεί προσεκτικά Τα πάνω δύο εκατοστά της κάθε σωλήνας Είχαν γεμίσει με σκόνη κιανίου Και στη συνέχεια είχαν ξανακλείσει με σειραπτικό Όπως σας είπα Ο παθολόγος Ανατόμος Ένας γιατρός Διαπίστωσε ότι το καλαμάκι του Τιμωθή Περίχει δηλητήριο αρκετό για να σκοτώσει Δύο ενήλικες όπως σας είπα Ενώ τα υπόλοιπα τέσσερα Περίχανε αρκετό για να σκοτώσουν Τρεις με τέσσερις ανθρώπους Το καθένα Ήτανε προφανώς μελετημένη Και προσεκτική δουλειά Και πέντε καλαμάκια Προφανώς ήμουν και πέντε παιδιά στόχους Η αστυνομία δεν υποψιάστηκε ωστόσο αρχικά το Ρόναλτ, όλα έδειχναν προσεπρόκειτο για τον φόβο κάθε γονιού δηλαδή ένας σαδιστής άγνωστος κάπου στη γειτονιά είχε δηλητηριασμένες καραμέλες και τις μοίραζε ο ίδιος ο Ρόναλτ
τη νύχτα εκείνη και την επόμενη έπαιξε το ρόλο του τρομοκρατημένου πεθούντος πατέρα η πρώτη του κίνηση ωστόσο ήταν το επόμενο πρωί να τηλεφωνήσεις στην ασφαλιστική εταιρεία για να ρωτήσει πώς μπορεί να εισπράξει τις ασφάλειες. Δεν μας σοκάρει. Μας σοκάρει. Δεν μας σοκάρει. Η ιστορία του Ρόναλντ για το σπίτι που έδωσε τα καλαμάκια άρχισε να καταραίει μέσα σε λίγες μέρες, προφανώς.
Πρώτα ισχυρίστηκε ότι δεν θυμόταν σε ποιο σπίτι είχε πάρει τα γλυκά. Ύστερα οι αστυνομικοί παρατήρησαν κάτι που δεν τέριαζε. Εξαιτίας της βροχής που σας είπα ότι έβρεχε, η ομάδα είχε επισκεφθεί μόνο σπίτια σε δύο δρόμους και κανένα από αυτά δεν είχε μοιράσει τα συγκεκριμένα γλυκά. Έτσι, αφού περπάτησαν τρεις φορές στη γειτονιά με την αστυνομία, ο Ρόναλ τελικά υπέδειξε ένα συγκεκριμένο σπίτι, εκείνο που κανείς δεν είχε ανοίξει, και είπε ότι ο ιδιοκτήτης είχε ανοίξει ελάχιστα την πόρτα και του είχε δώσει τα καλαμάκια.
και ότι είχε δει μόνο ένα τριχωτό χέρι. Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έδειξε ότι εκείνο το βράδυ βρισκόταν στη δουλειά του. Στο αεροδρόμιο μέχρι τις 11 το βράδυ. Πάνω από 200 άνθρωποι επιβεβαίωσαν την παρουσία του. Και φυσικά δεν είχε καμία σχέση με το περιστατικό. Σκεφτείτε πόσο εύκολο θα μπορούσε να είχε στηθεί αλλιώς αυτή η ιστορία.
Η υπόθεση ήταν μια ανάσα από το να μείνει για πάντα ως η εγκληματική πράξη ενός αγνός του. Ο Ρόναλτ υπέδειξε το σπίτι ενός ανθρώπου που δεν είχε καμία σχέση, αλλά δεν φαίνεται ανυπολόγηση ότι ο ένικος εκείνη τη νύχτα δούλευε, και μάλιστα σε αεροδρόμιο, με δεκάδες εκατοντάδες συναδέλφους να μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Ταυτόχρονα, οι ερευνητές ανακάλυψαν και κάτι ακόμα.
Λίγο πριν το Χαλλουίν, ο Ρόναλτ είχε επισκεφθεί κατάστημα χημικών προμηθειών στο Χιούστον και είχε ρωτήσει για κιάνιο. Δεν αγόρασε, ωστόσο. Επιπλέον, ένας χημικός κατέθεσε αργότερο ότι το καλοκαίρι του 1973 ο Ρόναλτ τον είχε ρωτήσει πόσο κιάνιο χρειάζεται για να σκοτωθεί κάποιος. Δεν βρέθηκε ποτέ που και πότε ακριβώς απέκτησε το δηλητήριο.
Στις 5 Νοεμβρίου του 1974, πέντε μέρες μετά το Χαλουήν, ο Ρόναλτ συνελήφθη. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία μεγάλης βαρύτητας για το θάνατο του Τίμοθη και για τέσσερις από πριν της ανθρωποκτονίας για τα άλλα τέσσερα παιδιά. Η δίκη του ξεκίνησε στις 5 Μαΐου του 1975 στο Χιούστον. Στην υπόθεσή του δεν υπήρχε κανένας αυτόπτης μάρτρας που να τον είδε να βάζει το κιάνιο στα γλυκά.
Δεν υπήρχε βίντεο, δεν υπήρχε ομολογία, ο ίδιος ισχυριζόταν στην τελευταία στιγμή της ζωής του ότι ήταν αθώος και όμως ένα ένορκο σώμα τον έκρινε ένοχο μέσα σε 46 λεπτά. Πώς γίνεται αυτό? Έγινε στη βάση των έμεσων υπεριστασιακών αποδείξεων. Αντίθετα με ό,τι πιστεύετε γενικά, οι έμεσες αποδείξεις δεν είναι λιγότερο ισχυρές από τις άμεσες.
Η διαφορά είναι ότι αντί για μια απόδειξη που δείχνει κατευθείαν το γεγονός, έχεις πολλές ανεξάρτητες ενδείξεις που όταν συγκλίνουν καταλήγουν σε μία και μόνη εύλογη εξήγηση. Στην υπόθεση του Ρόναλτ το δικαστήριο άκουσε διάφορα τέτοια. Ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε οικονομικό άδειο έξοδο και χρειαζόταν χρήματα επιγόντως, ότι έχει αγοράσει ασφαλή ζωή στα παιδιά του με ραγδαία αύξηση των ποσών τους τελευταίους μήνες ενάντια στις αντιρρήσεις του ίδιου του ασφαλιστή του και ότι δεν το γνωρίζει και η σύζυγός του ότι είχε ρωτήσει πολλές φορές επί μήνες για το κοιάνιο έναν χημικό, έναν πολιτή χημικών φίλους και συναδέλφους που κατέθεταν ότι έδειχνε ασυνήθιστο ενδιαφέρον για το δηλητήριο ότι την επόμενη του θανάτου του παιδιού του τηλεφώνησε στην ασφαλιστική για να ρωτήσει πώς θα εισπράξει ότι η αδερφή και ο γαμπρός της σύζυγου του κατέθεταν πως την ημέρα της κηδείας του μικρού ο Ρόναλτ μιλούσε για το πώς ταξόδευε τα χρήματα της ασφάλειας για ένα μεγάλο ταξίδι και άλλες αγορές
ότι η ιστορία του για το σπίτι που έδωσε τα καλαμάκια αποδείχθηκε ψευδής και είπε ότι η θέμενη σύνδεκτη της είχε ακλώνει το άλοθη και ότι η ίδια του η σύζυγος κατέθεσε πως αντίθετα με όσα ισχυριζόταν ο Τίμωθη δεν είχε επιλέξει μόνος το καλαμάκι. Ο πατέρας του το είχε δώσει και τον είχε κατευθύνει να παρέκει να το συγκεκριμένω.
Καμία από αυτές τις αποδείξεις μόνη της δεν αρκεί. Μαζί όμως δείχνουν μία και μόνη ιστορία και το πιο ισχυρό στοιχείο σε μια τέτοια υπόθεση είναι η κατάρρευση της εκδοχής του κατηγορουμένου, όταν ο ίδιος ο κατηγορούμενος δίνει εξήγηση που διαψεύεται από αντικειμενικά γεγονότα ξανά και ξανά. Η περάσπιση από την πλευρά της τρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στον αστικό μύθο του τρελού δηλητηριαστή.
Η ιδέα δηλαδή ότι κάποιος άγνωστος είχε δηλητηριάσει αυτά τα γλυκά και αυτό μας φέρνει στο επόμενο μέρος της ιστορίας. Στις 3 Ιουνίου του 1975, το ένα ορκοσώμα τον έκρινε ένοχο για βαριά ανθρωποκτονία και τέσσερις απόπειρες. Ακολουθήσε η ποινή μόλις 71 λεπτά διαβούλευσης για να τον καταδικάσουν σε θάνατο με θανατηφόρα ένεση.
Τα μίντια τον είχαν ονομάσει The Candyman. Η σύζυγός του ζήτησε διαζύγιο λίγο μετά την καταδίκη και ξαναπαντρεύτηκε και ο νέος της σύζυγος υιοθέτησε την κόρη του στην Ελίζαμπεθ. Μέσα στη φυλακή ο Ρόναλτ δεν είχε φίλους Σύμφωνα με τον ιερέα της φυλακής οι υπόλοιποι θανατοποινίτες τον απέφευγαν επειδή σκότωσε το ίδιο του το παιδί Και είχαν σχεδιάσει και διαμαρτυρία την ημέρα της εκτέλεσής του Η εκτέλεση άργησε εννιά χρόνια Οι ημερομηνίες μετατέθηκαν τέσσερις φορές Η πρώτη ορίστηκε για τον Αύγουστο του 1980, η δεύτερη για τον Μάιο του 1982 Ο δικαστής όρισε μία από αυτές για τις 31 Οκτωβρίου του 1982, δηλαδή ακριβώς στην 8η επέτειο του εγκλήματος και προσφέρθηκε σύμφωνα με όσα λέγονται να τον οδηγήσει και όλας στον θάλαμο εκτέλεσης.
Το ανώτατο ομοσπονδιακό δικαστήριο τελικά ανέστειλε την εκτέλεση και ώστε να μπορέσει να προχωρήσει η έφεση, το εφετείο επικύρωσε την καταδίκη το 1979 και η τελική ημερομηνία έρθε τα ξημερώματα της 31ης Μαρτίου του 1984, όταν ο Ρόναλτ εκτελέστηκε με θανατηφόρα έρνεση σε ηλικία 39 ετών. Το Τέξας είχε εκτελέσει για πρώτη φορά με θανάτη φορένες το 1982, δηλαδή δύο χρόνια πριν την εκτέλεση του Ρόναλτ.
