Skip to content
PodBase
Δεν σκότωσε κάποιον ο ίδιος...αλλά καταδικάστηκε για 7 φόνους: Charles Manson

Δεν σκότωσε κάποιον ο ίδιος...αλλά καταδικάστηκε για 7 φόνους: Charles Manson

Τι στο καλό;
Σεπτέμβριος 14, 2026 00:33:45 Σεζόν 1 Επεισόδιο 10
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Δεν κρατούσε το μαχαίρι. Κι όμως, ο Charles Manson καταδικάστηκε για επτά φόνους.

Το καλοκαίρι του 1969, μια ομάδα νεαρών που αποκαλούσε τον εαυτό της «Η Οικογένεια» διέπραξε μια σειρά από βίαιες δολοφονίες που συγκλόνισαν την Αμερική.

Στο κέντρο όλων βρισκόταν ένας αποτυχημένος επίδοξος μουσικός με εμμονή με τους Beatles, μια αποκαλυπτική θεωρία που ονόμαζε «Helter Skelter» και μια σχεδόν απόλυτη επιρροή πάνω στους ανθρώπους γύρω του, χτίζοντας την δική του αίρεση.

Θα μλήσουμε για την πορεία του Charles Manson από τα αναμορφωτήρια και τη γνωριμία του με τους Beach Boys, μέχρι τη δημιουργία της «Οικογένειας», τους φόνους, μία από τις πιο χαοτικές δίκες στην αμερικανική ιστορία, και ένα ερώτημα: Πώς μπορεί κάποιος να καταδικαστεί για φόνο, όταν δεν σκότωσε ο ίδιος κανέναν;

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Καλημέρα, καλησπέρα, χαίρετε και καλώς ήρθατε πίσω στο ΤΗΣΤΟΚΑΛΟ. Είμαι η Κάρμεν και σε κάθε επεισόδιο σας αφήγω μια υπόθεση true crime με λίγο κορτ δράμα. Σήμερα σας έχω μια πολύ γνωστή υπόθεση με πάρα πολλά νομικά παράδοξα και ο πρωταγωνιστής της ιστορίας της σημερινής είναι ο Τσάλς Μάνσον, ο οποίος, σπόιλερ, δεν σκότωσε ο ίδιος προσωπικά κανέναν από τα 7 θύματα για τα οποία καταδικάστηκε σε θάνατο.

Δεν μπήκε ποτέ ο ίδιος σε σπίτι θύματος, δεν κρατούσε ποτέ ο ίδιος το μαχαίρι και όμως το Αμερικανικό Δικαστικό Σύστημα τον έκρινε εξίσου υπεύθυνο με τους ανθρώπους που πραγματικά διέπραξαν τους φόνους. Θα μιλήσουμε λοιπόν για την ιστορία του Μάνσον, τη δημιουργία της περίφημης οικογένειάς του, την ιδεολογία του Χέλτερ Σκέλτερ που τον οδήγησε να διατάξει τους φόνους της Σάρων Τέιτ και άλλων τεσσάρων ανθρώπων και έπειτα τον Λένο και Ρόσμερη Λαμπιάνκα, τη δίκη Μαμούθ που ακολούθησε και την μακρόχρονη μεταδικαστική ιστορία που κράτησε μέχρι τον θάνατο του το 2017.

Το κορτ ντράμα μας σήμερα συμπεριλαμβάνει αρκετά πράγματα. μερικά είναι η θεωρία της συνέργειας, η ασυλία του μάρτυρα συνεργού που έδωσε στην εισαγγελία τη βασική της κατάθεση, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη όταν ο κατηγορούμενος διαταράσει συστηματικά την ίδια τη διαδικασία, τη φανατική ποινή που ποτέ δεν εκτελέστηκε και την διαφορετική τύχη των συγκατηγορουμένων του στις αποφάσεις αποφυλάκησης δεκαετίες αργότερα.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Ήταν ο γιος της 16χρονης τότε Κάθλιν Μάντοξ, αν είπαντες κιόλας μητέρας του. Ο βιολογικός πατέρας του δεν συμμετείχε ποτέ ουσιαστικά στη ζωή του. Η μητέρα του σύμφωνα με μεταγενέστερες αφηγήσεις ζούσε μια ασταθή αλκοολική ζωή. Και σε μια περίπτωση φαίρεται να φυλακίστηκε για ενόπλη ληστεία μαζί με τον αδερφό της, αφήνοντας τον μικρό Τσάλς για ένα διάστημα σε συγγενείς.

Η παιδική και εφηβική του ζωή είχε να κάνει συνεχώς με ιδρύματα, αναμορφωτήρια, ιδρύματα ανηλίκων και επαναλαμβανόμενες αποδράσεις. Μέχρι την ενηλικίωσή του είχε ήδη ένα εκτενές ποινικό μητρό για κλοπές αυτοκινήτων, διαρρήξεις και μικροαπάτες. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 50 και των αρχών του 60 μέσα και έξω από ομοσπονδιακές φυλακές, όπου, σύμφωνα με τον ίδιο και με μεταγενέστερες μαρτυρίες, μελέτησε συστηματικά τεχνικές χειραγώγησης, ψυχολογίας μαζών και μέσα από άλλους κρατούμενους την Σαϊεντολογία και Ανατολικές Φιλοσοφίες, τις οποίες αργότερα θα ενσωμάτουν σε μία δική του εντελώς παραμορφωμένη κοσμοθεωρία.

