Όταν το παλιό πολεμάει το νέο
ΑλήθειεςΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Τι συμβαίνει όταν αυτό που ήμασταν δεν μας χωρά πια, αλλά αυτό που πρόκειται να γίνουμε δεν έχει ακόμη γεννηθεί;
Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον συναρπαστικό κόσμο της μεταμόρφωσης της πεταλούδας και ανακαλύπτουμε γιατί η αλλαγή δεν μοιάζει με βελτίωση αλλά με διάλυση καιαναγέννηση.
Με αφορμή τα λεγόμενα imaginal cells —τα κύτταρα που κουβαλούν το σχέδιο της πεταλούδας πολύ πριν αυτή υπάρξει— εξερευνούμε πώς το τραύμα, οι άμυνες, η ντροπή, η ενοχή και τα παλιά μοτίβα συχνά πολεμούν ακριβώς εκείνα τα κομμάτια που προσπαθούν να μας οδηγήσουν προς μια πιο αυθεντική ζωή.
Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, τη θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.
Ίσως η πεταλούδα να μην είναι το τέλος της διαδρομής.
Ίσως να ήταν πάντα μέσα μας.
Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο αλλαγής, αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου πεθαίνει ενώ κάτι νέο προσπαθεί να γεννηθεί, αυτό το επεισόδιο θα σου δώσει μια εντελώς διαφορετικήματιά στο ταξίδι της προσωπικής εξέλιξης.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Είναι τα podcast της Athens Voice. Από τα διαφορετικά θέματα που εξερευνούμε κάθε φορά υπάρχει ένα κοινό νήμα. Μιλήσαμε για το τραύμα, για τα μοτίβα που επαναλαμβάνονται, για την τροπή και την ενοχή που σαμποτάρουν τις επιθυμίες μας. Για το εσωτερικό παιδί που συνεχίζει να μιλά μέσα από τις σχέσεις μας. Για το σώμα που θυμάται όσα το μυαλό έχει ξεχάσει.
Για τη διαγενειακή κληρονομιά που περνά από γενιά σε γενιά Για την ανάγκη να ζητήσουμε όσα επιθυμούμε και να πιστέψουμε ότι τα αξίζουμε Στην πραγματικότητα όμως όλα αυτά τα επεισόδια μιλούν για το ίδιο πράγμα Για τη μεταμόρφωση Για τη δύσκολη, αργή και συχνά επώδυνη διαδικασία μέσα από την οποία ένας άνθρωπος πάβει να είναι μόνο το τραύμα του, μόνο η ιστορία του ή μόνο οι άμυνές του και αρχίζει να συναντά κάτι βαθύτερο, το ενδυνάμει ενήλικο κομμάτι του.
Σήμερα θα ήθελα να σας μιλήσω για μία από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες μεταμόρφωσης που συναντάμε στη φύση. Μία εικόνα που μοιάζει σχεδόν να περιγράφει όσα συμβαίνουν μέσα στην ψυχή όταν θεραπεύεται. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Την ιστορία της κάμπιας σε αυτήν αναφέρομαι που γίνεται πεταλούδα. Την ξέρετε? Γιατί ίσως η μεγαλύτερη παρεξήγηση γύρω από την αλλαγή είναι ότι τη φανταζόμαστε σαν μια ευθεία πορεία προς κάτι καλύτερο.
Όμως η αληθινή μεταμόρφωση δεν μοιάζει με βελτίωση. Μοιάζει περισσότερο με αποδιοργάνωση, με αμφιβολία, με απώλεια Με την αίσθηση ότι αυτό που ήμασταν μέχρι σήμερα δεν μας χωρά πια Ενώ αυτό που πρόκειται να γίνουμε δεν έχει ακόμα γεννηθεί Και ίσως εκεί ακριβώς, στο ενδιάμεσο, να συμβαίνουν τα πιο σημαντικά πράγματα της ζωής μας Πάμε να το δούμε Πάμε να δούμε τι γίνεται Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι η μεταμόρφωση είναι μια ομαλή διαδικασία Ότι η κάμπια απλώς κλείνεται στο κουκούλι της και κάποια μέρα ξυπνά με φτερά Δεν συμβαίνει όμως έτσι Για να γεννηθεί η πεταλούδα η κάμπια πρέπει πρώτα να πάψει να είναι κάμπια Μέσα στη χρυσαλίδα συμβαίνει κάτι σχεδόν αδιανόητο Το σώμα που γνωρίζουμε αρχίζει να αποδομείται. Οι ιστοί διαλύονται. Οι παλιές δομές καταραίουν. Είναι σαν ολόκληρος οργανισμός να περνά από έναν μικρό θάνατο.
