Skip to content
PodBase
Η Ιστορία της Φένιας_Οι δυσκολίες ,Το Ταξίδι προς την Ελευθερία και η δύναμη της γυναίκας σήμερα

Η Ιστορία της Φένιας_Οι δυσκολίες ,Το Ταξίδι προς την Ελευθερία και η δύναμη της γυναίκας σήμερα

Το Βλέμμα Μέσα μας
Νοέμβριος 28, 2025 00:35:46 Επεισόδιο 59
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Αν ακούσεις προσεκτικά,  αν δώσεις σημασία στους ψιθύρους,  αν κρατήσεις λίγο πιο σφιχτά όσα ταξιδεύουν στον αέρα, θα μάθεις, πως ο καθένας γύρω σου έχει κάτι έχει να σου διηγηθεί.  

Κι αυτές τις λέξεις συλλέγει "Η ιστορία μέσα μας".

Όλα εκείνα που καταστάλαξαν στα μέσα όσων τα έζησαν,  οι ερμηνείες, οι αλήθειες,  τα αδιέξοδα  και τ' ανοιχτά παράθυρα..

Στο σημερινό επεισόδιο, ακούμε την «Ιστορία της Φένιας», μέσα από μια αφήγηση που φέρνει στο προσκήνιο τις δυσκολίες αλλά κυρίως τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης.

Μέσα από τη δική της εμπειρία, θα εξερευνήσουμε τη δύναμη της γυναίκας σήμερα, αλλά και πώς η αποφασιστικότητα, η αυτογνωσία και η ανθεκτικότητα μπορούν να μετατρέψουν τον πόνο σε δύναμη και την αβεβαιότητα σε αυτοπεποίθηση.

Καλή ακρόαση⁠

⁠Το Βλέμμα μέσα μας⁠

⁠⁠⁠⁠Χριστίνα Μαυρομάτη⁠⁠

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Αν ακούσεις προσεκτικά αν δώσεις σημασία στους ψιθύρους αν κρατήσεις λίγο πιο σφιχτά όσα ταξιδεύουν στον αέρα, θα μάθεις πως ο καθένας γύρω σου έχει κάτι να σουδειχθεί και αυτές τις λέξεις λέγει ιστορία μέσα μας όλα εκείνα που καταστάλλαξαν στα μέσα όσων τα έζησαν οι ερμηνείες, οι αλήθειες, τα αδιέξοδα και τα ανοιχτά παράθυρα.

Σήμερα έχω μαζί μου τυφένια που θα μας διηγηθεί την δική της μοναδική ιστορία. Η Φένια γεννήθηκε το 1984 στη Θεσσαλονίκη. Και σε ηλικία μόλις 8 ετών δήλωσε στους γονείς της ότι θέλει να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να γνωρίσει νέες κουλτούρες. Δεν την πήραν πολύ στα σοβαρά τότε. Η ιστορία όμως έδειξε ότι το εννοούσε.

Έχει εργαστεί ως διερμηνέας, γραμματέας και αεροσυνοδός. Τα τελευταία χρόνια όμως ασχολείται με το ελεύθερο επάγγελμα. Μιλάει 7 ξένες γλώσσες, γράφει ποιήματα και ταξιδιωτικές ιστορίες από το 2011 και είναι μητέρα ενός παιδιού. Έχει επισκεφθεί περισσότερες από 77 χώρες. Η ιστορία όμως ξεκινάει από πολύ πιο πριν μέχρι να φτάσει εκεί και σήμερα θα πούμε και θα μας διηγηθεί όλη αυτή τη διαδρομή, τις δυσκολίες, τα εμπόδια.

Και όλα όσο την οδήγησαν σε αυτήν την συναρπαστική θα πω ζωή φαίνεται καλώς ήρθες. Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι μαζί μας και θα φωτίσεις σήμερα. Έτσι αυτή τη διαδρομή τη δική. Σου ελπίζει να φωτίσω, μου αρέσει το φως και ίσως πούμε πως από τα σκοτάδια μου βρεθήκαμε στο φως σήμερα και χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε μαζί γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε κάτι έτσι δημιουργικό και όμορφο μαζί.

Θα ήθελα λίγο να πάμε την ιστορία γιατί είναι πολύ εντυπωσιακά όλα όσα είπα και όλα όσα κάνεις. Θα ήθελα όμως να την πάμε την ιστορία από την αρχή προς το τέλος. Τώρα είπαμε το τέλος, θα θελα να το πάμε από την αρχή. Και να μας πεις κάποια σημαντικά σημεία της διαδρομής; Σου το ταξίδι είναι κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου. Οι ζωές των ανθρώπων είναι από μόνες σου. Οπότε έχει ενδιαφέρον το ταξίδι μέσα από το ταξίδι της ζωής. Μπορούμε να ξεκινήσουμε το κουβάρι όπως είπες πριν στα 8 μου χρόνια ανακοίνωσα στους γονείς μου για ποιο λόγο έχω έρθει πάνω σε αυτή τη γη για.

Ποιο λόγο είχες έρθει τελικά το κατάλαβες Το; Κατάλαβα ναι πολύ καλά από πολύ μικρή 8 χρονών αισθάνθηκα την ανάγκη μου να γνωρίσω νέες κουλτούρες. Να ταξιδέψω σε όλες τις γειτονιές του κόσμου να χορτάσουν τα μάτια μου και η ψυχή μου με εικόνες. Χρώματα, διαφορετικότητα διψούσα για αυτή τη γνώση και πίστευα ότι ακράδαντα όταν το ανακοίνωνα ότι θα το κάνω αυτό το πράγμα κι αν κάτι με διακρίνει είναι το έντονο πείσμα που έχω. Στα 8 χρόνια τι ήταν αυτό που σε οδήγησε στο να δηλώσεις αυτό το πράγμα ώστε να πεις ότι εγώ θέλω να ταξιδέψω 8 χρονών; Είναι ένα παιδί μικρό.