Περίπου 300 διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί έξω από τη φυλακή. Κάποιοι χειροκροτούσαν, κάποιοι φώναζαν trick or treat, κάποιοι πετούσαν καραμέλες προς τους διαδηλωτές κατά της θανάτικης ποινής. Ο ίδιος στις τελευταίες του λέξεις είπε ότι η εκτέλεσή του ήταν λάθος Αλλά ότι αυτό δεν σήμαινε ότι το σύστημα δικαιοσύνης ήταν λαθασμένο Συγχώρεσε όσους συμμετείχαν, μεγαλόψυχος Και ζήτησε και συγνώμη από όσους είχε προσβάλλει σε όλη του τη ζωή Δεν παραδέχθηκε ποτέ το έγκλημα Και στο μήνυμα που στους δικούς του έγραφε Στους αγαπημένους μου προσφέρω την ατελείωτη μου αγάπη Κτός και να πρόκειται για λεφτά Λίγες μέρες πριν, ο Ομοσπονδιακός Δικαστής είχε απορρίψει το επιχείρημα των δικαιωγόνων Τότε η θανάτη φόρα έναι συσκληρή και ασυνήθιστη τιμωρία Η υπόθεση του Ρόναλτ έχει μια δεύτερη εξίσου σημαντική πλευρά Και αυτή δεν αφορά τον ίδιο το Ρόναλτ Αφορά τι έγινε με την αντίληψη του κόσμου για το Χαλουουίν Ένας κοινωνιολόγος ονοματή Τζολ Μπέστ μελέτησε επί δεκαετίες τους ισχυρισμούς για μολυσμένα γλυκά στο Χαλλοουίν.
Μαζί με έναν συναδελφό του δημοσίευσε το 1985 μία μελέτη The Razor Blade in the Apple, η λεπίδα στο Μήλο. Εξέτασαν αναφορές για μολυσμένα γλυκά σε τέσσερις αμερικανικές εφημερίδες από το 1958 έως το 1984. Το συμπέρασμά του ήταν ότι δεν κατάφερε να βρει ούτε μία τεκμηριωμένη περίπτωση παιδιού που σκοτώθηκε από γλυκό που του έδωσε άγνωστος ενώ έκανε trick or treat.
Ο μόνος επιβεβαιωμένος θάνατος παιδιού από δηλητηριασμένο γλυκό στο Halloween ήταν ο Timothy O'Brien και τον σκότωσε ο πατέρας του. Άλλοι θάνατοι που αρχικά αποδόθηκαν σε δηλητηριαστές του Halloween αποδείχθηκαν κάτι εντελώς διαφορετικό. Κι όμως ο φόβος έγινε θεσμός. Μετά το 1974 οι νοσοκομιακές ακτινογραφίες γλυκών Τα εγκεκριμένα ασφαλή πάρτι σε σχολεία και εκκλησίες και η συνήθεια των γονιών να ελέγχουν κάθε γλυκό των παιδιών τους μετατράπηκαν σε κανόνα Η νομική πτυχή αυτού του φαινομένου είναι επίσης ενδιαφέρουσα και αφορά τη διαδρομή από το φόβο στον νόμο Και είναι κάτι που ονομάζεται ηθικός πανικός Είναι ένας όρος της κοινωνιολογίας και της εγκληματολογίας που περιγράφει την υπερβολική, δυσανάλογη κοινωνική αντίδαση σε ένα φαινόμενο που θεωρείται απειλή για τις αξίες της κοινότητας.
Συχνά μέσα σε αυτούς τους πανικούς οι νομοθέτες βιάζονται να δείξουν ότι κάνουν κάτι. Έτσι σε αρκετές περιπτώσεις οι νομοθέτες πρότειναν ή θέσπισαν ειδικές και αυστηρότερες ποινές για την παραποίηση τροφίμων στην Αμερική και γλυκών, παρότι το πραγματικό φαινόμενο ήταν εξαιρετικά σπάνιο. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο νόμος εδραιώνει τον μύθο.
Αν υπάρχει ειδικό ποινικό αδίκημα, ο κόσμος υποθέτει ότι και το φαινόμενο υπάρχει. Ο φόβος δηλαδή που κοιτάζει προς τη λάθος κατεύθυνση. Ο Ρόναλτ μας έδειξε τον φόβο του δηλητριασμένου γλυκού. Ας δούμε τώρα τον δεύτερο φόβο της νύχτας του Χαλουήν. Αυτόν που ακούγεται ακόμα πιο τρομακτικός Το κουδούνι που χτυπά με σιγανιλί στην πόρτα με τον μπολ με τα γλυκά Και μπροστά σου στέκεται ένα παιδί με μάσκα που δεν ζητάει γλυκά Το βράδυ του Χαλλουίν το 1957 Στην περιοχή Σαν Βάλι του Λος Άντζελες Ο Πίτερ Φαμπλιανό 35 ετών ιδιοκτήτης κουμοτηρίου Βρισκόταν στο σπίτι του με τη σύζυγό του την Μπέτι Στην πόρτα χτυπάει το κουδούνι Στο κατώφλι στεκόταν ένας άνθρωπος με μάσκα Ντυμένος με τζιν, χακί μπουφάν και κόκκινα γάντια Ο Φαμπιάνο έπιασε το μπολ με τα γλυκά για να του δώσει Η Μπέτι τον άκουσε να λέει Λίγο αργά για τέτοια δεν νομίζεις Και ακούστηκε ένας πυροβολισμός Στην πόρτα του σπιτιού με ένα μπολ γλυκά στο χέρι Ο Πίτερ Φαμπιάνο έκανε αυτό που κάνει κάθε γείτονας εκείνη τη νύχτα
Ανοίξε την πόρτα Ο Πίτερ έπεσε νεκρός από σφαίρα στο στήθος. Η αστυνομία δεν πίστεψε ότι επρόκειτο για ληστεία, σκέφτηκε μια εκτέλεση τύπου υποκόσμου και εξέτασε έτσι το παρελθόν του θύματος, που είχε εκτίσει περίπου 10 χρόνια πριν ποινή για παράνομα στοιχήματα. Η πραγματική εξήγηση όμως ήταν εντελώς διαφορετική. Τον Μάρτιο του 1958, ένα χρόνο αργότερα, συνελήφθησαν δύο γυναίκες.
Βασικά ούτε κανένας χρόνος αργότερα, μερικοί μήνες Τέλος πάντων, η Κολντάιν Πάισερ, 43 ετών, γραμματέας Και η Τζον Ρέιμπελ, 40 ετών, φωτογράφος και πρώην υπάλληλος του κομμοτηρίου Σύμφωνα με τα στοιχεία, η Ρέιμπελ ήταν ερωτευμένη με την Μπέτι Φαπιάνο Η οποία είχε μείνει στο σπίτι της Ρέιμπελ κατά τη διάρκεια συζυγικών προβλημάτων Ο Πίτερ είχε απαιτήσει από την Πέιτερ τη σύζυγό του να διακόψει αυτή τη σχέση.
Η Ρέιμπελ πίεζε επί μήνες την Πάιζερ να μισήσει και αυτή τον Πίτερ, μέχρι που η Πάιζερ αγόρασε ένα περιστροφό και πυροβόλησε μέσα από μια χάρτινη σακούλα. Η Πάιζερ είπε αργότερα ότι ήταν κυριαρχημένη, κατευθυνόμενη από την Ρέιμπελ. Οι λεπτομέρειες του σχεδίου δείχνουν και πόσο μελετημένο ήταν. Η Ρέιμπελ πήγαινε την Πάιζερ μαζί της στο κωμοτήριο, ώστε η Πάιζερ να μάθει πώς μοιάζει ο Πίτερ, πώς είναι και να μπορεί να τον αναγνωρίσει.
Η Πάιζερ ήταν πρόσφατα χωρισμένη μόνη και όπως περιγράφηκε στη δίκη επηρεασμένη από τη Ρέιμπελ. Στη δίκη περιέγραψε τον Πίτερ ως κακό άνθρωπο. Όταν τη συνέλευαν είπε ότι ήταν ανακούφιση που το έβγαλε από το μυαλό της. Μιλάμε για μίσους, όχι αστεία. Η Πάιζερ, η γυναίκα που πυροβόλησε και η Ρέιμπελ που δεν ακούμπησε ποτέ το όπλο, απλά είπε σε την Πάιζερ, κατέληξαν φυσικά με την ίδια ποινή.
Και αυτό είναι η ουσία της συνέργειας και της ηθικής αυτοργίας. Εκείνος που πείθει, που καθοδηγεί, που οργανώνει, ευθύνεται όσο και εκείνος που πατάται σκανδάλι. Η υπόθεση λύθηκε χάρη σε μια ανώνυμη πληροφορία. Η Πάιζερ είχε κρύψει το όπλο σε ντουλάπι αποθήκευσης διαφόρων σε ένα πολυκατάστημα. Και οι δύο γυναίκες ομολόγησαν ένοχες για δολοφονία δευτερού βαθμού.
Η Πάιζερ ισχυρίστηκε και ψυχική διαταραχή και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση από πέντε χρόνια έως εισόβια. Οι ψυχίατροι εξέτασαν και τις δύο γυναίκες και ο ισχυρισμός της παράλογης πράξης που προέβαλε η Πάιζερ τελικά δεν την εγκλήτωσε από την ποινή. Και τώρα πάμε στο επόμενο. Την ίδια νύχτα που ο Ρόναλτ ο Μπράιαν μοίραζε δηλητηριασμένα αγγλικά στο Τέξας, στο Chinatown του Λος Άντζελες συνέβαινε ένα άλλο έγκλημα με σκηνικό trick or treat.
Γύρω στις 9 το βράδυ, μιλάμε για τις 31 Οκτωβρίου του 1974 την ίδια μέρα Τρεις άντρες με μάσκες χτύπησαν την πόρτα ενός σπιτιού Ο ένας φορούσε μάσκα Wolfman, ένας άλλος μάσκα Frankenstein Δεν ζητούσαν αγγλικά, απλώς κρατούσαν κάτι όπλα Εισέβαλαν στο διαμέρισμα του ιδιοκτήτη, 81 ετών, σχεδόν τυφλού που ζούσε με τη σύζυγό του, 71 ετών, η οποία δεν μιλούσε αγγλικά Όταν ο ιδιοκτήτης ονοματή Λόου βγήκε από το ύπνο δωμάτιο Ένας από τους εισβολείς τον πυροβόλησε στο στήθος και τον σκότωσε Η σύζυγος ήταν εκείνη που άνοιξε την πόρτα Περιμένε να δει παιδιά προφανώς τέτοια μέρα Αντί για αυτό ωστόσο είδε μπροστά τις δύο μασκοφόρους Με όπλα και να τις μπρόχνουν για να μπουν Ο πρώτος δηλαδή πανικός προήλθε από την ίδια η οποία δεν μιλούσε και αγγλικά δεν μπορούσε να φωνάξει σε κανέναν και ο σύζυγός της ήταν σχεδόν τυφλός.
Οι δράστες διέφυγαν χωρίς να πάρουν τίποτα. Άφησαν πίσω τους τις μάσκες με αποτυπώματα και μία σακούλα με γλυκά. Η σύζυγος του θύματος είπε μέσω της κόρης της που μετέφραζε ότι οι εισβολείς ήταν πιο κοντή από την ίδια αλλά δεν μπορούσε να περιγράψει τα πρόσωπά τους λόγω του ότι φορούσαν μάσκες. Η αστυνομία αποψιάστηκε εφήβους.
