Skip to content
PodBase
Όταν η Διάγνωση Εξηγεί μια Ζωή_Η ιστορία του Δημήτρη με τη διάγνωση της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ)

Όταν η Διάγνωση Εξηγεί μια Ζωή_Η ιστορία του Δημήτρη με τη διάγνωση της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ)

Το Βλέμμα Μέσα μας
Νοέμβριος 13, 2025 00:55:50 Επεισόδιο 58
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Συνδεθείτε για να δηλώσετε αν σας αρέσει
Προσθήκη σε Λίστα Επεισοδίων
Αποθηκεύστε αυτό το επεισόδιο σε λίστα.
Όνομα Λίστας

Σχετικά με αυτό το επεισόδιο

Αν ακούσεις προσεκτικά,  αν δώσεις σημασία στους ψιθύρους,  αν κρατήσεις λίγο πιο σφιχτά όσα ταξιδεύουν στον αέρα, θα μάθεις, πως ο καθένας γύρω σου έχει κάτι έχει να σου διηγηθεί.  

Κι αυτές τις λέξεις συλλέγει "Η ιστορία μέσα μας".

Όλα εκείνα που καταστάλαξαν στα μέσα όσων τα έζησαν,  οι ερμηνείες, οι αλήθειες,  τα αδιέξοδα  και τ' ανοιχτά παράθυρα..

Στο σημερινό επεισόδιο, ο Δημήτρης κάνει μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής, φωτίζοντας την προσωπική του διαδρομή με τη διάγνωση της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής & Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ). Μας περιγράφει πώς οι δυσκολίες του στην εστίαση και τη διαχείριση του χρόνου έμοιαζαν επί χρόνια με ένα άλυτο μυστήριο.

Μέσα από την "αόρατη" πάλη της ΔΕΠΥ στο σχολείο, την οικογένεια αλλά και στον επαγγελματικό τομέα, αναγνωρίζουμε γιατί η τελική διάγνωση λειτούργησε ως σημείο καμπής και όχι ως ταμπέλα. Το κλειδί για την αυτογνωσία, την αποδοχή και την κατανόηση των πραγματικών του αναγκών, βρισκόταν τελικά πάντα κρυμμένο εκεί.

Η ιστορία του Δημήτρη είναι μια δυνατή υπενθύμιση για τη σημασία του να αγκαλιάζεις τη νευροδιαφορετικότητά σου και να βρίσκεις νέους δρόμους προς την αποτελεσματικότητα και την ευημερία.

Καλή ακρόαση⁠

Το Βλέμμα μέσα μας

⁠⁠⁠Χριστίνα Μαυρομάτη⁠

Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.

Αν. Ακούσεις προσεκτικά αν δώσεις σημασία στους ψιθύρους αν κρατήσεις λίγο πιο σφιχτά όσα ταξιδεύουν στον αέρα, θα μάθεις πως ο καθένας γύρω σου έχει κάτι να σου οδηγηθεί και αυτές τις λέξεις ιστορία μέσα μας όλα εκείνα που καταστάλλαξαν στα μέσα όσων τα έζησαν οι ερμηνείες. Οι αλήθειες, τα αδιέξοδα και τα ανοιχτά παράθυρα, το podcast ψυχολογία, η ιστορία μέσα μας αφουγκράζεται τις αθέατες πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας.

Στο σημερινό επεισόδιο έχω δίπλα μου τον Δημήτρη, θα μας πει τη δική του μοναδική ιστορία. Σχετικά με τη Διαταραχή Ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας, γνωστή και ως ΔΕΠΥ, θα εστιάσουμε σε αυτή την νευροαναπτυξιακή διαταραχή που συχνά παρεξηγείται και υπό διαγιγνώσκεται ειδικά στην ενήλικη ζωή. Πέρα από τα στερεότυπα του άτακτου παιδιού ή το αφηρημένο ενήλικα, η ΔΕΠ είναι μία σύνθετη κατάσταση που επηρεάζει τις εκτελεστικές λειτουργίες του εγκεφάλου, όπως στη ρύθμιση της προσοχής, την οργάνωση, τη διαχείριση του χρόνου και τη συναισθηματική ρύθμιση.

Τα άτομα με δε πει συχνά βιώνουν έναν κόσμο. Ερεθίσματα που είναι δύσκολο να φιλτραριστούν έναν εσωτερικό θορυβώδηνού και μια διαρκή πάλη μεταξύ της πρόθεσης και της υλοποίησης. Για πολλούς η διάγνωση έρχεται αρκετά αργά, φέρνοντας ανακούφιση αλλά και θλίψη για τις χαμένες ευκαιρίες ή τις δυσκολίες που βιώθηκαν χωρίς κατανόηση. Η ΔΕΠ δεν είναι απλώς μία αδυναμία, αλλά ένας διαφορετικός τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου που μπορεί να φέρει μαζί του εκτός από τις προκλήσεις και μοναδικά χαρίσματα, όπως η δημιουργικότητα.

Η υπερετίαση σε θέματα ενδιαφέροντος και αυξημένη Σήμερα ευχαριστώ πολύ το Δημήτρη που είναι μαζί μας. Θα πούμε τη δική του μοναδική ιστορία με πρόθεση ο καθένας να δει τα δικά του κομμάτια ώστε να βοηθηθεί όσο μπορεί στην αναγνώριση και στη βελτίωση της ζωής του. Η ιστορία που ακούμε είναι προσωπική, δεν ταυτίζεται με κανέναν και χρειάζεται βέβαια όλα να γίνουνε υπό τη διάγνωση εξειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού.

Δημήτρη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ που είσαι εδώ μαζί μας. Είναι πολύ βοηθητικός ο ρόλος σου σήμερα. Τόσο για μένα όσο και για τους ακροατές μας. Ευχαριστώ πολύ χριστίνα. Για την ευκαιρία που μου δίνεις συμφωνώ με όλα όσα έχεις πει σχετικά, ας το πούμε έτσι με αυτή την διακύμανση της προσοχής, εγώ προσωπικά ακόμα και τώρα το βιώνω και πώς να το πω.

Είναι η προσπάθεια ενός ανθρώπου να βάλει σε ράγες ενός τρένου τη ζωή. Που αυτή θέλει ουσιαστικά όχι μόνο να ταξιδεύει έξω από τις ράγες, αλλά κάπου στο διάστημα δεν ξέρω. Υπάρχει μία συνέχεια ανάμεσα στα θέλω να μπορώ και αυτά που κάνω. Αλλά υπάρχει και ίσως ένας διαρκής πόθος, ίσως και αυταπάτη, αλλά επάνω εκεί βρίσκεται. Πώς να το πω; Η διαρκής προσπάθεια των ατόμων με ΔΕΠΥ να βάλουν τη ζωή τους σε μία τάξη.

Αναρωτιέμαι βέβαια αν χρειάζεται να μπει πάντα η ζωή σε μία τάξη γενικότερα, αλλά ας το κρατήσουμε ως ένα ερώτημα. Σας κουράζει ρουτίνα για εμάς, ας πούμε, διακοπές είναι να είμαστε σε τάξη. Σε τι βοηθάει αυτό, Δημήτρη; Στη μείωση του άγχους, Ο κόσμος αυτός δεν έχει φτιαχτεί για μας έχει φτιαχτεί για νευροτυπικούς. Επειδή όμως δεν μπορεί κανένας άνθρωπος να ζήσει μόνος του. Αν δεν θέλει να έχει αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του, αν δεν θέλει να μείνει μόνος του, θα πρέπει όντως τη ζωή του να τη βάλει σε μία τάξη και για να μπορεί να επιβιώσει, αλλά και για να μπορεί να ζει αρμονικά με τους γύρω του. Ωραία, πάμε να ξετυλίξουμε την ιστορία από την αρχή. Θα ήθελα να μου πεις ποια ήταν η πιο παράξενη ή παρεξηγημένη συμπεριφορά ή δυσκολία δική σου, την οποίαν εκ των υστέρων συνειδητοποίησης ότι ήτανε σε πτώματα της δε Π. Η ιστορία ξεκινάει από πολύ νωρίς. Οι γονείς μου είχανε διαπιστώσει από μικρή ηλικία ότι με το δεύτερό τους παιδί υπάρχει κάποιο πρόβλημα και είχα πάει σε κάποιον ειδικό.

Θυμάμαι όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό. Συμπλήρωσα ένα τεστ με εικονίδια, μα μπορώ να θυμηθώ καλά. Ήτανε μάλλον test νοημοσύνης. Ο άνθρωπος δεν είχε βρει τίποτα απλά να πω για την ιστορία ότι είμαι γεννημένος στο 78 είναι η χρονιά που βγαίνει ίσως ένα πρώτο επιστημονικό δοκίμιο που αναφέρεται πώς να το πω. Σε ειδικούς του κλάδου, δηλαδή δεν υπάρχει εκλαϊκευμένη βιβλιογραφία εκείνη την εποχή αυτό βέβαια το έμαθα πολύ αργότερα. Αυτό που θέλω να πω γενικά εγώ μεγάλωσα σε μία εποχή που δεν υπήρχε γνώση για τη ΔΕΠΥ, το οποίο ήτανε για τη μετέπειτα ζωή μου καταστροφικό τώρα.