Η Σαϊεντολογία είναι ουσιαστικά κίνημα με θρησκευτικές πεπιθήσεις. Το 1967 αποφυλακίστηκε από την Ομοσπονδιακή Φυλακή στην Βάσινγκτον και μετακόμισε στο Σαν Φρασίσκο. Ακριβώς στη χρονιά του περίφημου καλοκαιριού της αγάπης, όταν χιλιάδες νεαροί απογοητευμένοι από τον κατεστημένο τρόπο ζωής, συνέρεαν στην περιοχή Χέιτ-Ασπορή, αναζητώντας ουσιαστικά εναλλεκτικούς τρόπους ζωής.

Πνευματικότητα και κοινωτική διαβίωση. Ο Μάνσον που έχετε και κολλάει εδώ πέρα με την εμπειρία του στη χειραγώγηση και με μια χαρισματική και σχεδόν υπνοτιστική ικανότητα ομιλίας βρήκε εκεί το ιδανικό έδαφος. Άρχισε να συγκεντρώνει γύρω του κυρίως νεαρές γυναίκες, πολλές από αυτές με τραυματικό οικογενειακό ιστορικό, τις οποίες έπιθε σιγά σιγά να εγκαταλείψουν τις προηγούμενες ζωές τους και να εντεχθούν σε αυτό που θα γινόταν γνωστό ως η οικογένειά του.

Κάτι που επίσης ίσως να μην είναι τόσο ευρέως γνωστό είναι ότι ο Μάνσον ονειρευόταν κυρίως να γίνει μουσικός. Ήταν αυτοδίδακτος στην κιθάρα, έγραφε τραγούδια και το 1968 είχε μια σοβαρή ευκαιρία να μπει στη μουσική βιομηχανία Την Άνοιξη εκείνης της χρονιάς δύο μέλη της οικογένειας, η Κρέν Βίνκολ και η Τζο Μπέιλι έκαναν οτοστόπ Και σταμάτησε ο ντράμερ των Beach Boys, ο Ντένις Βίλσον, ο οποίος της πήγε στο σπίτι του Την επόμενη ημέρα ο ίδιος ο Μάνσον εμφανίστηκε εκεί και οι δύο άντρες γρήγορα έγιναν φίλοι και αυτή η φιλία βασίστηκε εν μέρη στο κοινό τους ενδιαφέρον για τη μουσική αλλά και στο γεγονός ότι ο Βίλσον εντυπωσιάστηκε από τον Μάνσον και την ομάδα των νεαρών γυναικών που τον ακολουθούσε Ο Βίλσον φιλοξένησε την οικογένεια στο σπίτι του για μήνες, σχεδόν χρεοκόπησε πληρώνοντας τα έξοδά τους, συμπεριλαμβανωμένων σύμφωνα με μεταγενέστερες αφηγήσεις ακόμα και ιατρικών εξόδων για αφροδίσια νοσήματα μελών της οικογένειας, και προσπάθησε ενεργά να βοηθήσει τον Μάνσον να υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο

προσιάζοντάς τον σε παραγωγούς και ηχογραφώντας μαζί του τραγούδια στο ιδιωτικό του στούντιο. Ο Βίλσον επίσης αποκαλούσε τον Μάνσον «ο μάγος» και προσπαθούσε επίμονα να πείσει και τα υπόλοιπα μέλη των Beach Boys να ενταχθούν στην οικογένεια. Μέσω ακριβώς αυτής της γνωριμίας ο Μάνσον γνώρισε και τον μουσικό παραγωγό Τέρι Μέλκερ που όπως θα δούμε στη συνέχεια αυτή η συνάντηση αποδείχθηκε καθοριστική Καθώς το σπίτι που κάποτε νίκιαζε ο ίδιος ο Τέρι θα γινόταν μήνες αργότερα η σκηνή της δολοφονίας της Σάρων Τέιτ και λοιπόν Τα υπόλοιπα μέλη των Beach Boys όμως δεν σημεριζόταν καθόλου τον ενθουσιασμό του Wilson και έβλεπαν τον Μάνσον ανοιχτά ως ανατριχιαστικό και επικίνδυνο.

Ένας από αυτούς περιέγραψε αργότερα σε μια συνέντευξη ένα περιστατικό σε ένα πάρτι στο σπίτι του Wilson όπου ο Μάνσον μοίραζε LSD και οργάνωνε σεξουαλικούς συντρόφους ανάμεσα στα άτομα. Και όταν ο ίδιος προσπάθησε να αποχωρήσει διακριτικά, ο Μάνσον τον ακολούθησε μέχρι το μπάνιο και τον προειδοποίησε απειλητικά λέγοντάς του δεν μπορείς να εγκαταλείψεις την ομάδα.

