«Το κρασί έχει μέσα του και επιστήμη, αλλά το μεγάλο κρασί ανήκει στην τέχνη»
Το κρασί με απλά λόγιαΣχετικά με αυτό το επεισόδιο
Ο Πάρις Σιγάλας δεν μιλά μόνο για κρασί. Μιλά για τη Σαντορίνη, τη μνήμη, τα μαθηματικά, την τέχνη και τον χρόνο. Είναι ένας από τους ανθρώπους που άλλαξαν για πάντα την ιστορία του ελληνικού κρασιού. Η Υρώ Κολιακουδάκη και ο Παναγιώτης Ορφανίδης τον συναντούν και ακούνε τη συναρπαστική διαδρομή ενός Πειραιώτη μαθηματικού που ερωτεύτηκε ξανά τον τόπο του μέσα από το αμπέλι.
Αυτόματη μεταγραφή — ενδέχεται να περιέχει λάθη.
Και νιώθεις καλά σίγουρα γιατί και ο σημερινός μας καλεσμένος είναι πραγματικά πολύ σημαντικός για το ελληνικό κρασί. Είναι μια εμπληματική προσωπικότητα για το ελληνικό κρασί γενικότερα και φυσικά ειδικότερα για τον Αμπελώνα και την περιοχή της Σαντορίνης. Κακά τα ψέματα θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον παγκοσμίως η Σαντορίνη είναι η πιο γνωστή από την Ελλάδα.
Έτσι δεν είναι ή κανόν λάθος. Είναι η πιο γνωστή περιοχή του ελληνικού κρασιού. Δεν πάω να κάνω εγώ τώρα συγκρίσεις καλύτερες περιοχές. Πάω εγώ να κάνω την Ελβετία να τα πω λίγο πιο φτιαχμένα. Τη Σαντορίνη ξέρει ο κόσμος, μην εγκριβόμαστε. Τα κατάψαμε. Και την ξέρει και ένας από τους λόγους που την ξέρει είναι ο σημερινός μας καλισμένος.
Ο οποίος είναι? Ο Πάρης Σιγάλλας. Πάρης Σιγάλλας λοιπόν. Σήμερα ταξιδεύουμε Σαντορίνη. που θα μιλήσουμε μαζί του γιατί άμα μπει κανείς και δει από που μας μιλάει τώρα θα πάθει πλάκα με το ηλιοβασίλεμα που θα έχει μπροστά του αλλά καλύτερα να μας τα πει ο ίδιος ο Πάρης ο Σιγάρνας πάμε να τον συναντήσουμε πάμε φύγαμε ακούτε ακόμα ένα podcast της σειράς το κρασί με απλά λόγια με την εινοχώο διπλώμα WC η Ρόκο Λιακουδάκη και τον Παναγιώτη Ορφανίδη μια συνεργασία της Λάιφο με το δίκτυο FM 91,5.
Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς «Το κρασί με απλά λόγια», ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast, στο κανάλι της Λάιφο στο YouTube και στο Life.gr. Καλησπέρα κύριε Σιγάλα. Καλησπέρα σας. Καλησπέρα από τα Χανιά στην όμορφη Σαντορίνη. Τώρα κάνουμε τον κόρμα να ζηλεύει Δύο μορφιές συναγωνίζονται Κύριε Σιγάλα, καταρχάς σας βρίσκουμε φαντάζομαι στη Σαντορίνη Τώρα αυτή τη στιγμή Λίγο πριν τι το ηλιοβασίλεμα αυτό είναι Το ηλιοβασίλεμα από εδώ που είμαι Είμαι δίπλα στη θάλασσα και είναι και το ηνοποιείο Τώρα το καλοκαίρι το βλέπουμε σε όλο το μεγαλείο από εδώ που είμαστε.
Τώρα που είπατε για θάλασσα κύριε Σιγάλα, έχω μάθει ότι είστε και δεινός κολυμβητής και χειμερινός. Ξεκινήσατε τα μπάνια ή δεν τα έχετε σταματήσει ακόμα. Όχι, κολυμπάω. Δεινός κολυμβητής δεν το έλεγα. Σίγουρα από μικρός, εγώ έζησα στον Πειραιά, μικροί κάναμε και τα σχασιαρχία μας πηγαίναμε στην Πειραιακή από μικρά παιδιά.
οπότε η θάλασσα είναι ένα βασικό στοιχείο της ζωής μου. Τώρα κάνει δύο μέρες πανέμορφες γιατί δεν έχουμε βοριάδες που είχαμε πριν πολύ δυνατούς οπότε νιώθουμε την άνοιξη. Τώρα έρχονται νοτιάδες. Βέβαια θα μας φέρουν και πολύ σκόνη πάλι αλλά δεν βαριέστε. Εμάς οι αέριδες αυτή την εποχή έχουν σχέση με το αμπέλι γιατί είναι η εποχή που μπορεί να καταστραφεί η παραγωγή από τους αέριτες.
Αλλά είμαστε πιο κοντά στο να μην κινδυνεύουν τα μπέλια γιατί σιγά σιγά κάμπνε φύλλα και προστατεύουν τον καρπό. Ακόμη όμως μια εβδομάδα ακόμη τη χρειαζόμαστε να μην γίνει κανένας διότι ήδη προηγούμενοι βοριάδες που ήταν μέσα στα εννέα εμπόφωτα πειράξανε. ωστόσο διαβάζοντας για σας και ταυτίστηκα με την παιδική σας ηλικία που φύγατε από Τσαντορίνη πήγατε στο Πειραιά σπουδάσατε εκεί, διδάξατε εκεί μετά ξαναγυρίσετε και ταυτίζομαι και εγώ λίγο ακολούθησα μια περίπου ίδια διαδρομή γενικά ο λαός μας από αρχαιοτάτων χρόνων έχει πολλή σχέση με το ταξίδι, με το εμπόριο οπότε και μάλιστα λένε ότι και στα κλειστά μέρη όπου υπάρχουν ναυτικοί με τον πραγμάτον είναι πιο ανοιχτή διότι έχουν νέες εμπειρίες έξω από τον κλειστό χώρο η ΙΑ ήταν ένα από αυτά τα μέρη γιατί ανέπτυξε εμπορικό στόλο ενδιαφέροντα τον 19ο αιώνα και οπότε ένα κομμάτι των υπανομερητών, όπως τους λέγανε οι υπανομεριά, ένα κομμάτι αναυτική που ήταν στα πλοία των μικρών τότε εφοπλιστών που ήταν ακόμη με πανιά κλπ,
αλλά που φυσικά κάποιοι από αυτούς μεταξελίχθηκαν σε μεγάλους, όπως η Καντιό Ισηγάλα. Η Σιγάλα είχε και με μεγάλο κύρος μέσα στο χώρο των εφοπλιστών. Οπότε υπήρχε στην ΙΑ αυτή η παραδοσία. Στο εμπορίο δεν υπήρχε τέτοια, ήταν μόνο αγρότες. Και όταν πια γίνεται η αστική μετανάστευση, οι ναυτικοί προφανώς ήταν οι πρώτοι που αναζητούν μια καλύτερη ζωή στον Πειραιά και στην Αθήνα.
Η Σαντορίνη από τις αρχές και πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο είχε χάσει τις σπουδαίες αγορές που είχε στο εξωτερικό. Γιατί όπως λέμε κάποια πλοία του με τα πανιά δεν προσαρμόστηκα στον ατμό. έτσι και το Σαντονιόκραση που είχε και ένα πολύ καλό όνομα και εκτός Ελλάδος δεν προσαρμόστηκε στα νέα δεδομένα οπότε έχασε τις αγορές και χάνοντας τις αγορές αυτές οι πρώτοι που φεύγουν είναι αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να φύγουν για τα συμφέροντά τους και ήταν οι πλούσιοι που είχαν το μεγάλο μέρος της γης και τα πλοία άρα μένουν οι ο κόσμος ο αγροτικός, ο οποίος δεν είχε άλλη δουλειά να κάνει, δεν ήξερε κάτι άλλο και συνέχισε να καλλιεργεί τα αμπέλια ευτυχώς, αλλά από την άλλη δεν είχαν τιμή.
Άρα τα παιδιά εκεί στις αρχές του 20ου αιώνα βίωσαν το αμπέλι ως ένα σύνδρομο της φτώχειας. αντίθετα με τον περασμένο αιώνα που έμπαινε πλούτος στη Σαντορίνη γιατί είναι η μοναδική δραστηριότητα που είχε η μονοκαλλιέργεια έμπαινε πλούτος και εντάξει πήγαινε με μια κάποια αναλογία πολύ μικρότερη και σε όλον τον κόσμο. Όταν λοιπόν πέφτουν οι τιμές των σαφυλιών και του κρασιού αρχίζει η φτώχεια και τα νέα παιδιά μεταναστεύουν.
Ο πατέρας μου έφυγε 17 ετών από το νησί για να ζητήσει ένα καλύτερο μέλλον. Εγώ λοιπόν γεννήθηκα στον Πειραιά που ο πατέρας μου πια μετά τα 17 του βρήκε δουλειά και η οικογένειά του πια ήταν η μητέρα μου δεν είναι από τη Σαντορίνη. Ήμασταν στον Πειραιά. Ζήσαμε. Οπότε εσείς γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στον Πειραιά. Βεβαίως, ναι. Είμαι πειραιώτης που λένε.
Με καταγωγή από τη Σαντορίνη λόγω πατέρα μου. Όπου πηγαίνατε φαντάζομαι στα καλοκαίρια στη Σαντορίνη. Πρωτοείδα το νησί όταν αποφάσισε ο πατέρας μου. Εμείς είμαστε τέσσερα παιδιά. Νομίζω δεν είχε γεννηθεί ο μικρότερος διότι έχουμε δέκα χρόνια διαφορά. να ήμουν λιγότερο από 10 ετών και μας έφερε για πρώτη φορά στη Σαντορίνη καλοκαίρι να περάσουμε και να γνωρίσει η μητέρα μου τον παππού μας τον πατέρα του και ο παππούς μας να μας γνώρισε Μάλιστα Πέρασαν αρκετά χρόνια δηλαδή για να γίνει αυτό Δεν ήταν τόσο εύκολο δηλαδή άμα καλώς σκεφτείς ότι θέλει τώρα 10 ώρες να πας Α ναι Εφόηκη τότε ήταν Είχαμε ταξίδι Και μιλάμε φτωχές οικογένειες Δεν ήταν όπως τώρα Και άνθρωποι Με χαμηλότερα εισοδήματα Το να κάνουν διακοπές κάπου Είναι κάτι πια Τον τρόπο που ζουν Και ζήσα ένα καλοκαίρι Στην Φινικιά Γιατί είναι το χωριό της Ιασπού Είναι κυρίως Οι αμπελοκαλλιεργητές γιατί στην Ήα ήταν οι περισσότεροι που δουλεύανε στα καΐκια και στα καράβια των εφοπλιστών.
