Ο Δολοφόνος που γοήτευσε αλλά και ανατρίχιασε τους πάντες: Ted Bundy
Τι στο καλό;Σχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Ted Bundy έμεινε στην ιστορία ως ο "γοητευτικός serial killer". Ήταν ευφυής, χαρισματικός, σπούδαζε ψυχολογία, νομική, συμμετείχε στην πολιτική και πολλοί από όσους τον γνώριζαν αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ήταν ικανός για τα εγκλήματα που τελικά ομολόγησε.
Πίσω όμως από αυτή την εικόνα κρυβόταν ένας από τους πιο βίαιους κατά συρροή δολοφόνους του 20ού αιώνα και της ανθρωπότητας.
Σε αυτό το επεισόδιο ακολουθούμε ολόκληρη την πορεία του, από τα παιδικά του χρόνια και τα εγκλήματα που διέπραξε σε πέντε διαφορετικές πολιτείες, μέχρι τις δύο θεαματικές αποδράσεις του και τις τηλεοπτικές δίκες.
Προειδοποίηση περιεχομένου: Το επεισόδιο περιέχει αναφορές σε ιδιαίτερα σκληρά εγκλήματα και προορίζεται για ενήλικο κοινό!
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Καλημέρα, καλησπέρα, χαίρετε και καλώς ήρθατε πίσω στο Τις το καλό. Είμαι η Κάρμεν και σε κάθε επεισόδιο αφήγουμε μια υπόθεση true crime με λίγο κορτ δράμα. Θα χρειαστεί και σήμερα να δώσουμε ένα disclaimer πριν το ξεκινήσουμε, γιατί το σημερινό επεισόδιο περιέχει και αυτό σκληρές περιγραφές βίας. Νομίζω ότι θα χρειαστεί να το κάνουμε αρκετά συχνά αυτό, αλλά συγκεκριμένα για σήμερα θα καταλάβετε, μιας και θα μιλήσουμε ίσως για την πιο γνωστή ιστορία True Crime και μιλώ φυσικά για τον Ted Bundy.
Πιστεύω οι περισσότεροι από εσάς θα γνωρίζετε ήδη για τον Ted Bundy, οπότε δεν θα κάνω μεγάλη εισαγωγή. Θα δούμε τα εγκλήματα του σε πέντε πολιτείες, Washington, Oregon, Utah, Colorado και Florida. Θα δούμε τύπου ίδιο σε ψυχολόγους και δημοσιογράφους και φυσικά θα δούμε λίγο κορτ-τράμα, όπως το δικαίωμα αυτοεκπροσώπησης που ο Μπάντι επέλεξε να ασκήσει, τη χρήση των αποτυπωμάτων δαγκώματος ως αποδεικτικού στοιχείου, το ζήτημα γύρω από το DNA του που δεν μπήκε σε εθνική βάση δεδομένων μέχρι το 2011 κλπ.
Στο ίντερνετ υπάρχει πάρα πολύ υλικό για τον Τέν Μπάντι, σειρές, ταινίες, άρθρα, πανεπιστημιακές έρευνες, μελέτες, βιβλία, πάρα πάρα πάρα πολύ υλικό. Προσπάθησα να μαζέψω όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία γίνεται Αλλά προφανώς δεν θα μπορούμε να αναφερθούμε στην κάθε μία λεπτομέρεια Το επεισόδιο θα βγαίνει τέσσερις ώρες Αλλά θα αναφερθούμε στα σημαντικότερα από αυτά Οπότε χωρίς πολλά πολλά ας ξεκινήσουμε γιατί το επεισόδιο είναι μεγάλο και ποτέ πλήρως, η μητέρα του ισχυρίστηκε ότι είχε γνωρίσει έναν βετεράνο ονόματι Τζακ Ουόρδιγκτον ο οποίος την εγκατέλειψε μόλις έμεινε έγκυος.
Κάποια μέλη της οικογένειας υποψιάζονταν ότι ο πατέρας ήταν στην πραγματικότητα ο ίδιος ο παππούς του Μπάντι. Τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του ο Τέντ μεγάλωσε στη Φιλαδέλφια με τους παππούδες του, οι οποίοι τον παρουσίαζαν ως δικό τους παιδί. Μία συνηθισμένη πρακτική της εποχής για να αποφύγουν το κοινωνικό στίγμα λόγω της έξω συζυγικής γέννας.
Όλοι γύρω του, ακόμα και ο ίδιος ο μικρός Στέντ, πίστευαν ότι οι παππούδες του ήταν οι γονείς του και η μητέρα του ήταν η μεγαλύτερη του αδερφή. Ο Μπάντι ανακάλυψε την αλήθεια αργότερα, νομίζω ήταν κοντά στην εφηβεία, και ανέπτυξε μία πικρή απέναντι στη μητέρα του που δεν του το είπε ποτέ ίδια γιατί το είχε μάθει από έναν ξάδερφό του.
Μάλιστα, ένας ερήφης που αργότερα ανέλαβε την υπόθεσή του σε μια πολιτεία και έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη, ο Κεν Κατσαρίς, και που είχε αρκετές αντιπαραθέσεις με τον Τετ, αυτό μπορείτε να το δείτε και στο ντοκιμαντέρ στο Netflix, λέει σε μια συνέντευξή του στο YouTube πως είχε καταλάβει καταλάβει πως όλες οι γυναίκες που σκότωνε ο Τέντ έμοιαζαν μεταξύ τους και με την μητέρα του, οπότε του είχε πει ευθέως «έχεις πρόβλημα με τη μητέρα σου και αυτό έχει να κάνει με το τι κάνεις στις άλλες γυναίκες», διότι ήθελε να ανοίξει μια συζήτηση που θα τον ενοχλούσε και εν τέλει είχε δίκιο.
Τον ενοχλήσε αρκετά. Ο παππούς του, Σάμιου Ελ Κόουελ, περιγράφηκε αργότερα από μέλη της οικογένειας ως τυραννικός. Χτυπούσε τη γυναίκα του, το σκυλί, τραβούσε γάτες της γειτονιάς από την ουρά, εξέφραζε ρατσιστικές και ξενοφοβικές απόψεις και σε μία περίπτωση φαίρεται να έριξε την κόρη του από τις σκάλες επειδή είχε κοιμηθεί αργά.
Το 1950 η οικογένεια μετακόμισε στο τακόμα της Βάσιγκτον, όπου η μητέρα του γνώρισε και παντρεύτηκε τον Τζόνι Κολπέπερ Μπάντι, ο οποίος υιοθέτησε επίσημα τον Τέντ από εκεί και το επώνυμο Μπάντι. Ο μικρός Τέντ είχε δείξει ανησυχητική συμπεριφορά από πολύ νωρίς. Μία θεία του θυμάται πως είχε ξυπνήσει από τον ύπνο και βρέθηκε περικυκλωμένη από μαχαίρια κουζίνας και των τριών ετών Τέντ να στέκεται δίπλα στο κρεβάτι χαμογελώντας.
Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό αληθεύει γιατί ακούγεται σαν σκηνή από ταινία τρόμου αλλά η αλήθεια είναι πως έχει υποθεί από αρκετούς πόσο TED έδειχνε τέτοια σημάδια από πολύ μικρή ηλικία καθώς από μικρή ηλικία είχε αναπτύξει το stalking, να παρακολουθεί δηλαδή ανθρώπους. Στο σχολείο ταυτόχρονα ήταν κοινωνικά απομονωμένος ωστόσο δεν τον περιγράφουν σαν κακό ή περίεργο παιδί απλά ως απομονωμένο και ντροπαλό.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βάσιγκτον ψυχολογία και εκείνη την περίοδο είχε ερωτευτεί μία συμφοιτητριά του η οποία τον παράτησε Αυτός ο χωρισμός τον συνέτριψε και αρκετοί ερευνητές θεωρούν αυτή τη στιγμή καθοριστική στην ψυχολογική του εξέλιξη Το 1971 δούλεψε σε τηλεφωνική γραμμή πρόληψης αυτοκτονιών στο Σιάτολ όπου γνώρισε την Αν Ρουλ πρώην αστυνομικό του Seattle και μελλοντική συγγραφέα True Crime, η οποία θα έγραφε μία από τις σημαντικότερες βιογραφίες του, το The Stranger Beside Me.