Παρόλο που φυσικά ο ίδιος δεν ανήκε καν στην οικογένεια. Επίσης η φιλία αυτή με τον Μάνσον εισήγαγε τον Βίλσον και έμεσα μέσω αυτού και τον ξάδερφο του Μπράιαν, ο οποίος ήδη πειραματιζόταν επικίνδυνα με ψυχεδελικές ουσίες. σε μια ακόμα βαθύτερη και πιο καταστροφική χρήση ναρκωτικών, κάτι που πολλοί βιογράφοι του συγκροτήματος θεωρούν καθοριστικό παράγοντα στην ψυχική κατάρρευση του Βίλσον εκείνα τα χρόνια και στην αργότερη θανατηφόρε εξάρτηση του ίδιου από αλκοόλ και κοκαίνι η οποία θα τον οδηγούσε τελικά στον πνιγμό και τον θάνατό του το 1983.

Επίσης, λέγεται ότι είχε αποκαλύψει ότι ήταν αυτόπτης μάρτυρας έναν τουλάχιστο φόνο που διέπραξε ο Μάνσον η οικογένειά του, κάτι που δεν επιβεβαιώθηκε ανεξάρτητα, διότι ο ίδιος είχε πεθάνει χρόνια πριν μπορέσει να ερωτηθεί επίσημα σχετικά με αυτό. Ο Μάνσον είχε γράψει ένα τραγούδι με τίτλο «Cease to exist», «Πάψε να υπάρχεις», το οποίο πούλησε στον Βίλσον με τη ρητή προϋπόθεση να μην αλλάξει τίποτα στη μορφή του.

Ο Βίλσον ωστόσο το ξαναδούλεψε ολοκληρωτικά, άλλαξε στίχους, πρόσθεσε φωνητικά, πιάνο και ενορχίστρωση και το κυκλοφόρησε το 1968 με νέο τίτλο «Never Learn Not To Love». Χωρίς καμία αναφορά στο όνομα του Μάνσον ως συνθέτη, παρά το γεγονός ότι σύμφωνα με αρκετές πηγές ο Μάνσον είχε λάβει ως αντάλλαγμα μία μοτοσυκλέτα και κάποιο χρηματικό ποσό.

Ο Μάνσον εξοργίστηκε τόσο πολύ με αυτή την κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, ώστε σύμφωνα με μαρτυρία του τραγουδοποιού Van Dyke Parks, εμφανίστηκε κάποια στιγμή μπροστά στον Βίλσον κρατώντας μία σφαίρα στο χέρι. Χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του είχε πει «Έδωσα στον Dennis Wilson μια σφαίρα έτσι δεν είναι, του την έδωσα επειδή άλλαξε τους στίχους στο τραγούδι μου».

Όπως θα δείτε και στη συνέχεια η απόρριψη των φιλοδοξιών, των μουσικών φιλοδοξιών του Μάνσον πρώτα από τον ίδιο τον Βίλσον ο οποίος αποστασιοποιήθηκε από αυτόν και από τον Μέλκερ, από τον Τέρι Μέλκερ, ο οποίος αρνήθηκε να τον βοηθήσει να υπογράψει δισκογραφικό συμβόλαιο, θεωρείται από πολλούς ένα από τα κρίσιμα και προσωπικά κίνητρα πίσω από μια επίθεση που θα γίνει σε ένα σπίτι τον Αύγουστο του 1969.

Μέχρι το 1968 η οικογένεια που αριθμούσε πλέον δεκάδες μέλη, τα περισσότερα γυναίκες, εγκαταστάθηκε στο Spahn Ranch, ένα παλιό ερυπωμένο ράντσο που είχε χρησιμοποιηθεί για γυρίσματα western ταινιών βόρεια του Λος Άντζελες. Ο ιδιοκτήτης και σχεδόν τυφλός ηλικιωμένος George Spahn επέτρεψε στην ομάδα να ζήσει εκεί, εν μέρει επειδή μέλη της οικογένειας, κυρίως η 19χρονη τότε Lynette Squeaky Throme, φρόντιζαν προσωπικά για τις ανάγκες του.

Ο Μάνσον κατάφερε μέσα σε αυτό το περιβάλλον να επιβάλλει σχεδόν απόλυτο έλεγχο πάνω στα μέλη της οικογένειας. Μέσω συνδυασμού καθημερινής χρήσης ναρκωτικών, κυρίως LSD σε ελεγχόμενες σχεδόν κλητουργικές συνθήκες, σεξουαλικής ελεύθερης διαβίωσης η οποία διέλυε συστηματικά τους προηγούμενους οικογενειακούς και ερωτικούς δεσμούς των μελών και της σταδιακής ενσωμάτωσής του σε μια απόλυτη ιεραρχία με τον ίδιο τον Μάνσον στην κορυφή.