Έζησα λοιπόν σε αυτό το χωριό που είναι πανέμορφο η Φινικιά και ευτυχώς έχει αλλάξει λίγο. Οπότε μπήκα στη ζωή αυτή που μ' άρεσε πάρα πολύ διότι άρχισα να μαθαίνω να καβαλάω τη γαϊδούρα έτσι όπως του παππού μου που την έλεικε Μαρία γιατί η πρώτη του γυναίκα πέθανε όταν γέννησε τον πατέρα μου και ήταν ενός έτους οπότε πήγαινα μαζί τους στα μπέλια δηλαδή είχα εισοματωθεί με τα παιδιά μάλιστα όταν γύρισα στον Πειραιά μιλάγα και σαν το Ρηνιά τα παιδιά αφομοιώνουν πάρα πολύ κυρίως τη μουσικότητα σε κάθε μέρος δεν είναι τα αθηναϊκά που μιλάμε υπάρχει μια ιδιαίτερη καθόρα, κάποιες ιδιαίτερες λέξεις κτλ. Και ήταν μια εξαιρετική εμπειρία.
Μετά με πήρε ο θείος μου για το 1956 έγινε ο σεισμός και την άλλη χρονιά με πήρε και είδα την καταστροφή τη μεγάλη που είχε γίνει, αλλά ερχόμουν πια στη Σαντορίνη κάθε καλοκαίρι από φοιτητής μαζί με φίλους που περάγαμε το καλοκαίρι εδώ στις Αντορίνη, ψαρεύαμε και έτσι ασχολήθηκα και με το κρασί διότι είχε πεθάνει εντωμεταξύ ο παππούς μου ο πατέρας μου δεν ήθελε να εγκαταλείψει τα Αμπέλια γιατί ξέρετε είναι μεγάλη παράδοση που έχει το νησί αυτό στο Αμπέλι και είναι σαν ευχή και κατάρα από τον πατέρα στο γιο να μην εγκαταλειφθεί το αμπέλι.
Δηλαδή ήταν σαν να έδινε έναν όρκο. Γιατί καταλαβαίνετε, είναι μια εμπειρία αιώνων που ξέρουν ότι από αυτό ζουν. Βέβαια, καμιά φορά αυτά μένουν ως ιδέες και ως απόψεις που δεν έχουν πια σχέση με το λόγο που πραγματικά γίνανε. Μεγάλη, ισχυρή παράδοση. Οπότε ο πατέρας μου όταν πέθανε ο παππούς μου τα μπέλια του τα καλλιεργούσε από τον Πειρέα γιατί δεν μπορούσε να φύγει είχε άδεια λίγες μέρες στον χρόνο.
Κατέβαινε βέβαια τότε με την αδειά του που ήταν η καλοκαίρι αλλά πλήρωνε να καλλιεργούνται τα μπέλια του πατέρα μου. και όπως καταλαβαίνετε περισσότερο έμπαινε μέσα παρά η αξία των σταφυλιών με αυτά που πλήρωνε γιατί ο αγρότης παρόλο ότι η αξία ήταν πολύ μικρή κάτι κέρδιζε δηλαδή το μεροκάματό του. Ο πατέρας μου πλήρωνε.
Αλλά έτσι είχαμε τη δυνατότητα να έχουμε σταφύλια που ένα μέρος βέβαια τότε το πουλάγανε στο συνεταιρισμό το Σαφίλι είχαν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα όσον αφορά την παράδοση και τις δουλειές που έκανε ο κάθε αμπελουργός γιατί πρώτα πουλούσαν το κρασί μετά που έγινε αυτό που χάθηκαν οι τιμές και τα λοιπά δημιουργήθηκαν έμποροι οι οποίοι πένανε σε πολύ χαμηλή τιμή τα Σταφίλια τα κάνανε κρασί χήμα και τα πουλούσαν στην Αθήνα και όχι πια αυτό που γινόταν πιο παλιά που ήταν ένα επώνυμο κρασί.
Πόσα στρέμματα ήταν τότε ο αμπελόνας της Αντορίνης αυτή την εποχή που μας λέτε και με το κραφ και λοιπά. Ναι, στις αρχές του 20ου αιώνα τα στρέμματα εγώ υπολογίζω γιατί υπάρχουν και κάποια αρχεία που δεν είμαστε κλησίου πόσο ακριβή είναι υπολογίζω πως ήταν τουλάχιστο τριπλάσιος, τετραπλάσιος από τον Αμπελώνα που έχει μείνει.
Ο Αμπελώνας που έχει μείνει είναι περίπου 13.000 στρέμματα. Άρα ήταν περίπου 40.000 στρέμματα. Μιλάμε πολύ μεγάλη παραγωγή για ένα τέτοιο νησί και αυτό ήταν ο λόγος που αναπτύχθηκε πάρα πολύ το εμπόριο διότι είναι ένα προϊόν που δεν μπορείς να ζήσεις τρώγοντάς το ας πούμε και στην εποχή που είχαν φτωχήν οι άνθρωποι μπορεί να κάνανε δείπνο με σταφύλι και τυρί και ψωμί και αναγκαστικά γίνεται εμπόριο.
Εφόσον γίνεται εμπόριο γίνονται και εργά της γης στους πλουσίους. Γι' αυτό και εδώ ήταν λίγο πιο φαιοδοχική κατάσταση από άλλα νησιά όπως Νάτς και τέτοια που ναι μεν μπορεί να μην ήταν πλούσιοι αλλά τουλάχιστον είχαν τα προστοζήν καλλιεργώντας αυτά που έχουν ανάγκη. εδώ Σαντορίνη πέρα από το ντοματάκι και λίγο φάβα είναι μόνο το σταθίνι δηλαδή το κρασί αυτό που ήθελα να πω είναι ότι είχα ακούσει κάποια στιγμή σε μια επίσκεψή μου σε Σαντορίνη έναν αμπελουργό να μου λέει ότι κάποτε επειδή υπήρχε λειψιδρία είχαν πάντα νερό βάζανε και χτίζανε τα σπίτια τους με κρασί ισχύ ήταν το έχετε ακούσει κι εσείς Φαντάζομαι ότι είναι μια υπερβολή που μπορεί να συνέβη κάποιες φορές δηλαδή είχε ξυνήσει το κρασί δεν το είχανε πουλήσει και μπορεί να χρησιμοποιήθηκε διότι το νερό προφανώς στη Σαντορίνη είχε μεγάλη αξία ήταν πάντα ξέρετε τώρα όλη τη συζήτηση παγκοσμίως που γίνεται για την αξία του νερού και το πρόβλημα πόσο πολύτιμο είναι.
Στις Αντώνιες είχαν στέρνες, διότι δεν είχαν πηγάδια. Το κάθε σπίτι είχε τη στέρνα του και δεν βρέχηκε πολύ εδώ στο νησί. Μάλιστα δεν είναι μόνο τώρα, απλώς τώρα έχει γίνει πολύ πιο έντονο το πρόβλημα ότι έχουμε λιγότερες βροχές λόγω της κλιματικής αλλαγής. Αλλά από τότε η Σαντορίνη γιατί δεν έχει βουνά και μάλιστα και τα βουνά που έχει είναι πολύ λεία, είναι όπως η λάβα, καταλαβαίνετε, είναι λιπτά.
Δεν έχει χαράτρες, δεν έχει τέτοια πράγματα. Οπότε γενικά βρέχει λίγο στη Σαντορίνη σε σχέση και με τα άλλα τα νησιά. Μάλιστα, θα σας πω κάτι. Διάβαζα στον Έλιον, αυτός ο σπουδαίος Άγγλος Τίτης, είχε ένα στίχο που λέει «Πέρασε το σύννεφο και στέρεψε η στέρνα». Ήταν δηλαδή τόσο που δεν έβρεχε, ώστε υπήρχε αυτή η υπερβολία ότι ακόμη και το σύννεφο που παίρναγε όχι μόνο άφηνε νερό, έπαιρνε.
θα μπορούσε να το είχε γράψει πραγματικά για τη Σαντορίνη και λέω αυτό αυτό κολλάει πάρα πολύ στη Σαντορίνη κύριε Σιγάλα να επιστρέψουμε λίγο σε εσάς, είμαστε στα χρόνια τα φοιτητικά χρόνια που πάτε τα καλοκαίρια με τους φίλους σας εκεί τέλει γιατί έχουμε τώρα ονειρευόμαστε, βλέπουμε την ταινία σας τώρα για μεταφέρετε μας λίγο και σε εκείνη την εποχή είχε ξεκινήσει ο τουρισμός όχι μιλάμε για το 80 κάτι Μιλάμε για το 70 κάτι Εγώ ήμουν φοιτητής Σαν φοιτητής στην Αθήνα που ήμουν Άρα είχα μπει το 65 τελείως στο 70 και μετά πήγα Παρίσι Και μετά και από Παρίσι όταν εγώ ήμουνα Μαζευόμαστε εδώ φίλοι Φίλοι που κάναμε παρέα στην Αθήνα και μετά στο Παρίσι Συγγνώμη, στο Παρίσι βρεθήκατε για τις σπουδές σας Ναι, είχα πάει για μεταπτυχιακό Στα μαθηματικά Ναι, λοιπόν έτυχε οι πολλοί φίλοι μου και στο Παρίσι να είναι αρχιτέκτονες που είχαν και κάποια ένα επίπεδο οικονομικό καλύτερο και είχαν πάρει κάποιες σπηλιές πολύ φτηνά είχαν λόγος που ερχόντουσαν εδώ γιατί είχαν και σπίτι φτιάξει
Όπως είμαστε νέοι, καταλαβαίνετε, όλη η χαρά της ζωής σε αυτή την ηλικία. Εμείς κάναμε τσαοντούφεκο, κάναμε κρασί που τα πιούνε ο πατέρας μου. Κάναμε κρασί, βέβαια βοηθούσανε στο πάτημα, στο τρίγω, γιατί για μας ήταν γλέντι, πιο νησιακό. Άρα ήταν κάτι, μια εξαιρετική εμπειρία. Και ταυτόχρονα είχαμε και το κρασί μας που πίναμε.
