Είμαστε περιβαλλοντικοί τζαμπατζήδες;
Χωρο-αταξίαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι σημαίνει «περιβαλλοντικός τζαμπατζής» και γιατί η έννοια αυτή μάς βοηθά να κατανοήσουμε πολλές από τις παθογένειες του ελληνικού χώρου; Ο καθηγητής Γιώργος Δελλής μιλά στο podcast της Καθημερινής «Χωρο-αταξία» και την Βίκυ Κατεχάκη για την αντιφατική σχέση μας με το κοινό συμφέρον, τον δημόσιο χώρο και το περιβάλλον.
Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Στο πρώτο επεισόδιο συζητάμε γιατί τελικά είμαστε όλοι λίγο περιβαλλοντικοί τζαμπατζίδες. Καλώς ήρθατε κύριε Δελή. Περιβαλλοντικοί τζαμπατζίδες λοιπόν ή μη πως σωτήρες. Τι από τα δύο είμαστε. Καλώς σας βρήκα. Είμαστε τελικά και τα δύο. Είμαστε και τζαμπατζίδες και σωτήρες. Αλλά πρώτα τζαμπατζίδες. Λαθρεπιβάτες κάποιων αγαθών τα οποία μοιραζόμαστε όλοι μας.
όπως είναι το κλίμα, μια βιώσιμη πόλη, η τάξη στο χώρο, κάποια περιβολητικά αγαθά. Είναι κοινά αγαθά και αυτά τα κοινά αγαθά δυστυχώς τα υπονομεύουμε. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη μπορείτε να μας το εξηγήσετε. Τι σημαίνει ότι είναι ένα κοινό αγαθό και γιατί έχει τόση σημασία να το προστατεύουμε. Κοινά αγαθά είναι αυτά που είναι ανοιχτά και προβοσβάσμα σε όλους.
Αυτά τα λέμε κοινόχρηστα στη διαθυμερότητα μας και στο δίκαιο. αλλά είναι τελικά πεπερασμένα και εξαντλήσιμα φανταστείτε το Πορή την παραλία του Κοχωνησίου υπέροχοι όλοι μπορούν να πάνε αλλά χωράει έναν ανώτατο αριθμό πετσετών και ομπρελών άρα στο τέλος οι αντοχές έχουν μια πεπερασμένη φέροσα ικανότητα το ίδιο είναι και το ίδιο το νησί το Κοχωνήσι είναι ο πληθυσμός των γυπαετών είναι αν θέλετε τα ορυκτά είναι πεπερασμένα επομένως έχουν μια φέροσα ικανότητα ένα ανώτατο όριο αντοχής το οποίο εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να μη σεβόμαστε.
Εδώ έχετε και η περίφημη τραγωδία των κοινών. Ακριβώς. Για ποιο λόγο ενώ ξέρουμε ότι ένα αγαθό είναι κοινό καταλήγουμε να το χρησιμοποιούμε σαν να είναι ανεξάντλητο πολλές φορές. Μάλλον είναι στη φύση μας. Ξέρετε, όρος τραγωδία των κοινών διατυπώθηκε για τη σχέση της φύσης και το πόσο αυτή με τον άνθρωπο και το πόσο η φύση υποφέρει από τον άνθρωπο.
Έχουμε την τάση να υπερκαταναλώνουμε αυτά τα αγαθά. Σπαταλάμε το νερό, δεν αναγυκλώνουμε επιμέλεια τα σκουπίδια μας. Η τραγούδια των κοινών πρωτοδιατυπώθηκε για τα βοσκοτόπια στην Αμερική. Παρατήρησαν ότι τα ιδιωτικά βοσκοτόπια ήταν σε καλύτερη κατάσταση, ενώ τα δημόσια βοσκοτόπια τα κοινόχρησαν όποιος τα χρησιμοποιούσε τα υπερκατανάλυνε και αδιαφορούσε για την κατάστασή τους.