Ήταν μια φιγούρα που πολλά μέλη περιέγραφαν αργότερα, ακόμα και δεκαετίες μετά, σχεδόν με θρησκευτικούς όρους. Το κεντρικό στοιχείο αυτής της κόσμοθεωρίας ήταν η ιδέα του Χέλτερ Σκέλτερ. Το όνομα αυτό είναι εδανισμένο από ένα ομώνυμο τραγούδι των Beatles. Ο Μάνσον πίστευε, ή τουλάχιστον έπιθε τους οπαδούς του να πιστεύουν, ότι επρόκειτο για κρυπτικά μηνύματα των ίδιων των Beatles που προειδοποιούσαν για έναν επικείμενο αποκαλυπτικό φιλετικό πόλεμο ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους Αμερικανούς.

Σύμφωνα με αυτή την ιδεολογία οι μαύροι Αμερικανοί θα κέρδισαν τελικά αυτόν τον πόλεμο Αλλά θα αποδεικνύονταν ανίκανοι να κυβερνήσουν από μόνοι τους Και θα αναζητούσαν τότε τον Μάνσον και την οικογένειά του Οι οποίοι στο μεταξύ θα είχαν επιβιώσει κρυμμένοι σε μια μυθική τρύπα Κάτω από την έρημο Death Valley για να τους καθοδηγήσουν Ο Μάνσον έβλεπε τον εαυτό του μέσα από αυτή την παρέστηση ταυτόχρονα ως τον Ιησού Χριστό και ως τον Διάβολο.

Το πρόβλημα από τη σκοπιά του Μάνσον ήταν ότι αυτός ο πόλεμος αργούσε πάρα πολύ να ξεκινήσει από μόνος του. Και έτσι, όπως οποιοσδήποτε φυσιολογικός λογικός άνθρωπος, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η οικογένειά του έπρεπε να τον βοηθήσει να ξεκινήσει. Μέσω μιας σειράς φόνων υψηλής προβολής, σχεδιασμένων ώστε να φαίνεται ότι έγιναν από μαύρους Αμερικανούς δράστες ελπίζοντας να πυροδοτήσουν έτσι ακριβώς αυτόν τον φυλετικό πόλεμο που προφήτευε.

Η πλήρης παράνοια, αλλά λειτουργήσε. Και πάμε τώρα να δούμε αυτούς τους φόνους. Ο πρώτος φόνος που συνδέθηκε με αυτή τη νέα φάση της οικογένειας ήταν του Γκάρι Χίνμαν στις 27 Ιούλια του 1969, ενός μουσικού και γνωστού μελών της ομάδας, τον οποίον ο Μάνσον και οι συνεργοί του πίστευαν λαθασμένα όπως αποδείχτηκε ότι είχε πρόσβαση σε σημαντικό κληρονομικό πλούτο.

Ο Μπόμπι Μπέσο Λέιλ, μέλος της οικογένειας, κρατούσε τον Χίνμαν όμοιρο στο σπίτι του για δύο ολόκληρες μέρες, μέρες υπό εντολή του Μάνσον φυσικά προσπαθώντας να τον πείσει να παραδώσει τα χρήματα για τα περουσιακά στοιχεία. Ο ίδιος ο Μάνσον επίσης επισκέφτηκε προσωπικά το σπίτι σε κάποια φάση και έκοψε το αυτί του χήμα με σπαθί. Τελικά όμως ο Μπόμπι τον μαχαίρωσε θανάσιμα και έγραψε στον τοίχο με το αίμα του θύματος τη φράση political piggy, το οποίο ήταν ουσιαστικά η πρώτη ακόμα ατελής Απόπειρα να δημιουργηθεί η εντύπωση πολιτικής φιλετικής βίας.

Στις 8 Αυγούστου του 1969, ο Μάνσον έδωσε εντολή σε τέσσερα μέλη της οικογένειας, τον Τσάρλς Τέξ Βάτσον, την Σούζαν Ατκινς, την Κρένκ Βίνκολ και την Λίντα Κασσάμπιαν, να μεταβούν σε ένα σπίτι. και αυτό το σπίτι ήτανε αυτό που κάποτε είχε νοικιάσει ο μουσικός πραγωγός Τέρι Μέλκερ. Το σπίτι ωστόσο είχε πλέον νοικιαστεί από τον σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι και τη σύζυγό του, μία ηθοποιός ήταν η Σάρον Τέιτ, η οποία ήταν οκτώ μηνών έγκυος.

Ωστόσο, ο Ρόμαν εκείνη τη νύχτα βρισκόταν στο Λονδίνο για δουλειά, δεν ήταν στο σπίτι. Η ομάδα έκοψε τις τηλεφωνικές γραμμές του σπιτιού και σκαρφάλωσε τον φράχτη Πρώτο θύμα ήταν ο 18χρονος Steven Parent ο οποίος επισκεπτόταν τον θεωρώ της ιδιοκτησίας εκεί και προσπαθούσε να φύγει με το αυτοκίνητό του Και δεν τα κατάφερε γιατί προβολήθηκε τέσσερις φορές από τον Watson μέσα στο ίδιο του το όχημα Μέσα στο σπίτι η ομάδα σκότωσε με εξαιρετικά βίαιο τρόπο την Σάρον Τέιτ, τον πρώην αραβωνιαστικό της Τζέι Σέμπριγκ, έναν σενερογράφο με ένα εξαιρετικά δύσκολο όνομα το οποίο δεν θα προσπαθήσω να προφέρω και μία κληρονόμο την Άπιγκα Ελ Φόλκερ.