Τον Φεβρουάριο του 1975, δύο δεκαπεντάχρονοι και ένας είκοσιάχρονος συνελήφθησαν για μία άλλη υπόθεση Είχαν απαγάγει, ληστέψει και εξυλοκοπήσει ένα νεαρό που τον οδηγούσανε προς μία περιοχή για να τον θάψουν Εκείνος κατάφερε να λύσει τα χέρια του, να δραπετεύσει και να ειδοποιήσει Ένας από τους εφήβους ομολόγησε τελικά ότι αυτός και ένας φίλος του βρίσκονταν πίσω και από τη δολοφονία του Λόου Ο τρίτος κατηγορούμενος ήταν ένας 20χρονος ο όνομα της Stephen Y. Chung Ho.
Πάμε στην επόμενη. Μια τρίτη πιο σύντομη ιστορία που σας έχω από ένα Halloween party με κουστούμια στο Βαν Νις της Καλιφόρνια, δύο νύχτες πριν το Halloween, στις 29 Οκτωβρίου του 1967. Ο Kenneth Lindstrad, 32 ετών, εκδότης καταλόγων, ήταν ένας από τους ελάχιστους καλεσμένους που δεν φορούσαν κοστούμι. Χόρεψε μια γυναίκα, την Μαρία, 22 ετών, που ήταν σύζυγος ενός άλλου καλεσμένου, του Chuck Gentry Stearns, 35 ετών.
Ο Stearns έξω φρενών από τη ζήτη του πυροβόλησε και σκότωσε τον Kenneth. Οι καλεσμένοι λόγω της ατμόσφαιρας νόμιζαν αρχικά ότι ο πυροβολισμός ήταν μέρος κάποιου σκέτς. Το σοκ. Η υπόθεση έμεινε άλυτη για δύο χρόνια μέχρι που τον Απρίλιο του 1969 συνελήφθησαν τρεις έμποροι αυτοκινήτων και ο Στένις καταδικάστηκε σε ισόβια.
Το πάρτι ήταν γεμάτο με σχεδόν 100 καλεσμένους και όλοι οι άλλοι ήταν μεταφιασμένοι. Ο Κένεθ έφτασε μετά τη μία τα ξημερώματα, χόρεψε με διάφορες γυναίκες και κάποια στιγμή έγινε και έξω μαζί με έναν άλλο καλεσμένο που επίσης δεν φορούσε κοστούμι. Εκείνος τον κυνήγησε πίσω στο πάρτι και άρχισε να πυροβολεί Τι κοινό λοιπόν έχουν αυτές οι τρεις υποθέσεις Το Halloween δεν δημιούργησε τα κίνητρα Η ζήλια και η αιμονή και η απληστία υπήρχαν ήδη Το Halloween έδωσε το εργαλείο, την ανωνυμία Μια μάσκα και ένα κουστούμι σου επιτρέπουν να σταθείς στην πόρτα κάποιου άγνωστου Χωρίς κανείς να υποψιαστεί τίποτα ακόμα και σε μια πόρτα που ανοίγει εθελοντικά προφανώς και με ένα μπολ για ματωγλικά.
Και τώρα ας δούμε μια υπόθεση όπου η μάσκα δεν ήταν κάποιο άγνωστη εισβολέα, η μάσκα ήταν ο ίδιος ο κόσμος. Ένα προάστιο, προνομιούχο προάστιο και μια οικογένεια με ένα από τα πιο γνωστά ονόματα της Αμερικής. Σε πολλά μέρη τον είπα, η νύχτα πριν το Χαλοουίν όπως σας είπα λέγεται Miss Chief Night, η νύχτα της Κανταλιάς.
Και είναι η βραδιά που οι έφηβοι χτυπούσαν κουδούνια και έφευγαν τρέχοντας και έσπαζαν κολοκύθες, αθώες, χαζές, σκανδαλιές. Για μια οικογένεια στο Greenwich του Connecticut, ωστόσο, η Mischief Night του 1975 θα κατέληγε σε ένα από τα πιο πολύ συζητημένα εγκλήματα της Αμερικανικής ιστορίας. Το Greenwich είναι μια από τις πλουσιότερες πόλεις, τον είπα.
και μέσα της σε γειτονιά Bell Haven, ένας ιδιωτικός οικισμός με μεγάλα σπίτια, ιδιωτικούς δρόμους και πρόσβαση στη θάλασσα. Εκεί ζούσε η 15χρονη Μάρθα Μόξλεϊ, γεννημένη στο Σαν Φρασισκό το 1960, που ζούσε εκεί με την οικογένειά της. Απέναντι από το σπίτι της ζούσε μία από τις πιο διάσημες οικογένειες της χώρας, όχι τόσο για τα χρήματά τους, βεβαίως και για τα χρήματά του μεταξύ, αλλά και τα συγγενικά της δεσμά ήτανε η Σέικελ.
Η θεία των παιδιών Σέικελ ήταν η Έθελ Σέικελ Κέννεδι, η χείρα του γερουσιαστή Ρόμπερτ F. Κέννεδι. Η Πελχέιβεν δεν είναι μια γειτονιά όπου συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Είναι τόπος όπου οι γείτονες γνωρίζονται από γενιές, τα παιδιά κυκλοφορούν ελεύθερα το βράδυ και η Μάρθα ήταν ένα από τα παιδιά αυτής της γειτονιάς, ένα φυσιολογικό κορίτσι με παρές, σκανδαλιές, που δεν είχε κανένα λόγο να φοβάται τον δρόμο μπροστά στο σπίτι της.
Το βράδυ της 30ης Οκτωβρίου του 1975, η Μάρθα βγήκε με παρέα φίλων για να πάρει μέρος στις συνηθισμένες σκανδαλιές της Miss Chief Knight. Στην παρέα βρίσκονταν και τα αδέλφια Σέικελ, ο Τόμας που ήταν 17 ετών και ο Μάικλ που ήταν 15 ετών. Και η Μάρθα, φυσικά. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες η Μάρθα φλέρταρε με τον Τόμας και τον φίλησε Γύρω στις 9.30 το βράδυ την είδαν για τελευταία φορά να χάνεται πίσω από τον φράχτη Κοντά στην πισίνα του σπιτιού των Σέκελ μαζί με τον Τόμας Την επόμενη μέρα στις 31 Οκτωβρίου του 1975 ημέρα του Χαλλουίν Το σώμα της βρέθηκε κάτω από ένα δέντρο στην αυλή του δικού της σπιτιού Είχε δολοφονηθεί με σφοδρά χτυπήματα και τραύματα από αιχμηρό αντικείμενο, ενώ η έρευνα δεν βρήκε στοιχεία σεξουαλικής επίθεσης.
Δίπλα στο σώμα βρέθηκαν τα κομμάτια ενός σπασμένου μεταλλικού μπαστονιού του γόλφ, το οποίο έχει σημασία που θα το διευκρινίσω, που λέγεται 6 iron. Δεν έχω και ιδέα από αυτά. Απλά έχει σημασία. Γιατί? Εδώ έχετε το πρώτο κρίσιμο στοιχείο. Ένα σετ ακριβώς της ίδιας μάρκας και τύπου ανήκε στη μητέρα της οικογένειας Σκέικελ.
Η αστυνομία πήρε το αντίστοιχο 4 Άιρον από το σπίτι των Σκέικελ και ένας ειδικός ανάλυσης σημαδιών εργαλείων κατέθεσε αργότερα ότι τα υπολείμματα βαφής και γιαυλώσεις έδειχναν πως τα δύο μποστούνια προέρχονταν από το ίδιο σετ. Το σώμα της Μάρθα βρέθηκε στην αυλή του σπιτιού της, δηλαδή λίγα μέτρα από το σημείο που η οικογένειά της ζούσε Η μητέρα της, η Ντόρθι και ο αδερφός της, ο Τζον, πέρασαν τις επόμενες δεκαετίες ζητώντας μια απάντηση Η έρευνα που ακολούθησε είναι από εκείνες που θα διδάσκονται στα μαθήματα εγκληματολογίας ως παράδειγμα του πως δεν πρέπει να γίνεται μια έρευνα φόνου Η πρώτη ύποπτη ήταν δύο Ο Τόμας που ήταν ο τελευταίος που είδαν την Μάρθα μαζί του και ο Κένεθ Λίτλετον, ένας νεαρός δάσκαλος που είχε αρχίσει να εργάζεται ως ιδιωτικός δάσκαλος στην οικογένεια Σκέικελ μόλις λίγες ώρες πριν από τη δολοφονία και που διέμενε στο σπίτι τους.
Δεν κατηγορήθηκε κανείς. Ο πατέρας των Σκέικελ απαγόρευσε την πρόσβαση της αστυνομίας στα σχολικά και ψυχιατρικά αρχεία του Τόμας και τα δύο αδέρφια επίσης άλλαξαν το αλωθή τους πολλές φορές με την παρόδο του χρόνου. Η υπόθεση πάγωσε για δεκαετίες. Αυτό που κράτησε την υπόθεση ζωντανή ήταν μια σειρά τυχαίων γεγονότων. Το 1991 ο πατέρας ο Ρούστον Σκέικελ προσέλαβε ο ίδιος μια ιδιωτική εταιρεία ερευνών, ιδιωτικούς ερευνητές, την Sutton Associates για να ερευνήσει την υπόθεση.
Η έκθεση που παρήγαγε η εταιρεία διέρευσε αργότερα στα μίνδια προφανώς και δεν τον βοήθησε ιδιαίτερα διότι διαπίστωσε ότι και τα δύο αδέρφια, ο Τόμας και ο Μάικλ, είχαν αλλάξει την εκδοχή τους για τη νύχτα εκείνη ήδη κάποιες φορές. Δύο αστυνομικοί, ο Στιφ Κάρολ και ο Φρανκ Γκάρ και ένας δημοσιογράφος ήταν επεπισμένοι εντωμεταξύ δοκιοχρών γιατί ο Μάικλ ήταν ο δράστης και δεν σταμάτησαν να πιέζουν.
Το 1991 μια φήμη που αφορούσε έναν άλλον Κέννεντι, τον Βουλιαμ Κέννεντι Σμιθ και ένα βράδυ στο σπίτι των Σκίκελ αποδείχθηκε βάσημοι αλλά αναζωοπήρωσε το ενδιαφέρον. Το 1993 ο συγγραφέας Ντομινίκ Ντιούμ δημοσίευσε το μυθιστόρημα A Season in Purgatory που θύμιζε έντονα την υπόθεση. Το 1998 ο Μαρκ Φέρμαν, πρώην αστυνομικός του Λος Άντζελες που είχε γίνει διάσημος στην δίκη του Ο.Δ.Ζ. που έχουμε ξαναπεί, δημοσίευσε το βιβλίο Murdering Greenwich και κατονόμασε τον Μάικλ Σκέικ και όλος δράστη, επισημένοντας τα λάθη και όλα στις αρχικές έρευνας.
Τον Ιούνιο του 1998 συγκροτήθηκε ένα όργανο, το μονοπρόσωπο ένορκο σώμα, σπάνιο όργανο, και μετά από 18 μήνες ερεύνας έκρινε ότι υπήρχαν επαρκή στοιχεία για να κατηγορηθεί ο Μάικελ Σκέικελ. Στις 9 Ιανουαρίου του 2000 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για έναν ανώνυμο ανήλικο. Ο Μάικελ Σκέικελ προσιάστηκε αυτημερών και αφήθηκε ελεύθερος με εγγύηση 500.000 δολαρίων.