Άρα λειτουργούμε ως λαθρεπιβάτες, όπως ο τζαμπατζής στο μετρό. Εδώ έρχεται ο τζαμπατζής, λοιπόν. Εδώ έρχεται ο τζαμπατζής. Και ποιο είναι το κακό με τον τζαμπατζή, ότι τελικά δεν είναι πιο έξυπνος από τους άλλους. Όταν λοιπόν υπάρχει ένας αριθμός τζαμπατζίδων, ο οποίος αυξάνεται, στο τέλος το μετρό πτωχεύει. Το ίδιο ισχύει και με τη φύση.
Αν αρχίσουμε να την υπερκαταναλώνουμε και να μην την φροντίζουμε, καταστρέφονται και το φυσικό περιβάλλον, δηλαδή μια προστατευόμενη περιοχή ή ένα απειλούμενο είδος και το ανθρωπογενές, η πόλη μας, τα μνημεία της, έτσι, τα πιο ωραία χαρακτηριστικά της ζωής μας. Υποβαθμίζοντας βέβαια τα κοινά αγαθά Και αυτό είναι το χειρότερο Λειτουργούμε και ως τζαμπατζίδες της επόμενης γενιάς Το ανάποδο από αυτό που νομίζουμε Ότι φροντίζουμε τα παιδιά μας Όταν όμως τους κληρονομούμε Ένα κόσμο χειρότερο από αυτό που έχουμε Ουσιαστικά λειτουργούμε ως λαθροπιβάτες Της επόμενης γενιάς Μήπως πιστεύουμε πως θα φροντίσει κάποιος άλλος Μήπως δεν είναι μόνο δηλαδή ότι διαφορούμε αλλά νομίζουμε ότι θα κάνει κάποιος άλλος τη δουλειά για μας Ισχύει, αυτό είναι το φαινόμενο του λαθρεπιβάτη Είμαστε δίσπιστοι ότι οι άλλοι θα κάνουν αυτό που πρέπει και θεωρούμε ότι αν εμείς δεν το κάνουμε και οι άλλοι φροντίσουν τελικά δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Το κακό με τον λαθρεπιβάτη είναι ότι
επικρατεί των αλτουριστικών μας ενστήκτων γιατί δεν είμαστε όλοι δεν ξεκινάμε κοινικά να σκεφτόμαστε αλλά δημιουργεί και δευτερογενείς λαθρεπιβάτες. Πεςτε ότι εσείς ανακυκλώνετε τα σκουπίδια σας αλλά αρκετοί στη γειτονιά δεν το κάνουν. Πόσο θα αντέξετε να το κάνετε. Να το διαβρύνω λίγο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει το καλύτερο παγκοσμίως μηχανισμό για να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή.
Είναι το σύστημα περιορισμού της εκπομπής των αερίων του θερμοκηπίου. πληρώνεις για να εκπέμπεις διοξείδιο του άθρακα. Αν το κάνουμε μόνο εμείς οι Ευρωπαίοι και οι υπόλοιποι όλο και περισσότερο δεν το κάνουν πόσο θα αντέξουμε να θεωρούμαστε η χαζή της υπόθεσης εμείς που βάζουμε πρόβλημα στη δικιά μας οικονομία ενώ κανένας άλλος δεν το κάνει.
Είδατε πόσο μεγάλο πρόβλημα. Είναι αποθαρρυντικό λοιπόν όλο αυτό που περιγράφεται και μια συμπεριφορά που φαίνεται ότι υπάρχει παντού. Υπάρχει παντού, αλλά τελικά το οποίο παραβλέπουμε στις οικονομικές μας συναλλαγές. Ακούγοντας σας θα μπορούσα να πει κανείς ότι ο άνθρωπος είναι σχεδόν προγραμματισμένος να λειτουργεί έτσι.