Εκείνη τον περιέχρεψε τότε ως ευγενικό, στοργικό, με ενσυναίσθηση, δεν είχε αντιληφθεί τίποτα ανησυχητικό. Ο Ted μπήκε στην πολιτική. Δούλεψε στην επανεκλογή του κυβερνήτη της Washington και εν τέλει μπήκε και στην νομική σχολή το 1973 παρά τους μέτρους βαθμούς του στις εισαγωγικές εξετάσεις χάρη σε συστατικές επιστολές που είχε λάβει από καθηγητές ψυχολογίας και πολιτικούς.
Όλοι τον περιέγραφαν ως αρκετά ταλαντούχο, έξυπνο και με λαμπρό μέλλον. Ωστόσο δεν αποφύτησε ποτέ από τη σχολή νομικής διότι μέχρι τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς είχε σταματήσει εντελώς να παρακολουθεί τα μαθήματα μιας και είχε άλλες ασχολίες διότι νέες γυναίκες είχαν ήδη αρχίσει να εξαφανίζονται. Και τώρα να περάσουμε στα εγκλήματα.
Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα πότε σκότωσε πρώτη φορά ο Μπάντι. Ο ίδιος έδωσε αντικρούμενες εκδοχές σε διαφορετικούς ανθρώπους και μάλιστα αρνήθηκε να μοιραστεί λεπτομέρειες. Για τα πρώτα του εγκλήματα, ακόμα και τον ομολόγησε δεκάδες φόνους λίγες μέρες πριν την εκτέλεσή του. Αυτό που ξέρουμε με βεβαιότητα είναι ότι ξεκινά τον Ιανουάριο του 1974.
Ωστόσο να σημειώσω ότι ένας πληχολόγος ο οποίος αργότερα μελέτησε και ψυχολόγησε τον Ted Bundy, ο Dr. Carlyle, είχε αναφέρει σε μία συνέντευξή του ότι θεωρεί πως είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα και μάλιστα από όταν ήταν έφηβος. διότι του 1961 είχε εξαφανιστεί ένα 8χρονο κοριτσάκι από την γειτονιά του Τέτ το σώμα της οποίας δεν βρέθηκε ποτέ και όταν ο ψυχολόγος ρώτησε τον Τέτ αν θυμάται το περιστατικό και αν έχει κάτι να πει επί αυτού εκείνος αντέδρασε πάρα πολύ περίεργα κάτι το οποίο έδωσε αρνητικά μήνυματα στον ψυχολόγο το οποίο χαρακτήρασε ως red flags είπε ότι αυτά ήταν τα πρώτα red flags Θα σας πω λοιπόν βήμα-βήμα.
γιατί σε ορισμένα εγκλήματα που θα αναφερθούμε ήταν ήδη καταδικασμένος και φυγάς, οπότε δεν έγινε πρώτου συλληφθεί δηλαδή. Ας ξεκινήσουμε με την Washington και το Oregon το 1974. Τέξι ημερώματα της 4ης Ιανουαρίου του 1974, ο Bundy μπήκε στο διαμέρισμα της 18χρονης Karen Sparks, φοιτήτριας και χορεύτριας στο Πανεπιστήμιο της Washington.
Την χτύπησε με μία μεταλλική ράβδο από το κρεβάτι της και την κακοποίησε σεξουαλικά με τη ράβδο, προκαλώντας εκτεταμένες εσωτερικές βλάβες. Η Κάρεν έμεινε ανέστητη στο νοσοκομείο για 10 ημέρες, επέζησε, αλλά με μόνιμη εγκεφαλική βλάβη και σοβαρή απώλεια όρασης και ακοής. Στα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου του 1974, δηλαδή ούτε ένα μήνα μετά, μπήκε στο δωμάτιο της 21χρονης Λίντα Αν Χέιλι, Την χτύπησε, την άφησε ανέσθητη και την πήρε μαζί του.
Αργότερα δήλωσε ότι την οδήγησε σε μια απομονωμένη περιοχή, την κακοποίησε, την δολοφόνησε και εν τέλει πέταξε το σώμα της. Μέσα στους επόμενους μήνες, νεαρές φοιτήτριες εξαφανίζονταν με ρυθμό περίπου μία τον μήνα. Η Ντόνα Μάνσον στις 12 Μαρτίου, για την οποία ο Μπάντις χειριστήκε αργότερα ότι έκαψε το κρανίο της στο τζάκι της κουπέλος του σε μία κρίση παράνοιας και καθαριότητας.
Η Σούζαν Ράνκορτ στις 17 Απριλίου μάρτυρες περιέγραψαν έναν άνδρα με ένα αρφικά στο χέρι που ζήτησε βοηθά για να μεταφέρει κάτι βιβλία. Το ίδιο κρυβό σκόλπο θα επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά. Η Ρομπέρτα Πάρξ στις 6 Μαΐου στο Όρεγκον και η Μπρέντα Μπόλ την 1η Ιουνίου την οποία τελευταία φορά είδα να μιλάει σ' έναν άνδρα με το χέρι σ' ένα άρθεκα, σ' ένα πάρκινγκ.
Στις 11 Ιουνίου, η 18χρονη Κιόρκαν Χόκινς εξαφανίστηκε ενώ περπατούσε σ' ένα σοκάκι. Ο Μπάντι αργότερα περιέγραψε πως την παρέσυρε στο αυτοκίνητό του και την χτύπησε με λωστό, αφήνοντάς την ανέσθητη. Της πέρασε χειροπέδες, την οδήγησε σε άλλη πόλη, όπου και τη στραγγάλισε και πέρασε όλη τη νύχτα με το σώμα της. Την επόμενη μέρα, μέσα στην ίδια τη σκηνή του εγκλήματος και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η έρευνα, επέστρεψε και μάζεψε τα σκουλαρίκια και ένα παπούτσι της που είχε αφήσει πίσω.
Πώς είναι καν εφικτό αυτό! Στις 14 Ιουλίου, ο Μπάντι απειγάγε δύο γυναίκες μέσα σε μία μέρα, σε πλήρες φως, από μία πολυσύχναστη παραλία. Σε αυτό το σημείο αρχίζει πλέον να μην τον ενδιαφέρει κιόλας εάν θα τον καταλάβουν κι αν θα το συλλάβουν Τέσσερις γυναίκες μάρτυρες περιέγραψαν έναν ελκυστικό νεαρό άντρα με λευκή στόλη τέννις Το αριστερό του χέρις ενάρθηκα με ελαφρά προφορά συστημένος ως Ted Δεν έκρυβε ούτε το όνομά του Και ζητούσε βοήθεια να ξεφορτώσει ένα ιστιοπλοϊκό Τα θύματα του ήταν η 23χρονη Τσάνις Ότ και η 19χρονη Ντένις Νάσλαντ, οι οποίες δεν επέστρεψαν ποτέ Αυτή τη φορά όμως η αστυνομία έχει επιτέλους κάτι χειροπιαστό Μια λεπτομερή περιγραφή του δράστη και του αυτοκίνητου Τύπωσε φυλάδια λοιπόν σε όλο το Σιάτολ και τέσσερις άνθρωποι που γνωρίζαν προσωπικά τον Μπάντι η ίδια η κοπέλα του η Ελίζαμπεθ, η Άν Ρουλ, μια άλλη συνάδελφός του και ένας καθηγητής ψυχολογίας, αναγνώρισαν όλοι το προφίλ, το σκίτσο και το αυτοκίνητο και τον κατήγγυλαν ως ύποπτο στην αστυνομία.
Κι όμως, οι detective που δέχονταν έως 200 καταγγελίες τη μέρα, θεώρησαν απίθανο ένας άψογος φοιτητής νομικής χωρίς ποινικού μητρώου νέινο δράστης. και δεν το διαρεύνησαν σοβαρά, δεν το διαρεύνησαν καθόλου. Δύο μήνες αργότερα βρέθηκαν τα σώματα των κοριτσιών Giannis Ott και Dennis Nussland από κάτι κυνηγούς και έξι μήνες αργότερα φοιτητές δεσολογίας βρήκαν τα κρανία των κοριτσιών Hayley, Rancourt, Parks και Ball στο Taylor Mountain.