Κι όμως μέσα σε αυτή την καταστροφή καθώς διαλύεται υπάρχουν ήδη κάποια κύτταρα που κουβαλούν το σχέδιο της πεταλούδας. Κύτταρα που γνωρίζουν κάτι που η κάμπια δεν γνωρίζει ακόμη. Κύτταρα που κουβαλούν το μέλλον. Κι εδώ βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα ψυχολογική διάσταση αυτής της ιστορίας. Οι παλιές δομές του οργανισμού δεν συνεργάζονται αμέσως με το καινούριο. Το νέο μοιάζει ξένο, απειλητικό, ακατανόητο. Και δεν είναι αυτό κάτι που συμβαίνει άραγε και σε εμάς.
Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει ότι ένα κομμάτι μας θέλει να αλλάξει και ένα άλλο κομμάτι μας τραβάει πίσω. Τραβάει πίσω το σώμα μας, τραβάει πίσω την ψυχή μας, τραβάει πίσω τις αποφάσεις μας, μας τραβάει πίσω. Πόσες φορές δεν έχουμε πει θέλω να αγαπηθώ, αλλά συνεχίζουμε να επιλέγουμε ανθρώπους που μας πληγώνουν. Θέλω να ξεκουραστώ, αλλά γεμίζουμε κάθε λεπτό της μέρας μας.
Θέλω να μιλήσω, αλλά σου παίνουμε Στην ψυχοθεραπεία συχνά λέμε ότι οι άνθρωποι δεν αντιστέκονται στην αλλαγή Αντιστέκονται στην απώλεια Κάθε αλλαγή απαιτεί να αποχωριστούμε μια παλιά ταυτότητα Το παιδί που έγινε υπεύθυνο για όλους Το παιδί που έμαθε ότι η αγάπη κερδίζεται μόνο μέσα από την προσφορά, την τελειότητα ή τη σιωπή Αυτά τα κομμάτια κάποτε μας έσωσαν Γι' αυτό και δεν φεύγουν εύκολα Η ψυχή τα προστατεύει Ακόμα και όταν πλέον δεν τα χρειαζόμαστε Και τότε εμφανίζεται αυτό που εγώ συχνά ονομάζω Το ενδυνάμει ενήλικο κομμάτι Το κομμάτι που ξέρει να βάζει όρια ή που ξεκινά Ξεκινά να επιλέγει, να αντέχει τη ματέωση Να αγαπά χωρίς να χάνεται να φροντίζει χωρίς να θυσιάζεται, να ζητά χωρίς να ντρέπεται, πειραματίζεται με όλα αυτά.
Όμως αυτό το κομμάτι στην αρχή μας μοιάζει ξένο. Όπως η πεταλούδα ήταν ξένη για την κάμπια. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο κάθε θεραπευτικής διαδρομής. Όχι να αναγνωρίσουμε το τραύμα μας, αλλά να αντέξουμε την εμφάνιση ενός νέου εαυτού. Γιατί ο νέος εαυτός μας καλεί να ζήσουμε διαφορετικά Να αγαπήσουμε διαφορετικά Να επιλέξουμε διαφορετικά Να σταματήσουμε να είμαστε αυτό που ήμασταν Και αυτό είναι τρομακτικό Η πεταλούδα δεν γεννιέται επειδή η κάμπια γίνεται καλύτερη κάμπια Να το επαναλάβω Η πεταλούδα δεν γεννιέται επειδή η κάμπια γίνεται καλύτερη κάμπια.
Γεννιέται επειδή αποδέχεται ότι δεν μπορεί να παραμείνει κάμπια για πάντα. Ίσως λοιπόν η πραγματική μεταμόρφωση να μην είναι να γίνουμε κάποιος άλλος. Ίσως να είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να γίνει αυτό που ήταν πάντα προορισμένος να γίνει. γιατί το να είσαι μια καλύτερη κάμπια είναι σαν να θες να γίνεις κάποιος άλλος ενώ το να γίνεις πεταλούδα είναι αυτό που είσαι προορισμένος να γίνεις αλλά πρέπει να περνθείς στο παλιό και ίσως αυτή ακριβώς η στιγμή, εκείνη τη στιγμή είναι που νιώθετε ότι όλα μέσα σας είναι γεμάτα με αμφιβολία νιώθετε ότι αντιστέκεστε ή φοβάστε Και αυτό δεν σημαίνει ότι πηγαίνετε προς τα πίσω. Ίσως να σημαίνει ότι βρίσκεστε μέσα στη χρυσαλίδα σας και κάτι καινούριο ετοιμάζεται να γεννηθεί.
Οι μεγαλύτερες μεταμορφώσεις δεν συμβαίνουν όταν αλλάζουμε τη ζωή μας. Συμβαίνουν όταν αλλάζουμε τη σχέση μας με τον εαυτό μας. και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, τα φτερά που πάντα υπήρχαν μέσα μας αρχίζουν σιγά σιγά να ανοίγουν. Ήταν ένα ακόμα επεισόδιο του podcast Αλήθειες και σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν μαζί μου.
Καλές μεταμορφώσεις! Ήταν ένα podcast της Athens Voice.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