Ήταν πάντοτε αυτή η σχέση μας με το περιβάλλον ή έχει αλλάξει κάτι τις τελευταίες δεκαετίες. Θα έλεγα πως μάλλον έτσι θα ήμασταν. Δηλαδή ο άνθρωπος δεν έχει αλλάξει τόσο δραματικά. Πάντα υπήρχαν οι υπεφωτισμένες μειοψηφίες, οι σοφοί, ή κάποιες τρισκοίες οι οποίες θα μιλάνε για μια πιο φροντιστική σχέση με τη φύση. Αλλά εμείς είμαστε αυτοί οι οποίοι πάντα οι κοινωνίες και τα κράτη είχαν λιγότερο ευαίσθητες προσεγγίσεις.
Τι έχει αλλάξει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι η σχέση, η ισορροπία, η δυναμική αν θέλετε μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης. Για πάρα πολλές χιλιατυρίδες ήμασταν οι αδύναμοι του ζευγαριού. Οι φύστανα πανίσχεροι, ήμασταν λιγότεροι και λιγότερο τεχνολογικά εξελιγμένοι. Η ισορροπία αυτή ανατράπηκε μετά τη βιομηχανική επανάσταση.
Άρα αυτή τη στιγμή το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο. Στην πραγματικότητα λοιπόν όταν αγοράζουμε κάτι ή όταν επενδύουμε κάπου, πολύ συχνά καταλαβαίνω ότι δεν υπολογίζουμε το περιβαλλοντικό κόστος αυτών των επιλογών, έτσι δεν είναι. Ρωτήστε έναν επιχειρηματία τι θα προτιμούσε. Καθαρή ενέργεια, πράσινη ενέργεια η οποία προέρχεται από άπε, δηλαδή από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ή φθηνή ενέργεια.
Όχι μόνο επιχειρηματίας και ένα νοικοκυριό. Ρωτήστε και το νοικοκυριό όταν αγοράζει τα έπιπλα του σπιτιού. Θα ήθελε ακριβότερα έπιπλα τα οποία θα προέρχονται από καλλιεργημένα δάση με προστασία, με υπεύθυνη υλοτόμηση ή κάτι φθηνότερο. Αυτό οι οικονομολόγοι το ονομάζουν αρνητική εξωτερικότητα Δηλαδή δεν εντάσσουμε στις συναλλαγές μας Τις αρνητικές συνέπειες για τους τρίτους Όπως είναι κυρίως οι συνέπειες για το περιβάλλον Σκέφτομαι πολύ τα Airbnb Δεν ξέρω αν το βρίσκετε ενδιαφέρον Αλλά φανταστείτε ότι είμαστε εγώ και εσείς ιδιοκτήτες Σε ένα ωραίο ακίνητο, σε ένα κυκλαδίτικο νησί Αν το Airbnb μας δίνει 5 ή 10 φορές παραπάνω έσοδα Από το να το μισθώνουμε Και δεν θα εσωτερικοποιήσουμε στη συναλλαγή μας το κοινωνικό κόστος.
Το γεγονός ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν βρίσκουν μία προσβάσιμη στέγη. Ούτε ο μισθωτής, γιατί και εμείς και τα παιδιά μας συχνά πηγαίνουν σε Airbnb, σκέφτονται το κοινωνικό κόστος της συγκεκριμένης συναλλαγής, το ότι πηγαίνουν στο Airbnb. Σωστά. Αν όλοι όμως λειτουργούμε λίγο πολύ σαν τζαμπατζίδες, υπάρχει τρόπος να σπάσει τελικά αυτός ο φαύλος κύκλος.
Υπάρχει και θα το βρούμε. Πρώτα να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα όμως θα έλεγα. Ζούμε λοιπόν η δικιά μας γενιά με ένα περιβαλλοντικό οικολογικό ζήτημα. Και όπως εξήγησα πριν, ακριβώς η δικιά μας γενιά βρίσκεται μπροστά του. Μέχρι πριν από κάμπος το διάστημα δεν υπήρχε αυτό το πρόβλημα. Σήμερα μοιραία έχουμε διλήμματα βιωσιμότητας.