Σχετικά με το Taylor Mountain, είδα μια ενδιαφέρουσα παρατηρήση σε ένα από τα βίντεο των συνειδεύξεων. Αυτό το βουνό ο Τέτ το γνώριζε γιατί πήγαινε εκεί για σκύ Ήταν και εύκολα προσβάσιμο από την πόλη που έμενε Και γιατί σας το αναφέρω αυτό που είναι το σημαντικό σε όλο αυτό Γιατί όλα τα σώματα των θυμάτων του τα έθαβε ή τα πετούσε εκεί Υπάρχει δηλαδή αυτή η προσέγγιση της γεωγραφικής εγκληματολογίας Η οποία λέει πως το άτομο δρά στους τόπους τους οποίους γνωρίζει οπότε και ο Τέντ δρούσε σε τόπους τους οποίους γνώριζε δηλαδή φοιτητικές γειτονιές και επέλεγε να θάβει τα θύματα του στο βουνό το οποίο επίσης γνώριζε πάρα πολύ καλά.
Με λίγα λόγια δεν ξεφεύγουν από το γνωστό σε αυτούς. Τον Αύγουστο του 1974 ο Μπάντι μετακόμισε στο Salt Lake City της Ιούτα για να συνεχίσει εκεί την σπουδή του στην νομική σχολή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν θεωρούταν ύποπτος Ωστόσο, ο ίδιος αισθάνθηκε πως έπρεπε να απομακρυνθεί για να μην βρεθεί στο κέντρο ερευνών Κανένας μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε αναγνωρίσει τον Τετ ως αυτόν τον άνθρωπο που έψαχναν Πέραν από αυτά τα άτομα που σας είπα, που σας ανέφερα, που τον κατηγγείλαν ως ύποπτο Είχα δει μια συνέντευξη της εξαδέρφης του Τετ η οποία έλεγε πως όταν είχαν δει το σκίτσο και κυκλοφορούσε παντού το είχαν συζητήσει με τον Τέντ και ο ίδιος ο Τέντ επίσης έκανε το αστείο ότι δεν νοιάζουμε πάρα πολύ.
Μπήκε δηλαδή στο χορό, σαν να λέμε, και συμμετείχε σε όλο αυτό. Κάτι που τους έκανε όλους να μην μπορούν να πιστέψουν ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος. Πάει στην Ιούτα λοιπόν και κανένας δεν υποψιάζεται τίποτα αρνητικό. Εκεί ωστόσο ξεκινάει νέο κύμα φόνων τον αμέσως επόμενο μήνα. Στις 2 Οκτωβρίου απήγαγε την 16χρονη Νάνση Βιλκόξ, την οποία κράτησε 24 ώρες στο διαμέρισμά του.
Στις 18 Οκτωβρίου η 17χρονη Μελίσσα Σμιθ, κόρη του αρχηγού αστυνομίας του Μίτφελ, εξαφανίστηκε. Το γυμνό σώμα της βρέθηκε 9 μέρες αργότερα. Στις 31 Οκτωβρίου εξαφανίστηκε η επίσης 17χρονη Λάουρα Αν Έιν, το γυμνό σώμα της οποίας βρέθηκε από πεζοπόρους λίγες μέρες αργότερα. Τόσο η Μελίσσα όσο και η Λάουρα είχαν χτυπηθεί, σοδομιστεί, κακοποιηθεί και αστραγγαλιστεί με νάιλον κάλτσες.
Στην υπόθεση της Λάουρα θα επανέλθουμε λίγο αργότερα στο επεισόδιο γιατί έχει μια εξαιρετικά πρόσφατη εξέλιξη. Και φτάνουμε σε μια βραδιά κλειδί. Στις 8 Νοεμβρίου του 1974, γιατί εδώ αρχίζει ουσιαστικά το νήμα που θα οδηγήσει στη σύλληψή του. Ο Μπάντι πλησίασε την 18χρονη Κάρολ Ταρόντς, στην οποία προσιάστηκε ως αστυνόμος Ρόουσλαντ, της είπε ότι κάποιος είχε προσπαθήσει να παραβιάσει το αυτοκίνητό της και τη ζήτησε να το συνοδεύσει στο τμήμα.
Εκείνη δέχτηκε και μπήκε στο αυτοκίνητο. Όταν παρατήρησε ότι οδηγούσε σε δρόμο που δεν οδηγούσε στο τμήμα, αντέδρασε, εκείνος τράβηξε αμέσως στην άκρη και προσπάθησε να της περάσει χειροπέδες. Στην προσπάθεια του πάνω ωστόσο και στην ταραχή του, κατά λάθος κλείδωσε και τις δύο χειροπέδες στο ίδιο χέρι, στον ίδιο καρπό.
Και έτσι η Κάρολ κατάφερε και άνοιξε την πόρτα και έτρεξε να διαφύγει. Κρατήστε αυτό το όνομα γιατί η Κάρολ θα ξανεμφανιστεί σε λίγο ως βασικός μάρτυρας Το ίδιο βράδυ εξαφανίστηκε η 17χρονη μαθήτρια Ντέμπρα Κέντ η οποία έφευγε από μια θεατρική παράσταση ενός σχολείου Έξω από το αμφιθέατρο οι ερευνητές βρήκαν ένα κλειδί που ξεκλείδωνε τις χειροπέδες της Κάρολ Στις αρχές του 1975 η δραστηριότητα του TED συνεχίζεται αλλά μετατοπίζεται ανατολικά στο Κολοράντο Στις 12 Ιανουαρίου του 1975 η 23χρονη νοσοκόμα Κάρεν Κάμπελ εξαφανίστηκε και το σώμα της βρέθηκε έναν μήνα αργότερα με τραύματα στο κρανίο Στις 15 Μαρτίου εξαφανίστηκε η 26χρονη εκπαιδεύτρια σκι Τζούλι Κάνιχα Στις 6 Απριλίου εξαφανίστηκε η 25χρονη Ντενίς Όλιβερσον ενώ πήγαινε με το ποδήλατο στο σπίτι των γονιών της Στις 6 Μαΐου στο Πόκα Τέλο του Άινταχο ο Μπάντι παρατήρησε τη 12χρονη Λινέτ Κάλβερ να περπατάει μόνη της κοντά σε σχολείο την παρέσυρει στο αυτοκίνητό του την κακοποίησε και την στραγγάλισε
Και στις 28 Ιουνίου εξαφανίστηκε η 15χρονη Σούζαν Κέρτις η δολοφονή της οποίας έγινε η τελευταία του ομολογία ηχογραφημένη λίγα λεπτά πριν μπει στο θάλαμο εκτέλεσης 14 χρόνια αργότερα Και φτάνουμε στη στιγμή που όλα άλλαξαν Στις 16 Αυγούστου του 1975 Ένας αστυνομικός Στη Γιούτα Βρισκόταν σε περιπολία τα ξημερώματα Σε περιοχή Του Salt Lake City Όταν πρόσεξε Ναι υπόπτωπο το Volkswagen Να κάνει βόλτες αργά Χωρίς προφανή λόγο Μόλις ο οδηγός Ο Μπάντι Είδε το περιπολικό Επιτάχει ένα πότομα προσπαθώντας να ξεφύγει Ο αστυνομικός τον σταμάτησε και έψαξε το αυτοκίνητο. Βρήκε μάσκα σκι, δεύτερη μάσκα φτιαγμένη από καλτσόν με ανοίγματα κομμένα για μάτια και μύτη, λωστό, χειροπέδες, σακούλια σκουπιδιών, σχοινί και ένα καρφί πάγου.
Αντικείμενα που αρχικά φάνηκαν απλώς υπό τα εργαλεία διάρρηξης, όχι στοιχεία φόνου. Δεν υπήρχε δηλαδή ακόμα αρκετό νομικό έρισμα για να τον κρατήσουνε επί τόπου. Ο Μπάντι αφήθηκε ελεύθερος με απλή κλίση. Το κρίσιμο βήμα ήρθε λίγο αργότερα όταν ένας detective που είχε ερευνήσει την υπόθεση Κάρολ Νταρόντς θυμήθηκε την περιγραφή του δράστη και του αυτοκίνητου που ταιριάζει λίποπτα με τον Μπάντι και ανακάλυψε επίσης ότι το όνομά του είχε ήδη αναφερθεί από την Ελίζαμπεφ την κοπέλα του μήνες νωρίτερα.