Οπότε μέσα σε αυτή την ιστορία που ο πατέρας μου ανέλαβε τα μπέλια του παππού μου και κάναμε μια κάναβα σε ένα αμπέλι που είναι τώρα, δηλαδή η ίδια κάναβα που είναι το εινοπείο που είναι πάνω στη θάλασσα κάναμε μια στοιχειώδη κάναβα και εκεί και γλεντούσαμε και πατούσαμε τα σταφύλια Ε, λοιπόν, αν σαν να μ' αρέσει πολύ αυτή η ιστορία με το κρασί Σαν να μπήκε, πώς μ' μπήκε Το μικρόβιο Μικρόβιο, ένα μικρόβιο Αυτή η ιστορία με το κρασί είχε και μια άλλη σημασία που με απασχολούσε Λόγω των μαθηματικών που σπούδαζα Το κρασί, ενώ έχει ένα επιστημονικό υπόβαθρο άρχισαν στην εποχή μου ήδη να γίνονται μελέτες επιστημονικές πως γίνεται η ζήμωση να εξηγηθεί επιστημονικά παλιά φυσικά δεν χρειαζόταν ξέρανε από την πράξη και από την εμπειρία να κάνουν τη σωστή δουλειά άρα το κρασί μέσα του έχει και επιστήμη αυτό μου άρεσε πάρα πολύ γιατί έβλεπα ότι η επιστήμη ως γλώσσα για το κρασί ήταν πολύ φτωχοί, ακόμη και σήμερα.
Δηλαδή, σήμερα που μπορούμε να αναλύσουμε όλα τα στοιχεία κάθε κρασιού, οι αναλύσεις που κάνουμε δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αν ένα κρασί είναι μεγάλο ή είναι απλό κρασί. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε λαττώματα, τα δε δείξε. Αλλά όχι αυτό που ανήκει πια στην τέχνη. Και στο ίδιο το αμπέλι, το οποίο το ένα αμπέλι με το άλλο, διπλανά μπορεί να δίνουν κάτι το διαφορετικό και το ένα να δίνει που εμείς το εκτιμούμε με τα δεδομένα που έχουμε τα πρότυπα της γεύσης και τα λοιπά της εποχής μας και να λέμε αυτό είναι μεγάλο κρασί, αυτό τα μπελικά είναι μεγάλο κρασί αυτό βέβαια την παράδοση δεν την είχαμε εμείς εδώ οι Γάλλοι και οι Ιταλοί είχαν αυτή την παράδοση γι' αυτό κάνανε και τα πολύ ακριβά κρασιά και τα λοιπά και κάνανε και νομοθετήσανε για να τα προστατεύσουν.
Εδώ όμως τυχαίνει και το εξής ενδιαφέρον. Οι διαφορές από Αμπέλινσο είναι πολύ μικρές γιατί είναι το ίδιο έδαφος. Όλο το νησί είναι το ευαισθηιακό έδαφος. Άρα αν υπάρχουν κάποιες διαφορές, είναι μικροδιαφορές που κυρίως οφείλονται στο μικροκλίμα. Δηλαδή ένα αμπέλιτο έχει λίγο περισσότερο αέρα, άλλο έχει λιγότερο και εντάξει παίζει ρόλο και κάποιο υψόμετρο αλλά τα μπέλια που είναι πολύ ψηλά είναι με ροβίγγλη και πύργο που είναι στα 250 μέτρα δηλαδή δεν είναι μετάλλες οι αλλαγές οπότε δήκε λοιπόν αυτό για μένα συμπλήρωνε η έννοια της τέχνης που έχει εμπεριέκει το θαύμα με την επιστημονική σκέψη Και αυτό ήταν κάτι που όταν σιγά σιγά το ανακάλυπτα, μου έλυνε πολλά πράγματα.
Σίγουρα υπάρχει μία σύνδεση σε όλα. Δηλαδή τα μαθηματικά με τη μουσική, τα μαθηματικά με το αμπέλι, η μουσική με το αμπέλι. Και θα μπορούσα να συνεχίσω και πολύ περισσότερο με την αστρονομία. Δηλαδή έρχονται πάνω στο μυαλό μου πολλές συνεντεύξεις που έχω κάνει με διάφορους ανθρώπους που μου έχουν συνδέσει αυτά με εμπειρικούς τρόπους που θα άξιζε να πιούμε ένα κρασίκι να σας πω αυτές τις ιστορίες ίσως.
Μα σίγουρα τα μαθηματικά στην ουσία είναι μία γλώσσα η οποία φυσικά δεν μπορεί να ερμηνεύσει τον κόσμο αλλά είναι η βάση, είναι η γλώσσα που μπορεί να εκφραστεί η φυσική άρα να μπορέσουμε να εξηγήσουμε τα φυσικά φαινόμενα είναι η γλώσσα που έχει μπει στη χημία είναι η γλώσσα που λόγω και στατιστικής που έχει προχωρήσει τα τελευταία αρκετά χρόνια που μπαίνει και στις κοινωνικές επιστήμες και στις πολιτικές κλπ σίγουρα είναι μια γλώσσα που το βασικό της στοιχείο είναι η απόλυτη αυστηρότητα δηλαδή ό,τι πει στη θεωρία δεν μπορεί να το αφιβάλλει κανείς, διότι είναι βασισμένοι σε τέτοιες δομές του πνεύματος που έχοντας αυτή την επαγωγική διαδικασία μπορούν να φτάσουν να ισχυρίζονται ότι τα αποφθέγματα ή τα θεωρήματα των μαθηματικών μέσα εντός των μαθηματικών, γιατί μετά είναι μοντέλα ας το πούμε, εντός των μαθηματικών είναι χωρίς καμία, δεν μπορεί να αμφισβητηθούν, είναι η πιο έγκυρη αλήθεια χωρίς να μπορεί να την αμφισβητήσει.
τώρα άρχισα να μιλάω πολύ οπότε λοιπόν πάμε να πιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε μα είναι πολύ ωραίο αυτό με τα μαθηματικά μια που πιάσαμε τα μαθηματικά ένα μόνο πράγμα που είναι πάρα πολύ σημαντικό είναι ότι η μεγάλη επανάσταση που έγινε στην αρχαία Ελλάδα με τα μαθηματικά και με αυτό που λέμε απόδειξη είναι η μεγάλη επανάσταση του πνεύματος.
Φυσικά δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει σε βάθος τι σημαίνει αυτό, αλλά απλώς σας λέω ένα πράγμα, ότι η εγκυρότητα του λόγου μέχρι τότε, μέχρι να αναζητήσουμε την απόδειξη για να είμαστε, δηλαδή λέγαμε το πυθαγόριο θεόρημα, αλλά λέγαμε αυτές τις σχέσεις που υπάρχουν, γιατί έχουν μετρήσει ένα εκατομμύριο τρίγωνα διαχρονικά.
Και τα τρίγωνα που υπάρχουν σε απειρία που δεν τα έχουν μετρήσει πράγματι θα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Το λέω πολύ απλά γιατί αναζήτησαν την εγκυρότητα, τη γενίκευση. Και ενώ και οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν το πυθαγόριο θεόριμο αυτές τις μετρικές σχέσεις, οι Έλληνες μαθηματικοί φτάσαν στο σημείο να πούνε «Α, αυτό ισχύει ανεξάρτητα του χρόνου, ανεξάρτητα της κουλτούρας μας, ανεξάρτητα».
Αυτό το στοιχείο λοιπόν της αναζήτησης της εγκυρότητας ακύρωσε την εγκυρότητα που είχε ο λόγος του αυτοκράτορα, του βασιλιά, του αρχηγού γιατί δεν ήταν πια εγκυρότητα λόγω ποιος την εκφέρει αλλά μπορούσαν να την ελέγξουν ο κάθε απλός άνθρωπος. Και με αυτή την έννοια έχουμε δημοκρατία. Μπράβο, μας έφερε πιο κοντά στα δημοκρατία τα μαθηματικά.
Ακριβώς. Αυτά είναι τα μαθηματικά, μην πούμε άλλα γιατί... Ναι, ναι, ναι. Όχι, αλλά συνδέσαμε τα μαθηματικά με την εινοποίηση. Και να πάμε λίγο στο κομμάτι πώς ασχοληθήκατε εσείς με την ενοπλήση. Πότε αποφασίσατε ότι παρατάω τον Πειραιά, αφήνω την Αθήνα και πηγαίνω στο νησί να ασχοληθώ μόνο με το κρασί. Σας είπα ότι με τους φίλους εδώ στη Σαντορίνη κάναμε το κρασί, άρα είχαμε αρχίσει πια η ουρανίσκη μας να είναι πιο εξασκημένη.
Άρα μπορούσαμε να κριτικάρουμε την προηγούμενη χρονιά με την επόμενη. βλέπαμε κάθε τρίγω λέγαμε θα έρθει ο άλλος τρίγος ο επόμενος για να βελτιώσουμε κάτι που βλέπαμε δεν είναι καλό δηλαδή υπήρχε μια ανάγκη να κάνουμε τουλάχιστο η προσωπική μου ανάγκη γιατί εγώ το έκανα ήτανε είχε μπει αυτό το μικρόβιο εξελιχθόταν η όσφυσή μου η γεύση μου ο ουρανίσκωνου που λένε και ήτανε πάντα σε πιο ανώτερο επίπεδο από αυτό που έκανα.
Να ρωτήσω λίγο κάτι κύριε Σιγάλα. Αυτές τις πρώτες γνώσεις, για να πείτε ότι εκπαιδεύσατε τον ουρανίσχο σας, πού έγιναν, έγιναν στο Παρίσι, εκεί γίνανε τα πρώτα ψευσίματα. Ναι, ήταν στο Παρίσι γιατί στο Παρίσι έκανα μαθηματικά, αλλά γνώρισα πίνοντας το γαλλικό κρασί. Έπαιξε μεγάλο ρόλο το Παρίσι στην ενασχόλησή μου τη μετέπειτα με το κρασί.
Γιατί φαντάζομαι ότι αυτά που λέγατε και θέσατε τότε εσείς στο νησί, στη Σαντορίνη με τους φίλους σας, δεν νομίζω ότι οι άλλοι ινοποιοί, που παραδοσιακά κάνανε οι άνθρωποι το κρασί τους, είχαν τέτοιες ανησυχίες. Δεν υπήρχαν άλλοι ινοποιοί. Υπήρχε η Ένωση που το πρώτο της εμφιαλωμένο το έβγαλε το 1983. Μάλιστα. Έτσι. Εγώ εμφανίστηκα επαγγελματικά το 1991.