οφείλουμε να δούμε, να λύσουμε το περιβαλλοντικό ζήτημα που είναι η επιδεινόμενη ανισορροπία μεταξύ φύσης και ανθρώπου η οποία πλήττει το περιβάλλον πολύ εύκολο το κλίμα πια που είναι ένα παγκόσμιο αγαθό διαφοροποιείται από το περιβάλλον και φυσικά σε τοπικό επίπεδο την κατάσταση των πολεών μας την κατάσταση των κοινών μας υποδομών όλα αυτά χρειάζονται μία λύση βιώσιμη μία λύση που θα συνάδει με την έννοια της αηφορίας θα λέγαμε Ωραία λέξη είναι αυτή.
Είναι υπέροχη λέξη και ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η προέλευσή της. Την πρωτοβρίσκουμε στους ορφικούς ύμνους για την Περσεφόνη στα λευσίνια μυστήρια. Η Περσεφόνη την υμνούμε γιατί αήφαιρει όταν γυρίζει και φέρνει την άνοιξη. Ουσιαστικά είναι η εποχή που η γη αποδεικνύει ότι μπορεί να γεννά σε βάθος χρόνου συνέχεια. Αυτή είναι η έννοια της αηφόρειας.
Ένα πρόβλημα που δεν υπήρχε παλιότερα έτσι Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο Ακολουθήστε μας στο Spotify Στα Apple Podcasts Ή στην καθημερινή.gr Τι μπορεί να κάνει κάποιος για να τα λύσει όλα αυτά Υπάρχουν δύο δρόμοι Νομίζω να φέρετε ότι ο πρώτος είναι οι θεσμοί Τι μπορεί να κάνει το κράτος, η Ευρωπαϊκή Ένωση Ή ακόμη και οι διεθνείς οργανισμοί Πολλά πράγματα όπως είπατε Το πρώτο ήταν να συνειδητοποιήσουμε το πρόβλημα.
Κάτι το οποίο είναι πολύ φρέσκο, για να γυρίσω σε αυτό που λέγαμε πριν. Ένα πρόβλημα που θεωρητικά υπάρχει στη στάση του ανθρώπου απέναντι στη φύση, αλλά είναι πρόβλημα της δικιάς μας γενιάς. Των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη αυτή τη στιγμή. Το 1950, και αν μου επιτρέπετε το παράδειγμα, είναι νομίζω χαρακτηριστικό. Η λέξη περιβάλλον δεν υπήρχε. Ήταν αδόκιμη.
Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δεν είχε καν μέσα, δεν έχει ακόμα τη λέξη περιβάλλον. Η λέξη περιβάλλον έρχεται στην καθημερινότητά μας, θα έλεγα, τα τελευταία 60 χρόνια. Το δίκαιο περιβάλλοντος είναι ο μόνος κλάδος του δικαίου που έχει επίσημη ημερομηνία γέννησης. Πριν από 51 χρόνια, 5η Ιουνίου του 1972, συνδιάσκεψη του ΟΕΕ στη Στοκχόλμη για το περιβάλλον, διακήρυξης της Στοχόλμης για το περιβάλλον και την ανάπτυξη που είναι ουσιαστικά θα λέγαμε ο καταστατικός χάρτης των αρχών προστασίας του περιβάλλοντος.
Άρα δικιά μας γενιά, δικό μας πρόβλημα, δικό μας ζήτημα. Δικό μας ζήτημα με υπαρξιακές διαστάσεις. Ήταν η πρώτη φορά στη Στοχόλμη που μπήκε στο τραπέζι ουσιαστικά το ζήτημα του περιβάλλοντος. Να βάλω και κάτι. Μπήκε γιατί η διεθνής κοινότητα είναι πιο προηγμένη από τα κράτη τότε. Κάνουμε τους συνειρμούς όπως θα δούμε συνέχεια αν σήμερα είμαστε δυστυχώς κάποια κράτη είναι μπροστά και η διεθνής κοινότητα όλο και λιγότερο ασχολείται με αυτό το ζήτημα. Να γυρίσω σε αυτό που με ρωτήσατε. Τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό. Έτσι. Τι μπορούν να κάνουν οι θεσμοί. Γιατί ξεκινάμε από αυτούς. Γιατί ένα τέτοιο Το θυστιμικό πρόβλημα και τα κοινά αγαθά προϋποθέτουν τελικά δημόσιους θεσμούς.