Οι αρχές ζήτησαν και πήραν ένταλμα έρευνας για το διαμέρισμα και το αυτοκίνητό του. Λίγο αργότερα όταν ο Μπάντι πούλησε το Volkswagen, το αυτοκίνητό του, το FBI το κατέσχεσε και του εξέτασε λεπτομερός και βρήκε τρίχες μέσα στο όχημα που τέριαζαν μικροσκοπικά με δείγματα από το σώμα της Κάμπελ και αργότερα και με τρίχες των κοριτσιών Σμιθ και Κάρολ.
Τρία διαφορετικά θύματα που δεν είχα γνωριστεί ποτέ μεταξύ τους με τρίχες τους στο ίδιο αυτοκίνητο Με αυτά τα στοιχεία στα χέρια τους οι αρχές έβαλαν τον Μπάντι σε σειρά αναγνώρισης τον Οκτώβριο του 1975 Η Κάρολ τον αναγνώρισε αμέσως ως τον αστυνόμο Ρόουσλαντ που είχε προσπαθήσει να την απαγάγει 11 μήνες νωρίτερα Αυτή η αναγνώριση ήταν αρκετή νομικά για να τον κατηγορήσουν επίσημα Στην πρώτη δίκη του, τον Φεβρουάριο του 1976, η υπεράσπιση επιχείρησε να αμφισβητεί στην εξοπιστία της Κάρολ ως μάρτυρα, υποστηρίζοντας ότι οι αρχές είχαν επηρεάσει την αναγνώρισή τους στη σειρά αναγνώρισης.
Το έχουμε ξαναδεί αυτό να συμβαίνει. Δεν έπιασε ωστόσο και ο Μπάντι καταδικάστηκε από το δικαστή σε ένα έως δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης στην Ιούτα. Ενώ εξέτειε αυτή την ποινή, το Κολοράντο τον κατηγόρησε επίσημα για τη δολοφονία της Κάμπελ και τον μετέφερε εκεί για να δικαστεί Στην προδικαστική διαδικασία, ο Μπάντι κατέθεσε αιτήματα να αποκλειστεί η θανατική ποινή σε περίπτωση καταδίκης και να απαγορευτεί στα μίνια η πρόσβαση σε προδικαστικές ακράσεις αποδεικτικών στοιχείων Είχε επίσης επιλέξει να αυτοεκπροσωπηθεί νομικά, κάτι στο οποίο θα επανέλθουμε σε λίγο και ακριβώς αυτή η επιλογή του να αυτοεκπροσωπηθεί άνοιξε μία απρόσμενη ευκαιρία.
Επειδή αυτοεκπροσωπούνταν, το δικαστήριο του επέτρεπε πρόσβαση στη νομική βιβλιοθήκη χωρίς χειροπέδης, ώστε να μπορεί να ερευνά την υπόθεσή του. Στις 7 Ιουνίου του 1977, κατά την διάρκεια μιας τέτοιας ακρόασης, ζήτησε να πάει στη βιβλιοθήκη και εκεί, ανεπιτήρητος, άνοιξε ένα παράθυρο και πήδηξε περίπου 9 μέτρα στο έδαφος.
Αυτή ήταν η πρώτη του απόδραση και συνελήφθη έξι μέρες αργότερα αφού είχε διαρρήξει μια καλύβα κλέβοντας όπλο και τρόφιμα. Το FBI εξέδωσε ομοσπονδιακό ένταλμα για παράνομη διαφυγή και προσέφερε αμοιβή 100.000 δολαρίων. Αντιλαμβάνεστε πως η αμέλεια των φυλάκων που τον άφησαν ουσιαστικά ανυπητήρητο εκείνη την ημέρα ήταν τόσο κατάφορη που αρκετοί εξωματούχοι παρετήθηκαν στη συνέχεια.
Στο τέλος του 1977, καθώς η δίκη του είχε γίνει μεγάλο θέμα δημοσιότητας, ο Μπάντι κατέθεσε έτοιμα αλλαγές έδρας για τον Τέμβερ. Το δικαστήριο δέχτηκε την αλλαγή αυτή, αλλά για το Colorado Springs, μια πυροχή όπου ιστορικά οι ένωρκοι ήταν γνωστοί για την αυστηρότητά τους απέναντι σε υπόπτους ανθρωποκτονίας. Πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι ακριβώς αυτή η είδηση ότι θα δικαζόταν από ενώρκους λιγότερο ευνοϊκούς από όσο ήλπιζε, μπορεί να τον όθησε να αντραπετεύσει ξανά, πριν προλάβει να γίνει μεταφορά.
Έτσι στις 30 Δεκεμβρίου του 1977 με το προσωπικό της φυλακής σε άδεια χρήση του γέννων Δραπέτευσε μέσα από άνοιγμα στην οροφή του κελιού του το οποίο είχε ήδη πριονίσει κρυφά επί εβδομάδες Έχοντας χάσει σχεδόν 14 κιλά για να χωρέσει μέσα από αυτό Βγαίνοντας τελικά από την προστινή πόρτα του κτηρίου μέσα από το άδειο διαμέρισμα του δεσμοφύλακα Ταξίδευσε μέσα από πολλές πολιτείες και έφτασε τελικά στο Τάλα Χάσι της Φλόριντα όπου νίκιασε δωμάτιο με το ψευδόνυμο Chris Hagen κοντά στο πανεπιστήμιο Ξημερώματα της 15ης Ιανουαρίου του 1978 ο Μπάντι μπήκε στην αδελφότητα Κ.Ο. και χτύπησε την 21χρονη Μάργαρετ Πάουμαν με ένα κομμάτι ξύλο καθώς κοιμόταν και την στραγγάλισε με νάιλον κάλτσα Μπήκε μετά στο δωμάτιο της 20χρονης Λίζα Λέβη, την χτύπησε, την άφησε ανέσθητη, την σταγκάλισε, της έσκησε τη μία θηλή, δάγκωσε βαθιά στον αριστερό γλουτό της και την κακοποίησε σεξουαλικά με ένα μπουκάλι λακ μαλλιών.
Σε διπλανό δωμάτιο επιτέθηκε στην 21χρονη Κάθι Κλάινερ, σπάζοντας το σαγόνι της και στην επίσης 21χρονη Κάρεν Τσάντλερ, η οποία υπέστη διάστηση, σπασμένο σαγόνι και σπασμένα δάχτυλα. Οι δύο τελευταίες επέζησαν. Δεντέκτιβ υπολόγισαν ότι οι τέσσερις επιθέσεις έγιναν σε λιγότερο από 15 λεπτά. Φεύγοντας, ο Μπάντι μπήκε σε ένα άλλο διαμέρισμα 8 τετράγωνα μακριά και επιτέθηκε στην 21χρονη φοιτήτρια Σέρλι Τόμας, εξαρθρώνοντας της το νόμο και σπάζοντας της το σαγόνι και το κρανίο σε πέντε σημεία.
Και έμεινε με μόνιμη κόφωση. Τρεις εβδομάδες αργότερα στις 9 Φεβρουαρίου επιτέθηκε στην 12χρονη Κίμπερλι Λίτς το σώμα της οποίας βρέθηκε 7 εβδομάδες αργότερα Και φτάνουμε στην τελευταία σύλληψη αυτή που θα κρατούσε πια Στις 15 Φεβρουαρίου του 1978 γύρω στη μία τη νύχτα ένας αστυνομικός πρόσεξε ένα πορτοκαλί φόξφάγγιν να κινείται ύποπτα αργά κοντά στα σύνορα με την Αλαμπάμα και έλεγξε τον αριθμό κυκλοφορίας.
