Πόσο επίκαιρος είναι σήμερα ο Ανδρέας Παπανδρέου; | Επεισόδιο #56
X-αιρετικώςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
30 χρόνια μετά τον θάνατο του Ανδρέας Παπανδρέου, επιχειρώ να απαντήσω σε ένα ερώτημα που εξακολουθεί να διχάζει: Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα η πολιτική του κληρονομιά; Σε αυτό το βίντεο αναλύω τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της εποχής του ΠΑΣΟΚ και εξετάζω κατά πόσο φαινόμενα που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη Ελλάδα έχουν τις ρίζες τους στη δεκαετία του 1980. Παράλληλα, το επεισόδιο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Στάθη Σταϊκού (Iskár Azif), ενός ανθρώπου με τον οποίο είχα την τύχη να γνωριστώ προσωπικά και να εκτιμήσω για την ευφυΐα, τη δημιουργικότητα και την ανιδιοτέλειά του. Σε αυτό το βίντεο συζητώ: ✅ Την πολιτική κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου✅ Τη σχέση λόγων και έργων στην ελληνική πολιτική✅ Το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80 και τη Μεταπολίτευση✅ Τον κρατισμό, τις πελατειακές σχέσεις και τον λαϊκισμό✅ Τη διαχρονική κρίση εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα✅ Το brain drain και τη φυγή των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό✅ Την ελληνική οικονομία από τη δεκαετία του '80 μέχρι σήμερα✅ Γιατί η Ελλάδα συνεχίζει να χάνει ανθρώπινο κεφάλαιο και παραγωγικές δυνάμεις Μέσα από ιστορικά παραδείγματα, πολιτική ανάλυση και προσωπικές εμπειρίες, προσπαθώ να κατανοήσω πώς διαμορφώθηκε η σημερινή Ελλάδα και ποια λάθη συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε ως κοινωνία. Εγγραφείτε και ακολουθήστε μας σε:Ιστοσελίδα ► https://www.actually.gr/Facebook ► / vaggelisaktsalis Tiktok ► / x_airetikos Instagram ► https://www.instagram.com/vaggelis_ak...Newsletter ► https://actually.us17.list-manage.com...Facebook Group ► www.facebook.com/groups/asteriskos/
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Ακούτε το πρωτοποριακά κομικοσμοπολίτικο podcast εξαιρετικός ερετικός. Από το Καραμπουρνάκι Θεσσαλονίκης για κάθε Μπαρμπουρνάκι Ιωνίου, Αιγαίου Πασών, Πελάγων, Λιμνών Ποταμών και Οκεανών Παζί θα προχωρήσουμε περήφανα νιάτα, τιμημένα γυρατιά 30 χρόνια χωρίς τον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου το σημερινό επεισόδιο, είναι αφιερωμένο στο κατά πόσο είναι επίκαιρος ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά κατά κύριο λόγο είναι αφιερωμένο στον Ισκάρα Ζήφ κατά κόσμο Στάθη Στάικου, ο οποίος δυστυχώς μας άφησε τόσο νέος, τόσο δημιουργικός, τόσο πρόωρα.
Με τον Ισκάρα Ζήφ είχα την τύχη να γνωριστώ και να βρεθούμε δύο φορές μόνο, αλλά ήταν πραγματικά πολύ πυκνή η γνωριμία μας, μιας και αφενός με ήταν ανιδιοτελής με στήριξε όταν ήμουν πρόεδρος της δημιουργίας ξανά, με τίμησε με την παρουσία του στην προεκλογική ομιλία για τις ευρωεκλογές στο Άλσος Κηφισίας τον Ιούνιο του 1924 μετά την ομιλία πήγαμε για κάποια ποτά τα οποία εξελίχθηκαν σε σκαμπόσα ποτά με αποτέλεσμα τελικά να με πάρει από το χέρι και να μου πει έλα ρε σύ είμαστε μια ανάσα από το να μπούμε στην Ευρωβουλή η δημιουργία τότε και του έλεγα Ρεστάθη δεν μας ξέρει ψυχή και με πήρε από το χέρι, με γύρισε στο γκάλερι νομίζω λέγονταν ή γκάλαξι κάπως έτσι το μπαράκι στο άλσο Σκυφισίας από πάνω και μου λέει τώρα θα δεις, το ξέρεις αυτόν το ξέρεις αυτόν, το ξέρεις αυτόν, όχι εγώ τους άλλους οι άλλοι εμένα. Και όταν συμπληρώσαμε το 0 στα 10 από πλευράς δημοσιότητας αναγνωρισιμότητας στο γκάλαξι ή γκάλερι της Σκυφισίας μου λέει ίσως και να έχεις δίκιο δεν έχουμε καμία ελπίδα
η δεύτερη φορά ήταν ακριβώς ένα χρόνο μετά πέρσι το Μάιο του 25 πέριξ του Άλσους Κηφισίας διότι διέμενε κάπου κοντά στην Κηφισιά αν όχι στην Κηφισιά ο Ισκάρα Ζήφ περιού ο λόγος Στάθης Στάικος αρχιτέκτον πάρα πολύ δημιουργικός πάρα πολύ αξιόλογος δυστυχώς τούλα είχε η μοίρα να φύγει ανήμερα της 30ης επετύου του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου, πώς τα φέρνει η ζωή.