Αυτοί είναι που θα μας πουν τι είναι βιώσιμο, ποιος τουρισμός είναι βιώσιμος. Θα μας πασχολήσει σε επόμενο podcast. Θέτουν κανόνες, επιπτεύουν την τήρησή τους, τιμωρούν τους λαθροπιβάτες. Εσωτερικοποιούν το αυτό που είπαμε πριν, την αρνητική εξωτερικότητα. Παράδειγμα, το κόστος της πλαστικής σακούλας στα σούπερ μάρκετ.
είναι ο τρόπος για να σε αναγκάσει να καταλάβεις ότι κάνεις κακό στο περιβάλλον. Άρα χρειαζόμαστε οπωσδήποτε δημόσιους θεσμούς, όπως ήταν και στην αρχαία Ελλάδα. Τα υδραγωγεία, οι υποδομές οι κοινές ήταν δουλειά του κράτους. Σήμερα μιλώντας είναι κάτι πιο σύνθετο. Τρία επίπεδα θεσμών, το κράτος μας, το Υπουργείο Περιβάλλοντος, ο Δήμος Αθηναίων, η Ευρωπαϊκή Ένωση, σημαντικότατος ρόλος.
πρέπει να καταλάβουμε ότι το 70% της περιβαλλοντικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα προέρχεται από τις Βρυξέλλες και τηρείται το ΙΔ. Η Σύμβαση του Παρισιού για το κλίμα του 2015 είναι το εργαλείο με το οποίο προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Η Σύμβαση από την οποία ο πρόεδρος Τραμπ αποχώρησε πριν από ένα χρόνο που δείχνει ότι τελικά λάθροι επιβάτες δεν είναι μόνο οι άνθρωποι, είναι και τα κράτη.
και είναι κακό αυτό γιατί προβλήματα με διασυνοριακό χαρακτήρα χρειάζονται ειλικρινή διεθνή συνεργασία αυτά με τους θεσμούς για τον πολίτη ο πολίτης μπορεί να κάνει πολλά πράγματα ουσιαστικά γιατί διότι αν καταπολεμήσουμε από μόνοι μας τις λάθροι επιβατικές μας έξις αν θέλετε την τάση μας σε έναν από τους τόσους ρόλους που έχουμε στην καθημερινότητά μας θα πετύχουμε πολλά πράγματα δηλαδή προσέχω πόσο νερό σπαταλάω αν ανακυκλώνονται σκουπίδια μου τι αυτοκίνητο αγοράζω, πώς το χρησιμοποιώ πώς λειτουργώ ως καταναλωτής στο σούπερ μάρκετ ή όταν ψωνίζω στο διαδίκτυο και τελικά ποιους ψηφίζω ως πολίτης όλα αυτά μπορούν να βελτιώσουν σε συνεχή τρόπο με μικρές σταγόνες να δημιουργήσουν ένα ολόκληρο ωκεάνο ένα πράσινο ωκεανό δεν υπάρχει και άλλη λύση διότι αν περιμένουμε από το κράτος τα πάντα Τι θα θέλαμε Πρώτον είναι αδύνατο Δισεκατομμύρια δυνητικοί λαθρεπιβάτες Δεν εποπτεύονται Δεύτερον θα προτιμούσαμε ένα μεγάλο αδερφό Όπως την Κίνα να μου λέει Πόσο ανακύκλωσα σήμερα
Πόσο κατανάλυψα το αυτοκίνητό μου Είναι άλλα προβλήματα αυτά Άρα θέλουμε εμάς Θεσμικά εργαλεία που μπορεί να αξιοποιήσει ο ενεργός πολίτης Όταν βλέπει το περιβάλλον που βαθμίζεται Υπάρχουν ουσιαστικά Υπάρχουν και για να μην γκρινιάζουμε συνεχώς Είμαστε προνομιούχοι στην Ελλάδα Καταρχάς πρέπει να είμαστε και περήφανοι Διότι το σύνταγμά μας είναι Από τα πρώτα νομίζω ότι είναι το δεύτερο Που κατοχυρώνει δικαίωμα στο περιβάλλον Γράφει ρητά το περιβάλλον Το 1975 Λογικό Είπαμε ότι το 1972 η διεθνής κοινότητα βάζει το ξεκίνημα Είμαστε τυχεροί που Είμαστε από τους πρώτους που ξαναγράφουμε σύνταγμα βάζουμε στο άρθρο 24 την προστασία του περιβάλλοντος ως καθήκον της πολιτείας και μετά ως δικαίωμα του πολίτη.