Η Σάρον οικέτευσε να της επιτρέψουν να γεννήσει το παιδί της πριν τη σκοτώσουν, κάτι που όπως φαντάζεστε δεν εισακούστηκε. Τους θανάτωσαν όλους και με το αίμα των θυμάτων γράφτηκε στην εξώπορδα του σπιτιού η λέξη πιγ. Δυσαρεστημένου σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες από το πόσο ακατάστατη και βίαιη είχε φανεί η πρώτη επιχείρηση στα μάτια των Μίμιε, ο Μάνσον αποφάσισε να συμμετάσχει προσωπικά στην οργάνωση της δεύτερης αποστολής την ίδια ακριβώς βραδιά.

Διέταξε την Κασάμπιαν να οδηγεί ενώ ο ίδιος αναζητούσε νέο στόχο καταλήγοντας τελικά στο σπίτι των Λένο και Ροζ Μέρι Λαμπιάνκα οι οποίοι ήταν ιδιοκτήτες αλυσίδας σούπερ μάρκετ χωρίς καμία ουσιαστική σχέση με τον ίδιο ή την οικογένεια. Ήταν απλώς ένα τυχαίο σπίτι σε μια γειτονιά που ο Μάνσον είχε επισκεφτεί κάποτε σε ένα πάρτι Πριν αφήσει τους δράστες, τον Βάτσον, την Κρέγκ Βίνκολ και την Λέσλι Βαν Χούτεν να μπουν στο σπίτι Τους είπε μόνο μην τους αφήσετε να καταλάβουν ότι πρόκειται να τους σκοτώσετε Ο Λένο Λαμπιάνκα βρέθηκε με ένα μαχαίρι καρφωμένο στο λαιμό του, 12 μαχαιριές και επιπλέον 7 τρύπες από πυρούνι στο σώμα του.

Στην κοιλιά του επίσης είχε χαραχθεί η λέξη «War» «πόλεμος». Η Ροσμέρη Λαμπιάνκα επίσης δέχτηκε πολλαπλές μαχαιριές στο στήθος και στον λαιμό. Με το αίμα των θυμάτων έγραψαν στον τοίχο του σολονιού Death to pigs, rise και σε παρανόηση του ίδιου του τραγουδιού των Beatles που τους ενέπνε, helter skelter. Το είχαν γράψει λάθος, αλλά αυτό ήταν το νόημα, helter skelter.

Λίγο αργότερα τον ίδιο μήνα, μέλη της οικογένειας δολοφόνησαν έναν εργάτη στο ίδιο το ράντσο ονόματι Donald Shorty C. διότι ο Μάνσον φοβήθηκε ότι μπορεί να τους πρόδιδε στην αστυνομία ή να προσπαθούσε να εκδιώξει την οικογένεια από το ράντσο. Το σώμα του ωστόσο δεν εντοπίστηκε πάρα πολλά χρόνια αργότερα. Παρά τη βαρβαρότητα των φόνων, η αστυνομία δεν συνέδε αρχικά τις υποθέσεις της Σάρων Τέιτ και των Λαμπιανκα μεταξύ τους, ούτε με τον Μάνσον.

Η σύλληψη της οικογένειας ήρθε ουσιαστικά τυχαία. Τον Οκτώβριο του 1969 η αστυνομία πραγματοποίησε έρευνα στο Ράντσο για υποψίες κλοπής αυτοκινήτων, συλλαμβάνοντας δεκάδες μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανωμένου και του ίδιου του Μάνσον. Χωρίς όμως εκείνη τη στιγμή να υπάρχει κάποια σύνδεση με τους φόνους. Η σύνδεση έγινε τελικά μέσα από την ίδια τη φυλακή.

Η Σούζαν Νάτκινς, ένα από τα μέλη της οικογένειας, κρατούμενη για άλλη υπόθεση, καυχήθηκε σε συγκρατούμενές της για τη συμμετοχή της στους φόνους της Σάρων Τέιτ και των λοιπών. Παράλληλα έγινε και βαλιστική ανάλυση των σφαιρών δηλαδή που συνέδεσε το όπλο του φόνου του Χίνμαν με τα ίχνη στο σπίτι της Σάρων Τέιτ. Μέχρι τα τέλη του 1969 το σύνολο της οικογένειας που εμπλεκόταν στους φόνους είχε πλέον συλληφθεί Πάμε τώρα στη δίκη που δολοφονητικοί, σαροντέιτικοι και υπόλοιποι.