Στάθη θα σε θυμόμαστε πάντα και αυτό το επεισόδιο ελπίζω να, μάλλον θα ευελπιστώ να τιμήσει τη μνήμη σου και είμαι βέβαιος ότι θα το ενέκρινες γιατί θα αποδομήσουμε μαζί η μνήμη σου και η αφεντομουτσουνάρα μου, θα προσπαθήσω λοιπόν εις μνήμη σου να αποδομήσω το μεγαλύτερο εκμαυλιστή της μεταπολίτευσης. Για να δούμε λοιπόν κατά πόσο είναι επίκαιρος ο Ανδρέας Παπανδρέου σήμερα, Ιούνιο του 1926, 30 χρόνια μετά το θάνατό του, θα πρέπει πρώτα να δούμε, να δούμε his legacy, δηλαδή ποια είναι η κληρονομιά του, τι άφησε πίσω.
Και κατά τη γνώμη μου, το κύριο πέρα από τα οικονομικά και τα κοινωνικά, στα κοινωνικά ίσως έχουμε να αυτοπιστώσουμε το γεγονός ότι κατήριγε στη μοιχεία και έφερε την ισότητα των δύο φίλων κτλ. Πράγματα τα οποία πολλές φορές συγχέουμε Την πρόοδο της κοινωνίας Και της παγκόσμιας κοινότητας Και της τεχνολογίας Και των εξελίξεων Και τα πιστώνουμε σε κάποιον ηγέτη Δηλαδή θέλω να πω Δεν έφερε ο Σιμίτης το ίντερνετ Το ίντερνετ ήρθε γιατί ήρθε σε όλο τον κόσμο Δεν μπορούσε στην Ελλάδα η Ελλάδα να αποτελεί την εξαίρεση Δεν έφερε ο Μητσοτάκης Το GovGR ή ο Ανδρέας Γιώργης ο γιος του σημερινού μας επίτιμου καλεσμένων τεσσαγωγικών ή του προσώπου στο οποίο είναι αφιερωμένο το σημερινό επεισόδιο, το έφεραν οι εξελίξεις.
Δεν έφερε, ας πούμε, ο μεταξάστο αυτοκίνητος στην Ελλάδα, ήρθε γιατί υπήρχε στον υπόλοιπο κόσμο. Δεν έφερε ο Καραμαλής, ο Εθνάρχης, ο Ντεμέκ την τηλεόραση, ήρθε γιατί υπήρχε τηλεόραση παντού. Έτσι λοιπόν και από πού ξεκινήσαμε όμως, Η μοιχεία θα καταργούνταν ούτως ή άλλως, δεν ήταν επίτευγμα σοσιαλιστικό της αλλαγής. Όμως το μεγαλύτερο του επίτευγμα εντός εισαγωγικών που στην πραγματικότητα είναι δεινό που επέφερε στην ελληνική κοινωνία, είναι ότι νομιμοποίησε την ασυνέπεια λόγων και έργων.
Το ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο, και τελικά να κάνεις το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή μετά από ο Ανδρέας Γεωργίου Παπαδρέου, παρέμεινε 8 και 3, 11 χρόνια στην Πρωθυπουργία. Παραμείναμε επί 11 χρόνια μέλη, ευτυχώς, και του ΝΑΤΟ και της ΕΟΚ. Το έξω οι βάσεις του θανάτου, τη στιγμή που οι βάσεις του θανάτου πολλαπλασιάζοντουσαν και αυγατίζανε επί των ημερών του, είναι δείγμα της ασυνέπειας, της μνημειώδους ασυνέπειας λόγων και έργων που χαρακτήριζαν τον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου.
Δεν λέμε ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή, την αλλαγή του 81, που ο Τασούλας θα μπορούσε να πει του 1821, μιας και πρόσφατα, στη μοναδική δουλειά που έχει να κάνει ο πρώτος πολίτης της χώρας, δηλαδή να κάνει μια εθιμοτυπική δήλωση των 30 δευτερολέπτων όπου να λέει «Ζήτω οι ήρωες της Υπανάστασης του 21», κατάφερε να το κάνει δύο φορές Σαρδάμ και στο τέλος στην τελική του δήλωση να μπερδέψει 25 Μαρτίου του 21 με 81, 1981 κλείνει παρένθεση.
όμως αυτό που συνέβη είναι ότι μέχρι εκείνο το σημείο μπορεί να υπήρχε μία απόσταση μεταξύ λόγων και έργων αλλά σε γενικές γραμμές υπήρχε μία συνέπεια. Δεν μπορούσες να είσαι τόσο από το α στο ω από τη δύση στην ανατολή και από το έξω οι βάσεις του θανάτου να ανοίγουν και άλλες βάσεις υποτίθετη του θανάτου. Από εκείνο το σημείο και μετά λοιπόν νομιμοποιείται η ασυνέπεια λόγων έργων με αποτέλεσμα η επίγονη αυτού οι οποίοι αναφέρομαι αυτή τη στιγμή ας πούμε στον εμπνευστή του σεμνή και ταπεινή επανίδρυση του κράτους ο οποίος έκανε ακριβώς το αντίθετο δηλαδή κατ' ουσίαν κατήργησε το πρόσφατα ψηφιστέν από την προηγούμενη κυβέρνηση του Πασόκ από την κυβέρνηση ΜΜΤ δηλαδή ΑΣΕΠ με τον Πάκη Παυλόπουλο ο οποίος ουσιαστικά βάζοντας τη συνέντευξη μέσα στο ΑΣΕΠ ΣΕΠ άνοιξε ουσιαστικά τους ασκούς του αιώλου σε αυτό που ο Καρατζαφέρης ο παλιός έλεγε να μπουν και τα γαλάζια παιδιά και να χορτάσει το αντεράκι τους, να λιγδώσουν το αντεράκι τους και τα γαλάζια παιδιά
και από εκεί και πέρα. Το Σεμνά και τα Πεινά λοιπόν έγινε μία πλήρης ξεχαρβάλωμα και εκτράχυνση του κράτους. Υπήρξε αυτός ο οποίος έταξε ζάπια ένα και δύο και τελικά έφερε ένα δεύτερο μνημόνιο. Ο άλλος που έλεγε, μιλάω πάντα για την ασυνέπεια λόγων και έργων, ένας άλλος που έλεγε που τώρα προαλήφεται για rebranding και παρουσιάζεται ως κάτι καινούριο και κενοφανές, λες και έχουμε μνήμη χρυσόψαρο ή είμαστε λοτοφάγοι και δεν ξέρουμε για ποιον μιλάμε.