Ήταν πλέον σχεδόν 40 ετών Αλλά ο νόμος για δύο λόγους του παραχωρούσε τον τίτλο του ανηλίκου Πρώτον η ηλικία κρίνεται τη στιγμή του εγκλήματος Όχι τη στιγμή της δικής Ο Μάικλ ήταν 15 όταν δολοφόνησε την Μάρθα Έτσι η υπόθεση ξεκίνησε στο δικαστήριο ανήλικων Για ένα δικαστήριο ανήλικας χρειάστηκε απόφαση μεταφοράς της υπόθεσης Και έτσι και έγινε στις 31 Ιανουαρίου του 2001 το δικαστήριο αποφάσισε ότι θα δικαστεί ως ενήλικας.
Η υπεράσπιση προσέφηγε υποστηρίζοντας ότι το δικαστήριο ανήλικο ήταν το μόνο αρμόδιο και ότι είχε συμπληρωθεί η παραγραφή. Και αυτό είναι το δεύτερο θέμα, η παραγραφή. Όταν διαπράχθηκε η δολοφονία, το Connecticut είχε προθυσμία για την δίωξη. Ο νόμος αργότερα καταργήθηκε βέβαια για τις βαρύτερες δολοφονίες. Η υπεράσπιση ισχυρίστηκε ότι η προθεσμία είχε εκπνεύσει πολύ πριν να ασκηθεί η δίωξη το 2000.
Το ανώτατο δικαστήριο του Connect 100 όμως απέρριψε και τους δύο ισχυρισμούς το 2006 και επικύρωσε την καταδίκη. Εδώ υπάρχει μια σύγκρουση δύο αρχών που έχουμε ξαναδεί σε πολλές υποθέσεις. Από τη μία η παραγραφή που προστατεύει τον κατηγορούμενο γιατί με τον χρόνο οι μάρτυρες πεθαίνουν, οι αναμηνήσεις θολώνουν, τα αποδεικτικά στοιχεία χάνονται Και από την άλλη για τα πιο σοβαρά εγκλήματα ο νομοθέτης θεωρεί ότι η κοινωνία δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσει Και η ηλικία του δράστη τη στιγμή της πράξης προστατεύει τους νέους γιατί η δικαιοσύνη ανηλίκων είναι σχεδιασμένη πιο πολύ να είναι πιο επανορθωτική και λιγότερο τιμωρητική Η δίκη ξεκίνησε στις 7 Μαΐου του 2002 με τον Μάικλ Σκέικελ να εκπροσωπείται από τον δικηγόρο Μάικλ Μίκι Σέρμαν.
Το άλοθη του Σκέικελ ήταν ότι εκείνο το βράδυ βρισκόταν στο σπίτι ενός ξαδέρφου του. Η εισαγγελία ισχυρίστηκε ότι είχε βρεθεί κοντά στο σπίτι τον Μόξλεγγ εκείνη τη νύχτα αντικρούντας έτσι το άλοθη. Στο κέντρο της υπόθεσης δεν βρισκόταν ένα μεμονωμένο αποδεικτικό στοιχείο. Δεν υπήρχε DNA, δεν υπήρχε αυτόπτης μάρτυρας, υπήρχαν παραδοχές.
Μάρτυρες, όπως δύο πρώιοι μαθητές του σχολείου ΕΛΑΝ, ενός ιδιωτικού θεραπευτικού σχολείου στο Μέιν, όπου ο Μάικλ είχε σταλεί ως έφηβος, κατέθεσαν ότι ο Σκέικελ τους είχε ομολογήσει, ότι ο Μάικλ τους είχε ομολογήσει με διάφορους τρόπους την πράξη. Επιπλέον υπήρχε μία ηχογράφηση που είχε γίνει για μία προτινόμενη βιογραφία του Στην οποία συζητούσε τη νύχτα του εγκλήματος Σχετικά με αυτά που είπαν οι μάρτυρες του Έλλαν Το Έλλαν ήταν ένα θεραπευτικό σχολείο για εφήβους που αντιμετώπιζαν διάφορα Ο Μάικελ είχε σταλεί εκεί το 1978 Μετά από σύλληψη για οδήγηση υπό την επίρρεια αλκοόλ Δραπέτευσε δύο φορές και έφυγε μετά από δύο χρόνια Ένας από τους πρώιους συμμαθητές του, ο Γκρέγκορι Κόλμαν, κατέθεσε ότι ο Μάικλ είχε καυχηθεί θα τη γλιτώσω και με φόνο ή με Κένεντι.
Και αυτό είναι ακριβώς ένα από τα σημεία που ο καθένας κρίνει διαφορετικά. Οι κριτικοί της καταδίκης έλεγαν ότι ήταν λόγια εφήβων μέσα σε ένα βίαιο και ψυχολογικά τοξικό περιβάλλον όπου τα παιδιά έλεγαν τα πάντα για να εντυπωσιάσουν ή να επιβιώσουν. Η εισαγγελία έλεγε ότι οι ίδιες οι ομολογίες από διαφορετικούς ανθρώπους σε διαφορετικές στιγμές δεν μπορούν να είναι σύμπτωση.
Στις 7 Ιουνίου του 2002 ο Μάικλ Σκέκελ κρίθηκε ένοχος και τον Άβουστα του 2002 καταδικάστηκε σε 20 χρόνια έως ισόβια. Ήταν 41 ετών. Η υπόθεση ήταν διάσημη όχι μόνο για την ίδια την ιστορία αλλά και για τα πρόσωπα που ασχολήθηκαν. Ο ξάδερφός του, ο Ρόμπερτ Εφ Κένεντι Τζούνιον, δημοσίευσε το 2003 άρθρο στο Atlantic υποστηρίζοντας την αθωότητά του και ότι ο Λίτσελτον ήταν πιο πιθανός ύποπτος και αργότερα το 2016 δημοσίευσε το βιβλίο Framed.
Η οικογένεια Μόξιλ από την άλλη περίμενε επί 27 χρόνια τη δικαιοσύνη. Και τη βρήκε. Για μερικά χρόνια. Μετά την καταδίκη υπήρξαν και άλλες προσπάθειες Το 2007 οι νέοι δικηγόροι του Σκέικελ επικαλέστηκαν έναν πρώην συμμαθητή τον Χιτάνο Τόνι Μπράιαντ ο οποίος προστήριξε ότι ένας φίλος του είχε δηλώσει ότι ήθελε να βλάψει τη Μάρθα εκείνη τη νύχτα Ο δικαστής απέρριψε το αίτημα νέας δίκης κρίνοντας ότι ο Μπράιαντ δεν ήταν αξιόπιστος στις 25 Οκτωβρίου του 2007 και το νότο δικαστήριο απερίψε και τη σχετική αέφεση του 2010.
Η δικαστική διαδρομή αυτής της υπόθεσης μετά την καταδίκη είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, όπως βλέπετε υπάρχει ένας μικρός χαμός. Το 2006 το ανώτατο δικαστήριο του Connecticut επικύρωσε την καταδίκη και το ανώτατο ομοσπονδιακό δικαστήριο αρνήθηκε να εξετάσει την υπόθεση. Για μία δεκαετία το θέμα έμοιαζε κλειστό. Όμως, στις 23 Οκτωβρίου του 2013, ένας δικαστής, ο δικαστής Thomas Bishop, έκρινε ότι ο Σκέικελ δικαιούται νέα δίκη Με τη σκέψη ότι ο δικηγόρος του, ο Μίκι Σέρμαν, δεν τον εκπροσώπησε επαρκώς Το νομικό εργαλείο που λειτουργήσε ήταν το δικαίωμα σε αποτελεσματική νομική εκπροσώπηση, όπως προστατεύει η έκτη τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος Στην περίπτωση του Σκέκελ ο δικαστής βρήκε ότι ο Σέρμαν είχε αποτύχει σε πολλά σημεία.
Στις 21 Νοεμβρίου 2013 ο Σκέκελ αφήθηκε ελεύθερος με εγγύηση 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων, με ηλεκτρονικό βραχιολάκι και απαγόρευση επαφής με την οικογένεια Μόξλη. Τον Δεκέμβριο του 2016 το ανώτατο δικαστήριο του Connecticut ανέτρεψε την απόφαση του δικαστή, κρίνοντας ότι τα στοιχεία κατά του Σκέικελ ήταν συντριπτικά και η εκπροσώπηση του επαρκής.
Αλλά στις 4 Μαΐου του 2018 το ίδιο δικαστήριο άλλαξε γνώμη. Ακύρωσε την καταδίκη και διέταξε νέα δίκη κρίνοντας ότι ο Σέρμαν υπήρξαν επαρκής επειδή δεν είχε επικοινωνήσει με έναν μάρτυρα άλοφη που ο ίδιος ο Σκέικελ είχε ονομάσει. Μιλάμε για μια αστάθεια με την οποία η δικαιοσύνη έφτασε στο ίδιο αποτέλεσμα από δύο αντίθετους δρόμους μέσα σε δύο χρόνια Και ο τελικός επίλογος ήρθε σχεδόν 45 χρόνια μετά το έγκλημα Στις 30 Οκτωβρίου του 2020, ακριβώς την ημέρα της Mischief Night Ο αρχής Αγγελέας του Connecticut ανακοίνωσε ότι το κράτος δεν θα επιχειρήσει νέα δίκη Γιατί δεν θα μπορούσε να αποδείξει την ενοχή του πέρα από κάθε εύλογη αμφιβολία Βέβαια η απόφαση να μην δικαστεί ξανά δεν είναι δικαστική κρίση αθωότητας Δεν σημαίνει ότι το δικαστήριο δηλαδή διαπίστωσε πως ο Σκέκελ δεν σκότωσε τη Μάρθα Αλλά ότι η αρχική δίγη ήταν νομικά ελαττωματική Και ότι μετά από τόσες δεκαετίες το κράτος θεώρησε ότι δεν μπορεί να ξανακτήσει μια υπόθεση Που να σταθεί πέραν από κάθε ευλογή αμφιβολία
Για τον όμως, ο Σκέκελ είναι σήμερα ένας άνθρωπος που τεκμέρεται αθώος Παραμένει μια υπόθεση χωρίς δράστη. Μέχρι τώρα οι υποθέσεις μας είχαν δράστες που χρησιμοποίησαν το Halloween ως κάλυψη. Η επόμενη υπόθεση είναι διαφορετική γιατί εδώ δεν υπάρχει κανένας κακός με σχέδιο, αλλά ένας φόβος, ένα όπλο και μια πόρτα. Η υπόθεση αφορά έναν 16χρονο που δεν έκανε ούτε trick or treat, πήγαινε απλώς σε ένα πάρτι.
Ο Γιώση Χίρο Χατόρη, που όλοι τον φώναζαν Γιώση, που γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου του 1975 στην Αγκόγια της Ιαπωνίας. Τον Αύγουστο του 1992 στα 16 του έφτασε στον Πατών Ρους της Λουιζιάννα ως μαθητής ανταλλαγής μέσω του προγράμματος American Field Service. Ζούσε στο σπίτι της οικογένειας Haymaker, των Richard και την Holly Haymaker και τον έφηβο γιό τους τον Webb.