Βάζουμε στο σύνταγμά μας τη χωροταξία και την πολεδομία ως δημόσιες πολιτικές. Επομένως είμαστε πρωτοπόροι. Μετά είναι αυτό που σας έλεγα πριν. Το Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Εκτός του ότι έχει μια εξαντλητική νομοθεσία κυρίως για τα περιβαλλοντικά ζητήματα λιγότερο για τα πολεδομικά. κάτι που εξήγει γιατί το πρόβλημα είναι περισσότερο πολυδομικό στην Ελλάδα παρά περιβαλλοντικό και αυτό επίσης βοηθάει γιατί το γεγονός ότι ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει ότι οποιοςδήποτε πολίτης μπορεί να καταγγείλει στην Κομισιόν, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μια παράβαση όχι μόνο γιατί ενσωματώθηκε η Ευρωπαϊκή Νομοθεσία στην Ελλάδα αλλά γιατί δεν αφαρμόζεται στο σημείο τάδε της ελληνικής επιπραγματείας. Έχουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις. Άρα ένας πολίτης δεν είναι απλώς θεατής, μπορεί να ενημερωθεί να πάρει μερικές αποφάσεις να προσφύγει και στη δικαιοσύνη ακόμη. Βεβαίως θα έρθουμε και σε αυτό, αλλά δείτε και τις υποθέσεις που χάρη στην Ευρώπη καταφέραμε κάποια πράγματα. Χωματερές.
Οι χωματερές ουσιαστικά σε μεγάλο βαθμό εξαλήφθηκαν γιατί καταδικαζόμασταν συνεχώς για αυτές. Πιο χαρακτηριστική είναι στα Χανιά ο Κουρουπητός πριν από 25 χρόνια. Αν ψάξει κανείς το διαδίκτυο θα δει το σύρρελ αυτής της περίπτωσης. Δεν είναι μόνη. Η προστασία της Καρέτα Καρέτα που νομίζω ότι είναι και επίκαιρο γιατί είναι από τους βασικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου. Πάλι καταδικαστήκαμε γιατί δεν φροντίζαμε για τις παραλίες.
Πιο πρόσφατα είμαστε άθλιστα απόβλητα. Μας κυνηγάει η Κομισιόν και ελπίζω αυτό να μας αναγκάσει να βελτιωθούμε. Χωρικό σχεδιασμό στη θάλασσα ή ουσιαστικά ζητήματα ρύθμιση των περιοχών Natura. Εκεί βοηθάει η Ευρώπη. Και σε αυτό που με ρωτήσατε τώρα. Ο πολίτης έχει τρία βασικά εργαλεία. Έχει τρία διαδικαστικά περιβαλλοντικά δικαιώματα. Τα κατοχυρώνει και το Σύνταγμα και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και μια διεθνή σύμβαση, η σύμβαση του Άρχους στη Δανία.