Μιλάμε για τον άνθρωπο ο οποίος έλεγε με έναν όμως ένα άρθρο θα καταργήσω τα μνημόνια και που τελικά έφερε ένα τρίτο αχρίαστο. Όλοι αυτοί λοιπόν, το πάτημά τους, το άλοθή τους, η αρχή τους, η εκκίνηση αυτής της πλήρους ασυνέπειας και μη ταύτισης μεταξύ του τι σου λέω και τι σου κάνω μάνα μου, αυτό λοιπόν ξεκινάει το 1981 από τον ήρωα εντός εισαγωγικών της σημερινής μας εκπομπής και του σημερινό μας επεισοδίου, ο οποίος είναι ο πρώτος που τόσο ανεριθρίαστα, τόσο ξεδιάντροπα, τόσο φόρα παρτίδα, ουσιαστικά άλλα έλεγε και άλλα έπρατε.
Οπότε το νούμερο ένα δεινό που έχει επιφέρει είναι αυτή η ασυνέπεια, από την οποία ακόμα η ελληνική πολιτική σκηνή και η ελληνική κοινωνία δεν έχουν, όπως βλέπεις και τώρα, δεν έχουν καταφέρει να συνέλθουν. Για να μην πιάσουμε τον τελευταίο, ο οποίος έταξε επιτελικό κράτος των Αρίστον, και βλέπουμε ότι είναι ουσιαστικά ένα ξεχαρβαλωμένο κράτος των Οπεκεπέδων και των Ημέτερων και έχει ταυτίσει την επταετία του με την ευνοιοκρατία και την αριστοκρατία, τι μαζόμουν να πω, αλλά εμπολής δεν είναι σωστό, αλλά μάλλον τελικά σωστό είναι, πάντως με την ευνοιοκρατία, την κλεπτοκρατία και όλα αυτά τα οποία ζούμε εδώ και 7 χρόνια ουσιαστικά την επίπλαστη ευμάρεια και ανάπτυξη για τους λίγους ημέτερους, την ίδια ώρα που η ελληνική κοινωνία βράζει στο ζουμί της, που η επαρχία και η περιφέρεια ερημοποιείται μαζικά, η θάνατη είναι υπερπολαπλάση, δεν είναι διπλάση, είναι τριπλάση ή και βάλε, ή και βγάλε άμα μιλάμε για γεννήσεις και που όλο και περισσότερα ελληνόπουλα, μην τρώτε αμάση το αφήγημα περί Greek Regain, ουσιαστικά περισσότεροι είναι αυτοί που φεύγουν, ακόμα και σήμερα εν έτη 2026, περισσότεροι είναι τα ελληνόπουλα που αναζητούν μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό παρά τα ελληνόπουλα που επαναπατρίζονται.
το διαπίστωσα ιδίοι σώμασι όταν πήγα στο Άμστερνταμπ, στο Φόντελπαρκ του Άμστερνταμπ που είναι το κεντρικό του πάρκο, μια ηλιόλουστη Κυριακή ή Σάββατο, Σάββατο ήτανε, ένα ηλιόλουστο Σάββατο λοιπόν, στην κυριολεξία, αν όχι κάθε Τέταρτη, κάθε Πέμπτη Παρέα μιλούσε ελληνικά. Προφανώς δεν ήταν όλοι εκδρομής για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, Προφανέστατα οι περισσότεροι Επειδή μιλάμε για νέα παιδιά Τα περισσότερα από αυτά τα νέα παιδιά Ήταν μετανάστες που είτε κάνανε Δουλειά χειρονακτών Είτε ήταν στις κατασκευές Είτε ήταν σερβιτόροι Είτε ήταν καλοσπουδαγμένα παιδιά Τα οποία εσύ και εγώ με το ειστέρημά μας Τα σπουδάσαμε προπτυχιακά μεταπτυχιακά Και τον κόπο Τον δικό σου και τον δικό μου Τους καρπούς των κόπων μας που τα σπουδάσαμε τους δρέπει αυτή τη στιγμή η αλοδαπή, προκειμένου η Ολλανδοϊκή κοινωνία, αλλά μην αυταπατώμεθα, σε όλο τον κόσμο πλέον, ακόμα και εκεί που δεν ξημερώνει ή αργεί να ξημερώσει, ή αν μιλάμε για καλοκαίρι εκεί που αργεί να νυχτώσει,
όπως στο Άμσταντα που νυχτώνει κατά τη μία η ώρα, παντού πλέον υπάρχουν Ελληνόπουλα, λες και είμαστε καμιά χώρα των 300 εκατομμυρίων και μπορείς να συναντάς παντού. Είμαστε λίγοι, άρα είμαστε πολύτιμοι και ακόμα και αυτό τι πολύτιμότερο διαθέτουμε σαν κοινωνία, το στέλνουμε έξω. Αυτό, ακόμα και αυτό, είναι έργο Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου.