Ήταν ένα παιδί γεμάτο ενθουσιασμό για την Αμερική και στις 17 Οκτώβριου του 1992, ένα Σάββατο, είχε προσκληθεί σε ένα Halloween party που οργάνωναν άλλοι μαθητές ανταλλαγής. Ο Γιώση ντύθηκε στα λευκά, με smoking, μια ενδυμασία που μιμούταν τον Ζων Τραβόλτα στην ταινία Saturday Night Fever, ήταν η αγαπημένη του ταινία και είχε μάθει και τα βήματα του χώρου.
Ο Web Haymaker, ο νέος της οικογένειας, ντύθηκε σαν τραυματίας, με κολάρο λαιμού και επιδέσμους και μάλιστα τέριαζε, διότι λίγο καιρό πριν είχε παθεί ένα ατύχημα οπότε ήδη τα φορούσε αυτά. Ξεκίνησαν με αυτοκίνητο αλλά η διεύθυνση του πάρτι ήταν μπερδεμένη. Κάτι με 101-31 και αυτοί πήγαν σε 103-1-1. Κάτι τέτοιο. Βρέθηκαν σε μια γειτονιά με σπίτια που έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους, με παρόμοιες διευθύνσεις και πολλά από αυτά είχαν και πάρα πολλά στολίδα για το Χαλουήν.
Σταμάτησαν λοιπόν σε ένα σπίτι και πήγαν να χτυπήσουν την πόρτα Διότι νόμιζαν ότι αυτό ήταν το σπίτι του Πάρτι Ήταν όμως το σπίτι του Ρόρνι Πέρας Ενός 30χρονου χασάπη σε ένα σούπερ μάρκετ και τη σύζυγου του, της Μπόνη Αγώ επιτύπησε το κουδούνι, η Μπόνη άνοιξε την πλαϊνή πόρτα Είδε ένα νεαρό με επιδέσμους και κολάρο να έρχεται προς το μέρος της και τρομοκρατήθηκε, μπήκε μέσα, κλείσε την πόρτα και φώναξε τον σύζυγό της να φέρει το όπλο.
Ήταν γύρω στις 8 το βράδυ. Αργότερα βγήκε ο σύζυγός της από την πλαϊνή πόρτα με το όπλο φωνάζοντας να φύγουν τα παιδιά. Ο Γουέπ κατάλαβε ότι κάτι πήγαινε λάθος και άρχισε να επιστρέφει προς το αυτοκίνητο φωνάνοντας το Γιώση. Ο Γιώση όμως άρχισε να προχωράει προς το μέρος του Ρότνη και της Μπόνη και να τους εξηγεί ότι έχουν έρθει εδώ πέρα για ένα πάρτι.
Ο Ρόντιν ωστόσο κρατούσε όπλο και του έλεγε φρίζ, μην κουνηθείς. Ο Γιώσης συνέχισε να περπατάει, κρατώντας μια φωτογραφική κάμερα, εξηγώντας ότι έχουν έρθει για ένα πάρτι. Ταυτόχρονα δεν φορούσε τα γελιά του, οπότε ίσως και να μην έβλεπε καλά ότι ο άλλος κρατούσε όπλο, όπως έχει υποθεί, και δεν μιλούσε και πάρα πολύ καλά αγγλικά.
Οπότε μπορεί και να μην κατάλαβε το φρίζ, να μην καταλάβαινε τι συμβαίνει. Ο Ρότνη πυροβόλησε από περίπου 1,5 μέτρο και η σφαίρα βρήκε τον Γιώση στο στήθος. Ο Ρότνη και η σύζυγός του μετά έμειναν μέσα στο σπίτι. Η αστυνομία έφτασε μετά από περίπου 40 λεπτά και ο Γιώσης δυστυχώς πέθανε στο σενοφόρο από αιμορραγία. Μάλιστα ο Webb έτρεξε να βρει βοήθεια και να χτυπήσει σε διπλανά σπίτια Και είχε βγει η Bonnie και είχε πει σε έναν γείτονα που ήρθε να βοηθήσει να σηκωθεί να φύγει να μην βοηθήσει Σε αυτό το σημείο η υπόθεση θα μπορούσε να είχε τελειώσει Η αστυνομία του Baton Rouge ωστόσο ανέκρινε τον Rodney και τον άφησε ελεύθερο χωρίς να τον κατηγορήσει θεώρησε δηλαδή ότι είχε δράσει μέσα στα δικαιώματά του αντιμετωπίζοντας έναν εισβολέα και έτσι δεν υπήρξαν κατηγορίες.
Ό,τι άλλαξε την πορεία των πραγμάτων ήταν η δημόσια αντίδραση. Η είδηση έφτασε στην Ιαπωνία και προκάλεσε σοκ. Ο κυβερνητής της Λουιζιάννα, Έντουιν Έντουαρτς και ο πρόξενος της Ιαπωνίας, τη Νέα Ιωρλάνη διαμαρτυρήθηκαν έντονα, δημόσια και υπό αυτή την πίεση ο Ισαγγελέας απήγγειλε κατηγορέ για ανθρωποκτονία κατά του Ρότνη.
Η δίκη του Ρότνη το 1993 κράτησε 7 ημέρες και το νομικό της κέντρο ήταν ένα και μόνο ερώτημα. Ήταν η χρήση της θανάσιμης βίας από τον Ρότνη εύλογη. Στο Αμερικανικό δίκαιο και ειδικά στη Λουιζιάννα, ένα άτομο δικαιούται να χρησιμοποιήσει θανάσιμη βία σε νόμιμη άμυνα, όταν έβλογα πιστεύει ότι κινδυνεύει άμεσα η ζωή του ή η σωματική του ακαιρότητα ή αυτούν ή κάποιου άλλου.
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι αν ο κίνδυνος ήταν πραγματικός, είναι αν ο φόβος ήταν έβλογος. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ειλικρινά λάθος, να πιστεύει ότι ο άλλος κρατάει όπλο, ενώ κρυτάει φωτογραφική μηχανή όπως συνέβη με τον Γιώση και να παραμείνει δικαιολογημένος. Αν ένας εύλογος άνθρωπος στη θέση του θα πιστεύει το ίδιο.
Τα περισσότερα αμερικαρικά νομικά συστήματα που στωτεύουν ιδιαίτερα τον κάτοικο νοσπιτιού είναι το λεγόμενο δόγμα του κάστρου όπου λέει ότι ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να υποχωρήσει μέσα στο σπίτι του και μπορεί από προποθέσεις να υπερασπιστεί βία το χώρο του κατά ενός εισβολέα. Έχω γράψει και ένα άρθρο σχετικά με την άμυνα και πώς δικαιολογείται, πώς εφαρμόζεται τέλος πάντων στην Ελλάδα, αν σας ενδιαφέρει.
Θα το αφήσω από κάτω. Η υπεράσπιση του Ρόρνι υποστήριξε ότι ο Γιώση κινήθηκε με έναν ασυνήθιστο πληκτικό τρόπο και ότι ο Ρόρνι ενήργησε έντρομος. Εν μέρη και επηρεασμένος από την γυναίκα του, από τον πανικό της σύζυγου του. ο εισαγγελέος ωστόσο ανταπάντησε ότι ένας άνδρας ύψους 1,88 οπλισμένος με ένα τόσο βαρύ όπλο δεν είχε εύλογο λόγο να φοβηθεί.
Έναν άοπλο έφηβο 59 κιλών που είχε απλώς τυπήσει το κουδούνι και ρωτούσε για να πάρει και ότι η θανάσιμη βία δεν δικαιολογούταν. Η κατάθεση της Μπόνι προκάλεσε αντιδράσεις διότι πρέλαβαν και σχόλια για την εμφάνιση και το χρωματισμό του δέρματος του Γιώση αν και αργότερα δήλωσε ότι ο φόβος της προήλθε από την ταχύτητα της κινησής του και όχι από το χρώμα του δερματός του, άμα θέλουμε να το πιστεύουμε.
Και ο Ρόρνι κατέθεσε ότι ένας άνθρωπος εμφανίστηκε κινούμενος πολύ γρήγορα και ότι ήταν τρομοκρατημένος και είπε ότι ένιωσε ότι δεν είχε άλλη επιλογή και ότι λυπάται για ό,τι συνέβη. Επίσης ένας detective κατέθεσε ότι ο Ρόρνι του είχε πει μετά τον πυροβολισμό έκανα λάθος, έκανα θάλασσα. Το ένα ορκοσώμα συσκέφθηκε για περίπου τρεις ώρες και απάλλαξε το ρόντι.
Η επονία δεν μπορούσε να καταλάβει την απόφαση. Όπως είδαμε σε προηγούμενες υποθέσεις, ένας κατηγορούμενος που απαλλάσσεται στο ποινικό δικαστήριο μπορεί να βρεθεί υπόλογο στο αστικό, γιατί το επίπεδο απόδειξης είναι διαφορετικό. Στο ποινικό δικαστήριο απαιτείται απόδειξη πέραν από κάθε εύλογη αμφιβολία, ενώ στο αστικό αρκεί η υπεροχή των αποδείξεων.
Η οικογένεια Χατόρη λοιπόν κατέθεσε αστική αγωγή. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο Ρότνη ήταν υπεύθυνος και επιδίκασε στους γονείς του γιος 650.000 δολάρια. Το εφετείο έγραψε ότι δεν υπήρχε εύλογη βάση για τον φόβο του Ρότνη και ότι η θανάσιμη βία δεν ήταν εύλογη ούτε αναγκαία για να προστατεύσει τον ίδιο την οικογένειά του.
Στην αστική δίκη η πλευρά των Χατόρ υποστήριξε ότι οι Πέρς υπερέβαλαν, δεν επικοινώνησαν με τον έφευγο, θα μπορούσαν να μείνουν μέσα, να καλέσουν την αστυνομία και χρησιμοποίησαν βία πολύ γρήγορα. Μάλιστα τα εγκληματολογικά στοιχεία έδειχναν ότι ο γιος εκείνου ήταν αργά ή και καθόλου τη στιγμή που ο Ρόντνι πυροβόλησε. Από τις 650.000 δολάρια η ασφαλιστική εταιρεία του Ρόντνι καλύψε μόνο τα 100.000 δολάρια.
Είχες πράξει μόνο 100.000. Και ο ίδιος ο Ρόνι δήλωσε στα μίντια ότι δεν θα ξανακατήχε ποτέ όπλο και σύμφωνα με δημοσιεύματα του 2013 είχε χάσει το σπίτι του και τη δουλειά του και ζούσε σε πάρκο με τροχόσπιτα. Και ο Γιώση η κληρονομιά του ήταν πιο πολιτική και κοινωνική. Τον Εύρω του 1993 οι γονείς του μαζί με την οικογένεια Χέι Μέικερ συναντήθηκαν στο Λευκό Οίκο με τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον.