Όσον αφορά για αυτό το παρεξηγημένο, ας μιλήσουμε για τις πρώτες μου εικόνες, η μάνα μου ας πούμε, μου έλεγε ότι εσένα παιδάκι μου πρέπει να σου δίνουμε πρώτα ένα χαστούκι και μετά να σου μιλάμε. Γιατί διαρκώς στο μυαλό σου είναι αλλού, δηλαδή μου ζητούσαν να πάω να φέρω κάτι και μέχρι να πάω να το φέρω ξεχάσει τι μου είχανε ζητήσει να πω ότι οι γονείς μου ήταν πάρα πολύ καλοί. Πήρα πάρα πολύ αγάπη για πολλές ζωές, αγάπη από τους γονείς μου και στήριξη και για αυτό είμαι ευγνώμων. Παρόλα αυτά και αυτοί οι άνθρωποι δεν γνώριζαν και δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Κάτι που έλεγε ο πατέρας μου στα αρχαία, γιατί του άρεσαν τα αρχαία; Είναι χρόνος ανυλοθήσεις έρευνας. Δηλαδή να ψάχνεις να βρεις αυτό που έχεις χάσει, το οποίο με κυνηγάει ακόμα και τώρα μπορεί να αργήσω σε ένα ραντεβού γιατί 20 λεπτά ψάχνω να βρω που έχω αφήσει τα κλειδιά μου. Μπορεί να ψάξω και στο ψυγείο ακόμα. Παρόλα αυτά με τα χρόνια βρίσκεις τρόπους, βρίσκεις ρουτίνες, βρίσκεις μεθόδους.

Τώρα, ας πούμε, έχω ένα τσαντάκι και έχω μονίμως τα κλειδιά σε μια συγκεκριμένη θέση. Αυτό το τσαντάκι με βοηθάει να οργανώνω με να μην ψάχνω δηλαδή τώρα αν έψαχνα και κλειδιά και λεφτά και δεν ξέρω εγώ τι άλλο; Ε ναι δεν γίνεται. Άρα αντιλαμβάνομαι ότι ένα χαρακτηριστικό είναι η Αθηνά να το πούμε απλά ότι ξεχνάς που είχε τοποθετηθεί κάτι ή δεν θυμάσαι ακριβώς που το έβαλες, γεγονός που σου προκαλεί μία δυσκολία στην καθημερινότητα. Φυσικά φυσικά και μεγάλη δυσκολία. Αυτό απλά αυτές είναι οι πρώτες μου εικόνες, δηλαδή αυτό που μουλεγε η μητέρα μου και ο χρόνος που χάνεται στην έρευνα. Από κει και πέρα, η δε Π η διαγνώστηκε σε μεγάλη ηλικία, δηλαδή είχα φτάσει ήδη στα 40.

Τώρα είμαι 47. Μέχρι τα 40 θέλεις να μας πεις πώς ήτανε αυτό το κομμάτι της προσοχής ή της διάσπασης αυτής που συνέβαινε στη ζωή σου και πόσο επηρέαζε τελικά αυτό; Γιατί από τα παιδικά χρόνια Πότε κατάλαβα αυτό; Είχε έναν αντίκτυπο. Στην ψυχολογία σου, σωστά; Αναφέρομαι στα 40 γιατί σε εκείνη τη φάση, έχοντας μία ψυχολόγο η οποία με παρακολουθούσε και με έχει στηρίξει τώρα συνεργαζόμαστε πάνω από 5 χρόνια μέχρι στηρίξει όσο δεν με στήριξε κανείς από πλευράς ειδικών.

Μου πρότεινε ένα βιβλίο που λεγότανε ζώντας με τη διάσπαση, θέλω να μιλήσω για αυτό. Για το λόγο ότι από τη στιγμή που κατάλαβα τι συμβαίνει τότε, γύρισα στο παρελθόν και ανακάλυψα όσα βίωνα όσα ένιωθα μπορεί να ένιωθα απογοητευμένος, άλλες φορές να θύμονα με τον ίδιο μου τον εαυτό γιατί εγώ έφταιγα έτσι για αυτό που συνέβαινε, αλλά δεν ήταν στο χέρι μου να το κοντρολάρω να το ελέγξω.

Αυτό το βιβλίο περιέχει και μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν τη διάσπαση και όταν ανακάλυψαν το πρόβλημα τους ένιωσαν μία ανακούφιση. Ακριβώς γιατί πλέον δεν πάλευαν με τη σκιά τους ακριβώς γιατί αυτό το πρόβλημα έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Υπάρχουν νομίζω 7 ή 9 κριτήρια. Εγώ τα έχω όλα. Και το λέω αυτό γιατί 5% έχει ας το πούμε. Πληροί τα κριτήρια για να έχει μία διάγνωση διάσπασης προσοχής από αυτό τώρα το 5% στοιχεία ΔΕΠΥ μπορεί να έχει το 80% των πολιτών και με τη ζωή που ζούμε με τα κινητά και όλα αυτά σίγουρα η διασπαστικοί παράγοντες αυξάνουν. Δηλαδή μπορεί να νιώθει κάποιος ότι μήπως έχω δεπει μήπως έχω ναι, θα πρέπει να ελέγξουμε πρώτα και κύρια τις συνθήκες. Θα πρέπει να το πει να το τονίσουμε και ένας ειδικός. Φυσικά.

Θα ήθελες να μας πεις ώστε να μας ακούσουν όσοι έχουνε αντίστοιχα τέτοια ζητήματα και να το αναγνωρίσουν στη δική τους ζωή; Ποια ήταν αυτά τα χαρακτηριστικά; Δυστυχώς δεν τα θυμάμαι όλα. Όσα θυμάσαι; Ένα είναι ότι το δωμάτιό μας ο χώρος μας είναι διαρκώς ατακτοποίητος. Το γραφείο μας και όλα αυτά έχουμε. Δηλαδή πρόβλημα στο να οργανώσουμε τα πράγματά μας.

Είμαστε ασυνεπής στα ραντεβού πάρα πολλές φορές είμαστε παρορμητικοί. Εδώ να πω λίγο ότι η δε π πολλές φορές μπερδεύεται με τη διπολική διαταραχή, δηλαδή αυξομειώσεις στη διάθεση και μεταπτώσεις από υπενθυμία σε κατάθλιψη, δηλαδή σε φάσεις που νιώθουμε εφορία και σε φάσεις που νιώθουμε χάλια και δεν θέλουμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι.

Αυτό μοιάζει με διπολική, απλά η δε Π έχει μεγαλύτερη συχνότητα, δηλαδή η μεταπτώσεις είναι πιο γρήγορες. Δεν διαρκούν τόσο μεγάλο διάστημα. Στη δε π δηλαδή; Στη δε π υπάρχει. Πιο συχνά μην γίνονται πιο συχνά αυτές οι. Μεταπήσεις, οπότε μπορεί να μπερδευτεί με τη διπολική, ωστόσο κάτι που μπορούμε να αναγνωρίσουμε είναι αυτή η συχνότητα ότι στη Δ Ε π γίνονται πιο συχνά και εύκολα.

Το περνάς, ας πούμε κάπως έτσι. Κάπως έτσι κάπως έτσι. Επίσης, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο είναι τα έντονα συναισθήματα μοιάζει κατά κάποιο τρόπο σαν τα συναισθήματα να έχουνε μπει σε ένα είδους ενισχυτή. Είμαστε παρορμητικοί. Είμαστε ενθουσιώδεις πολλές φορές είμαστε απερίσκεπτα ανοιχτοί στους ανθρώπους. Αρκετοί θεωρώ από μας έχουν καλές προθέσεις, δεν έχουν διάθεση να βλάψουν αυτό. Πολλές φορές αυτή η αφοπλιστική ειλικρίνεια μπορεί να παρεξηγηθεί.

Ουσιαστικά βγάζουμε τον εσωτερικό μας κόσμο, αφιλτράριστο και χωρίς να υπολογίζουμε πολλές φορές και τις συνέπειες. Απόκει και πέρα τώρα υπάρχουν και άλλα πράγματα αυτά βασικά, είναι δηλαδή η συναισθηματική διακύμανση, η διακύμανση της προσοχής και όπως πολύ καλά είπες κάποιες φορές υπάρχει κάτι που λέγεται υπερσυγκέντρωση προσπαθώντας και εγώ να βρω. Μία άκρη στο τι μου συμβαίνει και να βάλω όπως λέω έτσι σε μία τάξη αυτό το χάος ακούω διάφορα βιντεάκια στο Youtube. Υπάρχει κάποιος δεν είναι τώρα ό τι ειπωθεί εδώ όσον αφορά βιβλία Youtube, διάφορες πηγές έτσι δεν είναι; Πώς να το πω διαφημίσεις είναι η προσωπική μου εμπειρία, αυτά μπόρεσα να βρω σαν εργαλεία για να μπορέσω να βοηθήσω τον εαυτό μου αυτό. Και αυτό καταθέτουμε σήμερα.