Η πινακίδα βγήκε κλεμμένη. Όταν ο αστυνομικός ενημέρωσε τον οδηγό ότι συλλαμβανόταν, ο μπάντι του επιτέθηκε ξαφνικά, τον έριξε κάτω και το έβαλε στα πόδια. Ο αστυνομικός πυροβόλησε δύο προειδοποιητικές βολές, τον καταδίωξε και τον πάλεψε μέχρι που τον ακινητοποίησε. Μέσα στο όχημα βρέθηκαν τρεις κλεμμένες ταυτότητες φοιτητριών, κλεμμένες πιστοτικές κάρτες, 21 στον αριθμό και μια κλεμμένη τηλεόραση.
Αρκετά για να τον κρατήσουν ανεξάρτητα από το ποιος ήταν. Ο ίδιος ο αστυνομικός δεν είχε ιδέα ότι μόλις είχε συλλάβει έναν από τους πλέον καταζητούμενους φυγάδες στη λίστα του FBI. Χρειάστηκαν μάλιστα δύο ολόκληρες μέρες μέχρι που ο Μπάντιν αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα στους αστυνομικούς που τον κρατούσαν Μόλις όμως το όνομά του επιβεβαιώθηκε οι αρχές της Φλόριντα κατάλαβαν αμέσως ότι κρατούσαν το φυγά που συνέδειαν πλέον με τις δολοφονίες Κάι Μέγκα και Λίτς Και από εκεί ξεκινά η μεγάλη δίκη που θα δούμε αμέσως Και ας προχωρήσουμε στο κορτ δράμα Πρώτα απ' όλα, στις δίκες τους στη Φλόριντα, ο Μπάντι, παρά την παρουσία πέντε διορισμένων συνηγόρων, επέμενε να χειρίζεται ο ίδιος μεγάλο μέρος της υπεράσπισης του, κάθισε ο ίδιος στο εδόλιο των μαρτύρων και επέλεξε να διεξάγει μέρος της αντεξέτασης προσωπικά.
Στις είπα, κάθε κατηγορούμενος έχει συνταγματικό δικαίωμα να αυτοεκπροσωπηθεί. Ακόμα και σε υπόθεση θενατικής ποινής. Το δικαστήριο δεν μπορεί να το αρνηθεί, απλώς επειδή κρίνεται ο κατηγορούμενος δεν είναι νομικά καταρτισμένος, εφόσον η επιλογή γίνεται συνειδητά και οικιοθελώς. Το πρόβλημα, όπως έγραψε αργότερα η δικηγορός του Πόλι Νέλσον, ήταν ότι ο μπάντης αποτάρισε ολόκληρη την προσπάθεια υπεράσπισης από κακία, δυσπιστία και μεγαλομανή αυταπάτη.
Δεν επρόκειτο για κάποιον που χρειαζόταν πραγματικά να αυτοεκπροσωπηθεί επειδή δεν εμπιστευόταν το σύστημα. Επρόκειτο για κάποιον που ήθελε να είναι αυτός στο κέντρο της προσοχής, ο πρωταγωνιστής της ίδιας του της δίκης, ακόμα και όταν αυτό σήμαινε να παίρνει αποφάσεις αντίθετες με το συμφέρον του. Υπήρξε μάλιστα και μια συζήτηση δικαστικής συμφωνίας πριν τη δίκη Κάι Ομέγα.
ο Μπάντι θα ομολογούσε ενοχή για τους φόνους Λέβι, Μπάουμαν και Λίτς με αντάλλαγμα σταθερή ποινή 75 ετών αντί για θανατική ποινή. Την τελευταία στιγμή ωστόσο αρνήθηκε τη συμφωνία. Όπως είπε αργότερο ο δικαιογόρος του Μάικ Μινέρβα συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να σταθεί μπροστά σε όλο τον κόσμο και να πει ότι ήταν ένοχος.
Απλώς δεν μπορούσε να το κάνει. Στην δίκη Κ.Ο. ένα από τα πιο καθοριστικά αποδεκτικά στοιχεία ήταν τα σημάδια δαγκώματος που σας ανέφερα στον γλουτό της Λίσσα Λέβη. Δύο δικαστικοί οδοντίατροι, οι Ρίτσαρτ Σούβιρον και Λόουελ Λεβίν, κατέθεσαν ότι τα αποτυπώματα τέριαζαν με τα δόντια του Μπάντι. Μαζί με μία μαρτυρία που τον είδε να φεύγει από το κτίριο κρατώντας το όπλο του εγκλήματος ήταν το στοιχείο που έπεισε τους ενόρκους.
Η ανάλυση αποτυπωμάτων δαγκώματος ήταν το 1979 μια αναγνωρισμένη και σχεδόν αδιαφυσβήτητη εγκληματολογική μέθοδος. Σήμερα ωστόσο η αξιοπιστία της έχει καταρρεύσει σχεδόν πλήρως. Μία μελέτη του 1999 από μέλος του Αμερικανικού Συμβουλίου Δικαστικής Οδοντιατρικής διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των ταυτοποιήσεων που βασίζονταν σε τέτοια στοιχεία ήταν εσφαλμένες.
Και το 2016 το Συμβούλιο Επιστημονικών και Τεχνολογικών Συμβούλων του Προέδρου τον ΙΠΑ Δημοσίευσε επίσημη έκθεση όπου δήλωνε ρητά ότι η ανάλυση από τυπωμά των δαγκώματος δεν έχει καμία επιστημονική εγκυρότητα Το ανθρώπινο δέρμα παραμορφώνεται, οι πληγές αλλάζουν σχήμα ανάλογα με την πίεση και τον χρόνο και δεν υπάρχει αποδειδηγμένη μοναδικότητα στην οδοντοστοιχεία κάθε ανθρώπου με τον βαθμό βεβαιότητας που κάποτε πίστευαν.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι η κατά δίκαιη του Μπάντι ήταν αδικαιολόγητη. Υπήρχαν πολλά άλλα στοιχεία και ο ίδιος ομολόγησε αργότερα λεπτομερώς. Και τώρα ερχόμαστε σε κάτι που πολλοί δεν γνωρίζουν. Η δίκη Γκάι Ομέγγα δεν ήταν απλώς πολύ διάσημη. ήταν κυριολεκτικά η πρώτη δίκη στην ιστορία των ΙΠΑ που μεταδόθηκε τηλεοπτικά σε εθνικό επίπεδο και η νομική βάση γι' αυτό είχε τεθεί μόλις λίγους μήνες νωρίτερα.
Την 1η Μαΐου του 1979, το Ανώτατο Δικαστήριο της Φλόριντα εξέδωσε ομόφωνη απόφαση που επέτρεπε πειραματικά την χρήση καμερών και εξοπλισμού ηχογράφησης στα δικαστήρια της πολιτείας. Ήταν μια ριζική αλλαγή στο πώς αντιλαμβανόταν η Αμερικανική Δικαιοσύνη τη δημοσιότητα των διαδικασιών της Ο ίδιος ο Μπάντι αντιτάχθηκε αρχικά στην παρουσία καμερών φοβούμενος την προκατάληψη λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της υπόθεσής του Ο δικαστής ωστόσο επέτρεψε τις κάμερες με το σκεπτικό ότι ο κόσμος ήδη γνώριζε πολλά για την υπόθεση και είχε δικαίωμα να γνωρίζει τι ακριβώς θα συζητιόταν στην αίθουσα Το αποτέλεσμα ήταν μία δίκη θέαμα με 250 δημοσιογράφους από 5 υπήρους.
Αρκετοί νομικοί αναλυτές μάλιστα θεωρούν σήμερα τη δίκη του Μπάντι ως το σημείο καμπί που άνοιξε τον δρόμο για ότι αργότερα θα γινόταν σχεδόν σύνηθες φαινόμενο στην αμερικανική δικαστική κουλτούρα. και εδώ είχε τεθεί και ένα ερώτημα δικαιοικής πολιτικής ότι δηλαδή η διαφάνεια της δικαιοσύνης προς το κοινό είναι αναμφισβήτητα μια αξία από μόνη της.