του παρέδωσαν μια αναφορά με 1,7 εκατομμύρια υπογραφές από την Ιαπωνία που ζητούσαν αυστηρότερο έλεγχο των όπλων, μια δεύτερη αναφορά με 120.000 υπογραφές Αμερικανών που επίσης κατατέθηκε στο Κογκρέσο, οικογένειες υποστήριξαν τον νόμο Brady που υπογράφτηκε στις 30 Νοεμβρίου του 1993 και ο Walter Mondale, τότε πριζευστής των Ιππαστινιαπωνία, είχε πει ότι ο θάνατος του Χατόρη είχε πολύ σημαντικό αντίκτυπο στην ψήφισή του.
Η μητέρα του έγινε ακτιβίστρια κατά της οπλοκατοχής και χρησιμοποίησαν οι γόνες του την αποζημίωση για να δώσουν υποτροφίες στους Αμερικανούς μαθητές λυκείου που επισκέπτονταν την Ιαπωνία. Ο Webb Haymaker, ο έφηβος της οικογένειας που ήταν δίπλα στον Γιώση εκείνη τη νύχτα και είδε τα πάντα. Δυστυχώς έφυγε και ο θελός από τη ζωή, καταλαβαίνετε τι θέλω να πω, τον Μάρτιο του 2022 και η οικογένεια του είχε πει ότι τον στήχιονε το αίσθημα της ενοχής του επιζώντα.
Μέχρι τώρα το Halloween ήταν ημερομηνία, σκηνικό ή πρόσχημα. Τώρα όμως θα δούμε όταν το Halloween γίνεται ισχυρισμός υπεράσπισης. Θα δούμε μια υπόθεση που ένας κατηγορούμενος για διπλή δολοφονία υποστήριξε σε δικαστήριο ότι είπε την ταινία Halloween 2 και ότι η ταινία αποτελεί μέρος της εξήγησης για το τι έκανε. Να πούμε λίγα πράγματα και την ταινία πρώτα.
Το Halloween 2 βγήκε το 1981 και είναι η συνέχεια της κλασικής ταινίας Strom το 1978. Συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταματάει η πρώτη. Διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλούς ένα νοσοκομείο σε ώρες νύχτας με έναν δράστη που δεν μιλά και δεν εξηγεί και δεν έχει κίνητρο. Στις 7 Δεκεμβρίου του 1982 1982, όχι τη νύχτα του Χαλλουίν αλλά λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά από την ταινία, ο Ρίτσαρτ Τέλμερ Πόιερ πήγε στο σπίτι ενός ηλικιωμένου ζευγαριού στο Φούγερτον της Καλιφόρνια.
Τα θύματα ήταν ο Φράνσις Χάρπιτς, 68 ετών και η σύζυγός του Αιλίν, 69 ετών, συνταξιούχη. Ο Ρίτσαρτ τους γνώριζε, είχε κάνει δουλειές στον κήπο τους και είχε δανειστεί χρήματα από αυτούς. Το ζευγάρι δολοφονήθηκε με μαχαίρι Ο γιος τους ο Βίλιαμ βρήκε τα σώματά τους στις 12 Δεκεμβρίου Και δεν υπήρχαν σημάδια διάρεξης, απλώς είχαν αφαιρεθεί χρήματα Ο Ρίτσαρτς συνελήφθη σχεδόν κατευθείαν στις 14 Δεκεμβρίου του 1982 Έξω από το σπίτι του στο Ελμόντε όπου ζούσε με τη φίλη του Οι αστυνομικοί τον οδήγησαν στο αστυνομικό τμήμα για ανάκριση χωρίς ένταλμα και χωρίς επαρκή αιτία σύλληψης.
Έχει σημασία αυτό. Μετά από δύο ώρες ανάκρισης ομολόγησε. Τώρα για να μην χαθούμε στις ημερομηνίες σας κρατήσουμε τη χρονολογική σειρά της υπόθεσης. Πρώτη δίκη με ενόρκους που δεν καταλήγουν σε απόφαση και κυρώνεται. Με τα δεύτερη δίκη το 1984 με καταδίκη σε θάνατο. Με τα ανατροπή το 1989 επειδή η ομολογία έχει αποσπαστεί παράνομα.
με τα τρίτη δίκη το 1992 χωρίς την ομολογία πάλι με καταδίκη σε θάνατο και τελική επικύρωση του 2006. Μιλάμε δηλαδή για τρεις δίκες και 24 χρόνια. Η πρώτη δίκη του Ρίτσαρτ είχε ένα εξαιρετικά συγκεκριμένο πρόβλημα ότι η ομολογία είχε αποσπαστεί μετά από κράτηση χωρίς πιθανή αιτία και χωρίς ένταλμα. Αυτό θίγηθε με λιώδη συσταματικές εγγύσεις στον ΙΠΑ την τέταρτη τροπολογία που προστατεύει από παράνομες συλλήψεις και έρευνες και τα δικαιώματα Miranda που είναι στην πέμπτη τροπολογία, νομίζω έχουμε ξαναμιλήσει για αυτά.
Το ένα ορκοσώμα της πρώτης δίκης δεν κατέληξε σε αιτημιγωρία και η δίκη κηρύχθηκε άκυρη. Το 1984 σε νέα δίκη ο Ρίτσαρτ καταδικάστηκε και του επιβλήθηκε θενατική ποινή. Το 1989 όμως το ανώτατο δικαστήριο της Καλιφόρνια έκρινε ότι η ομολογία είχε αποσπαστεί κατά παράβαση των δύο αυτών κανόνων, ότι χρήστηκε την επιζήμια για την υπεράσπιση και ανέτρεψε τόσο την καταδίκη όσο και την ποινή.
Σε νέα δίκη, το 1992, η ομολογία δεν επιτράπηκε ως αποδεικτικό στοιχείο. Αυτός ο κανόνας λέγεται κανόνας του αποκλεισμού, αποδεικτικά στοιχεία δηλαδή που αποκτήθηκαν παράνομα δεν επιτρέπτε να χρησιμοποιηθούν στο δικαστήριο. Έχει ένα συνεπαγόμενο δόγμα που στην νομική το λέμε Το δόγμα των καρπών του δουλητηριώδους δέντρου Δηλαδή τα στοιχεία που προέκυψαν από την παράνομη ανάκριση Πρέπει και αυτά να αποκλειστούν Στην τελική έφεση το 2006 Το δικαστήριο εξέτασε προσεκτικά Ανορισμένα στοιχεία όπως η κατάφεση της φίλης του Ή το μαχαίρι, ή το τζιν, ή το πρωτοφόλι Ήταν και αυτά τέτοιοι καρποί Έκρινε όμως ότι δεν ήταν και τα αποδέχτηκε.
Η ουσία είναι ότι αν και η αστυνομία είχε πράξει παράνομα, ο Ρίτσαρτ καταδικάστηκε τελικά με στοιχεία που προήλθαν από ανεξάρτητες πηγές. Έναν μάρτυρα, τον Τζον Κένεδι, πολύ Κένεδι, που κατέθεσε ότι τον οδήγησε στο σπίτι των Χάρπιτς εκείνη την ημέρα και ότι πέταξε αργότερα δύο πορτοφόλια κοντά σε ένα αυτοκινητόδρομο και μία φίλη του, της Σίνθια Κόνουελ η οποία κατέθεσε ότι έκαψε το πλέ μπουφάν του μετά από τα εγκλήματα.
Το παράνομο στοιχείο, δηλαδή η ομολογία, αποκλείστηκε. Στην επαναληπτική δίκη που ολοκληρώθηκε με τη Μεγορία το 1992 η περάσπιση του Ρίτσα στηριχτικέ σε δύο στοιχεία, τη μέθη και την ταινία. Φτάσαμε στην ταινία. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ρίτσαρτ εκείνη την ημέρα είχε καταναλώσει κόκ, αλκοόλ και έναν αρκόο και προκαλεί παρεστήσεις και βίαιη συμπεριφορά.
Ο ίδιος περιέγραψε στον ψυχίατρο της υπεράσπισης... ότι ένιωθε πως ήταν μέρος της ταινίας του Halloween 2... με τα γεγονότα γύρω του να παραμορφώνονται... και ισχυρίστηκε ότι δεν θυμόταν τίποτα... ούτε τις μαχαιριές, ούτε τίποτα. Σε κάποιο στάδιο μετά από το 1990... ισχυρίστηκε ότι είχε αισθανθεί έναν άντρα... και όλας να του επιτίθεται.
Κάτι που δεν είχε αναφέρει ποτέ πριν. κάνει κάποιον παρορμητικό και παρανοϊκό, αλλά επίσης πρόσθεσε ότι ο Ρίτσαρτ μπορεί και να προσποιείται. Και ένας άλλος φόρμακο, ο οποίος επίσης περιέγραψε τις ίδιες επιδράσεις της κοκ και της σκόνης που σας ανέφερα. Το ενορκοσώμα πέριψε αυτή την εκδοχή και έκρινε τον Ρίτσαρτ ένοχο για δολοφονία πρώτου βαθμού και ληστεία και επέβαλε τη θανατική ποινή.
Στη φάση της ποινής η εισαγγελία παρουσίασε ότι ο Ρίτσαρτ είχε κι άλλο βίο παρελθόν Μια επίθεση του 1980, μια ενοπλή ληστεία σε κατάστημα παπούτσεων του 1982 Και έναν φόνο τον Αύγουστο του 1980 ενός άνδρα ονόματι Χιουστόν Κόμπτον Που ένας αυτόπτης μάρτυρας είχε αναγνωρίσει ότι τον διαέπρεξε ο Ρίτσαρτ Η περάσπιση παρουσίασε ανταυτού μια δύσκολη παιδική ηλικία, μια υιοθεσία και ισχυρισμό σεξουαλικής κακοποίησης σε μικρή ηλικία.
Στις 11 Μαΐου 2006 το Ανατοδικαστήριο επικύρωσε πλήρως και την καταδίκη και τη θενατική ποινή. Ο Ρόναλτ δεν έχει εκτελεστεί μέχρι σήμερα. Η υπόθεσή του ανοίγει δύο μεγάλα νομικά ερωτήματα. Το πρώτο είναι η μέθη. Σχεδόν σε όλες τις διεκές έννοιες τάξεις η εκούσια μέθη, δηλαδή μέθη που προκαλεί ο ίδιος ο δράστης πίνοντας ή παίρνοντας ναρκό ή και ο θελός, δεν αποτελεί λόγο που αποκλεί την ευθύνη για κάποια πράξη που θα τελειστεί.
Αν ο νόμος συγχωρούσε όποιον έκανε έγκλημα εκτός ελέγχου από ουσίες που έπαιρνε, τότε το φθηνότερο άλοφ για κάθε έγκλημα θα ήταν η κατανάλωση αλκοόλ. Σε περιορισμένες περιπτώσεις και ανάλογα με την ένα με τάξη και με την περίπτωση η μέθη μπορεί να συζητηθεί σε σχέση με το αν ο δράστης είχε την πρόφηση που απαιτεί το έγκλημα, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πλήρης άμυνα για το συνειδητοφόνο.