Ήμουνα μικρό παιδί, όμως είχα πολύ έντονη. Αυτή την ανάγκη είναι αυτό που λέμε. Είχα γεννηθεί με το ταξιδιωτικό μικρόβιο. Οπότε έτυχε να κάνουμε και σε εκείνη την ηλικία ένα ταξίδι με τους γονείς μου και ταξιδεύοντας καθ οδών. Δηλαδή είπα για αυτό έχω πλαστεί αυτό είμαι γεννημένη να κάνω και θα το κάνω πάση θυσία στη ζωή μου.

Η αφετηρία δηλαδή ήτανε η εσωτερική σου αναζήτηση; Η εσωτερική αναζήτηση που τότε στα 8 μου χρόνια δεν μπορούσα να την κάνω ταξιδεύοντας. Δεν είχα την ευκαιρία μόνο όταν θα μπορούσα κάπου να πάω με τους γονείς μου. Οπότε το πρώτο ταξίδι το έκανα. Πέρα από τη φαντασία μου, μέσα από τη λογοτεχνία που ανακάλυψα στην ίδια ηλικία.

Πώς το ανακάλυψες; Άρεσε πολύ και στη μητέρα μου το σπίτι μας ήταν πάντα γεμάτο με βιβλία, οπότε σκάλιζα τα βιβλία της Μαμάς μου και η ίδια μας είχε πάρει βιβλία που απευθύνοντας στην ηλικία μας κάποια ήταν έντονα ταξιδιωτικά, οπότε μέσα από αυτά τα βιβλία έκανα τα πρώτα μου νοερά ταξίδια. Υπήρξε κάποια δυσκολία ή απογοήτευση στη ζωή σου που σε έκανε να αποφασίσεις ότι πρέπει να ξεκινήσεις το ταξίδι κυριολεκτικά και μεταφορικά; Όχι δυσκολία δεν υπήρξε.

Υπήρξε μια ακόρεστη δίψα για ανακάλυψη, για εξερεύνηση και για γνώση, οπότε η πρώτη γνώση ήρθε μέσα από τα βιβλία. Στην ηλικία αυτή. Τη. Μικρή. Και διάβαζες, διάβαζες και διάβαζα. Ναι μετά στα 18 μου χρόνια είχα περάσει στο πανεπιστήμιο, αλλά ξαφνικά στα 20 συνέβη ένα αναπάντεχο γεγονός που καθόρισε τον ρου της ζωής μου και που δεν μου επέτρεψε για ένα μεγάλο διάστημα να σκέφτομαι να ονειρεύομαι και να πραγματοποιώ τα ταξίδια.

Τι ήταν αυτό; Αυτό ήταν ότι στα 20 μου χρόνια έγινα μητέρα. Είχα γνωρίσει έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν μεγαλύτερός μου. Εγώ δεν είχα ιδιαίτερες παραστάσεις. Ήμουν και από μία οικογένεια που ήταν κάπως συντηρητική. Θα το έλεγα, οπότε δεν είχα εμπειρία στα 20 μου χρόνια και γνώρισα έναν άνθρωπο μεγαλύτερο που προσπάθησε να με καθοδηγήσει προς τη ζωή. Έτσι το έβλεπα τότε με την εμπειρία. Τώρα σήμερα καταλαβαίνω ότι ήθελε κυρίως να με χειραγωγήσει και έτσι χωρίς να το καταλάβω ιδιαίτερα βρέθηκα με ένα παιδί στην αγκαλιά μου στα 20 μου χρόνια. Και αυτό φαντάζομαι ήτανε ένα μεγάλο, ένα ξαφνικό μεγάλο. Μια ευθύνη.

Ήταν ένα ξαφνικό μεγάλωμα και μια ευθύνη την οποία, παρά το νεαρό της ηλικίας μου ήμουν έτοιμη να αντιμετωπίσω. Πολλοί. Τότε έλεγαν το μωρό έκανε μωρό, αλλά εγώ ήμουνα πολύ συνειδητοποιημένη στο ρόλο μου και με πολλή αγάπη μεγάλωσα αυτό το παιδί και αργότερα θέλησα καθώς μεγάλωνα και εγώ μαζί της να τη βοηθήσω και εκείνη να ανακαλύψει τον κόσμο. Μέσα από τα μάτια τα δικά μου σήμερα είναι μία τριτοετής φοιτήτρια και επίσης της αρέσουν τα ταξίδια. Την έχεις μάθει μάλλον.

Και μόνη της. Οπότε λοιπόν μπαίνεις στα δύσκολα. Ναι στα. Βαθιά από ότι καταλαβαίνω. Στα βαθιά και στα δύσκολα γιατί ευθύς εξαρχής κατάλαβα ότι σε όλο αυτό τον αγώνα ήμουνα μόνη μου έπρεπε μόνη μου να μεγαλώσω αυτό το παιδί. Δεν υπήρχε συμπαράσταση ούτε χρηματική ούτε τέλος πάντων, μία πολύ μικρή οικονομική βοήθεια υπήρχε από τον μπαμπά της, οπότε ναι ανέλαβα κάποιες ευθύνες μόνη μου, όπως και.