Ποια είναι αυτά. Πρώτον, το δικαίωμα στην περιβαλλοντική πληροφόρηση. Δεν ξέρω αν το έχετε ακούσει. Ουσιαστικά είναι το δικαίωμα του καθενός να επευθυνθεί σε οποιαδήποτε δημοσιαρχή, να μην χρειάζεται να αποδείξει καμία προϋπόθεση κάποιο έννομο συμφέρον, κάποια ιδιότητα και χωρίς κόστος να ζητήσει περιβαλλοντικές πληροφορίες.
Τι είναι αυτό. η κατάσταση του αέρα σήμερα εδώ στο Φάλυρο ή στην Αθήνα. Να ρωτήσω την ποιότητα των υδάτων στην παραλία που θα πάω να κολυμπήσω ή στον Ασσοπό. Μια πονεμένη ιστορία στην Ελλάδα. Έχει ελεύθερη πρόσβαση σε αυτά τα στοιχεία λέτε. Έχει δικαίωμα να τα ζητήσει. Είναι κάτι παραπάνω από ελεύθερη πρόσβαση. Αφενός αυτά τα στοιχεία διατηρούνται σε δημόσιες αρχές και χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω τίποτα ρωτάω ο κράτος να αναρτά στο διαδίκτυο κυρίως ελεύθερες πληροφορίες, ώστε να έχουμε πρόσβαση και εμείς.
Βασικές πληροφορίες βρίσκονται σε αυτές τις μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων, που σίγουρα έχουμε ακούσει τον όρο οι περισσότεροι από εμάς, που είναι ουσιαστικά επιστημονικές μελέτες που πριν τις μεγάλες αποφάσεις για θέματα που έχουν αντίκτυπο στο περιβάλλον, αλλάζω το χωρικό σχεδιασμό στην περιοχή ή δίνω άδεια περιβαλλοντική σε μια μεγάλη βιομηχανία, σε μια τουριστική μονάδα.
Αυτές οι μελέτες αποτυπώνουν τις πιθανές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Αυτές οι μελέτες δημοσιοποιούνται αναρτώντας εις το σελίδα στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση στην πληροφορία αυτή. Πολύ σημαντικό είναι όλο αυτό. Παρόλα αυτά όμως, παρόλα όλα αυτά τα εργαλεία, η περιβαλλοντική υποβάθμιση δυστυχώς επιμένει.
τι θα έλεγατε περισσότερο αυτό που εξακολουθεί να μας λείπει. Να δούμε λίγο από αυτά τα εργαλεία τι κάνουμε. Χρειαζόμαστε την περιβαλλοντική πληροφορία. Έτσι. Μετά τι την κάνουμε. Είναι οι άλλοι δύο πυλώνες που σας έλεγα πριν. Αφενός ευαισθητοποιούμε από την πληροφορία. Άρα μπορώ να αντιδράσω. Το δεύτερο είναι ότι μπορώ να συμμετάσχω σε διαδικασίες δημόσιας διαβούλευσης.
διαβουλεύσεις. Αυτό το λέμε εμείς οι νομικοί συμμετοχική δημοκρατία. Πέρα από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία που ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια, συμμετέχουμε καθημερινά στη λήψη των αποφάσεων λέγοντας τη γνώμη μας ή επισημαίνοντας προβλήματα στα σχέδια δημοσίων αποφάσεων που δίνουν το περιβάλλον. Αυτές είναι οι διαβουλεύσεις και αυτό είναι ένα κρίσιμο στοιχείο στην διαδικασία λήψης της απόφασης. Τώρα ειδικά για τις περιβαλλοντικές δημόσιες διαβουλεύσεις αυτές είναι προϋπόθεση για να είναι νόμιμες υπερβαλλοντικές άδειες που δίνονται, σας λέω, σε μια βιομηχανία σε ένα χώρο διαχείρισης αποβλήτων, σε ένα ξενοδοχείο και αν δεν τηρηθεί σωστά η διαβούλευση και δεν ληφθούν επαρκώς υπόψη από τη διοίκηση το περιεχόμενο της διαβούλευσης, ό,τι είπαν οι πολίτες, τότε πέφτει και η απόφαση τρίτος πυλώνας, έτσι πρόσβαση στη δικαιοσύνη έχουμε τη δυνατότητα κάθε πολίτης και κάθε μη κυβερνητική οργάνωση να προσφύγουμε στη δικαιοσύνη και η Ελλάδα έχει την τύχη να έχει ένα θαραλέο
παυλαπράσινο δικαστήριο που είναι το Συμβουλίτιστο της Επικρατείας και να μπορεί να ακυρώσεις τέτοιες αποφάσεις Πόσες τέτοιες προσφυγές όμως έχουμε μέσα σε ένα χρόνο γίνονται προσφυγές στα δικαστήρια Πολλές. Αν θέλετε να έρθετε μια πέμπτη στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο Αρσάκιο Μέγαρο, στην Πανεπιστημίου, θα δείτε, είναι η μέρα που συνεδριάζει το πέμπτο τμήμα, που είναι οι εκροάσεις μάλλον του πέμπτου τμήμα του Συμβούλιο της Επικρατείας, υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις.