Γιατί αν περάσουμε στο οικονομικό σκέλος της συμβολής του επί της πρώτης οκταετίας κατά κυρίου λόγου, γιατί μετά λίγο σοβαρεύτηκε, ουσιαστικά τα πακέτα αντελώτα, τα μεσογειακά ολοκληρωμένα προγράμματα, τα πακέτα σαντέρ αργότερα στη δεκαετία των 90, όλα αυτά τα οποία προορίζονταν για να γίνουν υποδομές, για να ανασυγκροτήσουμε τον παραγωγικό μας μοντέλο, για να γίνουμε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, όλα αυτά τα οποία κατάφερε με τα ίδια κονδύλια η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Πορτογαλία και εμπολής και η Ιταλία, εμείς τι τα κάναμε, τα κάναμε γιάχματα, τα κάναμε μπουζούκια, τα κάναμε γυαλιστερές μερσεντές και γαρδένιες σε αυτά τα πολιτιστικά αύριο του ΝΟΘ, Ναυτικός Όμιλος Θεσσαλονίκης πίσω μου είναι μια παλιά άγκυρα τον καιρό που, όχι ευτυχώς ναυτιλία έχουμε ακόμα είναι από τα λίγα πράγματα που έχουμε για ποιο λόγο έχουμε ναυτιλία, για ποιο λόγο τα πηγαίνουμε καλά στην ΑΕΒΕΦ και την ναυτιλία όπου υπάρχει λιγότερη ρύθμιση όπως στην ναυτιλία, εγχώρια εσωτερική υπερρύθμιση, κρατική
τόσο καλύτερα τα πηγαίνει ο Έλληνας όπου υπάρχει σοβιετικό μοντέλο, τόσο περισσότερη υπερήθμιση, τόσο θες τηλέφωνο στον υπουργό, τον παραγοντήσκο, τον πολιτευτή, τόσο στρεβλώνει το πράγμα, γίνεται πιο φαύλο και τελικά πιο δύσκολο το επιχειρήν. Γιατί ο Έλληνας τι ήταν πάντα, ναυσιπλός, ήταν ποντοπόρος, ήταν επιχειρηματίας, εξερευνητής.
Αυτό λοιπόν μου θύμισε ο Αντρέας Παπανδρέου, είναι ταυτισμένος με τον Κατσιφάρα, που έχει κάνει τη δήλωση, αν δεν υπήρχε ο Ανδρέας Παπαανδρέου δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρορός μας, και φυσικά με τον Βαγγέλη Γιαννόπουλο το συνονόματο, ο οποίος τον είχε κάνει σε κάποια φάση ο Παπαανδρέου Υπουργό Ναυτιλίας και γυρίζει και του λέει, ρε πρόεδρε, εγώ πρώτη φορά θάλασσα είδα 20 χρονών, ήταν ναι, νομίζω από την Αρκαδία ο Γιαννόπουλος, και του λέει εγώ πρώτη φορά θάλασσα είμαι από βουνό πρώτη φορά θάλασσα 20 χρονών πως θα γίνουν αυτή η λευκή μου λέει κολύμπ του λέει ο παπαδρέου κολύμπα και μια χαρά θα πάνε όλα και είδαμε πόσο καλά πήγανε τι έγινε λοιπόν εκείνο τον καιρό και μάλιστα τώρα το σύνθημα της Άνδρας Διαμαντοπούλου υποτίθεται της σοβαρής πτέρυγας του Πασόκ της Άννας Διαμαντοπούλου το σύνθημα είναι Πασόκ ωραία χρόνια λανσάρει ότι αυτό θα πρέπει να λένε στο πόπολο.
Πασόκοραία χρόνια όμως ήταν τα χρόνια τα οποία καταναλώναμε περισσότερο το 80 χωρίς να παράγουμε περισσότερο. Υπάρχει ένα βιβλίο του Τάκη Παπά «Η παράδοξη χώρα» που εξηγεί πως το 75 περίπου τρεις χώρες ξεκινάνε από το ίδιο σημείο Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελλάδα περίπου με ίδιες υποδομές, ίδιο ΑΕΠ κατά κεφαλήν, ίδια πάνω κάτω κατάσταση και ενώ η Ελλάδα, ενώ η Ιρλανδία αν θυμάμαι καλά έχει τριπλάσιο αριθμό, τριπλάσιο ρυθμό ανάπτυξης, η Πορτογαλία έχει διπλάσιο ρυθμό ανάπτυξης ημών και εμείς έχουμε έναν ισχνό ρυθμό ανάπτυξης κυρίως στη δεκαετία του 80 τότε που πέφταν τα παχυλά εφάπαξ και εμείς τι κάναμε πέρα από τα μπουζούκια, τα κάναμε τα γιουγκοσλαβικά καλαμπόκια για τους νεότερους ψάξτε το με τον Αθανασιάδη, τα κάναμε, ή Αθανασ Φάκηνα πεταγμένα στην χωματερή και τα κάναμε σκάνδαλο κοσκοτά και βεβαίως το έχω εδώ πέρα το σκονάκι μου γιατί αυτό που τα κάναμε ήταν ότι δεν το έχω στο σκονάκι μου.
Εμπάνω στους πληθόντους θα μου ήρθε αργότερα. Εις μνήμη λοιπόν Γιαννόπουλου. καθίδισε ουσιαστικά αυτό που έκανε ο Παπανδρέου είναι ότι αυτή την στρευλή φαύλη πολιτική που εκκίνησε αυτός τότε τη συνεχίζουν όλοι οι επίγονοι του γιατί οι πολιτικοί του επίγονοι δεν είναι μόνο αυτοί που τον διαδέχτηκαν μία παρένθεση ήταν ο Σιμήτης και άλλη μία ο Μητσοτάκης που τον διαδέχθηκε χρονικά και ο Σιμήτης που τον διαδέχθηκε στο κόμμα του τον διαδέχθηκε ο Μητσοτάκης το 89 μετά από μια περιπέτεια με οι απανοτές εκλογές και την Οικουμενική και το βρώμικο 89 που λέγανε οι Πασόκοι και μετά τον διαδέχτηκε ο Σιμήτης μετά το θάνατό του, το Χέρφιλντ και όλα αυτά.