Και στην υπόφεση του Ρίτσαρ τα στοιχεία που είδαμε δείχνουν ότι υπήρχε αυτή η στόχευση. Το δεύτερο ερώτημα είναι η ταινία. Ιδέα ότι μία ταινία προκαλεί το έγκλημα που έχει δοκιμαστεί αρκετές φορές στα δικαστήρια και σχεδόν αποτυγχάνει πάντοτε. Πρώτον, ως άμυνα του κατηγορουμένου, ο ισχυρισμός «μπήκα σε κατάσταση όπου νόμιζα ότι ζω την ταινία» δεν αρκεί για να αποκλείσει την ποινική ευθύνη γιατί δεν αποδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος δεν γνώριζε τι έκανε ή ότι δεν μπορούσε να ελέγξει τις πράξεις του.
Και δεύτερον, ως αστική ευθύνη του δημιουργού. Οικογένειες θυμάτων σε διάφορες υποθέσεις έχουν επιχειρήσει να μηνίσουν παραγωγούς, υποστηρίζοντας ότι το έργο έπεισε τον δράστη να διαπράξει το έγκλημα. Τα Αμερικανικά δικαστήρια έχουν απορρίψει σχεδόν όλες αυτές τις αγώγες και η βασική αιτία είναι η πρώτη τροπολογία που προστατεύει την ελεύθερη έκφραση.
την ελευθερία της έκφρασης. Για να αναγνωριστεί η ευθύνη του δημιουργού, ο Ενάγων θα πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι το έργο υποκινούσε άμεση παράνομη βία και ήταν πιθανό να την προκαλέσει, το λεγόμενο τεστ της υποκίνησης. Μία ταινία τρόμου που απευθύνεται σε εκατομμύρια θεατές και δεν καλεί κανέναν να σκοτώσει, δεν ικανοποιεί αυτό το τεστ.
Η αλήθεια είναι ότι εκατομμύρια άνθρωποι έχουν δει το Halloween 2 Ήταν ήδη επικίνδυνος, ο ρόλος της ταινίας είναι ο ρόλος ενός καθρέφτη, όχι ενός πυροδοτητή. Πάμε τώρα σε μια άλλη υπόθεση, στην Oil City, σε μια μικρή πόλη της Δυτικής Πενσιλβάνια, όπου εκεί ζούσε η Σάουνα Μελίντα Χάουι. Γεννημένη στις 11 Ιουλίου του 1981, μια 11χρονη μαθήτρια του Δημοτικού και μέλος της τοπικής ομάδας των Girl Scouts.
Το βράδυ της 27ης Οκτώβρη του 1992, τέσσερις μέρες πριν το Χαλλουίν, η Σάουνα επέστρεφε στο σπίτι της από ένα Χαλλουίν πάρτι των Girl Scouts. Ήταν γύρω στις 8 το βράδυ και βρισκόταν δύο τετράγωνα από το σπίτι της. Εκεί απήχθη. Ένας κάτοικος της περιοχής, ο Ντάν Πέιντεν, είδε την αρπαγία, έδωσε στους ερεύνητες περιγραφή του δράστη και του οχήματος.
Η Σάουνα όμως δυστυχώς βρεθήκε νεκρή. Η αιτία του θανάτου ήταν βαριά κράνιο-εγκεφαλική κάκωση από χτύπημα με μητερό με αμβλιαντικήμενο. Το σώμα της βρέθηκε περίπου τρεις μέρες αργότερα σε μια απομακρυσμένη περιοχή κοντά σε εγκαταλειμμένη σιδηροδρομική γέφυρα. Η πόλη όπως φαντάζεστε βρισκόταν σε πανικό και υπήρχε και λόγος γιατί ένα 11χρονο παιδί είχε χαθεί στο δρόμο κοντά στο σπίτι του ενώ γύριζε από γιορτή παιδιών λίγες μέρες πριν από το Halloween τη νύχτα δηλαδή που τα παιδιά ούτως ή άλλως θα έβγαιναν στους δρόμους μέχρι τη νύχτα για το trick or treat.
Και ακριβώς όπως φοβούνταν όλοι, ο δράστης δεν ήταν φάντασμος ούτε κάποιος ξένος. Ήταν κάποιος που μπορούσε να περάσει μέσα από τη γειτονιά με ένα αυτοκίνητο και να αρπάξει ένα παιδί. Το Συμβούλιο της πόλης αποφάσισε να απαγορεύσει το trick or treat μετά το σούρουπο και η απαγόρευση αυτή ίσχυσε για 15 χρόνια, μέχρι το 2008.
Η υπόθεση έμεινε άλυτη για σχεδόν μία δεκαετία. Το 2002 η εξέλιξη ήρθε από την επιστήμη, ένα δείγμα DNA από έναν κάτοικο της Όι Σίτι, τον Τζέιμς Ομπριέν, που τέριαξε με το DNA που είχε βρεθεί στο σώμα της Σάουνα. Η υπόθεση πέρασε σε άλλο επίπεδο. το FBI και η αστυνομία της Πενσελβάνια ανεπλάκησαν περισσότερο και έγινε έρευνα στο σπίτι ενός άλλου κατοίκου του Eldred Ted Walker ο James, ο Brian βρισκόταν ήδη στη φυλακή για μια άλλη υπόθεση όταν το δείγμα το συγκριθήκε με το DNA της υπόθεσης της Σώνα μια ταυτοποίηση στη βάση των δεδομένων δεν είναι απόδειξη βέβαια από μόνη της, είναι όμως μια κατεύθυνση και σύμφωνα με δημοσιεύματα κάποια στιγμή γύρω στο 2001 ένας κρατούμενος ισχυρίστηκε επίσης ότι άκουσε αφήγηση της πράξης από έναν από τους δράστες.
Οι συλλήψεις έγιναν το 2004, 12 χρόνια μετά. Οι δράστες δεν ήταν άγνωστοι μασκοφόροι, ούτε ξένοι από άλλη πόλη, ούτε φαντάσματα. Ήταν κάτοικοι της ίδιας της κοινότητας, ο Βόκερ και τα αδέρφια Τζέιμς και τη Μοθή Ομπρίεν. Το Σεπτέμβριο του 2005, ο Eldred Ted Walker δήλωσε ένοχος για απαγωγή και δολοφονία τρίτου βαθμού, στο πλαίσιο συμφωνίας με την εισαγγελία.
Σύμφωνα με τη συμφωνία, Walker δέχθηκε να καταθέσει εναντίον των αδερφών ο Μπρίεν και παραδέχθηκε ότι είχε αρπάξει ο ίδιος τη Σόουνα και την είχε μεταφέρει σε αυτούς, οι οποίοι ήταν σε ένα αυτοκίνητο κλπ. Έλαβε ποινή 40 ετών φυλάκισης Πέθανε στη φυλακή του 2022 Πριν γίνει επιλέξιμος για αποφυλάκιση του 2024 Ο εισεγγελέας εδώ είχε ένα δίλημα που βλέπουμε συχνά Αν δεν πρόσφερε τη συμφωνία στον Βόκερ Ίσως δεν είχε ποτέ αρκετά στοιχεία για να καταδικάσει τον οποιονδήποτε Και έτσι ο καθένας θα μπορούσε να τη γλιτώσει Ή αν του πρόσφερε τη συμφωνία Ο Βόκερ που συμμετείχε ενεργά θα έπαιρνε μικρότερη ποινή από ό,τι θα έπαιρνε αν δικαζόταν για το σύνολο των κατηγοριών.
Είναι δίκαιο ένας άνθρωπος που συμμετέχει σε μια τέτοια πράξη να λάβει 40 χρόνια ενώ οι υπόλοιποι έλαβαν ισόβια κάθρεξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκησης. Το σύστημα προτιμά να εξασφαλίσει την ισόβια κάθρεξη για τους κύριους δράστες και να θυσιάσει τον συνεργό. Τον Οκτώβριο και τον Σεπτέμβριο του 2005 Τα αδέρφια Τζέιμς και Τιμοθείο Μπρίεν καταδικάστηκαν για πολλαπλές κατηγορίες Που σχετίζονταν με τη δολοφονία Ο καθένας έλαβε ισόβια κάθριξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκησης υπόρους Μέχρι τώρα οι αποθέσεις μας ανήκαν σε άλλες δεκαετίες Πάμε σε κάτι λίγο πιο πρόσφατο Τώρα θα μιλήσουμε για τον Καναδά το 2011 Η Τέιλορ Βαντίστ ήταν 18 ετών Το βράδυ της 30ης 1ης Οκτωβρίου 2011 δίθηκε ζόμπι για να βγει με φίλους για τρίκορ τρίτ.
Ήταν όπως περιγράφηκε αργότερα η τελευταία φορά που θα έβγαιναν έτσι πριν γίνουν πολύ μεγάλοι γι' αυτό. Έφυγε από το σπίτι της και ξεκίνησε να περπατάει μέχρι το σπίτι της φίλης της σε μια διαδρομή λίγων λεπτών. Δεν έφτασε ποτέ όμως, περίπου 10 λεπτά μετά την αναχώρησή της σταμάτησε να απαντά στα μηνυματά της, Οι φίλοι και η οικογένεια την αναζήτησαν και περίπου δύο ώρες αργότερα την βρήκαν βαριά τραυματισμένη κοντά σε σιδεροδρομικές γραμμές, σε έναν ήσυχο δρόμο της πόλης.
Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και δυστυχώς πέθανε εκεί. Η αστυνομία πιστεύει ότι η επίθεση ήταν τυχαία. Η Τελειόρ δεν γνώριζε τον δράστη και η πόλη φυσικά τρομοκρατήθηκε. Ένα κορίτσι γύριζε από μια γιορτή και δεν έφτασε στον προορισμό του Σύντομα η αστυνομία ανακοίνωσε και κάτι ακόμα Το DNA στον τρόπο του εγκλήματος ταιριάζε με δείγματα που είχαν βρεθεί στο γραφείο Ένας πρακτορείου συνοδών στην πόλη Έπρεπε από μια επίθεση εις βάρος μιας εργαζόμενης στις 12 Απριλίου του 2005 Δηλαδή ο ίδιος άνθρωπος Και η αστυνομία δεν ήξερε ακόμα ποιος ήταν Στη συνέχεια η αστυνομία δημοσιοποίησε ότι είχε λάβει ένα γράμμα από κάποιον που ισχυριζόταν ότι ήταν ο δράστης και απειλούσε με περισσότερη βία κατά γυναικών Ωστόσο αυτό το γράμμα δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ Λίγο αργότερα ο Μάθι Φόρστερ, ένας 26χρονος από το Σέριβιλ, συνελήφθη σε ένα μοτέλ στο Ωντάριο κατηγορήθηκε για δολοφονία δευτερού βαθμού αρχικά και αργότερα για πρώτου βαθμού και αναφέρθηκε ως ύποπτος για δύο προηγούμενες επιθέσεις.
Μία το 2004 όταν μπήκε στο σπίτι μιας 19χρονης και μία το 2005 σε πρακτορείο συνοδών. Ταυτόχρονα ο πατέρας του, ο Στίφεν, 58 ετών, κατηγορήθηκε για παρεμπόβηση της δικαιοσύνης και για συνέργεια μετά την πράξη. Ο Καναδάς δεν είχε θανάτικη ποινή και διέκρινε δύο βαθμούς δολοφονίας. Πρώτου και δεύτερου βαθμού και οι δύο επιφέρουν ισόβιο φυλάκιση.