Στην ουσία τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού. Και λίγο αργότερα, όταν το παιδί άρχισε να πηγαίνει στο δημοτικό, θυμήθηκα και εγώ το παιδικό μου όνειρο, το οποίο όμως οφείλω να πω ότι μου το είχανε καταπιέσει άνθρωποι και καταστάσεις. Τι ήταν αυτό που σου το καταπίεσε; Θεωρώ ότι εμείς οι γυναίκες και σήμερα πριν 20 χρόνια που συνέβαιναν αυτά και ακόμα περισσότερο παλιότερα. Έχουν βαλθεί, ας πούμε κάπως, να μας μανιπουλάρουν να μας χειραγωγούν και να περιορίζουν τις δυνατότητές μας και εγώ στα 20 μου χρόνια πίστευα ότι έχω πολύ περιορισμένες δυνατότητες. Δεν πίστευα ότι θα επέστρεφα στο πανεπιστήμιο να πάρω το πτυχίο μου, ότι θα έβγαινα στην αγορά εργασίας και όλα αυτά γίνανε με ένα μωρό στα χέρια.

Υπήρξαν άνθρωποι στη ζωή μου που κυρίως ήταν άντρες, όπως και ο μπαμπάς, ας πούμε του παιδιού που προσπάθησαν πολλοί να μου πουν μέχρι ποιο σημείο μπορώ να φτάσω; Αλλά κάτι μοιάζει με μια φωνή, πάντα έλεγε. Όπου δεν μπορείς που έλεγε και ο καζαντζάκης. Ναι, σαν να σταμάτησε απότομα το όνειρό σου αναγκάστηκε από μικρή να γίνεις μεγάλη.

Και κάπου εκεί καθοδηγήθηκε η πορεία σου από το περιβάλλον σου. Σαν να προσπαθούσες να μικρίνεις και να στενέψεις την ύπαρξη. Σου ναι, κάπως έτσι που επειδή ανέφερα τον Καζαντζάκη εκείνα τα χρόνια τα δύσκολα υπήρξε μέντορα της ζωής μου, τα ταξίδια και τα όνειρα που λέει ήταν αυτά που με βοήθησαν εκείνο το διάστημα μπορούσα μόνο να το ονειρεύομαι ή μπορούσα να ταξιδεύω μέσα από τα δικά του συγγράμματα και άλλων συγγραφέων που με βοήθησαν.

Και όπως μικρή διψούσα για τη γνώση, έτσι; Όταν άρχισα να διαβάζω την λογοτεχνία των ενηλίκων στα 20. Συνειδητοποίησα ότι αυτό που κάνω είναι να ψάχνω να βρω γιατί μου συνέβησαν σαν αυτά τα πράγματα και μάλιστα ήταν ένα βράδυ έτσι που διάβαζα το βραχόκηπο του Καζαντζάκη που κατάλαβε για ποιο λόγο έχουν γίνει όλα αυτά που έχουν γίνει στη ζωή μου και ο λόγος αυτός ήταν η ελευθερία, η ανάγκη μου να βρω την ελευθερία μου. Υπέροχο, αφού γίνεσαι μητέρα, μεγαλώνει το παιδί σου και σε αυτή τη διαδικασία.

Βρίσκεσαι αντιμέτωπη με όλες τις δυσκολίες αυτές και πως προχωράς μετά από κει και πέρα; Μετά έπρεπε να βάλω το παιδί μου σε ένα παιδικό σταθμό για να δουλέψω. Υπήρχαν ακόμα και σε αυτό εμπόδια. Τα κατάφερα όμως δηλαδή άρχισα να πεισμώνω και να λέω πρέπει να πάρεις ένα διαζύγιο. Πρέπει να προχωρήσεις στη ζωή σου, να βρεις μία δουλειά. Υπήρξαν περίοδοι όπου.

Πήγαινα το παιδί ξημερώματα στον παιδικό σταθμό είχα ένα ποδήλατο, πήγαινα σε ένα φούρνο που δούλευα τότε. Σχολούσε από το φούρνο, παρακολουθούσα μαθήματα στο πανεπιστήμιο και πήγαινα κι έπαιρνα το παιδί και κάποιες φορές την άφηνα στον μπαμπά της και είχα και το βράδυ μαθήματα διδασκαλικά εκείνο το διάστημα. Ποιοι ήταν οι μεγαλύτεροί σου φόβοι; Τους οποίους έπρεπε να ξεπεράσεις.

Εκείνο το διάστημα ήμουνα σε survival Mode, οπότε δεν καταλάβαινα αν υπάρχουν φόβοι και πράγματα που πρέπει να ξεπεράσω. Το μόνο που. Έπρεπε να κάνω, ήταν να μεγαλώσω το παιδί μου, να είμαι και εγώ και αυτοί καλά σωματικά και ψυχικά να είμαστε υγιείς, να είμαστε σε ένα προστατευμένο περιβάλλον και να βιοποριστώ, οπότε δεν καταλάβαινα τότε αν έχω φόβους ή όχι, ζούσα με το καθημερινό με την επιβίωση. Σήμερα όμως που με ρωτάς, μπορώ να σου πω ότι ο βαθύτερος μου φόβος ήταν; Να σταματήσω αυτό που ήμουν προγραμματισμένη, όπως μου έλεγε Όλος ο περίγυρός μου ότι δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα, να βρω τις δυνατότητές μου να βρω μία εργασία ναναι καλή αυτή η εργασία, να πάρω το πτυχίο μου, να προχωρήσω στη ζωή, να προκόψω που λένε και να φέρω και έναν άνθρωπο σε αυτό τον κόσμο, να αφήσω έναν άνθρωπο καλό σε έναν κόσμο που δεν είναι και ο καλύτερος.

Μου ακούγεται σαν να προσπαθούσες να σταματήσεις τις φωνές αυτές. Που σου λέγανε δεν μπορείς και να χρειαστεί να ακούσεις τη δική σου φωνή που σου λέει. Μπορώ ναι και τελικά πιστεύω ότι δεν είμαι μόνο εγώ που ένιωθα αυτό το φρένο και την πίεση της κοινωνίας και φαντάσου ότι ήμουνα 23 χρονών κοπέλα με ένα μωρό 3 χρονών στα χέρια μου πως με έβλεπε η κοινωνία τότε ο περίγυρος στο σχολείο σαν.