Όμως όλοι εκτός από τον Μητσοτάκη, τον μπαμπά Μητσοτάκη τον κανονικό Μητσοτάκη και τον Σιμήτη όλοι ακολουθούν έκτοτε την ίδια επιδοματική πολιτική το τσοβόλα δώσ' τα όλα το ουσιαστικά αφού δεν μπορούμε να δώσουμε παχυλά εφάπαξ λόγω μνημονίων και μεταμνημονιακών ελέγχων, ουσιαστικά τι κάνουμε, δίνουμε επιδόματα. Ή αυτό που έκανε ο Καραμαλής ο Βούς, αυτός τον οποίο αναφέρθηκα προηγουμένως με την επανίδρυση του κράτους της Εμνή και τα Ποινή, ουσιαστικά διόρισε όποιον ανέπνεε στην Ελλάδα.
Είχανε σταζιέ, όλοι γνωρίζουν, όλοι θυμούνται, ότι υπήρχαν υπάλληλοι που δεν είχε καρέκλα να καθίσουν, όχι δεν μιλάμε για αρμοδιότητα, δημόσιοι υπάλληλοι που διοριζόντουσαν σαν σταζιέ, δηλαδή σαν μαθητευόμενοι, σαν εκπαιδευόμενοι και δεν είχαν καρέκλα να καθίσουν. Και μετά φυσικά ήρθε ο Τσίπρας ακολούθης ακριβώς την ίδια πολιτική.
Γενικώς το κανένας από αυτούς όλους και ο σημερινός το έχει απογειώσει με το dentist pass, fuel pass, market pass, όπου θες να πας με το pass θα πας, ουσιαστικά ψηφοθυρικά. φιλανθρωπικά ψηφοθυρικά πάσεις τα οποία ουσιαστικά το μόνο που προσφέρουν είναι αντικίνητρο παραγωγής και εργασίας. Κανένας από αυτούς τους ηγέτες έκτοτε μετά τον Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου κανένας από αυτούς δεν είχε ένα όραμα για την κοινωνία δεν είχε ένα όραμα για το πώς θα γίνουμε παραγωγικότεροι γιατί αυτό που έλεγα προηγουμένως είναι ότι το 1980 περνούσαμε καλά και πασόκορα χρόνια είναι επειδή βγάζαμε στη σύνταξη σαραντάριδες, σαν άγαμες θυγατέρες πτεράρχων, σαν αγωνιστές της εθνικής αντίστασης σε ανθρώπους που ήταν δύο χρονών όταν είχαμε εθνική αντίσταση στην κατοχή, σαν λόγο επαγγελματικής, λόγο... πες το...
μπάς φιρτώσει, θα μου έρθει, αλλά λόγο αλληλεγγύης επαγγελματικής στην συμβία του Ανδρέα Γεωργίου Παπανδρέου εκείνο τον καιρό στη Μιμή Λιάνη, βγαίνανε άνθρωποι της Ολυμπιακής στα 35 και στα 40 τους, συναδελφική αλληλεγγύη είναι το ένα που έψαχνα, το άλλο θα το βρω αργότερα. Λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης λοιπόν στη Μιμή βγαίναν άνθρωποι στα 35 και τα 40 τους, δηλαδή άνθρωποι οποίοι είχαν δουλέψει 15 και 20 χρόνια και βγαίναν στη σύνταξη, αν ζούσαν μέχρι τα 90 που κάποιοι από αυτούς ζούνε, συνταξιδοτήθηκαν για 60 χρόνια από τα 35 στα 95 ας πούμε ενώ είχαν δουλέψει 15 πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι αυτό με αποτέλεσμα τα παιδιά και τα εγγόνια αυτών των ανθρώπων να είναι τώρα στην ξενιτιά γιατί πολύ απλά αυτοί οι άνθρωποι του Πασό Κορέα χρόνια του 80 ουσιαστικά δανείστηκαν επίπλαστη ευμάρεια, δανείστηκαν την ευμάρεια των παιδιών και των εγγονιών τους τα οποία επαναλαμβάνω τώρα είναι αναγκασμένα να ζητούν η σάγραν ενός καλύτερου μέλλοντος και ενός καλύτερου αύριο
και μιας αξιοπρεπέστερης και οικονομικά πιο άνετης ζωής είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται στην ξενιτιά. Αυτό λοιπόν ακριβώς εγκαθίδρυσε την επιδοματική, πολιτική και λογική, τη λογική της ίσονος προσπάθειας. Το λέγκαση, η κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου είναι αυτό ακριβώς, του πώς δεν θα κάνεις τίποτα ή θα κάνεις τα λιγότερα δυνατά και θα απομυζείς ομιζής πόρους δημόσιους κατά κύριο λόγο, όσο το δυνατόν περισσότερο.
Δηλαδή, εγώ ήμουνα παιδί 10 χρονών, το 85 μου 10 χρονών και μου έλεγαν αυτός βγήκε στη σύνταξη. Και τον έλεγα, η έστατος 45 και του έλεγα, σκεφτόμουν αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο νέος, τόσο υγιής, τόσο εύρωστος σωματικά και βγήκε στη σύνταξη για ποιο λόγο. και οι άνθρωποι τότε, η πλειοψηφία που τον επανεκλέξαν το 1985 και που του δώσαν ένα μεγάλο ποσοστό το 1989 ακόμα και μετά από τόσα σκάνδαλα, σωρία σκανδάλων, το γηκοσλαβικό καλαμπόκι, ο Κοσκοτάς και το άλλο ένα που θα μουρθεί.