Πώς λοιπόν καταδικάστηκε για φόνο πρώτου βαθμού με την ίδια βαρύτητα όπως και οι ίδιοι δράστες που κρατούσαν τα μαχαίρια. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό βρίσκεται στην συνωμοσία και την ηθική ευτουργία σε φόνο πρώτου βαθμού. Δηλαδή, αποδείχθηκε ότι είχε τον πλήρη έλεγχο της οικογένειάς του και συνεπώς διέταξε και χειραγώγησε τον εκέφαλο, τους ακολούθους του, να διαπράξουν αυτές τις δολοφονίες.

Οπότε ηθική αυτουργία και καθοδήγηση. Και επίσης, σύμφωνα με το νόμο της Καλιφόρνια, όταν μια ομάδα συνομωτεί για να διαπράξει ένα έγκλημα, αυτό το μεταξύ είναι γενική αρχή, ο υποκινητής φέρει την ίδια ακριβώς ποινική ευθύνη με εκείνους που θα τραβήξουν το μαχαίρι. Ωραία, οπότε εδώ μιλάμε για συνομωσία. Σε γενικές γραμμές λοιπόν όταν κάποιος σχεδιάζει, οργανώνει ή διατάζει ένα έγκλημα και άλλοι το εκτελούν σύμφωνα με την έντολή του ή στο πλαίσιο αυτής της κοινής συνομοσίας ο ίδιος ο εγκέφαλος της επιχείρησης δεν απαλλάσσεται θεωρείται και αυτός υπεύθυνος ακόμα και αν δεν άγγιξε ποτέ ο ίδιος το θύμα Ο Ισαγγελέας έκτισε ολόκληρη την υπόθεση λοιπόν πάνω σε αυτή τη θεωρία Απέδειξε στους ενόρκους ότι ο Μάνσον ασκούσε απόλυτο έλεγχο πάνω στα μέλη της οικογένειας, ότι ο ίδιος σχεδίασε και διέταξε την στρατηγική αυτή των φόνων ως μέρος της ιδεολογίας του Χέλτερ Σκέλτερ, ότι προσωπικά επέλεξε τον στόχο των Λαμπιάνκα, δίνοντας ρητές οδηγίες στους δράστες και ότι ουσιαστικά τα μέλη της οικογένειας που κρατούσαν τα μαχαίρια λειτουργούσαν ως προέκταση της δικής του βούλησης.

Το επόμενο ζήτημα έχει να κάνει με την ασυλία της Λίντα Κασαμπιάν. Η κατηγορούσα αρχή στήριξε την υπόθεσή της κυρίως στην κατάθεση της Κασαμπιάν, η οποία συμμετείχε στην αρχική αποστολή στο σπίτι που ήταν η Κίσιαρον Τέιτ. Ως οδηγός, ωστόσο, δεν συμμετείχε ίδια σε κανέναν φόνο και αργότερα εγκαταλείψε και την οικογένεια.

Σε αντάλλαγμα για την πλήρη λεπτομερή της κατάθεση εναντίον του Μάνσου και των υπολείπων κατηγορουμένων, η εισαγγελέτης παραχώρησε πλήρη ασυλία διώξεως. Θα το έχετε ξανακούσει αυτό. Η χρήση ενός μάρτυρα συνεργού με ασυλία είναι αρκετά συχνή γιατί επιτρέπει στην εισαγγελία να αποκτήσει άμεση και εκτονέσω μαρτυρία για το σχεδιασμό και την εκτέλεση ενός εγκλήματος.

Και η υπεράσπιση φυσικά σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα προσπαθεί να αμφισβητεί την αξιοπιστία ενός τέτοιου μάρτυρα, ακριβώς επειδή έχει ξεκάθαρο προσωπικό συμφέρον να πει στην εισαγγελία ό,τι θέλει να ακούσει, προκειμένου να αποφύγει την δική του δίωξη. Εδώ προσθέθηκε και ένα δεύτερο πιο τεχνικό νομικό ζήτημα, ο κανόνας Αράντα Μπρούτον, ο οποίος απαγόρευε να χρησιμοποιηθεί η εξοδικαστική ομολογία ενός κατηγορουμένου ως απόδειξη εναντίον των συγκατηγορουμένων του σε κοινή δίκη, ακριβώς επειδή αυτοί δεν είχαν την ευκαιρία να αντεξετάσουν τον ίδιο αυτόν άνθρωπο, τον ομολογούντα, σχετικά με όσα είπε εκτός δικαστηρίου.

Στην υπόθεση του Μάνσον λοιπόν αυτό σήμαινε ότι η Σούζαν Ατκινς που είχε καυχηθεί στις συγκρατούμενές της για τους φόνους Δεν μπορούσε αυτό λοιπόν να χρησιμοποιηθεί απευθείας ως απόδειξη εναντίον του Μάνσον ή των άλλων συγκατηγορουμένων της Μόνο εναντίον της ίδιας Η εισαγγελία αναγκάστηκε έτσι να βασιστεί σε ανεξάρτητα στοιχεία και στην κατάθεση της Κασαμπιάν για να χτίσει όλη αυτή την υπόθεση εναντίον του Μάνσον προσωπικά Ο Μάνσον εμφανίστηκε μία μέρα στο δικαστήριο με ένα χή χαραγμένο με ξηράφιστο μέτωπό του, δηλώνοντας ότι είχε αποσυρθεί ο ίδιος από το κοινωνικό σύστημα που τον δικάζε.