Έλεγαν πολλά, ας πούμε, δηλαδή που λες χωρισμένη γυναίκα τώρα στην σήμερον ημέρα κι όμως. Υπήρχε πολύ μεγάλη προκατάληψη. Πέρασα δύσκολα με αυτή την έννοια, αντιλαμβανόμουνα ένιωθα vibes ότι δεν είμαι επιθυμητή ως χωρισμένη, ας πούμε, ή ότι διέπει όλο αυτό το πράγμα. Κάποια κουτσομπολιά στην εργασία, ας πούμε, προσπαθούσα να βρω κάποιοι κοιτούσανε πώς θα το εκμεταλλευτούνε άλλοι, ενώ φαινόταν ότι υπάρχει ανάγκη για δουλειά; Ας πούμε, γιατί υπήρχε και ένα παιδί δεν εμπιστευόντουσαν μια μητέρα με παιδί 3 χρόνων, ας πούμε, να της δώσουν εργασία. Η.

Θέση της γυναίκας. Βάλε. Η θέση της γυναίκας Βάλε έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας μέχρι να αποκτήσουμε ίσα δικαιώματα και θα ήθελα προσωπικά όσο μπορώ. Ας πούμε και να το βλέπω και γύρω μου να συμβαίνει, να το συζητάμε αυτό, να μην το κρύβουμε, να μην το βάζουμε κάτω από το χαλί και να μην κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.

Γιατί αν είχες και βοήθεια θα ήταν λίγο ευκολότερα τα πράγματα σε κάποιους τομείς, ας πούμε κάποια βοήθεια, είτε και στην εργασία, το να σου δοθούν περισσότερες ευκαιρίες, φαντάζομαι. Μοιάζει σαν να μην είχες επιλογές πολλές. Και δεν είχαμε. Η αλήθεια είναι ότι το κράτος είναι απών εντελώς σε γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά ή στη μονογονική οικογένεια και άντρες φυσικά πλέον μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά τους. Φαντάσου ότι για να το δέσουν και με τα ταξίδια. Το πρώτο ταξίδι μοναχικό που είχα κάνει ήταν γύρω στα 26 μου είχα πάει στη Στοκχόλμη και εκεί είχα γνωρίσει μία παρέα. Ατόμων που είχαν εκπλάγεί που έχω παιδί 6 χρονών και μου λένε τι επιδόματα παίρνεις, ας πούμε που μεγαλώνεις μόνος σου ένα παιδί και δεν μπορούσα να πιστέψουν αυτό το nothing. Το ότι δεν δίνει το κράτος τίποτα ας πούμε. Οπότε μετά ξεκινάς τα ταξίδια, έχεις περάσει στο πανεπιστήμιο ήδη; Έχω πάρει το πτυχίο.

Έχεις πάρει το πτυχίο όλα αυτά παράλληλα με το παιδί. Χωρίς βοήθεια. Ιδιαίτερη χώρες, ιδιαίτερη βοήθεια θα είναι το οποίο όμως πάλι, κάνοντας την ανασκόπηση σήμερα μου έκανε πολύ μεγάλο καλό γιατί έμαθα να παλεύω μόνη μου. Έμαθα να τα καταφέρνω και γνώρισα έτσι τις δυνάμεις που μου λέγανε όλοι πως δεν έχω ας. Πούμε; Ποια ήταν η έτσι πιο σημαντική δυσκολία που σε ζόρισε; Σου δημιούργησε πρόβλημα, αλλά στην πορεία αυτή της ιστορίας σου. Σε οδήγησε τελικά στην ελευθερία; Σου πολλές ήταν οι δυσκολίες, δεν μπορώ να σου πω.

Ήταν αυτό και εκείνο το να μεγαλώνεις ένα παιδί είναι από μόνο του δύσκολο. Πόσο μάλλον όταν είσαι πολύ μόνος όλο αυτό είναι ένας μαραθώνιος προς τη ζωή. Θεωρώ ότι εμείς οι γυναίκες όλη μας τη ζωή περνάμε από μαραθωνίους. Μαστε στην υπομονή και στην αντοχή και γινόμαστε πολύ ανθεκτικά πλάσματα. Σκέψου ας πούμε. Μόνο 11 ώρες που γεννούσα, ας πούμε και εγώ και πόσες άλλες γυναίκες με πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Παλιότερα φέρνομαι στη ζωή.

Παιδιά που τα έχουμε φέρει με πόνο και μαθαίνουμε κιόλας να μην γκρινιάξουμε, να μην φανούμε δυσάρεστες να μην εκφράσουμε τι δυσαρέσκεια μας και δεν γίνουμε αρεστές. Έτσι βλέπω τη ζωή των γυναικών. Σαν ένα μαραθώνιο και για αυτό ο επόμενος μου στόχος είναι αυτός. Προπονούμαι για να για να τρέξω. Ωραία συμβολικό. Συμβολικό ναι, έτσι το αποφάσισα. Και ξεκινάς τα ταξίδια.