Στα σχόλια μπορείτε να γράψετε ποιο άλλο ήταν το εμβληματικό σκάνδαλο εκείνης της εποχής, αλλά εν πάση περιπτώσει οι περισσότεροι δεν το βλέπανε έτσι. Το βλέπανε κοντόθωρα και λέγανε ότι αφού μπορούμε γιατί όχι. Πέρα από τον Ισκάρα Ζήφ, πέρα από τον Ανδρέα Παπανδρέου, με αρνητικό πρόσημο, είναι αφιερωμένο και στον Δημήτρη, το φίλο Δημήτρη που με παρακολουθεί και το ξέρω, ο οποίος ήταν αστυνόμος και βγήκε στη σύνταξη χωρίς να το θέλει ο άνθρωπος, στα 49 του, εγώ έτυχε και τον γνώρισα πολύ μεγαλύτερο, όντας ήδη περίπου 30 χρόνια συνταξιούχος, και του λέω ρε Δημήτρη, 49 χρονών πολύ νέος δεν ήσουν, και μου λέει ήμουνα στην καλύτερη μου ηλικία για αστυνόμους, είχα εμπειρία, είχα ρόμι, όχι roaming, κάπως έτσι ακούστηκε, είχα ρόμι, μπορούσα να προσφέρω πολλά ακόμα.
Δεν είναι ανάγκη ο αστυνόμος να είναι πάντα στους δρόμους και να κυνηγάει τους κακούς. Υπάρχουν και γραφειοκρατικές δουλειές, υπάρχουν και δουλειές γραφείου, φύγε κακό μηγάκι, μάλλον το μηγάκι παρεξηγήθηκε είναι πασοκικό μηγάκι και ήρθε να διαταράξει την ηρεμία και τη συγκέντρωσή μου. Εμπάσχερ τόσο όποιος έχει νου καταλαβαίνει ότι εκείνο τον καιρό αυτή η ευμάρεια που ζήσαμε το πασόκ ωραία χρόνια που λέει οι δίθεν σοβαροί δια Μαντοπούλου είναι αυτό ακριβώς που πληρώνουμε τώρα και που εν συνεχεία το υιοθέτησαν όλες οι κατοπινές διοικήσεις εκτός από το Σιμίτη και τον Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης ο μπαμπάς κυβέρνησε μόλις τρεις και μισή χρόνια και κυβέρνησε με πολύ ισχνή πλειοψηφία κοινοβουλευτικά, ουσιαστικά του μισού βουλευτή γιατί ακόμα και το 159 ήταν 150 μισό γιατί ήταν ο κατσίκης που ήταν εδανικός από άλλο κόμμα.
Εμπάσπρωτος τι σας λέω τώρα, αν είσαστε μικρότεροι αλλά μπορείτε να τα ψάξετε. Με αποτέλεσμα να μην έχει την απαραίτητη πλειοψηφία και την απαραίτητη άνεση για να προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις που πραγματικά πιστεύω ότι ήθελε με τον Μάνο τον Αδριανόπουλο, σε αντίθεση με τον ιό, τον βιολογικό του ιό, ο οποίος είναι αυτός μας κυβερνατόρα, ο οποίος περισσότερο πολιτικά πνευματικά ανήκει επαναλαμβάνως στον παπανδρεϊσμό, κι ας το λένε Μητσοτάκη, μιας και μόνο στα εύκολα χαίρεται και μόνο με τα εύκολα ευκολύνεται και έχει μοναδικό του κριτήριο και γνώμονα τις επόμενες εκλογές και την επανεκλογή του.
Επειδή ο μπαμπάς του φύσηξε το κάικι στο χυλό, ο νυν Μητσοτάκης, ο ιός Μητσοτάκης, φυσάει και το γιαούρτι. Ενώ είχε μια λευκή επιταγή και είχε το ελευθέρας από τον ελληνικό λαό να προχωρήσει επιτέλους σε αυτές τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που θα μας κάνανε ένα κανονικό αστικού τύπου, φιλελεύθερο δυτικού τύπου κράτος, αυτός επαναπάβεται και έχει μια γαλάζια απόχρωση του Πασόκ.
Πάμε λίγο στο σκονάκι γιατί ο χρόνος τρέχει. Εγκαθίδρισε ο Αντρέας Παπαναδρέου μια δυναστία που δεν μακροημέρευσε. Ο ΓΑΠ αποδείχθηκε παρά τις αγαθές προθέσεις του κατά τη γνώμη μου, αποδείχθηκε κατώτερος των περιστάσεων, μιας και δεν κατάλαβε αφενός μεν τι καράβι έπαιρνε τον καιρό που του έδινε την καυτή πατάτα ο Καραμαλής ο Βούς και αφετέρου δεν κατάφερε να το στρίψει εν γέρος, δεν κατάφερε να προβεί στα απαραίτητα διαπραγματευτικά, είχε διαπραγματευτικά ατού εκείνο τον καιρό, δεν κατάφερε να τα παίξει έτσι ώστε να απειλήσει ουσιαστικά την Ευρωζώνη ότι άμα πέσω εγώ πέφτουν όλοι και άρα δώστε κάτι παραπάνω.
ήταν αυτό το οποίο με χρονοκαθυστέρηση ενδεικτική του τρόπου που δεν σκέφτεται τελικά ο άχαστος ηγέτης που διαδέχθηκε τον Αντώνη Σαμαρά, τον Ζάπιο 1 και 2, πήγε να παίξει ένα χαρτί το οποίο ήταν ήδη καμένο με την περήφανη διαπραγμάτευση και πήγε να απειλήσει ουσιαστικά τον Σόιμπλε, αναφέρομαι στο Τζίπρα, ότι πήγε να τον απειλήσει λέγοντάς του ότι εμείς θα φύγουμε από την Ευρωζώνη τον καιρό που ο Σόιμπλε ήθελε να μας βγάλει από την Ευρωζώνη.