Και βγαίνει λοιπόν το πρώτο μπουκάλι. Ναι να σας πω Όταν λοιπόν στην παρέα πια Που διασκεδάζαμε Μας μπήκε η ιδέα Γιατί να μην κάνουμε Ένα κρασί εμφιαλωμένο Γιατί από ένα σημείο Και τα κάναμε πολλή κρασί Και Έπρεπε να έχουμε και εμείς Χρήματα και όχι μόνο ο πατέρας μου Το κάνει για το κέφι Οπότε είπαμε να κάνουμε ένα εμφιαλωμένο για να το βλέπουμε στο απέναντι τραπέζι και να χαιρόμαστε δηλαδή δεν ξεκίνησε αυτή η ιστορία από ένα επιχειρηματικό σχέδιο ήταν χόμπι και λίγο πολύ πως να το πούμε μια μικρή ματαιοδοξία να βλέπουμε αυτό που εμείς το πίναμε ότι πια έχει και ένα όνομα που το πίνουν και οι διπλανοί Και πώς λεγότανε Εγώ θυμάμαι από το 1992 ήταν η πρώτη μου φορά που ήρθα σε Σαντορίν και δούλεψα Δούλεψα στο ημεροβίγλισσα ένα ξενοδοχείο και θυμάμαι τότε ήταν ένα ας πούμε το πιο διάσημο τότε κρασί λεγόταν 50-50 Ήταν του συνεταιρισμού ή ήταν άσχετο Όχι, το 50-50 ήταν του νομικού του εφοπλιστή ο οποίος είχε και στην Αττική αμπέλια με ποιος είναι το Σαββατιανό
και ακόμη μιλάμε τα χρόνια αυτά είχε χάσει και για τους ίδιους τους ανθρώπους το ότι πρόκειται για σπουδαίο κρασί το Σαντορινό. Άρα ήταν και λίγο πρωτευουσιανικό το 50-50. Μάλιστα. Έβαλε μισό από τα αμπέλια στην Αθήνα και μισό από τη Σαντορίνη το 1950 για πρώτη φορά που βγαίνει ευθυλωμένο είναι το 1983 υπήρχαν και πιο παλιά το εινοποιείο του Μαρκεζίνη που τα βάζανε σε μπουκάλια αλλά δεν είχαν τα στοιχεία της ορμασίας προέλευσης δεν είχαν τέτοια πράγματα γιατί απλώς το βάζανε στοιχειοδός σε μπουκάλι και βάζανε και το φελό το οποίο το έκανα και εγώ πριν το 91.
Δηλαδή έβρισκα μπουκάλια, τα έκαιγα εκεί με ζεστό νερό κτλ. Και τα είχαμε με μπουκάλια πίναμε, αλλά χωρίς επικέτες, χωρίς τέτοια πράγματα. Οπότε πάμε λίγο στην προτινοποίηση. Κάνετε το πρώτο σας κρεσέ. Και έρχεται και ο επόμενος τρίγωστος. Πώς γίνεται. Κάνουμε λοιπόν μια εταιρεία. Εγώ και δύο φίλοι, μάλιστα ο Έθνας, είναι και γνωστός έτσι είναι πανεπιστημιακός είναι ο Γιάννης ο Τούντας που είμαστε πολύ φίλοι και ο άλλος είναι ο Χρήστος Μαρκοζάνης που είναι εξαελφόλημπρώτος και έχουν μαζί με τον ελφό μου με εστιατόρια από τότε είχαν κάνει τη Σκάλα ένα εστιατόριο στην ΙΑ Πάρα, πάρα, πολύ διάσκο Ναι, οπότε είχαμε και ένα μαγαζί σίγουρα Για να πουλάτε τα κρασιά σας Ναι, ναι, ναι, ναι, ήτανε Εντάξει, η Σκάλα ήτανε must visit θυμάμαι Ήταν από τα top μαγαζιά που έπρεπε οπωσδήποτε να πας να φας.
Ναι, βεβαίως. Και όταν, δηλαδή θυμάμαι το τότε, πρέπει να έβαλε ο ένας 2.000, ο άλλος 3.000 και θεωρήθηκε ότι εγώ με αυτά που είχα εδώ πέρα τον εξοπλισμό και που κάνω το κρασί, 5.000 οπότε πήρα εγώ το 50% 30% και 20%. Κάπως έτσι έγινε αυτό. Βέβαια μετά όταν το 2003 μπήκε επενδυτής που πήρε τα μερίδια τα περισσότερα από τους δύο φίλους μου, πήραν αρκετά δεστά, πλάκα πλάκα.
Αλλά τελικά είμαστε τυχεροί, ήταν μια καλή συγκυρία. Το κρασί πήγε πολύ καλά και πολύ γρήγορα. Υπήρχαν κριτικές, πολλοί σπουδές. σιγά σιγά αναπτυσσόταν και το δίλημα μας μπήκε μου μπήκε εμένα γιατί στα παιδιά ό,τι και να τους έλεγα θα συμφωνούσαν δεν ήταν ούτε στηριζόντουσαν στα χρήματα που βάλανε ούτε το 91 ξεκινάμε εδώ στην Κάναβα που την την αλλάξαμε λιγάκι πήραμε δύο δεξαμενές πήραμε μια καλή αντλία για να βελτιώσουμε με το κρασί.
Ένας λόγος ήταν να βγάλουμε μια με ετικέτα και έτσι μια μικρή ματιοδοξία, αλλά ο ισχυρότερος λόγος για μένα ήταν πως μπαίνοντας σε αυτά τα χρήματα βελτιώναμε τα μέσα, άρα να κάνουμε καλύτερο κρασί. Καταλάβατε? Γιατί είδαμε ότι είχαμε μια Αγγλία που χάλαγε το κρασί. Ήταν της πλάκας, άρα έπρεπε να πάρουμε μια καλή Αγγλία.
έπρεπε να πάρουμε ανοξίδωτο διότι τα βαρέλια ήταν παλιά και δεν μπορεί να τα ελέγξει και καλά άρα βελτιώσαμε τον τρόπο τα εργαλεία που χρειαζόμαστε και πραγματικά το κρασί που βγάλαμε σε ένα-δύο χρόνια είχε πολύ καλές κριτικές μάλιστα το έλεγα τότε το Ιασαντορίνη που δεν ήξερα καν ότι απαγορεύεται στο Σαντορίν να βάλεις δίπλα το ΙΑ για την ονομασία προελεύσεως προσέχουτε εμείς το βάλαμε ΙΑ ούτε καν ξέραμε νομοθεσία περί ΠΟΠ και τα λοιπά και το το λευκό σε βαρέλι το λέγαμε ΙΑ Βαρέλι που είχε γίνει πολύ γνωστό πολύ γρήγορα και το 1997 που πια μη κάνει κάποια χρήματα και αγοράσαμε ένα χωράφι μπήκαμε σε πρόγραμμα για να κάνουμε πια ένα κανονικό ιδιοποιείο άρα 91 με 97 ήταν εδώ στο παλιό ιδιοποιείο που είναι τώρα το ίδιο που έχω επιστρέψει με άλλες σκέψεις φυσικά για το κρασί το 97 λοιπόν μπήκε ένα δίλημα σε μένα ότι ή προχωράω που σημαίνει πια αφήνω τους εραστεχνισμούς και πρέπει να το δω επαγγελματικά είτε το σταματάμε ήταν ωραία η ιστορία αυτή γιατί μας έβαλε μέσα
κάποιος έμπορας πολύ καλός άνθρωπος μας έβαλε μέσα και ό,τι είχαμε βγάλει και τον εξανεμίστηκε άρα βάση πριν τόσοι εκείνη την εποχή μάλλον ήμουν πιο τολμηρό λέω προχωράμε και ό,τι γίνει Και έτσι λοιπόν γίνεται το κτήμα Σιγάλα, από την αρχή έτσι το λέγαμε, η εινοπία Σιγάλα το λέγαμε, κτήμα Σιγάλα, και έτσι έγινε ένα νέο εινοποιείο με δυνατότητες καταλαβαίνετε πολύ σοβαρότερες και σε επίπεδο μηχανημάτων για να κάνεις πιο καλό κρασί, σε πολλά επίπεδα σίγουρα ήταν κάτι άλλο.
Και έτσι ξανά λοιπόν το Σαντορινιό στα φίλοι ξαναπιάνει τιμή. Α, βεβαίως. Ναι. Και τότε ήταν και η περίοδος που άρχισαν να έρχονται και άλλοι, δηλαδή ήρθε η Μπουτάρη, ήρθε... Ναι, ναι. Όχι. Να σας πω επάνω σε αυτό. Ο πρώτος που ήρθε ήταν ο Μπουτάρης. Ο Μπουτάρης ήρθε το 87 ή 88. Στην αρχή δεν είχε εινοποιείο και εινοποιεί στο συνεταιρισμό.
και βγάζει μια σαντορίνη. Προφανώς ο Μπουτάρης έχει ένα δίκτυο τεράστιο, άρα έδωσε μεγάλη όθηση και διεθνώς στο κρασί της σαντορίνης. Παράλληλα κάνει το εινοποιείο του γύρω στο 1990, δηλαδή το 1991 που βγαίνουμε εμείς είμαστε οι δεύτεροι μετά το συνεταιρισμό. Κάποιες κάναβες παλιές που κάνανε χήμα και πουλάγανε χήμα, όπως ήταν ο Αργυρός, ο Κρουσογιανόπουλος, ο Ρούσος.
Αυτές οι κάναβες λοιπόν, σιγά σιγά, μέσα σε 4-5 χρόνια από το 1991, αρχίζουν και παίρνουν έναν νεολόγο, εμφιαλώνουν. Ο Παρασκευόπουλος, θα τον έχετε ακουσά φαντάζομαι, το Γιάννης ο Παρασκευόπουλος που κάνει το θαλασσίτι, ήταν νεολόγος του Πουτάρη. Το 1993 φεύγει από το Πουτάρι, 1994. και κάνει με τον Αργυρό που πουλάγε χύμα τότε του λέει θα σου κάνω το κρασί αλλά θα κάνω και εγώ ένα κρασί και θα βγάλω μια ετικέτα.
Έτσι λοιπόν ξεκινάει ο Θαλασσίτης με τις δεξαμενές του Αργυρού αλλά και βελτιώνεται όλο το κρασί του Αργυρού που κάνει ένα σπουδαίο κρασί σιγά σιγά. Το ίδιο είναι με τον Κωνσταντζόγιανόπουλο, με τον Ρούσο και μετά έρχεται ο Χατζηδάκης γιατί και αυτός ήταν ο λόγος του Μπουτάρη στην Κρήτη έρχεται εδώ στο εινοποιείο του Μπουτάρη μπας περιττός ερωτεύεται και έχουν πια αμπέλια στον πύργο και κάνει και αυτός το μικρό του εινοποιείο αυτά είναι τα πρώτα οπότε το 1990 θα πούμε ότι γίνεται αυτός ο αναβρασμός η έκρηξη στην καινούργια γενιά του σαντορινού κρασιού.