Την προσωπική εμπειρία του Δημήτρη. Ναι, δηλαδή τα εργαλεία που χρησιμοποίησα εγώ απλώς θα πω υπάρχει κάποιος; Νομίζω huberman λέγεται στο Youtube που πρέπει ναναι. Έχει σχέση με νευρολογία. Είναι ερευνητής στο πανεπιστήμιο του Strateford. Είχα ακούσει ένα podcast και έλεγε ότι ενδεχομένως να υπάρχει αυτός ήτανε σίγουρος. Εγώ λέω το ενδεχομένως να υπάρχει ένα πρόβλημα, να το πω έτσι πολύ απλά σαν να έχουμε βουλωμένες βαλβίδες της ντοπαμίνης.

Οι οποίες δεν μπορούν να συντονίσουν τις ενέργειές μας, δηλαδή αν ο εγκέφαλος είναι να το πω έτσι. Ο μαέστρος της ορχήστρας σε κάποια όργανα της ορχήστρας μοιάζει σαν να μη φτάνει το μήνυμα. Όταν το είπα αυτό, ο άνθρωπος τι από ένα φως άστραψε μέσα μου; Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει; Δεν είμαστε ούτε εγωιστές ούτε καθήκια που θέλουμε να κάνουμε το δικό μας.

Απλά είμαστε άνθρωποι που βαριόμαστε εύκολα. Δεν το κάνουμε επίτηδες ή από κακία γιατί το πρόβλημα πολύ απλά είναι νευροβιολογικό όταν εγώ ας πούμε είχα συζητήσει κάποτε με έναν φίλο μου γιατρό δεν είναι της ειδικότητας με της ψυχικής υγείας, αλλά επειδή έχει ένα παιδί με αυτισμό και έχει κάνει απίστευτα πράγματα και λόγω της οικονομικής του δύναμης αλλά και λόγω. Των διανοητικών του δυνατοτήτων και έχουν αφιερώσει με την γυναίκα του τη ζωή τους.

Έτσι για να σώσουν αυτό το παιδί και τα έχουν καταφέρει σε αξιοζήλευτο βαθμό. Όταν του είπα εγώ γύρω στο 2000 2005, δεν θυμάμαι. Ότι θέλω ένα Holder, όχι να μου μετράει την πίεση να μου δείχνει ας το πούμε πώς παίζουν οι ορμόνες στο κεφάλι μου μέσα στη μέρα μου λέει αυτό που ζητάς μόνο σε κανένα ερευνητικό πανεπιστήμιο στη Νέα Υόρκη και αν θέλω να πω ότι γύρω στο 2000 εγώ είμαι όπως είπα εξαρχής το 78 γεννηθείς δεν υπήρχε ούτε στα πιο τρελά όνειρα να δει κάποιος.

Ότι όντως αυτό το πρόβλημα είναι νευροβιολογικό δεν είναι ούτε θέμα χαρακτήρα ούτε θέμα ιδιοτροπίας, ούτε θα μας χτυπήσετε παραπάνω. Θα γίνουμε πιο πειθαρχημένοι, ούτε τίποτα. Η ζωή μου είναι όλη συσσωρευμένη από άπειρα τραύματα. Αν ήταν βράχος θα ήταν ένας βράχος σμυλεμένος από όλα όσα έχω βιώσει. Δεν κατηγορώ τους ανθρώπους απλά και ατσάλι να ήσουνα θα έσπαγες.

Υπάρχει και η κόπωση των μετάλλων. Παρόλα αυτά όμως είμαστε εδώ χειροκροτώ το γεγονός ότι είσαι εδώ μαζί μου και λες την ιστορία σου που μπορεί να βοηθήσει πάρα πολλούς ανθρώπους. Και το έχουμε δει να γίνεται και σε αυτό το podcast και σε πολλές άλλες τέτοιες καταθέσεις ψυχής. Είσαι εξαιρετικός ομιλητής εξάλλου και το ότι στέκεσαι εδώ απέναντι απαιτεί γενναιότητα και το μήνυμα που θέλουμε να δώσουμε είναι αισιόδοξο στο τέλος ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Μπορούμε να βρούμε τρόπους να πάμε μπροστά, να προχωρήσουμε και να εναρμονήσουμε όλα αυτά τα στοιχεία που λες τα τραύματα που όλοι μας έχουμε. Νομίζω ότι κάποια στιγμή θα κάνει. Ψυχικό τραύμα. Και είχα ρωτήσει την καλλιόπη και της λέω, υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει τραύμα και μου λέει, Δεν νομίζω λοιπόν, οπότε θαθελα λοιπόν λίγο να δούμε. Πηγαίνοντας λίγο πάλι πίσω εκεί στην ηλικία των 40 που έγινε η διάγνωση όταν έγινε η διάγνωση, πώς αισθάνθηκες εσύ για αυτό; Αισθάνθηκα ανακούφιση.

Γιατί ο αντίπαλός μου που είμαι εγώ έχει υπόσταση, δεν παλεύωματα δεν είναι της ιδέας μου, δεν είναι ότι είμαι εγώ παράξενος και τα λοιπά είναι ένα αντικειμενικό πρόβλημα. Και ναι αυτό ότι τελικά δεν έχω πώς; Να το πω. Όχι, δεν έχω αυταπάτες. Ουσιαστικά αυτό που με βοήθησε η διάγνωση ας το πούμε, η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα είναι ότι δεν θα πρέπει αυτό το πράγμα να το χρεώνουμε σε συμπεριφορά σε χαρακτήρα, σε κακία, σε εγωισμό.

Είμαι ένας άνθρωπος διαφορετικός που παλεύει να επιβιώσει. Με ένα διαφορετικά καλωδιωμένο εγκέφαλο και μπορεί για πολλούς να είναι βλάκας ηλίθιος, άχρηστος και όλα αυτά εγώ είμαι μία χελώνα που παλεύει σε όλη της τη ζωή να φτιάξει ένα αλεξίσφαιρο καβούκι για να γλιτώσει από τις βολές όσων θέλουν να πώς να το να υποτιμήσουν πολλές φορές τον άλλον για να κρύψουν το δικό τους.

Τραύμα. Αυτό δηλαδή που σε πόνεσε από ότι καταλαβαίνω, είναι ο τρόπος που σε αντιμετώπισε κάποιος. Ο τρόπος που με αντιμετώπισε η κοινωνία στο σύνολο. Σίγουρα υπάρχουν μορφωμένοι άνθρωποι, άνθρωποι που έχουν κάνει δουλειά με τον εαυτό τους. Άνθρωποι οι οποίοι πώς να το πω; Καταλαβαίνουν. Έχουνε μία εσωτερική καλλιέργεια και ακόμα κι αν δεν τους γνωρίζεις μόνο την κορυφή του παγόβουνου που βλέπεις από την αύρα τους, καταλαβαίνεις ότι είναι ευγενικοί. Αν μη τι άλλο άνθρωποι, αλλά στις καθημερινές συναλλαγές στην καθημερινή ζωή.

Τα χτυπήματα που τρως είναι άπειρα και θα πρέπει να το πω έτσι να μπεις με αποφασιστικότητα boxer στη ζωή. Ότι θα φας άπειρες πάρα πολλές, αλλά δεν θα πρέπει να λυγίσεις θα πρέπει. Να χτίσεις κάποιες άμυνες και επίσης να έχεις πάντα αντίβαρα σε όλη αυτή την αρνητική που υφίστασε. Αλλιώς θα συντριβής, αλλιώς θα διαλυθείς. Ο τρόπος για να μη συντριβείς είναι το να μάθεις να ενημερωθείς και προφανώς να ενημερώσεις και το περιβάλλον σου.

Θα θελα λοιπόν να ξανατονίσουμε. Η διάγνωση έγινε με αφορμή το ότι η ψυχολόγος σου είπε ότι εδώ πρέπει να γίνει μία πιο εξειδικευμένη. Διάγνωση από κάποιους άλλους ειδικούς, σωστά; Φυσικά κάτι που μου αρέσει πολύ στην ψυχολόγο με είναι το εξής, πρώτον, αφοσιώνεται στους ασθενείς της. Έχει συγκεκριμένο όριο ραντεβού, δεν προσπαθεί να το παίξει υπερήρωας και έτσι η υποστήριξη που παίρνω είναι υπερβολικά καλή. Αυτό είναι αρχή της και επίσης δεν τα ξέρει όλα, δηλαδή κάτι που μου αρέσει πάρα πολύ είναι όταν μου είπε ότι κοίταξε εγώ έχω κάποιες γνώσεις, αλλά εξειδικευμένη στο θέμα της δε π είναι η ζωή.