Αλλά τι συμβαίνει όταν η ίδια η παρουσία της κάμερας αλλάζει τη συμπεριφορά των συμμετεχόντων όπως ξεκάθαρα συνέβη με τον Μπάντι ο οποίος βέβαια προσαρμόσε γρήγορα τη στάση του μπροστά στις κάμερες και κονταλέφθηκε τη δημοσιότητα για να χτίσει αυτή την εικόνα του γοητευτικού έξυπνου τύπου. Αυτό περί γοητευτικότητας δεν είναι δική μου άποψη και τοποθέτηση.
Ήταν η κοινή γνώμη. Είχε ένα βίντεο συνέντευξης με την ξαδέρφη του Ted Bundy στο YouTube που ανέφερα και λίγο πιο πριν, η οποία λέει και ξαναλέει ότι δεν μπορούσε με τίποτα να πιστέψει και να φανταστεί αυτή την εξέλιξη γιατί ο Τέιτ ήταν γοητευτικός και αγλικός με τα παιδιά και χαρισματικός και ταλαντούχος. Και έτσι τον περιγράφουν οι πάντες όσοι τον γνώριζαν μέχρι και ο Σερίφης ο Κιάν Κατσαρίς που σας είπα λίγο πιο πριν.
Και τώρα πάμε σε ένα άλλο ενδιαφέρον γεγονός κατά την φάση επιμέτρησης της ποινής της δίκης Λίτς. Ο Μπάντι εδώ εκμεταλλεύτηκε έναν ασυνήθι στον νόμο της Φλόριντα σύμφωνα με τον οποίο μία δήλωση γάμου στο δικαστήριο παρουσία δικαστή αποτελούσε νομικά έγκαιρο γάμο. Ενώ εξέταζε ως μάρτυρα την Κάρολ Αν Μπούν τη ζήτησε να τον παντρευτεί.
Εκείνη δέχτηκε και ο Μπάντι δήλωσε στο δικαστήριο ότι ήταν πλέον νομίμως παντρεμένη. Ένα κόλπο δημοσίων σχέσεων μέσα στη δικαστική αίθουσα που έκανε τον γύρο των Αμερικανικών Μιμία και όχι μόνο. Στις 10 Φεβρουαρίου του 1980 καταδικάστηκε για τρίτη φορά σε θάνατο Ο Τέντ και η γυναίκα του Κάρολ απέκτησαν μια κόρη το 1981 όσο ο Μπάντι βρισκόταν στη φυλακή και χώρισαν το 1986 Στις 24 Ιουλίου του 1979 καταδικάστηκε για τους φόνους Μπάωμαν και Λέβι, τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας και δύο διαρρήξεις Έξι μήνες αργότερα, σε δεύτερη δίκη στο Ορλάντο για τη δολοφονία της Κίμπερλι Λίτς, καταδικάστηκε ξανά, κυρίως λόγω μάρτυρα που τον είδε να οδηγεί την Λίτς από την αυλή του σχολείου στο κλεμμένο βάν του και κάποιων ινών ρούχων που ταιριάζαν με τον πουφάν που φορούσε όταν συνελήφθη.
Κάπου εδώ να σας πω ότι ο Τέντι ήταν τόσο συμπαθής και ικανός στο να μεταχειρίσετε τα συναισθήματα όλων Σε τέτοιο βαθμό που μέχρι και ο δικαστής της υπόθεσης έκανε μια δήλωση στο τέλος Και σας βάζω τώρα σύντομα να την ακούσετε Είναι τραγητή για αυτό το κόρτ να δεις ότι είναι τέτοια τελική αίσθηση, νομίζω, για την ανθρωπότητα που έχω εμπειρήσει σε αυτό το κόρτ Είσαι ένας σωματικός μωρός.
Έχεις γνωρίσει έναν καλό διευθυντή. Είχαμε να πρακτικάσεις μπροστά σου, αλλά πήγες σε άλλο τρόπο, αδερφέ. Και έπειτα από αυτή τη σοκαλιστική στιγμή στην δίκη του, ας προχωρήσουμε στο τι είπε στους ψυχολόγους και στους δημοσιογράφους. Μετά την δεύτερη καταδίκη και στα σχεδόν εννιά χρόνια εθέσεων που ακολούθησαν, ο Μπάντι άρχισε σειράς συνεντεύξεων, μιλώντας συνήθως σε τρίτο πρόσωπο για να αποφύγει όπως έλεγε το στίγμα της ομολογίας.
Ένας από αυτούς τους δημοσιογράφους, ο Στίφεν, γνωρίζοντας το πάθος του Μπάντι για την ψυχολογία κατάφερε να τον κάνει να ανοιχτεί ζητώντας του να μιλήσει υποθετικά σαν ειδικός μες εισαγωγικά πάνω στο θέμα και όχι σαν ο ίδιος ο ένοχος. Για το πώς θα σκεφτόταν κάποιος σαν αυτόν αν είχε διαπράξει τέτοια εγκλήματα. Μέσα από αυτό το τέχνασμα, ο Μπάντι αποκάλυψε σταδιακά μιλώντας τυπικά στο τρίτο πρόσωπο τεράστια ποσότητα λεπτομεριών.
Ο ίδιος ο Στίφεν παραδέχτηκε αργότερα πόσο βαρύ ήταν αυτοπροσωπικά, είχε πει μέσα εισαγωγικά, μέσα στο πλαίσιο των συνομιλίών μας, ωστόσο, μου έδινε λόγους να νιώθω φρικτά. «Έπρεπε να ζήσω με αυτές τις άρρωστες ιστορίες ενός άρρωστο ανθρώπου χωρίς να προδώσω το γεγονός ότι τον αποστρεφόμουν μέσα σε εκείνο το δωμάτιο. Αν το πρόδιδα, η δυναμική θα άλλαζε. Ήταν πολύ αγχωτικό».
Οι συνομιλίες αυτές, πάνω από 150 ώρες ηχογραφημένου υλικού, έγιναν αργότερα η βάση του πολυσυζητημένου ντοκιμαντέρ του Netflix, The Ted Bundy Tapes. Μίλησε για την κλοπή ως κεντρικό κίνητρο, Μέσα εισαγωγικά Η απόλυτη κατοχή ήταν στην πραγματικότητα η αφαίρεση της ζωής. Και μετά, η φυσική κατοχή των λειψάνων. Αυτή ακριβώς την ιδέα της κατοχής την ανέπτυξε πολύ πιο ανοιχτά αργότερα, μιλώντας πλέον στον ειδικό πράκτορα του FBI, ο William Hackmeyer, από τη Μονάδα της Περιφορικής Ανάλυσης.
Ο Hackmeyer δήλωσε αργότερα ότι ο πάντη αποδείχθηκε πολύτιμη πηγή γνώσης για τον νου ενός δολοφόνου και βοήθησε το FBI σε άλλες υποθέσεις που είχαν υποδιερεύνηση. Του εξήγησε ο Μπάντι ότι μετά από ένα σημείο ο φόνος έπαβε να είναι απλώς μια βία υπράξη πάθους. Γινόταν ο απόλυτος τρόπος να κατέχει ένα θύμα και το θύμα, έλεγε, γινόταν έτσι ένα κομμάτι του ίδιου και οι δυο τους έμεναν δεμένοι με έναν διαστραμμένο τρόπο για πάντα.
Τον Απρίλιο του 1986, ξερόντας ότι η νέα ημερομηνία εκτέλεσης έχει οριστεί, ομολόγησε στον Χακ Μάιρ και στην Έλσον αυτό που θεώρησαν την πλήρη έκταση των εγκλημάτων του συμπεριλαμβανωμένων λεπτομεριών για το τι έκανε στα σώματα μετά θάνατον. Είπε ότι επισκεπτόταν ξανά και ξανά δευτερεύουσες σκηνές εγκλήματος για σεξουαλική επαφή με τα σώματα μέχρι που εισήψη να τον αναγκάσει να σταματήσει.
Επίσης αποκεφάλισε περίπου 12 από τα θύματα του με πριόνι και κράτησε τουλάχιστον μια ομάδα κομμένων κεφαλιών στο διαμερισμά του για κάποιο διάστημα πριν τα πετάξει. Την βραδιά πριν την εκτέλεσή του, ομολόγησε 30 φόνους σε 7 πολιτείες μεταξύ 1974 και 1978, αλλά ο πραγματικός αριθμός παραμένει άγνωστος. Ο Detective Robert Kepe δήλωσε αργότερα ότι πιστεύει πως ο Μπάντι είχε σκοτώσει τουλάχιστον 50, ίσως 75.