και αυτή την κίνηση την αντέγραψαν αμέσως τρεις συγκρατούμενες γυναίκες στα δικά τους μέτωπα την επόμενη μέρα, κάτι που μας δείχνει και την απόλυτη ψυχολογική επιρροή που είχε ο Μάνσον πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους της οικογένειας. Μάλιστα σε κάποια φάση ο Μάνσον πήδηξε και πάνω από το τραπέζι της υπεράσπισης επιχειρώντας να επιτεθεί στον ίδιο τον δικαστή φωνάζοντας ότι κάποιος έπρεπε να τον αποκεφαλίσει και όλο αυτό μας οδηγεί σε ένα άλλο ενδιαφέρον ζήτημα που σας ανέφερα στην αρχή του επεισοδίου.

Κάθε κατηγορούμενος έχει δικαίωμα σε δίκαιη δίκη στην οποία μπορεί να είναι παρόν και να συμμετέχει στην ίδια του την επεράσπιση. Το ερώτημα είναι τι συμβαίνει όταν ο ίδιος ο κατηγορούμενος επιλέγει να διαταράξει αυτή τη διαδικασία καθιστώντας αδύνατη την ομαλή διαξαγωγή της δίκης. Το Αμερικανικό Δίκαιο αναγνωρίζει ρητά ότι το δικαίωμα παρουσίας δεν είναι απόλυτο. Ένας δικαστής έχει την εξουσία να απομακρύνει προσωρινά έναν κατηγορούμενο από την αίθουσα εφόσον έχει προηγουμένως προειδοποιηθεί σχετικά με τη συνέπειστη συμπεριφοράς του.

Στην περίπτωση του Μάνσονος τόσο ο δικαστής επέτρεψε την παρουσία του καθ' όλη τη διάρκεια. Ένα αρκετά σκοτεινό και περίεργο σιβάν στη δίκη ήταν η εξαφάνιση του Ρόναλτ Χιούς, συνηγόρου υπεράσπισης της Λέσλι Βαν Χούτεν, το Νοέμβριο του 1970. Πολύ περίεργο περιστατικό, πιστεύεται από αρκετούς, αν και δεν αποδείχθηκε δικαστικά ότι δολοφονήθηκε κατ' εντολή του ίδιου του Μάνσον.

Στις 25 Ιανουαρίου του 1971, μετά από μια βδομάδα διάσκεψης, το σώμα ενόρκων έκρινε τον Μάνσον, την Ατκινς, την Κρέγκ-Ούινκολ και την Βαν Χούτεν ενόχους σε όλες τις κατηγορίες φόνου πρώτου βαθμού. Ο Γουάτσον, όπως σας ανέφερα, καταδικάστηκε ξεχωριστά αργότερα την ίδια χρονιά. Και όλοι καταδικάστηκαν σε θανατική ποινή. Σχετικά με αυτό λοιπόν, θυμάστε από το επεισόδιο μας για τον Ed Kemper, νομίζω εκεί το είχαμε αναφέρει, για την απόφαση People vs. Anderson το 1972 Με την οποία το νοτοδικαστηριό της Καλιφόρνια κήρυξε προσωρινά αντισυνταγματική τη θανάτικη ποινή Ο Μάνσον, οι Άτκινς, η Κρέγκ Βίνκολ, η Βαν Χούτεν και ο Βάτσον όλοι μαζί είχαν καταδικαστεί σε θάνατο το 1971 Μέσα σε λίγους μήνες όμως, η απόφαση αυτή η Άντερσον ακύρωσε αυτόματα κάθε ενεργή θανατική ποινή στην Καλιφόρνια, συμπεριλαμβανωμένων και των δικών τους.

Οι ποινές τους μετατράπηκαν αυτόματα σε ισόβια κάθριξη με δυνατότητα αποφυλάξης υπό ορούς Και συνεπώς ο Μάνσον πέρασε τα υπόλοιπα 46 χρόνια της ζωής του στη φυλακή και όχι στο διάδρομο του θανάτου αλλά ως κρατούμενος ισόβιας κάθριξης. Επιλέξιμος κιόλας από ένα σημείο και μετά να ζητήσει αποφυλάκηση υπόρους. Ο Μάνσον υπέβαλε αίτηση αποφυλάκησης υπόρους 12 φορές συνολικά κατά τη διάρκεια της κράτησής του.

απορρίφθηκε και τις 12 με το Συμβούλιο Αποφυλάξης να επικαλείται συστηματικά την έκταση της βαρβαρότητας των εγκλημάτων, την συνεχή έλλειψη μεταμέλειας και φυσικά την απουσία στοιχείων πραγματικής αποκατάστασης. Πέθανε στη φυλακή στις 19 Νοεμβρίου του 2017 σε ηλικία 83 ετών από φυσικά αίτια σχετιζόμενα με μια νόσο που είχε και καρκίνο του παχαίους εντέρου.