Το αναφέρομαι σε μία κυρία που λέγεται ζωή δελιακίδου. Οπότε πήγα εκεί και όντως ας το πούμε Βοηθήθηκα. Μου έδειξε κάποια εργαλεία και από κει και πέρα προσάρμοσα αυτά τα εργαλεία έτσι ώστε να με βολεύουν και εμένα και αυτό που θέλω να πω γενικά είναι ότι θα πρέπει, όσο και να ακούγεται χαζό να γίνουμε ειδικοί και σχεδόν επιστήμονες.

Αν μπορεί να υποτεθεί αυτό σε σχέση με το πρόβλημά μας, δηλαδή εγώ για πάρα πολλά χρόνια, ενώ έχω μία εξοικείωση με τους υπολογιστές, το λέω ξεκάθαρα φόβο μου. Να ψάξω το πρόβλημά μου για να μη στιγματιστώ γιατί το Google; Δεν καταγράφει τώρα ξέρωγω όλες μας τις κινήσεις. Τι έχουμε ψάξει; Τι έχουμε δει αυτά; Υπάρχουν σε βάσεις δεδομένων από το 2006. Νομίζω ξεκίνησε δηλαδή από αρχής του Internet, δηλαδή σαν να έχει καταγραφεί όλη μας η ζωή.

Αυτό βέβαια κάποιος μπορεί να τους αγχώνει, απλά ήταν ο ανασταλτικός παράγοντας και το ταμπού το προσωπικό μου να μη στιγματιστώ εγώ θα πω μία παροιμία πάνω σε αυτό ο κόσμος τοχει τούμπανο και. Καμάρι δηλαδή εγώ αν είναι να χάσω όλη μου τη ζωή, να διαλυθώ ψυχικά και να τραυματιστώ τόσο πολύ. Ακόμα και αν αυτό εδώ είναι γνωστό σε αυτούς, γιατί δεν είναι στο ευρύ κοινό που έχουν ας το πούμε έτσι. Αυτές τις πλατφόρμες που έχουνε το Google, οτιδήποτε θα πω δεν με νοιάζει γιατί πολύ απλά έχω συσσωρεύσει τόσο πολύ πόνο που θέλω να βρω λύσεις.

Και αυτό που είχα πει στην ψυχολόγο μου που είναι ένα στιχάκι από το τραγούδι είναι ότι δεν θέλω να είμαι ναυαγός στα ψέματά μου. Δεν θέλω να ανακυκλώνω μία πλάνη, θέλω να καταλάβω πραγματικά τι έχω. Πολλές φορές οι ειδικοί φοβούνται όταν είμαι ας πούμε, όταν τα λέω κάπου σχήμα ότι τσαλακω το εγώ μου τον εαυτό μου όχι, έχω φάει τόσα πολλά χαστούκια που δεν θέλω να έχω καμία αυταπάτη είτε το διπολική διαταραχή είτε το πείσμαιο κατάθλιψη είτε το πίσω όπως θέλεις.

Εμένα δεν με πειράζει γιατί αυτό εδώ το πράγμα το έχω βιώσει. Έχω ματώσει. Παλεύω να επουλώσω και όχι να κρύψω πράγματα κάτω από το χαλάκι και είναι το μόνο πράγμα. Δηλαδή το να καταλάβω τι μου συμβαίνει, το οποίο μπορεί να με λυτρώσει και να με βοηθήσει να βρω στρατηγικές, οι οποίες μπορεί για κάποιους να μοιάζουν παράξενες, αλλά για μένα λειτουργούν και αυτό προσπαθώ να κάνω.

Επίσης να πω ένα τελευταίο άτομα με δεπυ λόγω αυτών των προβλημάτων έχουν και μεγάλη δημιουργικότητα και εφευρετικότητα γιατί αλλιώς δεν μπορούν. Και. Πολλά άλλα χαρακτηριστικά και θα τα πούμε παρακάτω. Τα θετικά δημιουργικότητα μπορούν να πετύχουν πολύ υψηλά κατορθώματα σε οτιδήποτε πιάνονται. Πράγματα που μας ενδιαφέρουν μοιάζει σε ένα ξεμπουκώνει. Οι βαλβίδες της ντοπαμίνης και να ρίχνουν άφθονοι, δηλαδή, ενώ έχουμε δυσκολία και μία διακύμανση στην προσοχή μας. Ταυτόχρονα μπορεί να έχουμε αυξημένη παρατηρητικότητα. Αλλά μπορεί και σε πράγματα τα οποία μας ενδιαφέρουν να γίνουμε πολύ καλοί.

Ίσως και για να βουλώσουμε τα στόματα των άλλων. Βοηθητικά αυτά που ακούω. Θέλω να πούμε κάποιος που μας ακούει τώρα. Και αναρωτιέται αν συμβαίνει κάτι μέσα του, αν όλα αυτά που ακούει του κάνουν κάτι ενώνει κάποια κομμάτια; Αυτό που είπες φωτίζει κάποια κομμάτια μέσα του της αν χρειάζεται να πούμε πού να δώσει κάποιος προσοχή και να πει εδώ, αυτό είναι ένα καμπανάκι για δες το λίγο.

Μήπως όντως δεν έχεις τόσο μεγάλο πρόβλημα και όντως χρειάζεται απλά να γίνει μία; Διάγνωση πάνω σε αυτό το κομμάτι, δηλαδή τι θα μπορούσε κάποιος να ακούσει και να πει να το πιάσει; Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Όσο πιο νωρίς γίνεται ώστε να το βρει που λέμε. Ναι, 2 χαρακτηριστικά πράγματα είναι η κακή διαχείριση του χρόνου και επίσης αυτό με το ανακατωμένο δωμάτιο. Θεωρώ δηλαδή ότι ακόμα και γονείς που έχουνε παιδιά με ΔΕΠΥ γιατί υπήρχε και ένα άλλο θέμα, ένας μύθος δηλαδή ότι η ΔΕΠ υπάρχει μόνο στην παιδική ηλικία. Αυτός ο μύθος βέβαια έχει ξεπεραστεί. Και ως δια μαγείας στην ενήλικη ζωή αυτό το πράγμα εξαφανίζεται. Αυτό δεν ισχύει.

Η ΔΕΠΥ υπάρχει και στην παιδική ηλικία και συνεχίζει σε όλη τη ζωή του ανθρώπου. Απλά όπως είπαμε, επειδή υπάρχουν όλα τα χρώματα της, όλα τα χρώματα του φάσματος μπορεί να έχω δεπυ κατά 10% 15 13,7, αλλά μπορεί να έχω και κατά 85% ΔΕΠΥ. Δηλαδή υπάρχουν όλα τα ποσοστά και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ενήλικες καταφέρνουν να φτιάχνουν εργαλεία και.

Για να ξεπεράσουν το πρόβλημα ή για να το καλύψουν το πρόβλημα; Γιατί η κοινωνική κατακραυγή και γενικά οι επικρίσεις είναι αφόρητες; Οπότε πλέον πολλοί λένε ότι όσο μεγαλώνουμε κάποια στοιχεία της Δ Ε Π υ εξασθενούν και αυτό το πράγμα ισχύει γιατί έχει να κάνει ουσιαστικά με αυτό το impussive της Δ Ε η προσωπικότητας. Δηλαδή πάρα πολλές φορές η υπερκινητικότητα που μπορεί να υπάρχει στην παιδική ηλικία υποχωρεί και επειδή το άτομο βαίνει προς μία πιο ώριμη ηλικία σαν ας το πούμε έτσι. Αυτό το παίξιμο των ορμονών, η διακύμανση των ορμονών κάπως να σταθεροποιείται κάνοντας πάντα βέβαια δουλειά με τον εαυτό μας. Γιατί αν τα άτομα αυτά δεν κάνουν ψυχοθεραπεία ή τέλος πάντων δεν βρουν ένα τρόπο να θεραπεύσουν τα τραύματά τους; Θα υπάρχουν πάντα.

Πράγματα που θα τους τσιγγλάνε, δηλαδή όταν λέω ότι σκέφτομαι να βάλω τη ζωή μου σε τάξη ή είναι ας πούμε αυτή μου η επιθυμία ουσιαστικά να το μεταφράσουμε. Θα ήθελα να ζω μια ζωή με λιγότερο άγχος. Με λιγότερες καταστάσεις που θα νιώθω ότι πρέπει να απολογηθώ ή που με εκθέτουν ή δείχνω σαν να μην υπολογίζω τους άλλους, ενώ αυτό δεν ισχύει.

Προσπαθώ να με ρυθμίσω με έναν τρόπο. Έτσι ώστε να μπορώ να υπάρχω. Άρα υπάρχει και έντονο στρες. Πολύ μεγάλο εγώ θεωρώ τώρα θα μιλήσω για μένα. Εγώ ίσως να έχω αγχώδη διαταραχή και όλα αυτά, αλλά θεωρώ την κύρια πηγή αυτού τη ΔΕΠΥ, δηλαδή πάρα πολλές φορές για να μπορώ να είμαι συνεπής αγχώνομαι προκαταβολικά για να μην χρειαστεί να πω συγγνώμη. Και.