Και αφού έχω περάσει από τη λογοτεχνία που μου έδινε το ταξίδι, το όνειρο που μου έδινε το ταξίδι, φτάνω πλέον στην πράξη με τα ελάχιστα χρήματα που είχα στην άκρη ξεκινάω να ταξιδεύω στην αρχή με λεωφορείο όπου μπορούσα Κωνσταντινούπολη οδικώς Βουκουρές Σόφια σόλα τα κοντινά με τα ελάχιστα χρήματα που είχα στην άκρη. Και συνειδητοποιώ όμως ότι αυτό που κάνω το αγαπώ πάρα πολύ και αξίζει να θυσιάσω και άλλα πράγματα; Θα τα καταφέρω; Ποια ήταν η πιο δύσκολη αλήθεια που ανακάλυψες για τον εαυτό σου όταν βρέθηκες μόνη σε ένα τέτοιο ταξίδι; Η δύσκολη αλήθεια που ανακάλυψα είναι ότι δεν πίστευα στον εαυτό μου. Δηλαδή την πρώτη φορά που πήγα κάπου μόνη μου και έπρεπε μόνη μου να βρω το δρόμο και τότε δεν υπήρχαν και smartphone και έπρεπε να ρωτήσω ή να πορευτώ με χάρτη και να φτιάξω ένα πρόγραμμα μόνη μου και να είμαι η κυρία του εαυτού μου και να πω θα κάνω σήμερα αυτό και εκείνο συνειδητοποίησα αυτό που μου έλειπε, αυτό που είχα ανάγκη και αυτό που καθόρισε. Η έλλειψή του καθόρισε τη ζωή

μου. Την ελευθερία, οπότε πίστευα μέχρι να το καταφέρω ότι δεν θα έβρισκα την ελευθερία. Το ότι δεν θα πατούσα στα πόδια μου, οπότε μιλάμε πλέον για δηλαδή το μεγαλύτερο επίτευγμα που έχω νιώσει μέσα από τα ταξίδια είναι η ελευθερία που είχα στερηθεί και που τη βρήκαμε με αυτόν τον τρόπο. Τι σημαίνει για σένα ελευθερία;

Ελευθερία Επειδή είμαι πολλά χρόνια στις ταξιδιωτικές κοινότητες, είναι κάτι που πολλοί το έχουνε παρερμηνεύσει. Ελευθερία για μένα είναι να πατάω στα πόδια μου, να μην έχω ανάγκη κανέναν, αλλά και αν κάποιος είναι δίπλα μου να είναι δίπλα μου από επιλογή, όχι από ανάγκη, οπότε αυτό είναι. Πάρα πολύ σημαντικό για τη ζωή μου να νιώθω ότι μπορώ να ανταπεξέρχομαι μόνη μου. Κάλυψε και ένα κενό σου το ταξίδι. Σίγουρα πολλά κοινά, όχι ένα πέρα από την ακόρεστη δίψα που είχα για γνώση και για μάθηση και για να εντριβώ σε νέες κουλτούρες και 9 μέρη, κάλυψε όλα αυτά τα κενά κάποιων πραγμάτων που δεν είχα ζήσει.

Παραδείγματος χάρη φοίτισσα πήρα πτυχίο και δεν είχα ζήσει φοιτητική ζωή. Όλο αυτό μου το κάλυπτε. Αυτό μου το κάλυψε και η μητρότητα μπορώ να πω δηλαδή. Παρά τις δυσκολίες, απολάμβανα πάρα πολύ να είμαι η μητέρα αυτού του παιδιού ήταν ένα. Πολύ φωτισμένο παιδί και συνεχίζει να είναι. Φωτισμένη κοπέλα είχαμε μία πολύ ωραία σχέση με το παιδάκι μου, με ακολούθησε και σε κάποια ταξίδια και τη μεγάλωσα τελείως διαφορετικά από ότι το ελληνικό πρότυπο τη μεγάλωσα και εκείνη με γνώμονα την ελευθερία να πατάει και αυτή στα πόδια της. Σε αυτή τη διαδρομή του ταξιδιού. Με ποιόν Άραγες Συναντιέσαι;

Δηλαδή ξέρεις μου κάνει εντύπωση όλο αυτό το τι βρίσκεσαι σε ένα τελείως διαφορετικό μέρος που δεν ξέρεις τίποτα και έρχεσαι σε επαφή με κάποιες δυσκολίες και αντικειμενικές. Φαντάζομαι το να είσαι μόνος σε ένα ταξίδι και επίσης έχεις ταξιδέψει σε 77 χώρες είναι πάρα πολλές. 77 ναι, σε κάποιες πήγα μόνη μου σε άλλη ήσυχα παρέα. Όμως γνώρισα πολύ διαφορετικές κουλτούρες, διαφορετικά. Συστήματα αξιακά τα πάντα, δηλαδή έχω μείνει με ομάδες σε στέπες στην Κιργίζα έχω μπει σε σπίτια Ιρανών, μου έχουν κάνει το τραπέζι, έχω πορευθεί μόνη μου στην Κολομβία. Για μέρες έχω χαθεί στη ζούγκλα, έχω ζήσει πάρα πολλά και όλα αυτά είναι ένα είναι αν τα βάλεις κάτω αυτό που κερδίζεις ταξιδεύοντας αυτό που σου μένει.

Ο καθένας ταξιδεύει για τους δικούς του λόγους. Εγώ ήθελα να γνωρίσω πράγματα, να ζήσω εμπειρίες. Και από αυτή την έννοια νιώθω και πολύ ευλογημένη που το κατάφερα και όταν κάνω και έτσι ένα flash back πίσω της ζωής μου και θυμάμαι από πού ξεκίνησα. Νιώθω ακόμα πιο ευλογημένη και τα εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Όλα αυτά γιατί πρέπει να σου πω ότι ήμουν και ένα πολύ φοβισμένο παιδί.