Δηλαδή πήγε να απειλήσει λέγοντάς του αν δεν κάνεις το χατήρι μου θα βάλω αυτόν κόλ. Αυτός λοιπόν ο περήφανος διαπραγματευτής με τη 17ο περήφανο διαπραγμάτευση και ο συγκυβερνήτης ουσιαστικά του Καμένου και αυτός που το μόνο του που προσάπτουν δεν έφαγε τουλάχιστον ναι δεν έφαγε αλλά δεν είναι ικανό κριτήριο αυτό και ότι προσπάθησε το παιδί και έβγαλε έρπει.
Δηλαδή ακόμα διαβάζει στα σχόλια στο facebook και λένε για τον έρπει. Ότι δούλεψε πρώτη φορά στη ζωή του, στα 40 του ή πόσο ήταν τότε και έβγαλε έρπει. Οποιοςδήποτε έχει δουλέψει έξω στην κοινωνία, οποιαδήποτε δουλειά και να έχει κάνει, έχει έρπει από το άγχος και από το μυαλό του, έχει μονίμως ένα δυνάμι έρπει, από το άγχος του πώς θα παράξει πλούτο για τη φαμίλια του και κυρίως πώς θα αντιπαρέλθει ένα κράτος εχθρικό, που δεν είναι αρρωγός, δεν είναι βοηθός, δεν είναι καν ουδέτερος, αλλά είναι ο εχθρός, ο απόλυτος, οποιουδήποτε ανθρώπου, εργοδότη, ιδιωτικού υπαλλήλου, ελεύθερο επαγγελματία, οποιουδήποτε προσπαθεί να δημιουργήσει πλούτο και έχει προσκόμματα αντί να έχει βοηθήματα από αυτό το εχθρικό στην επιχειρηματικότητα και στην ιδιωτική πρωτοβουλία κράτος.
Κάπου εδώ λοιπόν για τον ΕΟΜΕΧ είπα, ΕΟΜΕΧ, ΕΟΜΕΧ, όποιος δεν ξέρει τι είναι ΕΟΜΕΧ, Αγροτικοί Συνεταιρισμοί. Αυτό νομίζω έψαχνα να πω, πριν τον Κοσκοτά είναι Αγροτικοί Συνεταιρισμοί. Εκεί λοιπόν που οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί, οι Ήβηρες εν γέννη κατάφεραν να διοργανώσουν τον πρωτογενή τους τομέα, Εμείς τα κάναμε, τα τρακτέρ τα κάναμε μπρεσεντές, τους αγροτικούς συνεταιρισμούς τους εκμαυλήσαμε και αυτούς και τους κάναμε συνώνυμο της λαμογιάς και έτσι βλέπουμε ότι ο πρωτογενής μας τομέας πάσχει ακόμα και τώρα, όχι επειδή ο Ανδρέας Παπαδρέου ήταν τότε αυτός που ήταν, επειδή έτσι ξεκίνησε και πολύ συνεχίζει.
Δηλαδή η λογική του «η κουτόφραγγη και να του σταφάμε», η λογική του ΟΠΚΠ, ξεκινάει τότε ακριβώς. Η δινεστία του ΓΑΠ και η διναστία της Ίσονος Προσπάθειας. Ωραία τα γράφω. Τότε λοιπόν νομιμοποιείται, πέρα από την ασυνέπεια λόγων και έργων, η λαμογιά, η ρεμούλα και το πολιτικό βύσμα. Και ακολουθούν οι υπόλοιποι, εξαίρεση ο Σιμήτης, ο Σιμητάκος, αυτή η στάνη αυτό το γάλα έβγαζε.
ο Σιμίτης φαντάζει καμιά πρωθυπουργάρα ο οποίος ήταν μετριότατος πρωθυπουργός μόνο και μόνο γιατί όλοι οι κατοπινοί ήταν πολύ πολύ κατώτεροι των περιστάσεων και αυτού το μεμπτό του Σιμίτη κατάφερε να κάνει Ολυμπιακούς αγώνες να βάλει την Κύπρο στην Ευρώπη και να μας βάλει στην ΩΝΕ με όποιον τρόπο το κατάφερε το μεγάλο του φάουλ είναι το γεγονός ότι ανέλοσε το πολιτικό του κεφάλαιο Αντί στο να περάσει το ασφαλιστικό και να σκαπουλάρει μια γενιά και να περάσει το νόμο Γιάννητσι, αυτός το ανέλογης το να απαλληφθεί το θρήσκευμα από τις αστυνομικές ταυτότητες.