Το απόγευμα πριν την εκτέλεση του ο Μπάντι παραχώρησε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη στον ψυχολόγο James Dobson. Χρησιμοποίησε την ευκαιρία για να διατυπώσει νέους ισχυρισμούς για τη βία στα μίδια και τις ρίζες των εγκλημάτων του στην πορνογραφία. Είπε Ωστόσο, σε γράμμα του 1977 προς την Unrule, είχε γράψει το ακριβώς αντίθετο.
Είχε πει, ποιος τον κόσμο διαβάζει αυτές τις συνδόσεις. Δεν έχω αγοράσει ποτέ τίποτε περιοδικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των βιογράφων κατέληξε ότι αυτή η ξαφνική καταδίκη της πορνογραφίας ήταν μια τελευταία χειριστική προσπάθεια να μετατοπίσει την ευθύνη, κλασικά, τόσο αρμοσμένη στην ατζέντα του Ντόψον ως μακροχρόνιο επικριτή της πορνογραφίας.
Η Άν Ρουλ ήταν εξίσου σκεπτική και είχε δηλώσει Το αποτέλεσμα αυτής της συνέντευξης είναι να τοποθετήσει για ακόμη μια φορά το βάρος των εγκλημάτων του όχι πάνω του, αλλά πάνω μας. Σε όλη του τη ζωή ο Μπάντι απέδωσε ευθύνη σχεδόν σε οτιδήποτε εκτός από τον εαυτό του. Στον βίο παππού του, στην απουσία του βιολογικού πατέρα του, στην απόκριψη της πραγματικής του καταγωγής από τη μητέρα του, στο αλκοόλ, στα μίνια, στην αστυνομία, στην τηλεόραση και τελικά στα περιοδικά αληθινού αγκλήματος και στην πορνογραφία.
Σε μία τουλάχιστον περίπτωση προσπάθησε ακόμα και να κατηγορήσει τα ίδια τα θύματα του. Ο Μπάντι υποβλήθηκε σε πολλαπλές ψυχιακές εξετάσεις στη διάρκεια της ζωής του με έντονα αντικρουόμενα συμπεράσματα. Στην δίκη για τους φόνους Κάι Ομέκα τον εξέτασε ο Χέρβι Κλέκλεϊ, ο άνθρωπος που θεωρείται ο πατέρας της ψυχοπάθειας στην σύγχρονη κλινική ψυχολογία, συγγραφέας του βιβλίου The Mask of Sanity, ο Χέρβι διέγνωσε τον Μπάντι ως ψυχοπαθή.
Χρόνια αργότερα, ο καθηγητής Τόμας Βίντιγκερ, του Πανεπιστημίου του Κεντάκη, μελετώντας εκτενώς την υπόθεση, επιβεβαίωσε σε γενικές γραμμές τη διάγνωση του Χέρβι, προσθέτοντας ότι ο Μπάντι θα διαγεγνωσκόταν σήμερα και με νεκροφιλία, παραφιλία και σαδισμό. Κατά τον Βίδικερ, ο Μπάντι παρουσίαζε υψηλή ανταγωνιστικότητα. Ήταν απατηλός, χειριστικός, ψυχρός, εκμεταλλευτικός, αλαζόνας και έξω στρέφια, γιατί ήταν γοητευτικός και δραστήριος.
Αλλά, και εδώ είναι το ενδιαφέρον, υψηλή ευσυνηθισία. χαρακτηρίζοντας τον ως ικανό, ικανοποιητικό, στοχαστικό, οργανωμένο και επιμελή. Ο Whittinger τον περιέγραψε ως έναν επιτυχημένο ψυχοπαθή, κάποιον με τα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχοπάθειας που όμως καταφέρνει να εκμεταλλεύεται τους άλλους αποφεύγοντας την τιμωρία ακριβώς λόγω αυτής της ασυνήθιστα υψηλής οργάνωσης και αυτοελέγχου.
Παραλληλά, η Ντόρο Θιόντνο Λίγουις, καθηγήτρια ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, έδωσε αρχικά διάγνωση διπολικής διαταραχής. Η ίδια ωστόσο άλλαξε γνώμη περισσότερες από μία φορές, φτάνοντας να προτείνει ακόμα και την πιθανότητα διαταραχής πολλαπλής προσωπικότητας. βασιζόμενοι σε περιγραφές συγγενών και ασοφρονιστικών υπαλλήλων που περιέγραψαν στιγμίες μεταμορφώσεις της συμπεριφοράς και ακόμα και της εμφάνισής του.
Τέλικα ωστόσο κατέληξε να συμφωνήσει με την πλειοψηφία. Είχε δηλώσει «Πάντα λέω στους μεταπτυχιακούς μου φοιτητές ότι αν μπορέσουν να μου βρουν έναν πραγματικό αληθινό ψυχοπαθή θα τους κεράσω δείπνο. Ποτέ δεν πίστευα ότι υπάρχουν. Αλλά νομίζω ότι ο TED μπορεί να ήταν ένας Ένας πραγματικός ψυχοπαθής Χωρίς καθόλου τύψεις ή ενσυναίσθηση Σε τεστ αξιολόγησης ψυχοπάθειας Το βασικό εργαλείο που χρησιμοποιούν σήμερα κλινική και δικαστικά συστήματα στη ΣΥΠΑ Με μέγιστη βαθμολογία το 40 Ο BANDI φαίρεται να βαθμολογήθηκε αναδρομικά στο 39 Και εδώ θα σημειώσω κάτι που είχα σημειώσει και στα προηγούμενα επεισόδια ότι τι μας ενδιαφέρει μας αυτονομικά, γιατί η ψυχοπάθεια ή η αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας δεν ισοδυναμεί νομικά με ακαταλογισία.
Και προφανώς ο Πάντη έδειχνε ότι ήταν ένας άνθρωπος που καταλάβαινε τι έκανε. Ο ίδιος μάλιστα δεν επιχείρησε ποτέ επίσημα υπεράσπιση λόγω ακαταλογισίας στο δικαστήριο. Υπήρξε ωστόσο ένα άλλο σημείο όπου ένα σχετικό αλλά διαφορετικό νομικό ζήτημα τέθηκε ενώπιον Ομοσπονδιακού Εφετίου, η ικανότητα προς δίκη. Λιγότερο από 15 ώρες πριν από μια προγραμματισμένη εκτέλεση το 1986, το 11ο Ομοσπονδιακό Εφετείο ανέστειλε υπαόριστον την εκτέλεση και ανέπεψε την υπόθεση ακριβώς εξαιτίας τέτοιων νομικών ζητημάτων γύρω από την ικανότητα του να δικαστεί καθώς και ενός εσφαλμένου δικαστικού οδηγού προς τους ενόρκους στη φάση της επιμέτρησης της ποινής.
Εδώ θα κάνω μια σημεία στην οποία επίσης έκανα στο πρώτο επεισόδιο Σχετικά με την ταχύτητα της ίδιας της δικαστικής διαδικασίας Και ότι σε αντίθεση με την υπεπίθεση ότι το Αμερικανικό σύστημα καθυστερεί σκόπιμα τέτοιες εκτελέσεις Το ταξίδι του Μπάντι μέσα από τεφετία ήταν ασύνθεστα γρήγορο για υπόθεση θενατικής ποινής ακόμα και οι εισαγγελίες παραδέχτηκαν ότι οι δικηγόροι του δεν χρησιμοποίησαν ποτέ καθυστερητικές τακτικές.
Ο Μπάντι εκτελέστηκε λιγότερο από 9 χρόνια μετά την τρίτη κατά δίκη του σε θάνατο. Γρήγορος ρυθμός για τα δεδομένα του Αμερικανικού συστήματος θάνατικής ποινής, όπως είδαμε και στην περίπτωση του Ραμύρες. Και έρχομαι τώρα σε ένα άλλο ζήτημα, το ζήτημα του DNA. Θα υποθέταμε ότι μετά από έναν από τους πιο διάσημους serial killers στην Αμερικανική ιστορία το γενετικό του προφίλ θα μπήκε αμέσως στην Εθνική Βάση Δεδομένων DNA, τον είπα, το CODIS, Combined DNA Index System.