Δηλαδή κάποτε φοβόμουνα να μπω σε λεωφορείο σε τρένο. Αλλά όπως μου είπε ο δάσκαλός μου, ο Καζαντζάκης, Κοίτα τον φόβο στα μάτια και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει. Και αυτό εδώ ήταν ένα κίνητρο που με έκανε να πάω να γίνω αεροσυνοδός για να σταματήσω να φοβάμαι τα αεροπλάνα. Ο φόβος υπήρχε από την παιδική ηλικία. Ο φόβος υπήρχε πολύ έντονος, ήμουν ένα φοβισμένο παιδί που.

Όπως είπα πριν, δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρω στη ζωή. Δεν μπορούσα να σταθώ σε αυτή τη ζωή λόγω των πολλαπλών φόβων που είχα, αλλά παράλληλα είχα και ένα πολύ μεγάλο πείσμα. Όπως ανέφερα, οι φόβοι δεν θέλουν και ιδιαίτερες αφορμές. Νομίζω τους δημιουργεί το μυαλό για να δεν ξέρω γιατί, για να σε σαμποτάρει, για να μου πει όχι, δεν θα πας για να σε προστατεύσει. Αλλά ακριβώς πάνω σε αυτό δούλεψα δηλαδή. Πήγαινα και έκανα ό τι φοβάμαι φοβόμουν μπω στο αεροπλάνο έγινε ιεροσυνοδός φοβόμουνα να μην μπω σε τρένο έπαιρνα το τρένο και πήγαινα πάνω κάτω ας πούμε μέχρι να πάψω να το φοβάμαι και αυτό μου έχει δώσει τρομερή δύναμη στη ζωή μου και θα έλεγα πως μου έχει διαμορφώσει κιόλας.

Γυναίκες που ταξιδεύουν. Είτε μόνες είτε με παρέα, πιστεύω ότι αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Ναι ακόμα. Διαφορετικά ναι από τους άντρες κυρίως δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι βρίσκουμε ευκαιρία στο εξωτερικό να κάνουμε κάτι που στην Ελλάδα δεν κάνουμε, αλλά αυτή είναι μία άποψη που δεν με απασχολεί καθόλου πραγματικά, κάτι που με είχε συγκλονίσει.

Είναι ότι ήμουν σαν ένα νησί με μία φίλη μου εγώ ήμουνα γύρω στα 24, 25 περνούσαμε έτσι τέλεια και ανέμελα και γνωρίσαμε μία κοπέλα 18 χρονών, η οποία είχε έρθει από τη Νότια Αφρική. Και έτσι εμείς πάνω στην τρέλα μας τις λένε, Έλα μαζί μας να πάμε στο τάδε το μπαράκι και αυτά και λέει αυτή no και λέω το δεκαοχτάχρονο κορίτσι αυτό μπροστά μας που έχει έρθει από την άλλη άκρη κυριολεκτικά της γης, έχει μέσα της την ακεραιότητα να πει ότι δεν θέλω ρε παιδί μου να μπλέξω τώρα μαζί σας που δεν σας ξέρω και να κάνω αυθόρμητα πράγματα.

Έχω έρθει εδώ για το ταξίδι μου. Και μου έδωσε παράδειγμα αυτή η δεκαοχτάχρονη και είπα. Γιατί εγώ δεν ζηλεύω, αλλά μου αρέσει να παραδειγματίζομαι από ανθρώπους. Θέλω να γίνω σαν αυτή την κοπέλα 18 χρονών που έχει την ακεραιότητά της να είναι η κυρία του εαυτού της. Αυτό θαύμασα και κάποια χρόνια αργότερα θα το πετύχω και εγώ.

Μαθήματα σου έχει δώσει το ταξίδι; Πολλά μαθήματα σου μαθαίνει να ζεις τώρα να ζεις στο τώρα να το χαίρεσαι. Να περνάς καλά όπου και να βρίσκεσαι κι αν δεν κάτι συμβεί να το αντιμετωπίζεις, είναι πάρα πολύ σημαντικό να φεύγεις με τη σιγουριά ότι ό, τι και να γίνει θα το αντιμετωπίσεις οι περισσότεροι άνθρωποι. Μιλώντας με κόσμο έχω καταλάβει ότι δεν φεύγουνε γιατί φοβούνται να κάνουν αυτό το πρώτο βήμα.

Γιατί αν συμβεί κάτι και αν και αν αλλά ο άνθρωπος είναι πολύ προσαρμοστικών και θα τα καταφέρει σε κάθε συνθήκη. Και επειδή. Θα με ρωτήσεις, ας πούμε, ίσως αν κινδύνευσες ποτέ θα σου πω ότι πιο πολύ στην Ελλάδα έχω αισθανθεί κίνδυνο παρά στο εξωτερικό. Που κινδύνευσες περισσότερο. Και. Πώς; Όπως θα ξέρεις κι εσύ σαν γυναίκες που είμαστε, υπάρχει ακόμα η παρενόχληση, ακόμα και στην ηλικία που έχω φτάσει.

Υφίσταμαι παρενόχληση, ακόμα μικρότερη, πολύ πιο έντονα άντρες που δεν σέβονται, που θα σε ακολουθήσουν στο δρόμο απλά και μόνο για να σε τρομάξουν ή και με χειρότερο σκοπό. Και αυτό ακόμα υπάρχει ακόμα θα το ανεχόμαστε εμείς οι γυναίκες και ακόμα θα το χλευάζουν κάποιοι άντρες. Ναι, στο εξωτερικό δηλαδή υπάρχει μεγαλύτερη ευκολία στο να προστατευτείς; Κάπως δεν δίνουν τόση βάση σε αυτό εννοείς; Δεν δίνω όχι, ειδικά όποιος φεύγει από την Ελλάδα και πηγαίνει στην Ευρώπη, ξεκινά να βλέπει πολύ μεγάλες διαφορές στην κουλτούρα κάποιων πραγμάτων δηλαδή.