Να μη χρειαστείς να πεις συγγνώμη, θέλεις λίγο να μου το αναλύσεις περισσότερο αυτό; Έστω ότι πηγαίνει σε μια συνέντευξη για δουλειά να το πω έτσι, πολύ απλά δεν γίνεται να αργήσεις το πρώτο ραντεβού. Ναι, αλλά άμα έχεις ΔΕΠΥ μπορεί να χάσεις τα κλειδιά σου και να τα ψάχνεις μισή ώρα. Δηλαδή πιο καταστροφικό από αυτό. Οπότε έρχεται εκεί το άγχος, το στρες μέσα σου για να ηρεμήσεις τον οργανισμό. Και εκεί ας πούμε όχι το άγχος και το στρες το βιώνεις γιατί προσπαθείς να προλάβεις γιατί δεν έχεις υπολογίσει τι μισή ώρα που έφαγες και παλεύεις; Παρόλα αυτά να είσαι κατά το δυνατόν συνεπής.

Βέβαια αυτό θα εμφανιστείς. Το ραντεβού αγχωμένος δεν θα κάνεις καλή εντύπωση και θα έρθει μία. Χιονοστιβάδα να το πω έτσι που πολλές φορές τι λειτουργεί και σαν μία κασέτα αυτοακύρωσης, δηλαδή μία χιονοστιβάδα συναισθημάτων. Ότι καθυστέρησα στο ραντεβού, είμαι άχρηστος, είμαι βλάκας, δεν θα καταφέρω τίποτα ποτέ. Κανένας εργοδότης δεν θα με πάρει στη δουλειά του και αυτό σε πλακώνει σαννοστιβάδα. Γιατί καθώς περνάνε τα χρόνια και δυσκολεύεσαι να το ελέγξεις και κάποιες φορές ακόμα και όταν το ελέγχεις πάντα θα υπάρχουν κάποιες σποραδικές φορές που θα πέφτουν τα χαστούκια και πολλές φορές δίνεται η ψευδαίσθηση ότι ενώ προχωράς είσαι στο ίδιο σημείο.

Δηλαδή. Ένα χαρακτηριστικό πέρα από το άγχος. Είναι αυτό που έχω πει ότι μισούμε τον εαυτό μας. Γιατί; Επειδή δεν κατάφερες να βρεις τα κτίδιά σου. Επειδή κατέστρεψα μία συνέντευξη, Κατέστρεψα μία ευκαιρία για δουλειά, επειδή στις 365 μέρες του χρόνου και στη δουλειά και στη ζωή μου υπάρχουν πιο πολλές αστοχίες από το φυσιολογικό, το οποίο εμένα με φορτίζει ψυχολογικά και τροφοδοτεί την αυτοακύρωση και υπάρχει κάτι που λέγεται Impostor Syndrome, το σύνδρομο του απατεώνα. Που ουσιαστικά ακόμα και αν πετυχαίνεις πράγματα, δεν θεωρείς ότι τα πέτυχες με την αξία σου, γιατί; Οι αποτυχίες λόγω της ασυνέπει σου και των σφαλμάτων που τα βλέπεις γιατί; Ακόμα και για να μπορέσεις να δεις τα σφάλματα, θα πρέπει να κάνεις πάλι συνεδρίες και τέτοια, δηλαδή ένας άνθρωπος πολύ τραυματισμένος δεν είναι ότι είναι εγωιστής, εξάγει έξω τα προβλήματα, δεν αντέχει τον πόνο να δει τον εαυτό του κατάματα ξεκάθαρα.

Αυτό νομίζω, οπότε αν έρθει σε μία φάση που αρχίζει σιγά σιγά να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου, γιατί κάποιος έχει βοηθήσει ως ένα βαθμό να θεραπεύσει τα τραύματά σου και να πεις OK ότι έγινε έγινε ξεκινάμε τώρα δυναμικά, προσπαθούμε πάντα θα υπάρχει σφαλιάρα της Δ Ε Π η να σε γυρίσει πίσω σαν το γκρινιάρη το παιχνίδι, ας πούμε, ένα φιδάκι θα σε κατεβάσει 1 2 level κάτω και πάλι θα πρέπει να ξαναπροσπαθείς.

Έτσι ώστε να καταφέρει σε κάποια φάση μακροπρόθεσμα υπάρχουνε αλλαγές. Διαφορές, αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν προσπαθώ είναι γιατί βλέπω διαφορά και επίσης θέλω να πω και κάτι ότι να μην πωλάει ο κόσμος στους celebrity ειδικούς γιατί πάρα πολλές φορές είναι κατασκευάσματα του marketing. Μπορεί κάποιος γνωστός να είναι πολύ καλός, Υπάρχει όμως το πρόβλημα το εξής, αν πέσουν όλοι επάνω του και θέλουν όλοι ραντεβού, αυτός ο άνθρωπος θα εξουθενωθεί. Δεν θα μπορέσει να προσφέρει τις υπηρεσίες. Θα μπορούσε, θα πρέπει ο ίδιος δηλαδή να βάλει ένα όριο αν δεν το κάνει τότε δεν σε βοηθάει.

Και επίσης καταλυτική σημασία για να είμαι σε κάποιον ειδικό για να αποδέχομαι ότι κάποιος είναι ειδικός, θα πρέπει αυτός να δίνει τροφή στη σκέψη μου. Θα πρέπει να μου ανοίγει πόρτες. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα από έναν έτσι γνωστό σε διεθνές επίπεδο που έχει έτσι έναν πυκνό λόγο. Όταν είχα ακούσει πρώτη φορά τον καμπόρ Ματέ.

Είναι άναθος γιατί ο άνθρωπος δεν λέει βλακείες γιατί αυτό που λέει σε σχέση με το τραύμα σε σχέση με άλλα πράγματα είναι ουσίας. Δηλαδή δεν πάμε στον ψυχολόγο, στον ειδικό για να εκτονωθούμε ή να έχουμε ξέρωγω. Το μωρό και να κοιμηθεί το μωρό και να σηκωθεί να φύγει. Δεν πάμε για να ακούσουμε αυτά που ξέρουμε. Πάμε για να μας πει κάποιος ότι υπάρχουν αυτά τα ανοιχτά παράθυρα που λες. Υπάρχει αυτή η πόρτα; Υπάρχει αυτή η διέξοδος; Μου λες 15 πράγματα, αλλά αυτά τα 15 πράγματα που είναι κουβαριασμένα μέσα σου είναι σε 3 κατηγορίες.

Είναι μπλε ή κόκκινα ήφάδια και πράσινα υφά. Αυτό που εσύ το βλέπεις σαν κουβάρι, εγώ σου το αναδιατάσσω σου το επιστρέφω ταξινομημένο και σου λέω τι θέλεις να πιάσουνε τα συναισθηματικά τα επαγγελματικά, τα οικονομικά. Αυτό αυτός είναι ο ρόλος, ας το πούμε έτσι ενός καλού ψυχολόγου. Αυτό που εσύ το ξεφορτώνεις μπερδεμένο να στο ξεκαθαρίσει και να σου πει είναι αυτό; Και θα πρέπει να φεύγεις πάντα με μία ανακούφιση ότι πήρα κάτι. Θα πρέπει δηλαδή αυτός ο άνθρωπος που θα σε αναλάβει με κάποιο τρόπο να προξενεί το θαυμασμό σου και να σε εμπνέει. Ίσως όχι στο βαθμό του γιατί δεν είναι εύκολο να βρούμε τέτοιους ανθρώπους, αλλά σίγουρα να μη νιώθεις μία στασιμότητα να μη νιώθεις ότι εσύ πρέπει να του τα βγάλεις με το τσιγκέλι ή εσύ πρέπει να κάνεις τη δουλειά του ειδικού. Και το λέω αυτό γιατί πτυχίο μπορεί να έχουνε πολλοί ουσιαστική βοήθεια.

Δεν είναι τόσοι πολλοί που μπορούν να δώσουν, δηλαδή είναι λίγο σαν τη μουσική μπορεί να υπάρχουν μεγάλα ονόματα ή να έχουνε ξέρωγω να βγάζουνε πολλά χρήματα, αλλά μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι, ας πούμε στη μουσική που έχουν επηρεάσει το μουσικό προσκήνιο με το έργο τους. Πόσο ζούσαν; Δεν ήταν και γνωστή ίσως δηλαδή. Λίγο να εστιάσουμε.

Το περιεχόμενο του μηνύματος, αυτό που σου επιστρέφεται, αυτό που είναι η δική σου ουσιαστικά συνεδρία. Πάρα πολύ ωραία δημήτρη, πάμε λίγο τώρα στις μαγικές καναβητές των ανθρώπων με 10. Ναι, υπάρχουν και αυτές. Μία από αυτές είναι το hyper focus και πάμε να το δούμε λίγο ως υπερδύναμη. Πολλοί μιλούν για την αδυναμία προσοχής. Μπορείς να μας περιγράψεις όμως μια στιγμή που υπερπροσοχή αυτό το higher Focus που λέμε λειτούργησε για σένα ως υπερδύναμη και σε βοήθησε να δημιουργήσεις ή να πετύχεις κάτι σημαντικό; Ναι, φυσικά, όταν έκανα την πτυχιακή μου επειδή είχα αναλάβει ένα θέμα αρκετά δύσκολο, απαιτούσε έρευνα, απαιτούσε γνώσεις γραφιστικής και τα λοιπά. Σημειωτέον εγώ ήμουνα σε ένα ατε ηλεκτρονικής δηλαδή μου λείπανε πολλές γνώσεις.