Η Σούζαν Άτκινς, από την άλλη, υπέβαλε επανειλημμένα έτοιμα συμπονητικής αποφυλάκησης λόγω του ότι βρισκόταν σε τελικό στάδιο καρκίνου του εγκεφάλου, το οποίο απορρίφθηκε ρητά το 2009, με την Επιτροπή να κρίνει ότι ακόμα και ετοιμοθάνατη και σχεδόν πλήρως παραλυμένη παρέμενε κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια λόγω της σοβαρότητας των εγκλημάτων της.

Πέθανε στη φυλακή λίγες εβδομάδες αργότερα. Η Κρέγκ Ουίνκολ παραμένει μέχρι σήμερα η γυναίκα με τη μεγαλύτερη συνεχή φυλάκιση στην ιστορία του σοφρονιστικού συστήματος της Καλιφόρνια, με τα επανειλημμένα αιτήματά της να απορρίπτονται σταθερά. Η Βαν Χούτεν, ωστόσο, ήταν μια εξαίρεση. Ήταν η νεότερη των συμμετεχόντων στους φόνους, μόλις 19 ετών το 1969, και συμμετείχε αποκλειστικά στη δολοφονία των Λαμπιάνκα, όχι στους άλλους τους φόνους συμπεριλαμβανωμένης της Σαρον Τέιτ.

Μετά από δεκαετίες συνεπού συμμετοχής σε προγράμματα αποκατάστασης, ολοκληρώσεις πανεπιστημιακών σπουδών μέσα στη φυλακή και επανειλημμένων λεπτομερών εκφράσεων μεταμέλειας, ένας συμβούλιο αποφυλάκησης ενέκρινε τελικά την αίτησή της το 2020, κάτι το οποίο ανατράπηκε αρχικά από τον τότε κυβερνήτη της Καλιφόρνια. Ύστερα από περαιτέρω νομικές διαδικασίες, ένα εφετείο επικύρωσε την αποφυλάκησή της και τον Ιούλιο του 2023, σε ηλικία 73 ετών, η Βαν Χούτεν αποφυλακίστηκε επίσημα.

Όπως βλέπετε, για την αποφυλάκηση λαμβάνονται υπόψη διάφοροι παράγοντες. η ηλικία, τη στιγμή του εγκλήματος, ο βαθμός προσωπικής εμπλοκής, η συμπεριφορά, η τεκμηριωμένη εξέλιξη ενός ανθρώπου κλπ. Ο Μάνσον μέχρι το τέλος της ζωής του έδειχνε πλήρη απουσία μεταμέλειας σε συνδυασμό με μια θεατρική άρνηση να αναγνωρίσει καν την πραγματικότητα όσον έκανε.

Σε τηλεοπτική συνέντευξη που έδωσε το 1986 μέσα από τη φυλακή, όταν ο δημοσιογράφος τον πίεσε επίμονα να μιλήσει για τους φόνους, ο Μάνσον απάντησε ψυχρά γυρίζοντας το ερώτημα εναντίον του ίδιου του δημοσιογράφου λέγοντας «συνέβη στον δικό σου κόσμο, όχι στον δικό μου». Προσπαθούσε δηλαδή να παρουσιάσει τον εαυτό του συνεχόμενα σχεδόν ως παρατηρητή, όχι δράστη.

Έκανε και άλλες περίεργες δηλώσεις, να σας βάλω μία να ακούσετε τώρα. Θα πάρω αυτό το βιβλίο και θα το χτυπήσω με το πίσω και δεν θα νιώθω. αλλά ως ο αρχηγός της ομάδας, ως ο ηθήν ο νους, ως αυτός που σχεδίαζε και διέταζε. Και αυτό είναι κάτι που διαφοροποιεί αυτή την ιστορία αρκετά από όλες τις υπόλοιπες που έχουμε καλύψει και από το γεγονός ότι ο ίδιος αντιμετώπιζε τον εαυτό του ως τον σωσία, αυτόν τον ανθρώπον ως τον Ιησού και ως τον σατανά, φτιάχνοντας ουσιαστικά την δική του έρηση, το δικό του κάλτ.

επηρεάζοντας τόσο βαθιά τους ανθρώπους που λέγεται ότι ακόμα και όσο ήταν μέσα στη φυλακή όλοι τους ξεχωριστά εξακολουθούσαν και τον εκτιμούσαν πάρα πολύ και τον είχαν ως την απόλυτη φιγούρα που θα έπρεπε να λατρεύουν. Αυτά λοιπόν, ελπίζω να σας άρεσε το επεισόδιο. Μπορούμε να βρούμε και άλλες τέτοιες ιστορίες για να πούμε που διαφοροποιούνται αρκετά από τις υπόλοιπες και ό,τι έχει να κάνει έτσι με αιρέσεις και με ομάδες πώς λειτουργούν κάτω από έναν ηγέτη είναι παρκετά ενδιαφέρον και ψυχολογικά μιλώντας.

Αυτά. Ευχαριστώ πολύ πολύ που με ακούσατε και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο του Τις το Καλό.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00