Η διαφορά είναι στο πότε μπορεί κάποιος να ζητήσει αποφυλάκιση υπό όρους. Στο πρώτου βαθμού είναι πριν από 25 χρόνια δεν γίνεται και στο δεύτερου βαθμού κειμένεται από 10 έως 25 χρόνια, ανάλογα με τα στοιχεία της υπόθεσης. αλλά ο Μάθιου άσκησε έφεση και το εφετίο διέταξε νέα δίκη του 2017. Στις 12 Μαρτίου του 2018 ο Μάθιου δήλωσε αένοχος για τη δολοφονία δεύτερου βαθμού αποφεύγοντας τη νέα δίκη για πρώτου βαθμού.
Τον Ιούνιο 2018 η δικαστήθη τον καταδίκασε στη Σόβια φυλάκιση, κάθριξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης για 17 χρόνια. Μπορεί δηλαδή να ζητήσει αποφυλάκιση στις 4 Απριλίου του 2029. Ο Μάθη ομολόγησε ότι χτύπησε την Τέιλορ πολλές φορές με έναν φακό. Η δικαστή συμφώνησε με την εισαγγελία ότι τα προηγούμενα εγκλήματα του έδειχναν ιστορικό βίας κατά γυναικών, αλλά αυτά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη στη συγκεκριμένη υπόθεση.
Επίσης, ο πατέρας του δήλωσε ένοχος ως συνεργός και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης. Η τελευταία μας υπόθεση μας πάει στο Μίσιγκαν. Η Τσέλσι Μπρούκ ήταν 22 ετών. Το βράδυ του Σαββάτου, της 25ης Οκτωβρίου 2014, πήγε σε ένα μεγάλο Halloween party με εκατοντάδες καλεσμένους σε ένα αγροτικό κτήμα. Φρούσε στο λίπο Ίζον Άιβι, ένα χαρακτήρα κόμιξ. Τα ξημερώματα της κυριακής 26ης Οκτωβρίου την είδαν για τελευταία φορά.
Η Τσέλσι δεν γύρισε ποτέ και το σώμα της τυστιχώς βρέθηκε στις 24 Απριλίου του 2015 Σε ένα δασόδες εικόπεδο μερικά χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που την είδαν τελευταία φορά Ο ιατροδικαστής έκρινε ότι είχε πεθάνει από βαριά κάκωση στο κεφάλι Και περίπου έξι μήνες μετά την εξαφάνισή της Το κουστούμι της βρέθηκε σε ένα βιομηχανικό χώρο Αυτό το κουστούμι θα αποδείχνει όταν και το κλειδί Πέρασε σχεδόν 1,5 χρόνος από την εξαφάνισή της για να μπει στο κάδρο ο Ντάνιελ Κλέη, 28 ετών Το Μάιο του 2016 συνελήφθη για κλοπή εξοπλισμού πραγμάτων για τατουάζ και βρέθηκε στη φυλακή Τον Ιούλιο του 2016 η φίλη του είπε στην αστυνομία ότι της είχε ομολογήσει από τη φυλακή ότι την σκότωσε κατά λάθος Ισχυρίστηκε ότι την έπνεξε πολύ δυνατά κατά τη διάρκεια συνεννητικής σεξουαλικής επαφής στο αυτοκίνητό του και το DNA που του πήραν στη φυλακή τέριαζε με το DNA που βρέθηκε πάνω στο κουστούμι.
Ο Ντάνιλ κατηγορήθηκε αρχικά με ανοιχτή κατηγορία δολοφονίας, δηλαδή με κατηγορία που αφήνει στον ενορκοσώμα να κρίνει αυτόν τον βαθμό. Η δίκαια έγινε το 2017. Ο Ντάνιλ ισχυρίστηκε ότι είχε πιει και είχε πάρει ναρκό στο πάρτι, ότι της πρόσφερε να την πάει με το αυτοκίνητο όταν την είδε στο δρόμο και ότι ήταν ατύχημα. Ο εισεγγελέας απάντησε ότι οι τραυματισμοί στο πρόσωπο έδειχναν ότι την είχε χτυπήσει και ότι ο Ντάνιελ δεν ήθελε ποτέ να τον πιάσουν.
Στις 16 Μαΐου 2017 το ένα ορκοσώμα τον έκρινε ένοχο για κακουργηματική δολοφονία και για απόκρυψη πτώματος. Το ένα ορκοσώμα απέρριψε την εκδοχή του ατυχήματος και έτσι τον Ιούλιο του 2017 καταδικάστηκε και η Σόβια χωρίς δυνατότητα από φυλάκισης. Εδώ εξετάστηκαν διάφορα στοιχεία όπως το ζήτημα του DNA πάνω στο κουστούμι διότι το DNA δείχνει επαφή, αλλοχεία άμεσα την πράξη και η εισαγγελία το χρησιμοποίησε για να συνδέσει τον κατηγορούμενο με το κουστούμι και μέσω αυτού με τη νύχτα εκείνη.
Ενώ η περάσπιση είναι υποστηρίξη ότι η επαφή είχε και αθώα εξήγηση. Ας κλείσουμε λοιπόν με τον κοινό προνομαστή του επεισοδίου. Είδαμε έναν πατέρα που δηλητρίασε το παιδί του και το κάλυψε με το μύθο του τρελού δηλητηριαστή Είδαμε μασκοφόρους που έγιναν για Tricor Street που ήταν εραστές, ζηλιάριδες, ληστές Είδαμε μια νύχτα σκανταλιάς, ένα mischief night σε ένα πλούσιο προάστιο Με έναν δράστη που σήμερα το νομιμό συστήμα δεν μπορεί να καταδικάσει και να αθώσει ταυτόχρονα Είδαμε έναν φοβισμένο άνθρωπο να πυροβολεί έναν έφηβο που απλώς ήρθε για ένα πάρτι είδαμε ένα κατηγορούμενο να επικαλείται μία ταινία για να εξηγήσει τι έκανε είδαμε μια πόλη να σβήνει μια ολόκληρη γιορτή ενώ ο δράστης ζούσε ανάμεσά της και στο τέλος είδαμε δύο νεαρές γυναίκες που απλώς είχαν ντυθεί για το Halloween και που δεν γύρισαν ποτέ.
Η μία δεν πρόλαβε να φτάσει σε ένα σπίτι λίγα μέτρα μακριά και η άλλη εξαφανίστηκε από ένα πάρτι. Το Halloween είναι η μοναδική νύχτα που βγάζουμε στο φως τους φόβους μας και πέσουμε μαζί τους. Αλλά οι πραγματικές υποθέσεις μας διδάσκουν μια πιο ενοχλητική αλήθεια. Ο κίνδυνος σπάνι έρχεται από τον άγνωστο με τη μάσκα ή από ένα φάντασμα.
Συχνότερα έρχεται από το σπίτι απέναντι ή από το ίδιο μας το σπίτι, από το ίδιο μας το τραπέζι, από τον ίδιο μας το φόβο. Αυτά λοιπόν. Ελπίζω να σας άρεσε το επεισόδιο και ελπίζω αυτή τη στιγμή να το βλέπετε και στο YouTube γιατί αυτό θα σημαίνει πως τα έχω πετύχει στο edit και έχω καταφέρει επιτέλους να το ανεβάσω που έχουν γίνει έχουν πάει όλα λάθος με αυτό το βίντεο άλλος πάντων άμα το βλέπετε στο youtube αφήστε και κανένα σχόλιο να μου πείτε πως σας φάνηκε πως τα πήγα στο πρώτο μου βίντεο και σας εύχομαι happy halloween σε όσους το γιορτάζετε δεν ξέρω πως το λένε αυτό στα ελληνικά πως να το λένε ευτυχισμένο halloween χαρούμενο halloween καλό halloween Καλό Χαλλουγουίν σε όσους το γιορτάζετε Και όσοι το γιορτάζετε και μένετε σε χώρες που το γιορτάζουν και έχετε παιδιά Να ελέγχετε τα γλυκά τους Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται Αυτά Ευχαριστώ πολύ πολύ που με ακούσατε Και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο του Τις το καλό μπροστά τώρα ξέρεις τι σκέφτομαι να συνεχίσω να τραβάω και αυτό που φάνηκε
σκατά oh shit συγγνώμη να αφιερώσουμε λίγο χρόνο για τα στολίδια γιατί παιδιά όταν σας λέω ότι έχω ψωνίσει όλα τα μαγαζιά παντού δηλαδή έχουμε το τζάμπο όλα τα μαγαζιά δείτε δείτε πόσο τέλειο είναι αυτό συγγνώμη έχει και συνέχεια έχει και συνέχεια μισό αυτό κανονικά ανάβει κιόλας αλλά τώρα κάτι έπεθε η μπαταρία του ή απλά ξέχασα να το ανάψω ξέχασα να το ανάψω εεε τελειό τελειό έχω και κάτι ακόμα πιο τέλειο δείτε αυτό είναι έπνευσμένο από το διάδελος μου έρτος τι άλλο καλά εντάξει αυτό είναι θεϊκό είναι το think από τη Wednesday αλλά δεν έχει μπαταρία Ανάβει αυτό εδώ πέρα πάνω υποτίθεται Καλά έχω τις τρελείς τα πράγματα Δηλαδή θέλω όλα να σας τα δείξω Θα τα βγάλω όλα από εδώ πέρα τώρα Αλλά ναι Α! Την αραχνούλα μου Καλά αυτή είναι η αγαπημένη μου Είναι υπέροχη Δεν είναι υπέροχη Είναι υπέροχη Και Τι άλλο Καλά έχω εκατομμύρια πράγματα μέσα στο σπίτι Και προσπάθησα να φέρω όσο πιο πολλά γίνεται εδώ πέρα στην κάμερα και ναι, αλλά να σκεφτείτε ότι ακόμα
εξακολουθεί το σπίτι και έχει πάρα πολλά πράγματα έτσι, δείτε και το μαξιλάρι, το οποίο κάθομαι πάνω από το σύνορα και έχει γίνει φλάτ ναι, εννοείται και αυτό εδώ, συγγνώμη δύο λεπτά αλλά δείτε, βγάζει και μουσική λοιπόν, είστε έτοιμοι που ανοίγει ε καλά, τέλειο Αυτά, αυτά, αυτά Πω πω θα ήθελα πολύ να σας δείξω Όλα τα στολίδια που έχω Και τα Χριστούγεννα Πω καλά τα Χριστούγεννα Έχει το να τελείωτο εδώ πέρα μέσα το σπίτι Από στολίδι Στολίζω ωριακά μέχρι και τις γάτες μου Δηλαδή λίγο έμεινε να τους βάλω και αυτούς μια κορδελίτσα Ειλικρινά Στολίζω τα πάντα Και εύχομαι να καταφέρουμε να κάνουμε και ένα Βιτκάστ τα Χριστούγεννα για να βάλω όλα τα στολή εδώ πέρα. Α όχι!
Αν θα κάνουμε βίτκα στα Χριστούγεννα θα το κάνω μπροστά από το δέντρο. Καλά εντάξει. Τέλεια ιδέα. Τέλεια ιδέα. Λοιπόν αυτά. Πιου πιου!
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