Δεν υπάρχει, ας πούμε, η παρενόχληση, τόσο έντονα οριακά δεν υπάρχει. Θα έλεγα κάτι που μου έχει κάνει εντύπωση όταν ήμουνα γύρω στα 27 μου είχα επισκεφτεί τις χώρες της Βαλτικής και επειδή ήμουνα σε low budget είχα κλείσει σε ένα hostel να μείνω. Έτυχε το hostel να έχει μόνο άντρες, οπότε μοιράστηκα τον κοιτώνα με άλλους 4 5 άντρες.

Σκέφτηκα τι θα κάνω αν ήταν Έλληνας εκείνη τη στιγμή και βρισκόταν μία Ευρωπαία, ας πούμε μέσα στον γειτώνα σίγουρα θα της πιάναν την κουβέντα. Θα λέγανε. Διάφορα οι άντρες που ήταν μαζί μου σ εκείνη τον κοιτώνα ήταν τόσο διακριτική που με έκανε να αισθανθώ πάρα πολύ άνετα και εκεί. Συνειδητοποίησα ακόμα και αυτό είναι η διαφορά κουλτούρας που αν δεν ταξίδευα δεν θα τη γνώριζα. Ο σεβασμός εξάλλου προκύπτει από το πρόσωπο το είτε ανδρικό είτε γυναικείο που έχουμε μέσα μας και το πώς έχουμε εκπαιδευτεί και τις αρχές μας και όχι από τα πρότυπα. Είναι άντρας, είναι γυναίκα.

Αυτό μπορεί να συμβεί ή όπως είπες ανά πάσα στιγμή και είναι θέμα καλλιτεχνικής και κουλτούρας. Ακριβώς και σεβασμό προς το άλλο φύλο που δεν το έχουμε ακόμα λυμένο αυτό το πρόβλημα. Έχεις γράψει και ένα βιβλίο; Που λέγεται ότι ταξίδεψα για να σε. Βρω. Το οποίο συνδυάζει ταξιδιωτικές εμπειρίες. Με τον μύθο έχουμε πλέξει μαζί με τον Νίκο τον Βαρδάκα το έχω γράψει. Το βιβλίο δεν ήταν σκοπός μου να εκδώσω ένα βιβλίο. Ο Νίκος γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και μου έκανε αυτή την πρόταση της συνεργασίας, οπότε χρησιμοποιήσαμε δικά μου κείμενα και καινούργια κείμενα από ταξίδια που είναι πραγματικές εμπειρίες και κάπου λίγο το πλέξαμε με το βυθό και φτιάξαμε μια ιστορία.

Αλλά ο τίτλος του βιβλίου είναι ταξίδεψα για να σε βρω. Αλλά θα έλεγα τελικά ότι. Το ταξίδι έγινε για να με. Ταξίδεψες για να σε. Βρεις; Και πόσο σε βοήθησε η γραφή στην επεξεργασία και στην απελευθέρωση από τις δυσκολίες; Η γραφή ήταν η φωνή μου που δεν μπορούσα να ορθώσω. Ήταν η φυγή μου για τις ώρες της μοναξιάς γονικότητας της μητρότητας που περνούσα που κοίμιζα το παιδάκι μου και πήγαινα να γράψω, να θυμηθώ τα ταξίδια που έχω κάνει και να βγάλω στο χαρτί τα συναισθήματα που μου έδωσαν τα συμπεράσματα που είχα βγάλει. Ειδικά ας πούμε όταν είχα το παιδί 6 χρονών και πήγα στη Σουηδία είχα.

Είχα σοκαριστεί που έβλεπα άντρες μόνος τους με μωρά ενός και 2 ετών. Ήταν μια εικόνα που το 2010 δεν την έβλεπε στην Ελλάδα. Το 2025 ξεκινάμε λίγο και το βλέπουμε, δηλαδή κάτι από τα ευχάριστα που έχει φέρει. Η η αλλαγή των ετών, ας πούμε, είναι ότι οι νέοι πατεράδες ασχολούνται περισσότερο με τα παιδιά τους μέχρι το 2010.

Αυτό δεν υπήρχε στην Ελλάδα καθόλου, οπότε κάπως έτσι δένονται οι εμπειρίες μου και είναι πράγματα που παρατηρούσα και που ήθελα να δω εδώ πέρα και τα οποία σιγά σιγά τα βλέπω. Σκέφτομαι αν θα έχεις μια συμβουλή να δώσεις για μια γυναίκα. Βρίσκεται αντιμέτωπη με δυσκολίες με ιδιαίτερες προκλήσεις στη ζωή της με. Προβλήματα. Όλα αυτά που συνθέτουν τη ζωή μιας γυναίκας. Αν μία γυναίκα είναι έξω και νιώθει εγκλωβισμένη, θα πρέπει να κάνει τη δουλειά τη δύσκολη, δηλαδή τι πρέπει να κάνει να απεγκλωβιστεί; Πρέπει να βρει αυτή τους μηχανισμούς και εκείνα που θα την απαλύνουνε στο δρόμο αυτό, όπως εγώ βρήκα το ταξίδι, τη λογοτεχνία, τα ονείρατα πλοίο καζαντζάκης έτσι θα σύστηνα να. Πιστέψει στον εαυτό της να βρει τον εαυτό της. Να βρει αυτό που αγαπάει και να πάρει δύναμη μέσα από αυτό. Και να αφήσει ένα ένα τα δεσμά της γιατί οι γυναίκες κουβαλάμε δεσμά η κοινωνία μας κατασκευάζει έτσι ώστε να έχουμε πάρα πολλά δεσμά.