Για 4 χρόνια δεν μπορούσα μάζευα υλικό, έκανα κάποια πράγματα, απλά δεν προχωρούσα. Κατάφερα να τελειώσω την πτυχιακή μέσα σε 15 μέρες, αλλά δούλευα πυρετωδώς. Ήταν η φάση στην οποία ήθελα επιτέλους να πάρω πτυχίο γιατί είχα περάσει πάνω κάτω στο χρόνο του στα μαθήματα. Απλά είχα βαλτώσει στην πτυχιακή. Αργότερα, μετά το στρατό, ακολούθησα τη γραφιστική, δηλαδή πήγα σε ένα Ι ΕΚ γραφιστικής και θεωρώ ότι η πτυχιακή ήταν ουσιαστικά η μετάβαση από την ηλεκτρονική σε ένα πιο δημιουργικό κομμάτι, γιατί μέσω της ηλεκτρονικής είχα γνωρίσει το. Υπέροχα άρα της τεχνολογίας είσαι ειδικό της τεχνολογίας. Ναι, ακριβώς.

Ωραία ωραία τώρα στην καθημερινότητά σου θαθελες να μαθεις μία μικρή καθημερινή στρατηγική, ένα εργαλείο ρουτίνας από αυτό που σε βοηθάει κάποιος κανόνας δηλαδή που έχεις που έχεις ανακαλύψει ότι τελικά αυτό εφαρμόζοντας του. Κάνει καλύτερη την καθημερινότητα. Δεν ξέρω ακριβώς αν απαντάω ακριβώς στην ερώτησή σου, απλά απέναντι σε αυτό που είπαμε στο Hyperfocus έχω βρει απλώς κάποιες τεχνικές να ρυθμίζω μόνος μου να το πω έτσι το παμίνη που είναι αν υποθέσουμε ότι είναι αυτή έτσι μπορεί να είναι και άλλες ορμόνες, αλλά. Ένας τρόπος κατά κάποιο τρόπο να να ρυθμίζω πράγματα και να προχωράνε πράγματα.

Ναι, αυτό θα θέλαμε να μας. Πεις και αυτό το λέω γιατί εκ των υστέρων έμαθα ότι τα άτομα με Δ Ε Π παίρνουν κάποια φαρμακευτική αγωγή και αυτή η φαρμακευτική αγωγή βασίζεται σε κάτι που λέγεται δηλαδή κα. Κάποιο τρόπο είναι ενεργοποιητές να το πω έτσι στο παρελθόν έβλεπα, μπορεί να φανεί λίγο παράξενο. Ότι σε αντίθεση με το αλκοόλ ή με άλλα πράγματα που άλλους τους χαλάρουν ή τους βοηθούσε εμένα, με βοηθούσαν τα ενεργειακά ποτά ποτά Τι που ρέν και το λέω αυτό γιατί είναι ένα ταμπού. Τα ποτά, υπάρχει όμως και τρόπος να πετύχεις πάνω κάτω το ίδιο μέσα από τη μουσική, δηλαδή εγώ όταν κάνω δουλειές ακούω. Δηλαδή, ναι ακούγεται, ξέρω γω παράξενο ή αν θέλω, ας πούμε κάτι πιο ήπιο μπορεί να μακούσω astle το nothing World όλο το CD Ξέρωγω γιατί κρατάει μέσω του bit ή μέσω της ενέργειας την αδρεναλίνη.

Δεν ξέρω σε κάποια επίπεδα που εμένα με κάνουν λειτουργικό. Επίσης να πούμε ότι υπάρχουν διάφορα κανάλια στο Youtube που ασχολούνται με τη ΔΕΠΥ σε κάποια φάση είχα ανακαλύψει μία τύπισσα την τζέσικα που έχει ένα κανάλι που λέγεται how To ADHD ADHD να πούμε ότι είναι ο αγγικός όρος της ΔΕΠΥ. Που ανέφερε κάποιες τεχνικές, όπως να κάνεις ας πούμε τις δουλειές του σπιτιού σαν παιχνίδι, το λεγόμενο Game fy ή διάφορες άλλες τεχνικές, αναφέρει έναν τοίχο the World of Faful. Δηλαδή, πώς μπορείς ένα μεγάλο project να το σπάσεις σε κομμάτια και πώς μπορείς μέσα σε αυτό τον τοίχο να φτιάξεις; Ας το πούμε έτσι κάποια μικρά βαθλώματα να το πω. Από κάπου να πιαστείς για να μπορέσεις να ανέβεις και να ξεπεράσεις αυτό τον.

Δηλαδή υπάρχουν γενικά διάφορες τεχνικές. Ευτυχώς υπάρχει αρκετή πληροφόρηση και πάλι στο Youtube, όπως είπαμε και με τους ειδικούς, θα πρέπει να υπάρχει ένα 1 M, δηλαδή πάρα πολλά πράγματα στο Ίντερνετ είναι απλώς ένα copy paste. Η δουλειά η δική μας εννοώ του κάθε ανθρώπου που θέλει να βοηθηθεί είναι να μπορέσει να εντοπίσει πηγές που έχουνε πραγματικό περιεχόμενο και αυτό πάλι είναι ο ίδιος του εαυτός. Δηλαδή όταν κάτι προχωράει με μια άλφα ταχύτητα. Η σκέψη σου εννοείται ότι θα το προτιμήσεις από τη replica ή το αντίγραφο που πώς να το πω μπαίνει απλά επιφανειακά στο θέμα αυτό.

Εξάλλου όμως εκεί νομίζω και με τρόπους. Διαχείρισης του στρες ανάλογα βέβαια, όπως είπες ότι τον καθένα τον ηρεμεί και τι τον καθένα τον φέρνει σε μια έτσι καλύτερη κατάσταση, η. Μουσική πάρα πολλές φορές επιδρά σε μας ποικιλοτρόπως με την έννοια την εξής, μπορεί ακριβώς επειδή η μουσική είναι ψυχότροποι. Μας βοηθάει να ρυθμίσουμε το συναισθηματικό μας κόσμο, δηλαδή όταν θέλω να κάνω δουλειές, ναι, θα βάλω productive, αλλά αν θέλω να χαλαρώσω εννοείται θα ακούσω. Θήβα.

Για παράδειγμα, θα ακούσω εκεί το Sound ad και γεια σας ή ας πούμε, μπορεί να με βοηθάει πολύ το πρώτο CD του Stella to kokov γιατί με τον τρόπο που ξεκινάει αυτό το CD δεν ξέρω για ποιο λόγο με βοηθάει να κάνουν focus. Επίσης, έχω ανακαλύψει ότι με βοηθάει πάρα πολύ ο λευκός θόρυβος. Συνδυασμένος με μία μουσική σαν ένα μουσικό χαλί που θα είναι από πάνω, το οποίο μπορεί και να μην έχει bit να έχει απλά μία ήπια μελωδία και το λέω αυτό γιατί ένας σημαντικός παράγοντας για παράδειγμα, όταν δουλεύεις στον υπολογιστή, είναι να κόψεις κατά κάποιο τρόπο σαν να βάζεις ωτοασπίδες τους εξωτερικούς θορύβους που μπορεί να σου αποσπούν την προσοχή.

Επομένως, ο λευκός θόρυβος που μπορεί να είναι ο ήχος της βροχής μπορεί να είναι τα κύματα ή οτιδήποτε δηλαδή. Θόρυβος που δεν σε ταράζει είναι φυσικός, αλλά δεν μεταφέρει και κάποιου είδους πληροφορία πάνω στην οποία θα πιαστείς και θα τρέχει το μυαλό σου σε άλλα. Επίσης να πούμε πάλι γιατί μιλάμε για τη μουσική και για τους ήχους.

Η μουσική πέρα από ψυχότροποι που μπορεί να είναι που σε ενεργοποιεί ή σε χαλαρώνει, κάποιες φορές λειτουργεί σαν φυσική ωτοασπίδα. Για τα άτομα τα οποία έχουνε δεπ και πολλές φορές έχουν κάποια δημιουργικότητα. Είναι και μία ανεξάρτητη πηγή έμπνευσης, δηλαδή ακριβώς επειδή έχουμε να το πω έτσι, έναν ενισχυτή συναισθημάτων μέσα μας πάρα πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να μετατρέπει τη μουσική που ακούει σε εικόνες που αυτές οι εικόνες εγώ δεν φανταζόμουν να κάνω ότι υπάρχουν μέσα μου ή δεν θα μπορούσα καν να ανασυρθούν αν δεν υπήρχε μουσική και θα πω και το άλλο σε φάσεις που. Η επιστήμη δεν είχε προχωρήσει η γύρω μου, δεν με καταλάβαινα. Έβρισκα τους στίχους των τραγουδιών, ιδιαίτερα βοηθητικούς ακριβώς γιατί λόγω της δυσκολίας μας να συγκεντρωθούμε στη ΔΕΠΥ ένα άλλο χαρακτηριστικό και αυτό είναι και για γονείς που έχουνε παιδιά με ΔΕΠΥ είναι ότι δεν ολοκληρώνουμε πράγματα για μένα.

Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να ολοκληρώσω ένα βιβλίο όταν έκανε η κοιλιά, το βιβλίο, το παρατούσα ή μπορεί να μην έκανε κοιλιά το βιβλίο Εγώ να κουραζόμουνα από την ανάγνωση ίσως να υπάρχει και μία. Με κάποια δυσλεξία ή κάτι Δεν ξέρω ακριβώς απλά ένιωθα σαν να κουράζομαι διαβάζοντας, ας πούμε κάποιες σελίδες δηλαδή έχω ένα όριο περίπου 30 σελίδες.

Δεν ξέρω αν είναι λίγο ή πολύ, αλλά σίγουρα δεν έχω καμία σχέση με άτομα τα οποία μπορούν να καταμορφίσουν ένα βιβλίο σε ένα απόγευμα αυτό σε καμία περίπτωση. Έχεις άλλους; Χρόνους. Ναι, ξεκάθαρο απλά απέναντι στο πρόβλημα υπάρχει και κάτι άλλο. Έχω το θράσος να έχω γραφτεί σε μία λέσχη ανάγνωσης και όταν πήγα εκεί τους έκανα πλάκα, λέω ήρθα για να κάνω ομοιοπαθητική. Όπως έλεγε ο Φοίβος ο δημοριάς, ότι τέλος πάντων είχε στις πρεμιέρες και σε κάποια φάση άρχισε να κάνει όλο πρεμιέρες. Τον είχα δει τότε με τη Μάρθα Φριτζίλα και ήταν η φάση που έκανε συνεχώς πρεμιέρες και κάθε μέρα ήταν πρεμιέρα. Έτσι και εγώ κάνω ομοιοπαθητική σε αυτό που με φοβίζει τα βιβλία.

Ενδεικτικά, απέναντι λοιπόν, σε αυτή τη βραδίτητα έχουμε μία ικανότητα να ανοίξουμε το βιβλίο και να βρούμε πού είπε ο συγγραφέας. Το τάδε πράγμα δηλαδή υπάρχουν τα υπέρ υπάρχουν και τα. Κατά τι θυμάσαι πού ακριβώς έχει ειπωθεί κάτι; Γιατί κάνω τα πάντα εικόνες σαν ταινία Αυτό βέβαια με καθυστερεί, με κουράζει ίσως, αλλά έτσι λειτουργώ. Ένα άλλο στοιχείο είναι ότι λειτουργούμε με σύμβολα με εικόνες.

Οι ήχοι επίσης και αυτοί μετατρέπονται σε κάτι οπτικό. Επίσης μπορούμε πολύ πιο εύκολα να καταλάβουμε κάτι με μία εικόνα από ότι με γράμματα και να πω εδώ και ένα άλλο στοιχείο το οποίο με έχει βοηθήσει και το οποίο συνιστώ σε όσους ας πούμε έχουν ΔΕΠΥ. Δηλαδή έχουμε διαγνωστεί να προσπαθήσουν να προχωρήσουν τη ζωή τους.

Ακολουθώντας το ένστικτό του. Θεωρώ το ένστικτό μας, η συνείδηση μας, η φωνή μέσα μας που δεν μας καταπιέζει, αλλά μας απελευθερώνει. Δεν ξέρω πώς να το πω ακριβώς. Καθένας μπορεί να το εννοεί με το δικό του τρόπο, αλλά η φωνή μέσα μας είναι ότι πιο σοφό έχουμε πάρα πολλές φορές δεν την ακούμε για χρόνια πάρα πολλές φορές αποσυνδεόμαστε από το συναίσθημά μας και αυτό μας δημιουργεί πρόβλημα γιατί κανένας δεν θα πάρει την ευθύνη της ζωής μας παρά μόνο εμείς.

Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι θαθελα να προτείνω να συστήσω σε άτομα τα οποία έχουν δεπυ να μη διστάσουν να εμπιστευτούν το ένστικτό τους και να βρουν πρωτότυπες, ίσως παράλογες παράξενες όπως θες για πολλούς λύσεις απορρυτές για πολλούς λύσεις, που όμως αυτούς λειτουργούν, δηλαδή θα πρέπει επιτέλους. Να χειραφετηθούν από ο φασισμό τον φυσιολογικό. Δηλαδή συμμετείχα για παράδειγμα σε ένα γραπτό διαγωνισμό τώρα του 2025 και είχαμε 400 ερωτήσεις που έπρεπε να μάθουμε πάνω σε 7 διαφορετικά αντικείμενα που είχανε σχέση με ιστορία με δίκιο και τα λοιπά.

Ο δικός μου τρόπος για να παίξω μπάλα ήτανε να πάρω το PDF να το μετατρέψω σε word. Υπάρχουν κάποιες εφαρμογές να το πω έτσι κάποια sites στο Internet που στο κάνουνε Ward και από τη στιγμή που το Κατέβασα διέγραψα όλες τις. Λάθος απαντήσεις να πω ότι το ίδιο το Υπουργείο έδινε τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις και ήτανε maliple Choice.

Δηλαδή υπήρχαν 400 ερωτήσεις και υπήρχαν από κάτω 4 απαντήσεις. Παίρνοντας λοιπόν αυτό το fek αυτό το αρχείο το PDF σε word που ουσιαστικά διέγραψα όλες τις λάθος απαντήσεις και αντέγραψα την ερώτηση με τη σωστή απάντηση 2 φορές. Αυτό το πράγμα το έκανα PDF και το πέταξα στο κινητό μου υπάρχουν στα κινητά. Τα android ξέρω γω αλλά και αλλού στα iphone δεν ξέρω υπάρχουν προγράμματα που λέγονται. Tts text to speak reader τα οποία είναι δωρεάν, δηλαδή ένα τέτοιο κείμενο το μετέτρεψα ουσιαστικά σε ηχητικό. Η φωνή είναι συνθετική.

Εγώ μπορούσα να ακούω τη φωνή όχι στην κανονική της ταχύτητα, αλλά σε 170% της ταχύτητας γιατί αργώ ας πούμε. Και να διαβάσω αλλά και να ακούσω, με αποτέλεσμα τις ερωτήσεις. Και τις απαντήσεις τους να τις ακούω 3 φορές. Αυτό το ηχητικό το άκουγα όταν περπατούσα όταν ήμουνα στο μετρό το άκουγα συνεχώς και αυτό που πέτυχα στη συγκεκριμένη δοκιμασία ήταν 100 τα 100.

Είναι εξαιρετικό αυτό που λες. Τώρα αυτό είναι ένας τελείως ανορθόδοξος τρόπος και μία βλακεία, τη χαζά κάνεις δηλαδή μια ζωή στη στη ζωή μας. Διαρκώς ακούμε αυτό τι χαζά κάνεις; Και όμως αυτά είναι τα κατάλληλα για εσένα. Και βοηθητικά για εσένα, οπότε δεν νομίζω ότι υπάρχει αυτή η. Απλά το λέω ότι ένας άνθρωπος που είναι τραυματισμένος, ένας άνθρωπος δηλαδή παλιά, χτυπούσαν τον κόσμο γιατί έγραφε με το αριστερό χέρι και όχι με το δεξί και φυσικά σαν κοινωνία.

Αυτό το ξεπεράσαμε αντίστοιχα στη δική μου εποχή. Γιατί τώρα να αλλάξει πάρα πολλά πράγματα και στο σχολείο ακόμα. Όσον αφορά τη ΔΕΗ, υπάρχει δυνατότητα να δίνει κάποιος; Εξετάσεις προφορικά. Εγώ σε όλη μου την μαθητική φοιτητική ζωή, αλλά και τώρα σε αυτό το διαγωνισμό, ενώ υπήρχε πρόβλεψη για άτομα με κάποιες δυσκολίες.

Δυστυχώς δεν είχα πιστοποιητικά και δεν είχα τα χαρτιά που έπρεπε για να συμμετάσχω με άλλους όρους. Γιατί δεν λειτουργούμε; Πώς να το πω; Δεν λειτουργούμε με την ίδια ταχύτητα με τους άλλους ανθρώπους. Δυστυχώς δεν είχα δεν μπήκα σε. Ειδικού Τύπου να το πω έτσι. Η διαδικασία και μέχρι τώρα σε όλη μου τη ζωή προσπαθώ με μειωμένες δυνατότητες να ανταπεξέλθω σε έναν κόσμο που λειτουργεί με άλλες ταχύτητες. Και είναι εντάξει αυτό.