Ναι, είναι η αρχή. Το 2000 μπορούμε να πούμε πια ότι έχει πια μια αναγνώριση πάρα πολύ σημαντική για τόσα λίγα χρόνια η Σαντορίνη και στο εξωτερικό γιατί άρχισαν να πηγαίνουμε όπως καταλαβαίνετε και εχθές στο εξωτερικό. Αυξήθηκε όμως και ο τουρισμός στη Σαντορίνη για το θυμάμαι ότι το όζησα οπότε βοήθησε πάρα πολύ. μετά το 90 έχει σιγά σιγά έχουμε τον τουρισμό φυσικά απογειώνει ο τουρισμός μετά το 2000 αλλά έχουμε πια μια αγορά εντός μας με ψηλό βαλάντιο που βοηθάει ξεκάθαρα ο Ευρωπαίος και ο Αμερικάνος επισκέπτης είναι ένα μεγάλο μέρος είναι πολύ φιλικό με το κρασί όπως είπε το πρώτο που κάνουν να δοκιμάσουν το δόντιο κρασί.
Βέβαια, το κρασί της Αντορίνης πραγματικά μπορεί να σταθεί σε οποιοδήποτε λευκό κρασί του κόσμου. Αυτό πότε το αντιλαμβάνεστε κύριε Σιγάλα? Μέσα σε μια δεκαετία. Γιατί είχαμε αρχίσει πια και κάναμε κάποια εινοποιία, εγώ από τη Σαντορίνη, ο Γεροβασιλείου, ο Τσέλεπος, πεντέξι είμαστε, που βάζαμε χρήματα για να κάνουμε ένα πρόγραμμα προώθησης στις ΗΠΑ.
Αυτό έτυχε να έχουμε και τη Σοφία την πέρπερα, είναι ο λόγος η οποία εγκαταστάθηκε εκεί που είναι η καλή στις δημόσιες σχέσεις και έγινε μια εξαιρετική δουλειά προώθησης του κρασιού σε όλους τους χώρους που αξιολογούσαν το κρασί. Πέρα δηλαδή ότι μπαίνουμε σε εστιατόρια που πίνετε. Δηλαδή ο Πάρκερ έχει δώσει στα κρασιά της Αντορίνης αλλά και στο κτήμα Σιγάλα βαθμολογίες που τρίβανε τα μάτια τους.
95-96 βαθμούς. Και τότε είχε και πολύ μεγάλη δύναμη. Δηλαδή υπήρχαν οποία που φτιάχναν τα κρασιά τους στυλ πάρκερ. Δηλαδή δεν ήταν τυχαίο αυτό που σας συνέβη. Ήταν πολύ μεγάλο πράγμα να μπει ένας τέτοιος υψηλός βάθμος. Δεν είναι τώρα που μπαίνουμε λίγο πιο εύκολα. Φανταστείτε, με καλούσανε γιατί κάνανε κάθε χρόνο τους μεγάλους παραγωγούς του κόσμου που είχαν πάρει πάνω από 95 βαθμούς και άρα αν είναι μια νέα εμπειρία που δοκίμαζα, δοκίμαζα που να βρω λεφτά να αγοράς τώρα ένα κρασί που κάνει 2.000.
Ήτανε, μπας και η πτώση, μπορούμε να μιλάμε πάρα πολύ για αυτό που κάνανε όλοι οι εινοποίητες σαντορίν όσον αφορά την προώθηση του ελληνικού κρασίου. Έτσι ξεκίνησε γιατί είχαμε κάνει και μια αποτυχημένη προσπάθεια στη Γερμανία, αλλά στις ΗΠΑ πήγε πολύ καλά, είχαμε αποτελέσματα. σκεφτείτε μετά ο οργανισμός εξαγωγών το έβαλε υπό τη σκέπη του αυτό που κάναμε και μπήκανε κι άλλα εινοποιεία έγινε πολύ πιο μάρκετι με περισσότερα χρήματα κτλ.
Πάντως μπορώ να πω ότι κάνατε σίγουρα πολύ καλή δουλειά γιατί κάποια στιγμή εδώ στο στούντιο του ραδιοφόνου φιλοξενούσα τον Θημιόπουλο από το εινοποιείο Τζεντιλίνη δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο Πέτρος ο Μαρκαντονάτος Ο Μαρκαντονάτος, οι οποίοι μου είπαν την εξής ιστορία. Γυρνούσαμε λέει από την Αμερική και μέσα στο αεροπλάνο ήταν δύο κοπέλες από την Αμερική που ταξιδεύανε για Ελλάδα και θυάσαν κουβέντα και λένε από πού είστε, από Ελλάδα.
Λέει Ελλάδα ξέρετε κάτι, λέει Σαντορίνη, λέει ναι Σαντορίνη. Η Ελλάδα είναι στη Σαντορίνη. Ναι, είχε γίνει πιο ισχυρό όνομα η Σαντορίνη από την Ελλάδα όσον αφορά το κρασί. Με βάση περιπτώσει αξίζει να το σημειώσω, αλλά χωρίς να πω πολλά πράγματα, έπαιξε σοβαρό μεγάλο ρόλο και έδειξε την οριμότητα των όλων των ενοποιών της Ελλάδος και που ήταν ανοιχτόμυαλοι, το στρατηγικό σχέδιο που έφτιαξαν όλα τα ενοποιά της Ελλάδος.
Με έρευνα, με χρήματα και μέσα σε αυτό το στρατηγικό σχέδιο υπάρχουν οι πρεσβευτές που ήταν η Σαντορίνη η Νάουσα η Μαντινία και η Νεμέα. Αυτά θα προωθούσαμε γιατί για να κάνεις το στο μάρκετι πρέπει να στοχεύσεις. Και μετά σιγά σιγά ερχόντουσαν οι άλλες ποικιλίες που είχαμε και συμπλήρωναν. Δηλαδή γίνανε πάρα πολλά. Αν γινόντουσαν αυτά στο λάδι η Ελλάδα θα είχε που είχε στο λάδι ίδιο όνομα που το πουλάγε χύμα Καταλαβαίνετε Ακόμη και σήμερα το ίδιο κάνει Αυτό που κάναν οι νοποιοί της Ελλάδος και το λάδι θα είχαμε άλλα αποτελέσματα πρόθεσης του λαδιού με πολύ ψηλές τιμές Εσείς κύριε Σιγάλα πάνω από 35 χρόνια από ό,τι καταλαβαίνω ασχολείστε με το ασύρτικο Παρ' όλα αυτά σας άκουγα σε μια συνέντευξη που είπατε ότι έχετε ακόμα πράγματα να μάθετε από το ασύρτικο.
Έχετε ακόμα αποθυμένα. Έχετε εκκρεμότητες. Έχω ανοιχτούς λογαριασμούς. Έχετε ανοιχτούς λογαριασμούς. Για πείτε μας λοιπόν για αυτούς τους λογαριασμούς. Ακούστε. Λίγο πριν σας είπα ότι πράγματι το ασύρτικο της Αντορίνης μπορεί να σταθεί σε ποιότητα και σε προσωπικότητα σε οποιοδήποτε λευκό κρασί και μεγάλα, μιλάμε και για μεγάλα λευκά κρασιά, με τιμές δεκαπλάσιες και πολύ πιο πάνω από ό,τι πουλάμε σήμερα, που η Σαντορίνη γενικά και εντός Ελλάδος είναι ακριβό λευκό κρασί, έτσι.
Άρα πίστευα πάρα πολύ σε αυτό το αμπελοτόπι και ως μαθηματικός έλεγα Αν ένα τόσο πλούσιο, τόσο πρικισμένο αμπελοτόπι Το έχουμε εξαντλήσει εμείς 10 χρόνια, 15, 20 χρόνια δουλειάς Κρύβει η φύση, κρύβει τόσα πράγματα Που γι' αυτό είναι και γοητευτικό να ασχολείσαι μαζί της Γιατί πάντα ζητάς να ανακαλύψεις μυστικά Το 2015 είναι ένα έτος για μένα πάρα πολύ σημαντικό που κάνω μια μεγάλη αλλαγή στην οποίηση.
Εφτά χωριά. Τα επτά χωριά. Αυτό που λέμε επτά χωριά, παρόλο και εμπορικά δεν πήγε καλά, μαρκετινίστικα πήγε πάρα πολύ, διότι πράγματι τα επτά χωριά μας δώσανε, δηλαδή από τότε, γιατί άλλαξα και τον εξοπλισμό, πήρα μικρά εύθοδες, δέξαμενες και τέλος, μας δώσανε το εξής αποτέλεσμα από την πρώτη χρονιά, αλλά επειδή μετά συνέβαινε το ίδιο όσον αφορά τις διαφοροποιήσεις τους, ποιο ήτανε ότι είχαμε 7 φιάλες σαντορίνη, όλες με τη φλήγευση γνωσία να γνώριζε ότι είναι αξιοπρεπείς σαντορίνες και ταυτόχρονα είχανε μικροδιαφορές.
Εδώ πάλι μπαίνουν έτσι ως μαθηματικός. Πότε ορίζει κανείς τι είναι το ασύρθικο ή τι είναι κάθε πράγμα. Όταν ανακαλύπτει διάφορες εκδοχές του στα κοινά στοιχεία. Άρα τα επτά χωριά για μένα ήταν σπουδή σε βάθος του ασύρθικου. Γιατί όλα είχαν και οξύτητα υψηλή που είναι η Σαντορίνη έτσι ένα στοιχείο της και πλούσιο στόμα γεμάτο και μακριά επίγευση και μινερά αλλά και ευγένεια όχι πάντα αλατότητα όχι παντού ή πολύ λίγο αυτά λοιπόν τα στοιχεία ανακαλύψαμε ότι τα έχουν όλα μόνο σε διαφορετικές αναλογίες δηλαδή κάποιο χωριό Αν μιλήσουμε για ευγένεια, ήταν πολύ πιο κοντά να είναι πιο χαρακτηριστική η ευγένεια σε σχέση με κάποια άλλα.
Κάποιο χωριό ήταν πιο υψηλή οξύτατη, πιο καθοριστική. Κάποιο ήταν πιο ολοκληρωμένο, πιο στρογγυλό. Αυτά όλα μας δώσανε να πούμε, α, το ασύρικα της Αντορίνης έχει αυτό, εκείνο, εκείνο, αλλά τα διαφορετικά μείγματα αυτών των στοιχείων δίνει και ένα άλλο σύνδεκο. Οπότε ουσιαστικά με τα 7 χωριά κάνατε μία προσπάθεια τύπου βουργουνδία σε κρού, σε αμπέλωτε μάχια.