Αυτό όμως δεν συνέβη, τουλάχιστον όχι αμέσως και μάλιστα όχι όσο ο ίδιος ήταν ζωντανός. Την εποχή της δίκης του, η τεχνολογία του DNA δεν χρησιμοποιούνταν ακόμα σαν ρουτίνα στα Αμερικανικά δικαστήρια. Ούτε καν υπήρχε ακόμα το σύστημα διασταύρωσης βίων εγκλημάτων ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτείες του FBI το οποίο ιδρύθηκε μόλις το 1985 και ήταν κι ένας από τους λόγους που ο Μπάντι μπορέσε να δράσει πέντε διαφορετικές πολιτείες τόσο καιρό χωρίς οι τοπικές αστυνομικές αρχές να συνδέσουν εύκολα τις υποθέσεις μεταξύ τους Μία detective από το τακόμα της Washington, η Lindsay Waite που δούλευε πάνω σε παλιές αλήτες υποθέσεις δολοφονιών εφήβων στην περιοχή της στη δεκαετία του 1980, ανακάλυψε ότι το DNA του Ted Bundy δεν βρισκόταν στο κώδης.
Ο λόγος ήταν καθαρά νομοθετικός. Ο νόμος περί συλλογής DNA στην πολιτεία της Βάσιγκτον δεν επέτρεπε την αναδρομική συλλογή DNA από κρατούμενους που είχαν καταδικαστεί πριν τεθεί σε ισχύ ο νόμος. Τελικά, ωστόσο, το 2011 ερευνητές εντόπισαν ένα φιελίδιο με δείγμα αίματος του Μπάντι που είχε παραμείνει αποθηκευμένο επί τρεις δεκαετίες σε ένα δικαστικό κτίριο και μπόρεσαν επιτέλους να εξάγουν και να καταχωρήσουν το γενετικό του προφίλ στο κόντις 22 χρόνια μετά την εκτέλεσή του Αυτή η ανακάλυψη ότι υπήρχαν χιλιάδες καταδικασμένοι για βαριά εγκλήματα στην Βάσιγκτον των οποίων το DNA δεν είχε ποτέ καταχωρηθεί λόγω τέτοιων νομοθετικών κενών, οδήγησε τελικά το 2019 στην ψήφιση ενός νέου νόμου στην πολιτεία, γνωστού ως Jennifer & Michelle's Law, ο οποίος διέφρυνε σημαντικά τις προϋποθέσεις συλλογής και καταχώρησης DNA, συμπεριλαμβανωμένης πλέον ρητά της δυνατότητας αναδρομικής καταχώρησης DNA θανόντων καταδικασμένων για βία έγκληματα.
Και εδώ έρχεται ένα επίσης ενδιαφέρον κομμάτι. Θυμάστε τη Λάουρα Έιμ την 17χρονη από τη Γιούτα που εξαφανίστηκε το 1974. Η αστυνομία υποψιαζόταν εδώ και δεκαετίες ότι ο δράστης ήταν ο Μπάντι και ο ίδιος είχε ομολογήσει χωρίς να δώσει όμως καμία λεπτομέρεια πριν την εκτέλεσή του και έτσι η υπόθεση παρέμενε επίσημα ανοιχτή.
Μόλις πριν λίγους μήνες, τον Απρίλιο του 2026, το Εργαστήριο Εγκλημάτων της Ιούτα ανακοίνωσε ότι χάρη σε νέα τεχνολογία εξαγωγής DNA, ικανή να απομονώσει χρησιμοποιήσιμο γενετικό υλικό ακόμα και από πολύ μικρά φθαρμένα δείγματα δεκαετιών, κατάφεραν να απομονώσουν ένα μοναδικό ανδρικό γενετικό προφίλ από τα προσεκτικά διατηρεμένα στοιχεία της υπόθεσης της Λάουρα και πήραν ουσιαστική αντιστοίχηση, τον Μπάντι.
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα πιο δυνατά παραδείγματα του πόσο νόμος και τεχνολογία συνεχίζουν να κλείνουν υποθέσεις δεκαετίες μετά το θάνατο ενός δράστη και μια υπενθύμηση ότι ακόμα και σε υποθέσεις που θεωρούμε κλεισμένες εδώ και δεκαετίες μπορεί ακόμα να υπάρχουν θύματα των οποίων οι οικογένειες περιμένουν νόμιμα μια τελική απάντηση Και κάτι τελευταίο πριν κλείσουμε σχετικά με μια αφητητική διατρεβή του Bryant University που βρήκα στο ίντερνετ και η οποία διεξήγαγε έρευνα κοινής γνώμης πάνω ακριβώς σε αυτό το ερώτημα του πώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα την υπόθεση Bandy σε σχέση με το πώς την αντιλήφθηκε ο κόσμος το 1979.
Το έβριμα ήταν ότι όσοι έζησαν τη δίκη το 1979 τείνουν να θεωρούν ότι είχε θετική επίδραση τότε διότι αύξησε την επαγρύπνηση της κοινωνίας αλλά είναι πιο επιφυλακτική για το αν η σημερινή συνεχής αναπαραγωγή της ιστορίας μέσω ντοκιμαντέρ έχει θετική αξία. Ενώ αντίθετα οι νεότεροι που το γνωρίζουν τώρα, τείνουν να βλέπουν θετικά στη σημερινή εκδέση της ιστορίας του, επικαλούμενοι την επαγρύπνηση και την μάθηση.
Ταυτόχρονα όμως, μια σημαντική μερίδα ρωτηθέντων ανησυχεί ότι αυτές οι παραγωγές, όπως η ταινία με τον Ζακ Έφρον, ρομαντικοποιούν τον δολοφόνο, τον παρουσιάζουν ως ελκυστικό και σχεδόν αξιοθαύμαστο. Και νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι το ρίσκο που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας κάθε φορά που ακούμε ή βλέπουμε κάτι σχετικό με τον Μπάντι, καλή ώρα, η γοητεία δεν αποδεικνύει τίποτα.
Και η ικανότητα κάποιου να φαίνεται λογικός, ακόμα και συμπαθής, δεν λέει απολύτως τίποτα για το τι πραγματικά κρύβεται από κάτω. Η ίδια Ιάν Ρουλ, πιστεύω το είπε καλύτερα από τον καθένα, γράφοντας για τις γυναίκες που πένθησαν πραγματικά όταν εκτελέστηκε ο Μπάντι και είχε πει «Για να γίνουν καλά, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι τους ξεγέλασε ο απόλυτος απαταιώνας. Πενθούν για έναν σκαιόδι άνθρωπο που δεν υπήρξε ποτέ».
Ο Μπάντι εκτελέστηκε στην ηλεκτρική καρέκλα στη φυλακή Ράιφορτ της Φλόριντα στις 7 και 16 το πρωί στις 24 Ιανουαρίου του 1989. Εκατοντάδες άνθρωποι πανηγύρισαν, χόρεψαν και έριξαν πυροτεχνήματα σε ένα λιβάδι απέναντι από τη φυλακή καθώς εκτελούνταν οι ποινοί. Υπάρχει και βίντεο στο YouTube και οφείλω να ομολογήσω πως το όλο κλίμα ήταν κάπως ανατριχιαστικό.
Μετά την εκτέλεσή του, το σώμα του αποτεφρώθηκε και η τέφρα του διασκορπίστηκε στα όρια Cascade της πολιτείας της Βάσιγκτον, όπου είχε καταλήψει αρκετά από τα θύματα του Αν σας άρεσε αυτό το επεισόδιο, μπορείτε να αφήσετε ένα review και να μείνετε συντονισμένοι και για τα επόμενα επεισόδια Στο επόμενο επεισόδιο θα επιμείνουμε λίγο σε αυτές τις γνωστές ιστορίες, πρωτού προχωρήσουμε σιγά σιγά σε άλλες, λιγότερο γνωστές Ευχαριστώ πολύ πολύ που με ακούσατε και τα λέμε στο επόμενο επεισόδιο του Τις το Καλό
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