Προφερούν τι? Άδειες άπε, για παράδειγμα. Ένα ξενοδοχείο, πρόσβαση στην παραλία, κατασκευές στην παραλία, κόψιμο δέντρων κατά πόσο ο χωρικός σχεδιασμός είναι επιστημονικά δόκιμος ουσιαστικά αντιμετωπίζονται σε εβδομαδία βάσει από το Συμβούλιο της Επικρατείας άρα έχουμε δικαιώματα έτσι είπαμε όμως ότι επιμένει η υπερβαλλοντική υποβάθμιση, τι μας λείπει λοιπόν καταρχάς μια χούφτα ενεργοί πολίτες και κάποια ευαίσθητα δικαστήρια δεν θα φέρουν ποτέ την άνοιξη περιγράφουμε ένα πρόβλημα ολιστικό Ένα τέτοιο πρόβλημα θέλει μια συνεχή, ειλικρινή προσπάθεια από όλους.
Σε επίδοση συστήματος χρειαζόμαστε ουσιαστικά και το κράτος και τους πολίτες να προσπαθούν σε συνεχή βάση. Κοινό σημείο ο σχεδιασμός. Δεν πρόκειται να σώσουμε τίποτα αν δεν έχουμε επιστημονικά σχεδιάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε αυτά τα ζητήματα. Μιλάω για έναν δημόσιο Ορθολογικό συνεκτικό σχεδιασμό Τον οποίο θα προωθούν οι πολιτικοί Θα υλοποιεί επιστημονικά η διοίκηση Και θα σέβονται οι πολίτες Έβαλα πολλά Σε μια φράση είπαμε Το πρόβλημα είναι Το καμπανάκι στην ουρά της γάτας Το συνέδριο των ποντικών Αυτή είναι η λύση Ο δημόσιος σχεδιασμός Τον οποίο θα το κάνουμε επιστημονικά Και θα το σέβομαστε όλοι Είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε Εκεί είναι το πρόβλημα για μένα.
Φοβάμαι, ίσως ακούγεται ακραίο, αλλά στην Ελλάδα διαπιστώνω ότι μοιραζόμαστε ένα καθετοποιημένο, διάχυτο μίσος για το χωρικό σχεδιασμό. Το φοβόμαστε, νιώθουμε δυσανεξία και αυτό αν θέλετε είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα γιατί δεν λύνουμε αυτά τα οποία συζητάμε εδώ, γιατί καταλήγουμε στην χώρο αταξία. Νομίζω θέσατε ένα ζήτημα που αξίζει να συζητήσουμε εκτενώς και θα το κάνουμε σε ένα επόμενο επεισόδιο.
Αυτή η δισενεξία στο χωρικό σχεδιασμό είναι πραγματικά πολύ μεγάλο θέμα. Αν υπομονώ μέχρι τότε, σας ευχαριστούμε πολύ κύριε καθηγητά. Εγώ σας ευχαριστώ. καθημερινή.gr
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