Ναι, ακόμη γιατί το είχα σκεφτεί και αυτό να προτείνουμε να κάνουμε πια τα χωριά αλλά ακόμη είναι νωρίς, ακόμη και τώρα. Γιατί είναι πολύ νέο στην παγκόσμια αγορά η Σαντορίνη. Φαντάζεστε να μπαίναμε Σαντορίνη και μετά η Ιαβουρβούλο. Θα υπήρχε σύγχυση. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό πότε. Όταν πια αρχίζουμε τα εινοπία όπως είχαμε.
Εμείς κάναμε το 2009 τον Καβαλιέρο από έναν πελοτόπι. Άρα μας έπαιρνε μέσα στο κτήμα Σιγάλα να έχουμε και ένα όνομα Καβαλιέρη, που ήταν το αμπέλι στο ημεροβίγκλι. Αυτό λοιπόν, επειδή το έπαιρνα από την αρχή και επειδή πάντα αυτό το τριγούσαμε στο τέλος γιατί είναι πιο ψηλά, είχα αρχίσει να καταλαβαίνω ότι έχει άλλη προσωπικότητα.
Έτσι λοιπόν βγάζω από αμπελοτόπη πια με διπλάσια τιμή. Και γίνεται χαμός. Όλοι θέλουμε καβαλιέρο. Αυτό δηλαδή έγινε must στην ατόπη εστιατόρια. Αλλά σιγά σιγά και τα λαϊνοποίη αρχίσανε να ψάχνουν κάτι ιδιαίτερο. Αυτά λοιπόν κάνουμε και εξαγωγή. Χωρίς ακόμη να νομοθετήσουμε χωριά. Απλώς για να δείξουμε ότι αρχίζουμε και ψάχνουμε κάτι πιο ξεχωριστό.
Νομίζω μετά από αυτή την εμπειρία, σε κάποια χρόνια θα είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα χωριά. Θα καταφέρει η Σαντορίνη να επιβιώσει. Και σας ρωτάω γιατί είστε ένας άνθρωπος που έχει μιλήσει πολύ και σε συναντεύξεις και στην ταινία για τη Σαντορίνη της Λέας Μπίσνερ για την πίεση που δέχεται από την τουριστική αναπτύξη. Ακούστε, ακούστε. Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο τουρισμός σαν ιδέα και γενικά δεν είναι ανταγωνιστικός. Με το κάθε μέρος έχει πρωτογενή παραγωγή.
Εξάλλου, για να έχουμε σπουδαίο τουρισμό και υψηλού επίπεδο, πρέπει να εναρμονίζεται ο τουρισμός με την πρωτογενή παραγωγή. Γιατί πρωτογενής παραγωγή πρώτο έχει μια κοινωνία που έχει δεσμούς, που είναι κοινωνία. Εάν δεν έχουμε πρωτογενή παραγωγή γινόμαστε βιτρίνα. Άρα έχουν ξεπεραστεί αυτά. ο επισκέπτης σοβαρός που θέλει να χαλάσει λεφτά ζητάει εμπειρίες, ζητάει χώρο κοινωνικό επομένως γενικά ο τουρισμός είναι σε αρμονία με την πρωτογενή παραγωγή δεύτερο, εάν γιατί αυτή η κατηγορία που γίνεται προς τον τουρισμό τον υπέρμετρο είναι ότι για να γίνουν τόσα σπίτια τόσα κρεβάτια παίρνουμε από τον Αμπελώνα ο Αμπελώνας όταν έχουμε τον τουρισμό έχει γίνει το εν τρίτο, το εν τέταρτο του υπάρχοντος άρα παλιά μπαίνια είναι χωράφια που χτίζονται ένα αυτό που έκανε κακό ήταν η αναρχιδόμηση δεν ήταν ο τουρισμός ήταν το δικό μας το ζαβό κεφάλι που λέμε δηλαδή αφήσαμε χωρίς πολεοδομικό σχεδιασμό να γεμίσουμε όλη τη Σαντορίνη με σπίτια εδώ, σπίτια εκεί και έτσι είχαμε το παράδοξο φαινόμενο
ένας ιστορικός σπουδαίος αμπελόνας που διεκδικεί να είναι μια παγκόσμια κληρονομιά να γίνεται ένας αμπελόνας με σπίτια. Γιατί δεν το προστατεύσαμε με την UNESCO, κάνατε προσπάθειες. Έχουν και οι συζητήσεις αν δεν κάνουμε λάθος προκειμένου σαν να είναι ενταχθείς στις προστατευόμενες περιοχές. Ασχολούσαμε και με αυτό. Ακούστε, κανένας δεν ήθελε την UNESCO, όχι σαν αειλικρινομία που είναι απλό, σαν προστατευόμενη.
Γιατί έπρεπε πρώτα να ενσωματωθεί στο πλαίσιο της UNESCO, δηλαδή να προστατευτεί ο αμπελόνας. Καμία ούτε κεντρική κυβέρνηση, ούτε τοπικές εδοκοινωνίες θέλανε κάτι τέτοιο. Γι' αυτό δεν είχαμε και πολυοδομικό. Επί χρόνια, τώρα πάνε να γίνει κάτι και μας θα ζαβά. αυτό που είχε σημασία ήταν ότι φανταστείτε το εξής στη μία τώρα που άρχισε πάρα πολύ ο κάμπος να γεμίσει σπίτια φανταστείτε αυτά τα σπίτια να τα είχαμε σε τρία χωριά παραθαλάσσια επάνω στη θάλασσα και ο αμπελόνας να ήταν ελεύθερος καταλαβαίνετε σε έχετε δίπλα αυτό θέλω να σας πω άμα ζέψετε τα τετραγωρικά που έχουν χτιστεί διάσπαρτα, άναρκα και τα κάνεις με σχεδιασμό χωριά επάνω στη θάλασσα γιατί τα αμπέλια που είναι δίπλα στη θάλασσα άσε που ήταν που είχαν εγκαταληφθεί ήταν υποδέστερα άρα θα είχαμε και τρία χωριά έχουμε εδώ σημεία στη θάλασσα επάνω, επάνω στην παραλία γιατί όχι και ταυτόχρονα ένα αμπελώνα ο οποίος θα εγώτανε ο επαγγελματίας του κρασιού και γνώστης της ιστορίας γενικά του αμπελιού ανα τον κόσμο
να χαίρεται να θέλει να δει έναν από τους πιο αρχαίους αμπελώνες που είναι σήμερα παραδόξως είναι και αρχαίος και με υψηλή ποιότητα. Καταλαβαίνετε Εμείς καταστρέφουμε Αυτό το να μπελώνει Γιατί δεν τολμούσαμε Να κάνουμε ζώνες Ζώνες προστασίας Ζώνες που είναι μόνο Για καλλιέργεια Και όχι να έχει σπίτι μέσα Γενικά δεν τα πάμε καλά με το πλαίσιο Εδώ στην Ελλάδα Δεν τίθεται πλαίσιο Έχω συζητήσει με ανθρώπους σοβαρούς Διεθνώς έτσι Δηλαδή άνθρωπους εκτός Ελλάδος, αλλά που ασχολούνται με το υψηλού επίπεδο χράση.
Ξέρετε τι θυμό βγάζουν όταν δούνε αυτή το κοσμική εικόνα, αυτή το αμπελόνα. Βγάζουν θυμό, ξέρετε γιατί. Δεν είναι ένα αμπελοτόπι το οποίο δεν έχει ιστορία άρα. δεν τον αφήνει, σου λέει κακού του κεφαλίου σας. Αλλά εδώ αισθάνεται ότι κάτι του ανήκει από την ιστορία. Πώς βλέπετε εσείς τη Σαντορίνη Ινικά σε 10-20 χρόνια. Δυστυχώς εάν είχαμε κάνει εγώ άντσα να κάνω αμπέλια καινούρια με άλλη θήτευση είναι η άποψή μου ότι ο καθένας στην εποχή του δεν πρέπει να αγιοποιεί την παράδοση να τη σέβεται να αντλεί αλλά να πειραματίζεται για κάτι το νέο Αυτή είναι η ανάγκη του κάθε ανθρώπου και της κάθε εποχής Εγώ λοιπόν έκανα αμπέλια ποτιστικά όρθια μου λέγανε έτσι και το σηκώσεις δέκα πόντους το αμπέλι δεν θα βγάλεις τα φύλλη Για το μαύρο τράγανο αυτό στην αρχή για το μαύρο τράγανο γιατί το νησί δεν έχει εμπειρία στα κόκκινα για το μαύρο τράγανο ένα κόκκινο που θέλει να έχει ποιότητα πρέπει να ποτιστεί και συγκεκριμένη εποχή του καλοκαιριού δύο ποτίσματα για να οι τανίνες να είναι
πιο να μην είναι τόσο στεγνές όταν όπως είναι το μαύρο τράγανο που υπάρχει στα αμπέλια διάσπαρτο στον παραδοσιακό αμπελόνα βάστε ότι τόσοι από εκεί ξεκίνησαν αλλά το πέρασα το πήρα με αυτό και για το ασύρτικο ακούστε το μαυροτράγανο από αυτά τα αμπέλια είναι πολύ υψηλότερης ποιότητας από το μαυροτράγανο που παίρναμε ένα τελάρο, δύο, στην αρχή όταν αρχίζουμε εγώ και ο Χατζηδάκης να κάνουμε μαυροτράγανο και γι' αυτό από τότε το κάναμε τέσσερα ευρώ γιατί ο παραγός έμπαινε στο χωράφι και έβγαζε ένα τελάρο.
Καταλαβαίνετε, γιατί είναι σε πολύ μικρό ποσίστο. Τώρα έχω φυτέψει 100 στρέμματα μαυροτράγανου στο κτήμα Σιγάλα. Οπότε είναι αυτάρκες το κτήμα Σιγάλα και με πολύ ψηλή ποιότητα αμπελιών. θέλω να πω ότι από τότε είδα ότι το νερό είναι απαραίτητο στους εμπελοντές Αντορίνης γιατί ήδη είχαν αρχίσει όλη η συζήτηση με την κλιματική αλλαγή και αρχίσαμε να τα βλέπουμε κιόλας. Από τότε από το 2000 είχαμε αυτούς τους βιολογικούς καθαρισμούς Με τον τουρισμό που είχαμε, πετάγαμε τόνους νερό στη θάλασσα.
Αυτοί έπρεπε να γίνουν τρίτου βαθμού να γίνουν και να πάρουν την έκκληση ποντιστικό νερό για διευκόλυνση και των άλλων σπουδαίων προϊόντων της Αντορίνης και για το Αμπέλη. Τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Η ΙΑ ευτυχώς, τότε που είχαμε και κοινότητα που ήταν, είχε προχωρήσει και πριν πέντε-εφτά χρόνια πήρε την πιστοποίηση ποτιστικό νερό.