Αυτό χρειάζεται να πούμε σήμερα και αυτό το μήνυμα να μεταδώσουμε. Εντάξει, αλλά για μένα ήταν πάρα πολύ υποστηρικτικό ένα podcast που έχεις κάνει. Με την ελπίδα προσωπικά μου έδωσε ελπίδα και με βοήθησε πάρα πολύ. Και φυσικά είναι και ένα κίνητρο. Για το λόγο που βρίσκομαι εδώ με την έννοια ότι από τη στιγμή που το πρόβλημα της κοπέλας διαγνώστηκε και από τη στιγμή που αυτό έγινε γνωστό στο εργασιακό της περιβάλλον, μπόρεσε να προχωρήσει τη ζωή της και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό. Εγώ έχω φτάσει σε αυτή την ηλικία για να έχω πάρει απόφαση ότι ναι, δεν γίνεται άλλο.

Δεν γίνεται συνεχώς να παριστάνω κάποιον άλλον ή να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου. Γιατί θεωρώ ακόμα και εργασιακό σύμβουλο να ρωτήσεις ακόμα και διάφορους ειδικούς εντός ή εκτός εισαγωγικών, θα σου πουν ότι το πρόβλημα της Δ Ε η δεν είναι σοβαρό ή δεν πρέπει να το γνωρίζει ο εργοδότης; Όχι, εγώ θεωρώ ότι οι καλές συναλλαγές κάνουν τους καλούς φίλους.

Θα πρέπει επιτέλους να μπορούμε να επικοινωνήσουμε αυτό το πρόβλημα, ούτε κάναμε κάποιο κακό, ούτε είμαστε. Κακοί χαρακτήρες, ούτε τίποτα. Το πρόβλημα αυτό είναι νευροβιολογικό. Έχουμε δυνατότητα να σκεφτόμαστε out of the box, να σκεφτόμαστε πρωτότυπες λύσεις. Μπορούμε να δούμε τη γενική εικόνα, μπορούμε να κάνουμε zoom in zoom out στην πραγματικότητα με μεγάλη ευκολία πάρα πολλοί άνθρωποι οι οποίοι είναι δημιουργικοί, κρύβουν από πίσω.

Δε ούτε θέλω πώς να το πω και σε ένα βάραθρο να τους βάλω. Δηλαδή είμαστε απλά λίγο διαφορετικοί. Και με σωστή ενημέρωση μπορεί όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Να το ξέρουνε; Θέλουμε να τονίσουμε την αποδοχή. Αυτό που λες αποδεχόμαστε τον καθένα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, φτάνοντας προς το τέλος, Δημήτρη, γιατί πραγματικά είναι τόσο σημαντικά όσα μας λες και.

Πολύ βοηθητικά θαθελα λίγο να πούμε μία ερώτηση που αφορά και τους γονείς αλλά και τα παιδιά. Αν είχαμε απέναντί μας ένα γονιό και αν είχαμε απέναντί μας ένα παιδί που έρχεται σε επαφή με την διάγνωση της ΔΕΠΥ. Τι μπορούμε να του πούμε; Τι μπορεί να πούμε στο παιδί και τι μπορούμε να πούμε στο γονιό που έχει το παιδί με τη ΔΕΠ; Πρώτον ότι η δεύτερη Υπάρχει πάρα πολλές φορές, ειδικά στους γονείς υπάρχει άρνηση.

Να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, να το αγκαλιάσουνε το πρόβλημα και αυτό θα το έλεγα και στο παιδί να αντιμετωπίσει το πρόβλημά του να το αγκαλιάσει. Να κουβαλήσει τη ζωή του αγκαλιά με αυτό το πρόβλημα. Υπάρχουν υπέρ, υπάρχουν κατά. Ο κόσμος δεν έχει φτιαχτεί για μας. Παρόλα αυτά επειδή έχουμε εφευρετικότητα, μπορούμε να βρούμε τρόπους να επιβιώνουμε χωρίς να δημιουργούμε και σε μας αλλά και στους γύρω μας. Πρόβλημα σημαντικό είναι να κατανοήσει η μία πλευρά την άλλη και αυτό που έχω επίσης να πω.

Στους γονείς είναι να δώσουν ευκαιρία στα παιδιά τους να μείνουν υπερπροστατευτικοί, να μην προσπαθούν να τα κλείσουν σε μία γυάλα προστατευμένη, γιατί η πραγματικότητα θα τους συγκρίψει στα παιδιά Έχω να πω να είναι μαχητές. Μπορεί να φάνε άπειρες, αλλά είναι καλύτερα να είσαι μέσα στο ring παρά έξω από το ring. Χρειάζεται δυστυχώς να ψηθούμε απέναντι στην αγένεια των άλλων, γιατί δεν είναι κάτι το οποίο μπορούμε να το ελέγξουμε με κάποιο τρόπο.

Βέβαια στην προσωπική μας ζωή εγώ αυτό έχω κάνει. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μικρόκοσμο που θα έχουμε διώξει, θα έχουμε βάλει όρια. Βέβαια το να βάλεις όρια πάλι εδώ έρχεται στο παιχνίδι ο ψυχολόγος. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο, αν και είναι πολλές φορές. Οικονομικά απρόσιτος για αρκετό κόσμο. Δηλαδή με κάποιο τρόπο να βάλουμε όρια.

Προσωπικά έχω διώξει όλους τους τοξικούς από τη ζωή μου και θα πω ένα πράγμα όταν διώχνεις τοξικούς ή όταν διώχνεις άτομα με τα οποία πρέπει να βρίσκεσαι, πώς να το πω συνεχώς με μία συναισθηματική πανοπλία; Γιατί δεν ξέρεις τι θα εξαπολύσουμε εναντίον σου; Είναι καλό να τους κλείνεις την πόρτα. Είναι καλό να είσαι και αγενής απέναντι στον αγενή μόνο και μόνο για να φύγει. Γιατί είσαι κακός από άμυνα; Το κάνεις και όσο δημιουργείς κενό χώρο θα έρθουν και θα πλαισιώσουν τη ζωή σου. Άνθρωποι που ούτε φαντάζεσαι πραγματικά ότι μπορεί να υπάρχουν τόσο καλοί άνθρωποι και είναι πολύ ωραίο να νιώθεις ευγνωμοσύνη παρά το τι να βρω να πληγώσω τον άλλον γιατί με πλήγωσε έτσι ώστε να με σεβαστεί. Καλύτερα αυτός που σε πλήγωσε να μην υπάρχει στη ζωή σου. Εξαιρετικά όσα μας λες τα χειροκροτώ. Ένας από τους τρόπους να εξελίσσομαι επειδή δεν μπορώ να διαβάζω βιβλία είναι μέσω των τραγουδιών, των στίχων της ποίησης, κάτι που είπε στην αρχή το έχει πει ένας από τους αγαπημένους μου στιχουργούς

είναι ο Γιάννης ο Αγγελάκας. Λέει λοιπόν ότι καθένας είναι μία πληγή και ένα παράπονο κρυφό στα ζει σα βρύση και περιμένει τη στιγμή που όρθιος θα σηκωθεί και θα το ΤΡΑΓΟΥΔΉΣΕΙ. Υπάρχει και ένα άλλο στιχάκι που με βοηθάει πολύ. Μου αρέσει γενικά που έχει ασχοληθεί με κοινωνικά θέματα και με θέματα πιο εσωτερικά και ας είναι αυτό το μήνυμά μας καθώς θα κλείνουμε. Θαρθει ο καιρός που θα σπάσω την πόρτα και η καρδιά μου στο φως θα χειμίξει, θα φύγω μακριά, θα πετάξω ψηλά. Θα πετάω σαν ασύλληπτα ύψη και τότε πια δεν μπορεί αυτή η φθηνή αυτή χλωμη.

Τι φωτένια μου θλίψη θα μείνει ορφανή θα ζητάει σαν τρελή να με βρει και δεν θα με βρίσκει κι ούτε πρόκειται ποτέ να μου λείψει. Δεν ελπίζω ποτέ να μου λείψει. Δημήτρη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ Δημήτρη σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για όσα μοιράστηκες μαζί μας για τη γενναιότητά σου, να τα καταθέσεις, να μας ανοίξεις την καρδιά σου.

Ο δρόμος είναι ανοιχτός και τα καλύτερα μπροστά μας. Αφήνω τις καλύτερες μορφές για το μέλλον και θα πούμε στο επανιδείν είμαστε εδώ. Βεβαίως, σε ευχαριστώ και εγώ πάρα πολύ και θεωρώ ότι τα podcast του είναι πολύ βοηθητικά. Γιατί ναι ανοίγουν δρόμους; Έχουμε πράγματα ουσίας που μπορούν να βοηθήσουν τον κάθε άνθρωπο. Ειλικρινά σε ευχαριστώ.

Κι εγώ.

Σχόλια

Χωρίς σχόλια

Συνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση

Σύνδεση για Σχολιασμό

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμα

Πίσω 15 δευτ.
Play
Μπροστά 30 δευτ.
00:00:00
00:00:00