Και να μην μπορούμε να τα αφήσουμε και μας προσθέτει ακόμα περισσότερους ρόλους, οπότε αυτά που νιώθουμε εμείς ότι μας αφήνουν πίσω και μας καταπιέζουνε. Θα τη συμβούλευα να τα αφήσει ένα ένα και τη δύναμη θα τη βρει και στην πορεία. Κι αν σουλεύει ότι δεν μπορώ είναι δύσκολο, δεν θα τα καταφέρω. Ναι, το ακούω συνέχεια αυτό γιατί κατά καιρούς μου στέλνει μηνύματα σε θαυμάζω που έχεις πάει σε αυτές τις χώρες και θέλω και εγώ, αλλά δεν έχω τα λεφτά αλλά δεν έχω παρέα ή φοβάμαι να πάω μόνη μου. Και λέω ξεκίνα από το απλό πάρε το ΚΤΕΛ όπως πήρα και εγώ και πήγα στη Σόφια που κάνει 12€ το ΚΤΕΛ κάνε την αρχή, κάνε το πρώτο βήμα και πήγαινε μόνη σου ή μόνος σου γιατί μου στέλνουν και αγόρια; Και ένα βήμα τη φορά ένα βήμα, αλλά κάνει το πρώτο βήμα.

Το πρώτο είναι το πιο σημαντικό. Κάπως και σε αυτή τη διαδικασία απότι καταλαβαίνω; Είναι μία νοοτροπία αυτό ναι, μία αντίληψη της ζωής. Είναι μία αντίληψη της ζωής, ναι, ένα βήμα τη φορά. Και ένα όνειρο τη φορά, δηλαδή να μην ξεχνάμε έχουμε και να τα κυνηγάμε. Τι όνειρα έχεις εσύ; Φέτος πραγματοποίησα 2 όνειρα μου. Που αν με ρωτούσες 3 χρόνια πριν δεν θα πίστευα ότι θα τα πραγματοποιούσα το ένα που χαίρομαι πάρα πολύ είναι ότι ανέβηκα στο μύτικα γιατί δεν είναι μόνο τα ταξίδια που αγαπώ και που μου δίνουν ελευθερία είναι και τα βουνά.

Κατάφερα να ανέβω στο ψηλότερο σημείο της Ελλάδας. Οπότε το επόμενο όνειρο είναι να ανέβω πάλι σε μία κορυφή του ολύμπου, με χιόνια να ανέβω χειμώνα. Ο στόχος του 2026 θα είναι αν όχι τα 42 km, τουλάχιστον τα 20 να τα καταφέρω τρέχοντας. Ωραία ωραία σου το εύχομαι. Έτσι μπορούσες να συνοψήσεις. Ένα κεντρικό μήνυμα από όσα μας είπες που πέρασες από τις προσωπικές σου δυσκολίες; Τη διαδρομή όλη αυτή που έχει πολύ ενδιαφέρον πραγματικά.

Σε μόνο μια φράση. Ποιο θα ήταν; Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν μια εσωτερική φωνή μέσα τους που τους καλεί να κάνουν αυτό για το οποίο έχουν γεννηθεί. Σε μένα αυτή η φωνή φανερώθηκε στα 8 μου χρόνια και παρόλο που η ζωή μου έφερε πολλές δυσκολίες, δεν ξέχασα το όνειρό μου και το ακολούθησα και το ακολουθώ μέχρι και σήμερα.

Και παρόλο που με πήγε σε πολύ μοναχικά μονοπάτια αυτό το όνειρο. Έφυγα από το στόχο. Η ζωή θέλει πειθαρχία. Και η πειθαρχία απέναντι στα όνειρά μας. Είναι ένας σεβασμός και είναι μία τεράστια χειραψία προς τη ζωή, οπότε. Όσο μπανάλ κι αν ακουστεί, το να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας είναι αυτό που θα μας φέρει στο σημείο που θέλουμε να είμαστε στο σημείο που έχουμε ονειρευτεί και θα πρέπει να το υπηρετήσουμε αυτό το όνειρό μας με πειθαρχία με στόχο με αγάπη και με καλή πρόθεση. Και ποιο ήταν το όνειρό σου; Το όνειρό μου πίσω από όλα αυτά τα ταξίδια είναι η γνώση, νομίζω.

Οπότε. Το ταξίδι προς τη γνώση ήταν το όνειρό μου, θα έλεγα και προς την ολοκλήρωση για τη γνώση, εκτός από δύναμη. Είναι και να ξέρεις ποια είσαι, τι έχεις γεννηθεί, να κάνεις και τι μπορείς να κάνεις και πού να φτάσεις. Και ποιος είναι ο σκοπός; Ο ανώτερος και πάντα. Με σεβασμό προς τις αξίες που έχουμε μέσα μας. Υπέροχα.

Άρα λοιπόν 42 km στα 42 σου. Χρόνια. Μέσα από όλη αυτή τη διαδρομή. Νομίζω ότι το μήνυμα είναι πολύ δυνατό. Η ελευθερία είναι πολύ δυνατή, την αξίζουμε όλοι την εσωτερική μας κυρίως ελευθερία, γιατί η εξωτερική επηρεάζεται από. Πολλούς παράγοντες, αλλά αν κατακτήσουμε την εσωτερική, νομίζω μπορούμε να κάνουμε το πρώτο βήμα, όπως λες. Και το.

Οφείλουμε το οφείλουμε στον εαυτό μας. Και θέλω να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ για όσα μας είπες. Και εγώ θέλω να σας ευχαριστήσω. Για την έμπνευση που έδωσες σε όλους μας. Ελπίζω να μας ακούσουνε κάποιοι έστω και ένας να εμπνευστεί, είναι κέρδος. Αυτό είναι αυτό και με αυτή την πρόθεση βρισκόμαστε σήμερα εδώ φένια σε ευχαριστώ και. Εγώ.

Ιδιαίτερα.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00