Αλλά αυτό είναι το ελληνικό μας κουσούρι. Ταυτόχρονα κάνει αυτό και δεν κάνει και δίκτυο. Δηλαδή να κάνει το νερό και μετά να σκεφτεί το δίκτυο. Καταλαβαίνετε. Τι να κάνουμε. Τώρα λοιπόν που έχει συνειδητοποιήσει πια και ο αμπελουργός που πάντα είναι πιο συντηρητικός και τα λοιπά, ότι ναι δεν γίνεται γιατί βλέπει να ξεραιώνται οι αμπελές.
Άρα ο αμπελώνας για να σωθεί θέλει πρώτα απ' όλα νερό. Δεν σημαίνει ότι θα πέσει η ποιότητα, θα ανέβει η ποιότητα. Εγώ ξέρεις τι θα ήθελα να ακούσω και να μάθω από τον κύριο Σιγάλα. Για πες. Την περίοδο που έδωσε το κτήμα Σιγάλα, είπατε σε μια συνέντευξή σας ότι τι μαλακία έκανα γι' αυτό και πόσο βγήκε το καινούριο όνειρο της Σινοπή.
Ναι, ακούστε. Πρώτα απ' όλα αισθάνομαι ότι το κτήμα Σιγάλα είναι σαν μια κόρη που βρήκα καλό γαμπρό. Ωραίο αυτό. Λοιπόν, ενώ αυτό τώρα που φτιάχνω είναι γιος, άρα έχει μια, πώς το λέμε, άλλη παράδοση. βάση περιπτώσει πλάκα κάνω υπήρχανε εγώ είχα επεκταθεί πάρα πολύ και είχα ανοιχθεί στο να κάνω αμπέλια για το κτήμα σιγάλα εκείνη την εποχή που το δίνω έχουμε 450 στρέμματα 200 είναι νέα αμπέλια που έχω φτιάξει που στήγιζε το κάθε ένα 5.000 ευρώ το στρέμμα για τα τέσσερα πρώτα χρόνια άρα μεγάλη επένδυση 200 στρέμματα εκ των οποίων τα 90 τα αγόρασα κιόλας.
Και ταυτόχρονα είχα άλλα 250 με ενίκιο πάνω του ΣΥΧΑ. Έτυχε μια συγκυρία 17-18-19 να πέσει η παραγωγή όπως έγινε τα τρία τελευταία χρόνια φέτος. Αυτά τα τρία τελευταία χρόνια. Να πέσει παρουή το 19 δηλαδή ήταν η χαμηλότερη παραγωγή που είχαμε πάρει. Καταλαβαίνετε, έμπαινα μέσα από τα μπέλια περίπου 200.000. Από τα μπέλια μας.
Και όταν μπέλιες από 450 στρέμματα 200.000 είναι μεγάλο το ποσό. Λοιπόν, αυτός λοιπόν στριμώχτηκα λίγο. Κάπου επειδή ακριβώς λέω, Λέω, πάντα σκεφτόμουν να επιστρέψω εδώ με απαλλαγμένος από τα εμπόδια που έχει η ίδια η επιχείρηση. Χρήματα, οικονομικά, χρωστάς, κάνεις, δίνεις άγχος και εκ των πραγμάτων μπορεί και λόγω προβλημάτων να κατεβάσεις και την ποιότητα.
Εγώ λοιπόν, ας το πούμε ότι σκέφτηκα λίγο αριστοκρατικά, λέω, α, οκ, το δίνω και κάνω ένα μικρό στο χώρο που ξεκίνησε, που είναι πάνω στη θάλασσα, με στόχευση ένα κρασί πιο ποιοτικό από τα προηγούμενα. βέβαια ο καταναλωτής το κρίνει αυτό αλλά έγινε με σχεδιασμό πια ο εξοπλισμός ήταν επιθάρια για να μπορώ να βγάζω σαντορίνη όχι την πρώτη χρονιά, δεύτερη και τρίτη χρονιά άρα να έχει στρογγυλέψει, να έχει εξελιχθεί το πιεστήριο που πήρα είναι αυτό της σαμπάνιας άρα από τη δομή του βγάζει πιο ευγενισμούς τους Και ο στόχος ήταν όλα αυτά να τα κάνουμε γιατί το ασύρτικο είναι μια ποικιλία η οποία έχει πάρα πολλά δυνατά χαρακτηριστικά σε όλα αυτά τα στοιχεία.
Είναι έντονα μέχρι του σημείου να κρύβεται η ευγένεια. Αλλά τα μεγάλα κρασιά, το βασικό του στοιχείο τα διαπερνά μια ευγένεια. Χωρίς την ευγένεια δεν μπορούμε να κάνουμε το Μεγάλο Κασ. Επειδή αυτό το νόρο το χρησιμοποιείτε πολύ, να σας ρωτήσω να το καταλάβουν και αυτοί που μας ακούνε. Περιγράψτε μου τι είναι ευγένεια. Όταν λέω ευγένεια εννοώ λεπτότητα, φινέτσα.
Το ασύρτικο είναι επικίνδυνο να παίξεις με τη λεπτότητα γιατί είναι σαν να ακυρώσεις τα χαρακτηριστικά του. Εκεί είναι το δύσκολο. αυτή την ισορροπία ζητάμε να έχει και τα χαρακτηριστικά του και να έχει και λεπτότητα φινέτσα αυτό δεν είναι εύκολο θέλει και σιγά σιγά εμπειρία εγώ το άρχισα ελπίζω κάποια στιγμή κάποιοι παραγωγοί να κατανοήσουν μια άλλη κατεύθυνση και να προχωρήσουν μπορώ να κάνω λάθος αλλά ο καθένας ξέρετε Πληρώνει για την ιδέα του και για την τρέλα του.
Ακόμη και να αποτύχω εγώ, σημαίνει ότι όσοι θέλουν να κάνουν κάποιες καινοτομίες να μην ακολουθήσουν αυτό που απέτυχε. Προς το παρόν, βλέπω πολύ καλά αποτελέσματα. Αλλά ακόμη, μάλλον τα βλέπω μόνο εγώ ή η Ελλάδα. Εντάξει είναι πολύ νωρίς η αλήθεια είναι γιατί το 20 κάνατε το... Ναι ναι ναι. Ίνοπι. Το Ίνοπι. Τώρα το Ίνοπι, το Ίνο όπως καταλαβαίνετε είναι Ίνο στα λατινικά γραμμένο.
Γιατί στα λατινικά το ομικρογιώτα των ελληνικών όταν μεταφέρεται η λέξη στα λατινικά γίνεται ομικρονέψιο. Γι' αυτό είναι ο-ν-ο και προφέρεται Ίνο. Το πι δεν είναι πρατινικό πι. Καμιά φορά μπαίνει κακό. Είναι το ελληνικό πι όσον αφορά αυτό που έχουμε το σήμα μας. Το ελληνικό πι συμβολίζει παγκοσμίως σε όλες τις γλώσσες τον αριθμό πι, το 3,14.
Που είναι η παγκόσμια σταθερά. Τώρα μην μπούμε στα μαθηματικά. αλλά αρθίζει και το όνομά μου και το όνομα του πατέρα μου τι ωραία οπότε τώρα ζείτε μία να πούμε τρίτη εφηβεία κάπως έτσι ζω μία πολυτέλεια τι ωραία μπράβο που το σχεδιάσατε έτσι στη ζωή σας και το απελαμβάνετε αυτό λοιπόν επειδή εγώ θα ζήλευα τώρα να είμαι εκεί στο Ίνοπι, σε αυτή την υπέροχη βεράντα που έχω δει από φωτογραφίες τουλάχιστον και έχουμε και αυτή τη στιγμή ωραίο ηλιοβασίλεμα. Μας είπατε ότι έχει και ωραίες μπουνάτσες τώρα, με ωραίο το ηλιοβασίλεμα το έχετε πιάτο μπροστά σας ωραία. Τι λέτε να στήσουμε και ένα τραπέζι εκεί. Βασικά να μας ανοίξετε τα κρασιά σας και να μας πείτε με ποια προσωπικότητα εκτός από εμάς, τον Παναγιώτη και εμένα που είμαστε ήδη εκεί και εσάς θα θέλατε να μοιραστούμε αυτή την μοναδική στιγμή του Ιλιοβασιλέβατος Ωραία, ναι υπάρχουν εινοποιοί που τους ξέρω και τους εκτιμώ ιδιαίτερα παρά με έναν από αυτούς τους εινοποιούς, ας πούμε θα έλεγα τον Άγγελο το Ρούβαλη
που ήταν ο πρώτος εινολόγος της συνεταιρισμού και έβγαλε το πρώτο ευθυλωμένο μπουκάλι αυτό ο Άγγελος Ξέρετε στην Αιγαία, τώρα το έχει αναλάβει η κόρη του Πορτό έβγαλε ένα σπουδαίο λευκό κρασί Από ροδίτη το ασπρολίθου Μετά έγινε πρόεδρος του ΣΕΟ Συνδεσμός Ελληνικού Γενού Είναι οραματιστής του ελληνικού κρασιού Ή κάποιους άλλους φίλους Είναι οποιούς που τους εμπιστεύομαι Για την κρίση τους Αλλά που θα ήθελα και κρασιά δικά τους να έχουν τραπέζες. Άρα εμείς τώρα επειδή βάζουμε και κάποιους όρους, άρα τον μένουμε στον κύριο Ρούβαλη.
Πότε θα είμαστε οι τέσσερις μας με τον κύριο Ρούβαλη και εσάς και δοκιμάζουμε τα κρασιά σας την ώρα του ηλιοβασιλέμωτος. Ναι. Ας πω ένα πράγμα, μια που είπατε για τα κρασιά. Τα τρία μπέλια έχουν προκύψει σαν συνέχεια των επτά χωριών. Τα επτά χωριά είναι σαν τη μουσική jazz. Στην αρχή έχει διαλύει, γίνεται κομματάκια και μετά συνθέτει.
Τα επτά χωριά ήταν που πήγαμε ένα-ένα. Τώρα είναι η φάση που από αυτά τα χωριά ένα χαρμάνι που πάει στην κατεύθυνση αυτή που αναζητώ για μια σαντορίνη με περισσότερη λεπτότητα είναι η επιλογή αυτών των τριών αμπελιών που το ένα είναι στο ακροτήρι το άλλο είναι στα φυρά και το άλλο είναι στο μεγαλοχώρι γιατί αυτά κατά τη γνώμη μου δίνουν αρμονικά αυτό που θέλουν φυσικά όπως καταλαβαίνετε το πεδίο είναι ελεύθερο να δοκιμαστούν πολλές άλλες, πολλοί άλλοι συνδυασμοί.
Αυτό λοιπόν είναι τα τρία μπέλια. Από εκεί και πέρα έχω μια υποετικέτα που είναι τρία μπέλια πιθάρι με έναν αριθμό. Αυτό είναι ας το πούμε το βήμα της επικοινωνίας με πιο εξειδικευμένους ή πολύ φίλους του ασύρτικου της σαντορίνης που κάποιο πιθάρι που το βρίσκω λίγο παράξενο λίγο ότι δεν θα μπορούσα μόνο του να το ενθιαλώσω γιατί μπορεί να έχει υπολοιμματικά ζάχαρα 6 γραμμάρια και δεν έχει μάθει ο κόσμος ένα τέτοιο καρσί σαντορίνη αλλά στο επίπεδο της επικοινωνίας και μιας πειραματικής αντορής με τέτοια στοιχεία που εγώ τα κρίνω ότι εναρμονίζονται πάρα πολύ καλά με τα ζάχαρα έτσι προέκυψε η ιδέα να βγάλουμε και την ετικέτα τρία μπέλια πιθάρι που κάθε χρονιά μπορεί να είναι διαφορετική η παραξενιά αλλά είναι ένα βήμα πειραματικό και λίγο πολύ μια συζήτηση με ανθρώπους φίλους του Ασίπη.
Η τρίτη ετικέτα είναι αυτό που το ονομάζω Ακουλούμπο. Ξέρετε, ο Κουλούμπος είναι εδώ κοντά, το υφέστιο, το υποθαλάσσιο. Είναι τέσσερα μίλια από εδώ, λίγο δεξιά μας προς την Αμοργό που τη βλέπουμε. Ο Κουλούμπος λοιπόν, εδώ στην Ια τον λέγανε Ακουλούμπο και υπάρχει και η παραλία του Ακολούμπου που μετά το πανηγύρι της Παναγίας το 15 Αύξο οι Ιάτες πηγαίνουν σε αυτή την παραλία και συνεχίζανε και το χορό και το κρασί.
Αυτό είναι το πιο κοντινό στην παράδοση δηλαδή θα μπορούσε να το πω Ρηφτέρη αλλά δυστυχώς η νομοθεσία που κάναμε για τον Ρηφτέρη έκαψε αυτό το ωραίο όνομα. Τι είναι, ποια είναι τα στοιχεία του όπως ήταν το παραδοσιακό κρασί. Πρώτον, ο τρίγος είναι υπερόριμος, άρα γινόταν Σεπτέμβρη και γίνεται Σεπτέμβρη. Το αλκοολικός βαθμός μπορεί να φτάσει και 16,5 και 17 ή 16 και λίγα ζάχαρα, ανάλογα με τη χρονιά και με τη ζωηρότητα που έχουν οι ζυμωμίκητες εδώ της Αντορίνος.
Άρα πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό κρασί που εκφράζει απόλυτα αυτό το αμπελοτόπι που σπάνια θα υπάρχει αμπελοτόπι που να έχει και οξύτητα και να είναι με 16 αλκοόλ και να έχει τα αρώματα και του ήλιου και τα λοιπά δηλαδή είναι ένα κρασί που εκφράζει απόλυτα αυτό το ακραίο τόπο τέλεια οπότε καταλάβαμε και με τι καταπιάνεστε αυτό το κύριο τώρα και ένα τελευταίο κάνω μαύρο τράγωνο ακόμη δεν το έχω βγάλει Φέτος έβγαλα μια καλή εκδοχή του, αλλά μόνο για τις αντορίνες, γιατί ακόμη δεν με ικανοποιεί, γιατί τα μπέλια του μαυροτράγανου που έχω είναι νέα ακόμη, άρα δεν μπορούμε να φτάσουμε σε ένα πιο σύνθετο, δηλαδή αυτό που θέλω εγώ για μαυροτράγαν.
Αλλά βέβαια έχω κάνει καινοτομία στον τρόπο που το κάνουμε φέτος, από τότε που το άρχισα, δηλαδή ρόγα-ρόγα, Άρα και αυτό είναι μέσα στο πλαίσιο ένα μαυροτράγανο με περισσότερη λεπτότητα. Ακόμη όμως δεν το έχω βγάλει. Αυτό όμως που υπάρχει μια ερώτηση που μου στείλατε για το σειρά. Που πράγματι φύτεψα παράνομα εδώ σειρά και όταν το ανακοίνωσα σε διάφορους το καταγγείλανε.
που είπα αυτό είναι παιδιά πειραματικό και αν θέλετε όλοι να πάρετε λίγο από εδώ γιατί πιστεύω ότι πάει πολύ με τον Μαύρο Τράγανο τελικά με τον Απόστολο τον Μούντριχα που κάνει το κτήμα βαντί σε ένα εξαιρετικό σειρά τον Αγιοχρόνο αλλά το πιο ποιοτικό του είχαμε βρεθεί πέρσι γιατί είχε και ο Απόστολος εδώ που το έδωσε στη Σαντορίνη Και λέω, έχω ήδη κάνει μαύρο τράγανο, αλλά δεν θέλω να το βγάλω ακόμη.
Αλλά έχω μια αίσθηση ότι μπορεί να πηγαίνει με το δικό σου σειρά. Και έτσι, κάναμε πολλές δοκιμασίες γευστικές και βγάλαμε και τώρα κυκλοφορεί ένα κρασί που το λέμε όψης, που είναι μαύρο τράγανο από μένα και σειρά από τον Απόστολο. Τι τέλειο, δεν το έχω δοκιμάσει ακόμα, ανυπομονώ να το δοκιμάσω. Ναι, ναι. Υπάρχουν και μερικές φορές σε διαφορετικά χρονικά σημεία.
Και πάντα όταν σας παρατηρούσα έλεγα ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καλλιτέχνης. Δηλαδή σας έχω στο μυαλό μου σαν να είστε ή μουσικός ή ζωγράφος. Δηλαδή ο Θαμπόουσας οδός σκηνοθέτη. Και τελικά νομίζω ότι τα έχετε όλα αυτά. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σας συγκινητικά λόγια για μένα. αλλά μπορώ να σου πω ότι είμαι και ερασιτέχνης φωτογράφος φαίνεται ότι είστε τον τεχνό κύριε Σιγάλα εγώ να σας ευχαριστήσω πολύ που διαθέσατε τόσο πολύ χρόνο σε εμάς για να κάνουμε όλη αυτή την κουβέντα και θα χαρώ με κάποιον τρόπο να τα πούμε και από κοντά με πολύ χαρά να σας δω εδώ για αυτό το τραπέζι που ζητήσατε να μην είναι στην φαντασία μας ναι Ναι ευχαριστώ και εγώ πάρα πολύ Και ζητώ συγγνώμη Καμιά φορά με πιάνει όταν πιάνει το μικρόφωνο Σαν το λαζεράκι όταν πιάνει το μικρόφωνο Και σταματάει Λέτε ωραία πράγματα Όμως και εσείς και ο Κωνσταντίνος Οπότε δεν πειράζει Να σας αρέσει να σας ακούμε Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ Καμίς που μέχε λοιπόν σε ό,τι και αν κάνετε Να είστε καλά
Εγώ ευχαριστώ Γεια σας. Καλό απόγευμα. Γεια σας. Τι ωραία κουβέντα ήταν αυτή. Πραγματικά και στο τέλος θα ακούγες και τα πουλάκια. Αυτό ήθελα να σου πω, τα πουλάκια. Είχα στο τέλος πραγματικά και όχι μέση και μετά, ένιωθα ότι είμαι και εγώ εκεί με τον κύριο Σιγάλα και βλέπω το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, μπουνάτσα σήμερα όπως μας έλεγε και πριν ξεκινήσουμε την κουβέντα μας και τα πουλάκια να κελαϊπάν και έχουμε ένα ωραίο ασύρτικο στο ποτήρι μας.
Ή μαυροτράγανο. Όχι, εγώ ασύρτικο θα ήθελα. Ασύρτικο, ε. Ναι, ναι. Τέλεια. Πολύ ωραία κουβέντα. Ωραία, πολύ ωραία κουβέντα. Είναι ένας άνθρωπος αστήρευτος. Μπορεί να σου μιλήσει για τα πάντα. Είναι από αυτούς, ξέρεις, τους ανθρώπους που κάθεσαι και ακούς ιστορίες αυτά. δηλαδή έχει να σου μιλήσει από τη μουσική ως τη ζωγραφική, από τη ζωγραφική ως τη φωτογραφία, τον κινηματογράφο.
Είναι ένας άνθρωπος με βαθιά κουλτούρα και φαίνεται. Και φαίνεται και στο κρασί. Έχουμε πει πολλές φορές νομίζω ότι αξίζει να γνωρίζουμε τους φινοποιούς γιατί ο χαρακτήρας τους βγαίνει στο ποτήρι μας. Βέβαια, είναι η ενέργεια που μεταδίδεται. Λοιπόν, με ασύρθηκα από τη Σαντορίνη και με πάρεις η γάλα. ξεκινάμε το Μάιο Ναι και έρχονται κι άλλα πολλά ωραία Ναι έρχονται Ναι εντάξει Είμαστε πολύ περήφανοι που έχουμε σημαντικές προσωπικότητες Στεφάν Τερενοκούρτ στο προηγούμενο Πάρης Γάλλας τώρα και άλλοι πόσοι έχουν περάσει και πόσοι έρχονται τα αφήνουμε αυτό ανοιχτό με τρεις τελίτσες Ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας στηρίζετε μας ακούτε και μας αγαπάτε και μας στέλνετε τόσο ωραία μηνύματα και την άλλη φορά θυμήσέ μου να πω την ιστορία της Κυριακής που ήμασταν σαν ένα ταβερνάκι στους ασίτες με αυτό που είμαι τώρα. Θυμησέ μου το.
Θα ξεκινήσουμε με το επόμενο podcast με αυτή την ιστορία. Για την Κυριακή. Λοιπόν, ραντεβού στο επόμενο. Ραντεβού στο επόμενο. Φύγαμε. Ακούσατε ακόμα ένα podcast της σειράς το κρασί με απλά λόγια με την Ινοχώο Diploma WSET η Ρόκο Λιακουδάκη και τον Παναγιώτη Ορφανίδη. Μια συνεργασία της ΛΑΙΦΟ με το δίκτυο FM 91,5. Για να μην χάνετε κανένα επεισόδιο της σειράς «Το κρασί με απλά λόγια», ακολουθήστε μας στο Spotify, στα Apple Podcast, στο κανάλι της ΛΑΙΦΟ στο YouTube και στο LIFO.gr.
Σχόλια
Χωρίς σχόλιαΣυνδεθείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Σύνδεση για ΣχολιασμόΔεν υπάρχουν σχόλια ακόμα