Κάτι πάρα πολύ ίσονο σημασίας, το οποίο δεν είχε και τόση μεγάλη διαφορά για την πλειοψηφία του κόσμου. Είμαστε Ορθόδοξοι, δεν είμαστε Ορθόδοξοι, είμαστε Ιαχωβάδες. δεν έκανε διαφορά στο παραγωγικό μοντέλο αντιθέτως το ασφαλιστικό ήταν κάτι μείζων το οποίο εάν το περνούσε θα έμενε στην ιστορία με χρυσά γράμματα ενώ τώρα είναι απλά με μέτρια γράμματα την ώρα που όλοι οι άλλοι δεν θέλουμε να τους διαβάζουμε καν είναι χωρίς γράμματα για τον Μητσοτάκη είπαμε ότι είχε λίγο χρόνο και δεν είχε την άνεση την κοινοβουλευτική η επίγονή του Πασόκο ωραία χρόνια νομίζω καλά είμαστε στα 23 λεπτά Ποια είναι η γνώμη σας για τον Ανδρέα Παπανδρέου Έχω ανακαλύψει ως όψιμος Influencer ότι τρία είναι τα κοινά Τρία είναι τα κοινά τα οποία μπορούν να εξιτάρουν Τον κόσμο. Ο Παπανδρέου, ο Τσίπρας Και ο Πούτιν είναι οι τρεις Υγέτες είτε εν ζωή είτε ο Παπανδρέου Όχι εν ζωή οι οποίοι έχουν φανατικό Κοινό και μη μου τους κύκλους Τάρατε και μη μου τους διαταράσετε Και μη μου χαλάτε
Την κληρονομιά τους δηλαδή αν πεις Ανδρέου, αν πεις κακή κουβέντα για τον Ανδρέα, ότι τότε φάγαμε με τον Ανδρέα, με τον Πασόκ φάγαμε κρέας φάγατε κρέας, αλλά όχι επειδή παράξατε περισσότερο, αλλά επειδή δανειστήκατε περισσότερο και δανειστήκατε τον πλούτο που κανονικά άνοικε στα παιδιά και στα εγγόνια σας που τώρα είναι στην ξενιτιά γιατί κακά τα ψέματα, κάθε ελληνική φαμίλια έχει κάποιον πρώτου βαθμού συγγενή πλέον που είναι στην ξενιτιά Και αν τώρα είμαστε έτσι, χειρότερα από το 50 και μην μπες κανένας να μου πει τώρα έχουμε αυτοκίνητο γιατί εξήγησα στην αρχή αυτού του βίντεο ότι άλλο η τεχνολογική εξέλιξη και η πρόδοση της ανθρωπότητας και άλλο το τι κάνουμε εμείς σαν χώρα. Έχουμε καταντήσει ουραγή τον πάντος τα πάντα, είμαστε μια παρατημένη χώρα σε παρακμή με παρετημένους πολίτες και αυτό είναι ωραίο βίντεο για ποια είναι η ζημιά που κάνει η Καριστιανού και όλα τα νεοπαγή σχήματα στην εμπιστοσύνη του κόσμου, για ποιο λόγο οι χαμένες ζωές του πολιτικού συστήματος.
Κάθε φορά που τρως μία απογοήτευση από την επανέδειση του κράτους, την πράσινη ανάπτυξη, το Ζάπιο 1 και 2, το «Μέναν όμως ένα άθρος» Ζουρνάδες και τώρα που έρχεται η νέα απογοήτευση που θα είναι η ελπίδα για τη δημοκρατία και τον Θανάση Αυγερινό, η ελπίδα για τη δημοκρατία του Πούτινη ή οπωσδήποτε αλλιώς το λένε το κόμμα, Εν πάση περιπτώσει αυτό κάθε φορά τρώει μια ζωή Πώς παίζαμε με μικρή ηλεκτρονικά και είχαμε τρεις ζωές Κάθε φορά που χάνεις μια ζωή Είσαι λίγο πιο κοντά σε έναν πιο Λαϊκιστή, ηγέτη Και αυτός ο λαϊκιστής ηγέτης έρχεται και όλο και πιο κοντά Σε θέση εξουσίας Όπως καλή ώρα ο Φάραντς Ο οποίος επιτέλους σας αναλάβει Για να καταλάβει ο κόσμος πόσο Απέχει τα λόγια με τα έργα, οι εύκολες υποσχέσεις πόσο απέχουν από την πράξη κάποτε θα σας αφήνω, ευχαριστώ πάρα πολύ αιωνία η μνήμη του Ισκάρα Ζήφ είμαι πολύ χαρούμενος και με τιμά ιδιαίτερος το ότι κατάφερα και γνωρίστηκα προσωπικά μαζί του και βρεθήκαμε δύο, μπορεί και τρεις φορές δεν μπορώ να θυμηθώ την τρίτη με τίποτα
πάντως ήταν ένα πάρα πολύ άξιο παλικάρι εχμηρός, διορατικός θα το θυμόμαστε πάντα, αυτό το επεισόδιο είναι αφιερωμένο στην μνήμη του, είμαι βέβαιος, ελπίζω από εκεί ψηλά κάπως να με βλέπει, να μας βλέπει και να αισθάνεται δικαιωμένος ότι η κληρονομιά του, που ήταν ακριβώς αυτό το η μάχη κατά του λαϊκισμού, έπιασε τόπο, έβαλε ένα λιθαράκι, έβαλε ένα μπετόλιθο στο να μην επαναλαμβάνουμε τουλάχιστον αιμονικά ως έθνος και ως λαός τα ίδια και τα ίδια λάθη. Ας κάνουμε καινούρια.
έχουμε δοκιμάσει όλες τις μορφές υπερκρατισμού, υπερτροφικού κρατισμού και καμία μα καμία φιλελευθερισμού αυτό που ζούμε τώρα δεν είναι φιλελευθερισμός μην τρελαίνεσαι, είναι φιλελευθερισμός αλλά τσαουσέσκου με επιδόματα, με εδελτία, με κουπόνια δηλαδή, ότι έκανε ο τσαουσέσκου στη Ρουμανία επιτέλους ας ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας, ας τη δούμε διαφορετικά αν το τολμήσουμε, το θελήσουμε και το πιστέψουμε μπορούμε καλύτερα και κάπου εδώ σας αφήνω αστερίσκους κοινότητα πολιτών πολιτικοί αποπολίτες σαν και σένα Συν Αθηνά και όμως γυρίζει Μπες στη φάση, άσε με ένα σχόλιο Σε ευχαριστούμε που παρακολούθησες από το ναυτικό όμιλο που είναι κάπως έτσι και ένα ωραίο λεβασίλωμα Τα σέβημε Ήταν το podcast Εξαιρετικός Ερετικός
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα